ροδοζαχαρένια παραλία

2012-01-19T12:57:00.006+02:00

Δωσ' μου τα φιλιά που μου κρατάς, εκείνα
Τα εφηβικά τα γιασεμιά, τα κρίνα
Πέρασα πολλά για να 'ρθω ως εσένα
Φίλα με δίπλα σού τα 'χω φυλαγμένα

2012-01-03T16:19:00.000+02:00

Ήθελα πολύ ένα καινούριο λογοτεχνικό βιβλίο. Καιτώρα μου έκαναν δώρο ένα κι είμαι χαρούμενη. Κατά τ'άλλα δεν έχω κάτι σημαντικό να γράψω,απλώς έχω καινούρια δαχτυλίδια,λίγο μελαγχολικά και βίντατζ και ήθελα να τα βλέπω να ανεβοκατεβαίνουν στο πληκτρολόγιο. Και τέλος πάντων αν ξεκινήσεις να διαβάζεις το καινούριο βιβλίο της Σώτης,σου'ρχεται όρεξη να γράψεις.

Λοιπόν αυτή η συγγραφέας μ'αρέσει γιατί πάντα βρίσκω κάτι στα βιβλία της που το'χω σκεφτεί ή που θα'θελα κάτι να ζήσω που θα με κάνει να το σκεφτώ.Ή κάτι που φανταζόμουν πως μακάρι να γινόταν.Ή κάτι που ευχόμουν πως μακάρι να μην. Όλα τα βιβλία της έχουν κάτι που με κάνει να θέλω να τα διαβάσω μονορούφι και μετά να ανοίξω το μπλογκ και κάτι να γράψω.

Τώρα το μόνο που μου'ρχεται στο μυαλό είναι που η αφηγήτρια θυμάται πότε πέθανε ο Μόρρισον-στις 3 Ιουλίου- κι εγώ δεν ξέχασα ποτέ πότε γεννήθηκε-8 δεκεμβρίου,βλέπεις την πρώτη φορά που το διάβασα σκέφτηκα "τοξοτάρα ήταν,κάτι ξέρουν αυτοί που μου λένε πως οι τοξότες είναι επιρρεπείς στις καταχρήσεις".

Εγώ επιρρεπής στις καταχρήσεις δεν έγινα -μ'αρέσει ο καφές και το κρασί και το τζιν και το ουίσκυ και το ρούμι,ναι ειδικά το ρούμι,και τα τσιγάρα μ'αρέσουν και το σεξ,αλλά θέλω να πω δεν είμαι αυτοκαταστροφική.Είμαι επιρρεπής σε κάθε είδους ευτυχία και σε όλων των ειδών τα χαμόγελα: αυτά με κλειστά χείλη,τα και καλά θυμωμένα χαμόγελα που κατά βάθος σημαίνουν "το κάνω επειδή το βρίσκεις χαριτωμένο να θυμώνω",στα πονηρά χαμόγελα ακόμα και σ' αυτά που αφήνουν τα δόντια μου να φαίνονται.Δεν μπορώ να αντισταθώ,πρέπει να μου δώσεις έναν καλό λόγο για να μη χαμογελάω.Και πάλι δεν εγγυώμαι αποτελέσματα.

Κι ελπίζω να μην αναγκαστώ ν'αλλάξω τίποτα απ'αυτά,ελπίζω να μη μειώσω "τη δόση μου" και οι λόγοι για να σταματήσω να γελάω να είναι πάντα....όχι αρκετοί. Και μακάρι να σκεφτόντουσαν όλοι έτσι,θέε μου από πόση γκρίνια θα είχε γλιτώσει αυτός ο πλανήτης.

2011-11-21T16:21:00.000+02:00

Ξέρεις τι θα κάνω όταν πάω στο καινούριο μου σπίτι?Θα στολίσω το χριστουγεννιάτικο δέντρο με τοσοδούλικα στολίδια και με άσπρες σειρές φωτάκια και θα πάρω σοκολατάκια για το καινούριο τραπέζι του σαλονιού-γιατί το σαλόνι θα έχει τραπέζι κι όχι ένα χαρτόκουτο ντυμένο με μια πασμίνα.

Ύστερα θα φωνάξω τους λίγους μου φίλους και θα ακούμε χριστουγεννιάτικα τραγούδια και θα πίνουμε eggnog που θα έχω φτιάξει εγώ. Και το σπίτι θα μυρίζει μπαχαρικά και ρούμι.Γιατί είναι το πράγμα που ζηλεύω στα χριστουγεννιάτικα επεισόδια των αμερικάνικων σειρών.

2011-11-16T16:04:00.000+02:00

Σήμερα δεν είναι ωραία μέρα. Δηλαδή η μέρα μια χαρά είναι,εγώ δεν.

Δε θέλω να μείνω άλλο σ'αυτό το σπίτι,κάθε μέρα που περνάει μου φαίνεται αγγαρεία και έχω την αίσθηση πως συνεχώς γίνεται πιο καταθλιπτικό και μίζερο όσο ωραίο και να είναι. Η σκύλα σπιτονοικοκυρά βοηθάει ιδιαίτερα σ'αυτή την αίσθηση. Έτσι λοιπόν μου φαίνονται όλα μίζερα και καταθλιπτικά και σκονισμένα και βρώμικα κι απαίσια*όλα μοιάζουν με κάτι από το οποίο θέλω να φύγω(εντάξει όχι όλα :-)). Και λοιπόν μου φαίνονται όλα άξια διαφυγής και οποιαδήποτε αλλαγή μοιάζει πολύ μακρινή. Δεν είναι. Αλλά εμένα έτσι μου μοιάζει.Νομίζω πως το Σαββατοκύριακο είναι πολύ μακριά και πως είμαι ήδη κουρασμένη,πόσο μάλλον αφού δω τα 25 σπίτια που κύκλωσα στην εφημερίδα. Είμαι ήδη κουρασμένη για να το κάνω. Κι όταν το διαλέξω,η μετακόμιση μου φαίνεται πολύ μακρινή και δύσκολη -παρά τον φίλο με το φορτηγάκι που είπε πως είναι στη διάθεσή μου κι έχει και κούτες για τα πράγματά μου.

Σήμερα δηλαδή είμαι απαισιόδοξη και καθόλου καλή παρέα.Και συγγνώμη γι'αυτό,είναι κρίμα δε μου έκανες τίποτα για να σε κοιτάω μ'αυτό το απογοητευμένο και θλιβερό ύφος.Λες και ανυπομονούσα να φύγεις και να μείνω μόνη μου. Στην πραγματικότητα δεν ήταν έτσι,ήθελα να μείνεις και να μην είμαι μόνη μου αλλά επειδή έπρεπε να φύγεις,ε,μάλλον έπεισα τον εαυτό μου ότι ήθελα κιόλας μπας κι ευχαριστηθώ τον καφέ χωρίς εσένα.

Θεέ μου,τι άνοστος καφές ήταν αυτός.

2011-11-11T17:52:00.000+02:00

Τις προάλλες άλλαξα θέση τα έπιπλα και νιώθω πως το σπίτι μου είναι καινούριο.

Που λες άλλαξα θέση τα έπιπλα γιατί αγαπώ τα παράθυρα και ένιωθα άσχημα που δεν αξιοποιούσα το ένα και μοναδικό παράθυρο του σπιτιού μου. Το ένα και μοναδικό παράθυρο του σπιτιού μου είναι σε πολύ καλή θέση*είναι στην κρεβατοκάμαρα κι απέναντι έχει πολυκατοικίες και κεραίες. Αν με ρωτούσες χτες,αυτό δε θα το έβαζα στη λίστα με τα πλεονεκτήματα,αλλά σήμερα βγάζαμε φωτογραφίες με την Μ., και ξέρεις οι φωτογραφίες βγαίνουν πολύ ωραίες όταν υπάρχει μια ταράτσα με κεραίες εκεί κοντά.

Και λοιπόν τώρα μπορώ να γράφω στο τραπέζι που χρησιμοποιείται ως γραφείο κι είναι κάτω απ'το παράθυρο και έχει ένα ωραίο καδράκι κι ένα κερί βανίλια,ένα ξυπνητήρι απ'αυτά που κάνουν ντριν,κι ένα γυάλινο σουβέρ για τον καφέ μου. Και το καινούριο τασάκι που είναι διακοσμητικό γιατί δεν καπνίζουμε στην κρεβατοκάμαρα αλλά παραήταν όμορφο για να μην το αγοράσω.

Είναι λίγο κρίμα που ψάχνω σπίτι,γιατί αυτό το σκασμένο είναι πολύ ακριβό,αλλά είναι κρίμα γιατί πάνω που άρχισε να μ'αρέσει ακόμα περισσότερο πρέπει να το αφήσω.Αλλά δεν πειράζει γιατί κάποιος μου είπε ότι τα σπίτια είναι όμορφα γιατί εμείς τα φτιάχνουμε όμορφα κι έτσι θα μ'αρέσει και το καινούριο κι αν δεν έχει παράθυρο ίσως ζωγραφίσω ένα στον τοίχο.Ή ίσως βάλω εσένα να το ζωγραφίσεις.

2011-11-01T11:24:00.001+02:00

2011-08-20T15:45:00.000+03:00

"Κάποιες φορές,όταν μπαίνω στο γραφείο

μου,έχω την εντύπωση ότι περιπλανιέμαι

στα ερείπια ενός αρχαίου πολιτισμού. Όχι

επειδή βασιλεύει εκεί μέσα το χάος,αλλά

γιατί βλέπω ολόγυρά μου τα απονεινάρια

και τα ξεφτίδια της πολιτισμένης ύπαρξης

που ήμουν κάποτε"

Μπλάκσαντ

2011-08-15T17:17:00.000+03:00

Από το "μια στεκιά στο μάτι του Μοντεζούμα" του Νίκου Νικολαΐδη.

Γκρίζος κρεπαρισμένος χολεριασμένος και γρουσούζης σκατογκρινιάρης μιζερομίζερος σνομπάκιας μουνάκιας γκινιόλης πολύ Σοπενάουερ ο αρχίδης που να φτύσω στον τάφο μου.

Να πω την αλήθεια δε με γουστάρω καθόλου.

Μ'αρέσουν οι έρημες δεντροστοιχίες Ζυλιέτ Γκρεκό που τραγουδάει "μισώ τις Κυριακές" τα βρεμμένα παγκάκια τα νεκρά φύλλα τα ωραία ρούχα τα ωραία φαγητά οι χνουδάτες πετσέτες το χάι φιντέλιτυ η Χάτσον Κόμμοντορ του '50 το Φλοκάκι κι ο βιεννουά στο Πέτρογαδ μ'αρέσει ο Έρρολ Φλυν στην Επέλαση της Ελαφράς Ταξιαρχίας και η Μαρί Μπλανσάρ -κανείς δεν την ξέρει αλλά στο φινάλε στα παπάρια μου ζω και χωρίς αυτά-δε ζηλεύω κανέναν και τίποτα τους έχω χεσμένους όλους τους ρουφιάνους κι αυτό με γεμίζει φούρκα δεν πάει άλλο-πολύ αδιαφορία έχει πέσει.

Η μόνη λύση μου είναι να υποκρίνομαι ότι μοιράζομαι μαζί τους τον ίδιο κόσμο κάτω απ'τον ίδιο γαμημένο ήλιο εγώ που γουστάρω τη βροχή τη θύελλα και το χιονόνερο τα μαύρα σύννεφα στο πεζοδρόμιο τον πυρετό και τα ρίγη το σκοτεινό μου πάρκο και την υγρασία.

[...]

Μ'αυτό που με ζοχαδιάζει περισσότερο είναι πως με πατάω στο λαρύγγι δεν μου συγχωράω τίποτα-και δε με γουστάρω καθόλου γαμώ την ανωμαλία μου μέσα να γιατί όταν είμαι κακός είμαι κακός κι όταν είμαι καλός είμαι χειρότερος.

[...]

Και δεν ζηλεύω τις βίλες στο Καλαμάκι τους μεγάλους πράσινους κήπους τις βεράντες με τις κουρτίνες στις μπαλκονόπορτες [...] δεν κάνω όνειρα με ακριβά ρολόγια και μανικετόκουμπα δε θέλω να τρέχω πιο γρήγορα απ'τον Τάκη να βάζω ωραία τζαμπ-σουτ σαν τον Όλιβερ δε θέλω να'μαι πρώτος πουθενά-είμαι πρώτος από χέρι και σας έχω όλους γραμμένους στον πόιτσο μόι κουφάλες.

Εντάξει κάπου κάπου όλα αυτά θυμίζουν ρήματα καυχήσεως εκείνου του παπάρα του Αλεξανδρινού Αιμιλιανού Μονάη όμως μη με σκουντάτε στον δρόμο ρε αρχίδια σκουντιέμαι μόνος μου δε σας έχω ανάγκη -να τα βρω λίγο μαζί μου θέλω-γιατί όπως είπε κάποτε κι ο Τζέρρυ Λούις πρέπει ν'αγαπάς λίγο τον εαυτό σου γιατί στο κάτω κάτω μ'αυτόν θα ζήσεις όλα σου τα χρόνια.

2011-08-01T20:23:00.000+03:00

Δεν το είχα ξανακάνει.Δεν είχα ξαναδουλέψει καλοκαίρι.Επίσης δεν είχα δουλέψει ποτέ τόσο πολύ και τόσο σκληρά και για τόσο λίγα λεφτά.Και υπόσχομαι στον εαυτό μου να μην το ξανακάνω.Αλλά δεν το μετανιώνω γιατί τώρα μπορώ να κάνω διακοπές κι αυτό το ταξίδι χωρίς τη δουλειά δε θα μπορούσα να το κάνω.Οπότε είμαι χαρούμενη.

Αλλά είμαι πιο χαρούμενη επειδή σήμερα ήταν η τελευταία μέρα δουλειάς! Δεν έχω νιώσει στη ζωή μου πιο ελεύθερη! Είναι η πρώτη φορά που συμπονώ αυτούς που λένε ότι η δουλειά είναι σκλαβιά.Δεν πιστεύω πως όλες οι δουλειές είναι σκλαβιά,κάποιοι άνθρωποι σίγουρα απολαμβάνουν αυτό που κάνουν.Αλλά ρε φίλε είναι κάτι δουλειές..

Και που λες ήμουν χαρούμενη και δεν ήθελα να πάω σπίτι μετά το σχόλασμα και να βλέπω αμερικάνικες σειρές.Έτσι στο προηγούμενο στενό κατέβηκα προς παραλία μεριά και μου πήρα φαγώσιμα δωράκια.Cup cake και cheese cake και τα δύο με βατόμουρο. Κι όσο ήμουν στο ποδήλατο χαμογελούσε τόσο πλατιά που νόμιζα πως θα κλάψω απ'τη χαρά μου και χαμογελούσα σε όλο τον κόσμο κι ας με θεωρούσαν ηλίθια.

Κι αν ακούσετε κανέναν τουρίστ να σας λέει πως οι Βολιώτες είναι οι πιο χαρούμενοι άνθρωποι στον κόσμο,μην τον πιστέψετε.Μάλλον απλώς του χαμογέλασα.

Και τώρα θα φάω το τσιζκέικ με τα χέρια. Αύριο φεύγω,δε θα λερώσω και κουταλάκι!

2011-07-16T21:19:00.001+03:00

so I took off on my bicycle~

2011-06-23T14:09:00.000+03:00

Λοιπόν χτες απόκτησα ανεμιστήρα.Για κάποιο λόγο οι ανεμιστήρες μου φαίνονται ρετρό. Και μ' αρέσουν. Μ'αρέσει που αν βάλεις μέσα το χέρι σου θα γίνει κάτι πολύ κακό οπότε δεν πρέπει να το βάλεις.Βασικά μ'αρέσει γιατί σου κάνει ο ανεμιστήρας μια εξυπηρέτηση που σε δροσίζει και είναι σαν να σου ζητάει γι αντάλλαγμα να τον αφήσεις στην ησυχία του. Οι ανεμιστήρες έχουν προσωπικότητα,εκεί θέλω να καταλήξω.

Επίσης προσωπικότητα έχουν και τα ξύλινα πατζούρια και πολύ λυπάμαι που έχω τα κλασσικά άσπρα ρολά.Θα ήθελα ένα παράθυρο με ξύλινα πατζούρια να το ανοίγω κάθε πρωί και να παίρνω βαθιά ανάσα και μη σου πω να πίνω και καφέ στο περβάζι του.Αλλά δεν έχω.Αλλά δεν πειράζει. Πίνω καφέ στο μπαλκόνι,στην ξύλινη καρεκλίτσα με τα πόδια στα κάγκελα.Κι αυτό μ'αρέσει.

Και το βράδυ θα 'θελα να κοιμάμαι πιο αργά για να προλάβω να δω το φεγγάρι απ'το παράθυρο.Όπως εκείνη τη φορά που το δωμάτιο φωτιζόταν απ'το φως του φεγγαριού κι εγώ ξύπνησα απ'το φως κι ένιωσα ευγνωμοσύνη που έχω ένα δωμάτιο που φωτίζεται απ το φεγγάρι και που μπορώ να ξυπνάω απ'αυτό.

Ξέρεις νιώθω ευγνωμοσύνη γενικότερα. Νομίζω πως είναι το πιο γεμάτο και ευτυχές συναίσθημα που μπορεί κανείς να νιώσει. Κι έτσι νιώθω τυχερή που μπορώ να είμαι ευγνώμων και να συγκινούμαι με το παραμικρό. Δε νιώθω γλυκανάλατη.Τυχερή νιώθω.

2011-05-17T11:54:00.000+03:00

δεν είναι πολύ ωραίος ο χαρακτηρισμός mind blowing?

mind blowing.

μ'αρέσει.

2011-03-04T14:19:00.000+02:00

Σήμερα δεν έκλαψα όπως τις προηγούμενες 4ες Μαρτίου από το 2008 και μετά.
Αλλά έδωσα αίμα.
Για τον Δημήτρη ρε γαμώτο.

2011-02-15T10:34:00.000+02:00

Το συναρπαστικό με τις φάσεις της ζωής σου που δεν είναι καλές,είναι να συνειδητοποιείς πως οι άνθρωποι που σε νοιάζονται είναι πολύ περισσότεροι απ'όσους περίμενες.

Όπως στο γυμνάσιο που σκεφτόμουν πως θα πέθαινα και δεν θα το μάθαινε κανείς και δεν θα ερχόταν κανείς στην κηδεία μου.Έτσι τώρα πίστευα πως όλοι θα το είχαν δεδομένο πως εγώ θα 'μουν καλά και θα ριχναν το βάρος τους...αλλού. Γιατί εγώ έτσι είμαι,φτιαγμένη για να μπορώ και μόνη μου.Κι έτσι όταν λαμβάνω μηνύματα που με ρωτάνε πώς είμαι..γίνομαι στιγμιαία ο πιο χαρούμενος άνθρωπος στον κόσμο.

rockabilly baby!

2011-01-28T16:19:00.003+02:00

2011-01-21T13:38:00.002+02:00

2011-01-18T13:13:00.002+02:00

Χτες καθώς πηγαίναμε παρέα να γιορτάσουμε τα γενέθλια φίλης μου ήρθε στο μυαλό μια μέρα του 2010. Και για κάποιο λόγο χωρίς να έχει γίνει κάτι συγκεκριμένο και ιδιαίτερο εκείνη τη μέρα,την έχω στο μυαλό μου πανέμορφη και χαρούμενη και μυρωδάτη.

Ξέρεις πώς είναι αυτές οι μέρες κοντά στην άνοιξη που έχει αρχίσει να νυχτώνει πιο αργά και σου φτάνει ένα λεπτό πανωφόρι για να μην κρυώνεις το βράδυ; Που μυρίζει λουλούδια και άνοιξη και όλως παραδόξως φοράς άσπρες μπαλαρίνες με λουλουδάκια και νιώθεις πολύ πολύ όμορφη;

Μία τέτοια μέρα λοιπόν πήγαμε η ίδια παρέα πέρυσι και στηθήκαμε έξω από μια μπυραρία.Θέλαμε να πάμε γιατί μας φαινόταν όμορφη.Μέσα ήταν σαν μοναστήρι με ξύλινες καρέκλες που οι πλάτες τους φτάνουν μέχρι το πάτωμα και έξω ήταν η χαρά του παιδιού.Εννοώ πως ήταν σε έναν χώρο που περιτρυγυρίζεται από γρασίδι και εκθεμάτα του στυλ "να μια ατμομηχανή του τάδε έτους",οκ μηχανολογικά εκθέματα- και για να μη σε χτυπάει ο ήλιος σκεπάζει τα παγκάκια έξω μια τεράστια τέντα που θυμίζει ξεφούσκωτο αερόστατο. Τελικά η μπυραρία ήταν κλειστή και παρέμεινε κλειστή.

Κι έτσι εμείς καθίσαμε σ ένα απ τα παγκάκια και παίζαμε επιτραπέζιο μέχρι να νυχτώσει.Και δεν έχει σημασία που όταν γύρισα σπίτι με είχαν χτυπήσει οι μπαλαρίνες γιατί τουλάχιστον είχα φορέσει μια φορά στη ζωή μου άσπρα παπούτσια με λουλουδάκια και το είχα κάνει και στη σωστή εποχή :)

το μπλε και το μαύρο

2011-01-12T11:40:00.002+02:00

είναι ένας συνδυασμός που μ'αρέσει.Όσο μουντός και ίσως κιτς και να

'ναι,το μπλε με το μαύρο μ'αρέσει. Οι πιο πολλοί θα λεγαν πως μπερδεύομαι,το τζην ταιριάζει με το μαύρο γιατί και τα 2 ταιριάζουν με όλα.Όχι,δεν εννοώ το τζην.Εννοώ το μπλε.Το μπλε και το μαύρο.

Η Κ. χτες μου είπε πως μου πάνε τα σκούρα,κι ύστερα δούλευα με τη Β. και σκέφτηκα πως η Β. κι εγώ είμαστε σκοτεινά κορίτσια. Φοράμε μπλε και μωβ και μαύρα και στις μεγάλες χαρές -μμμ,συχνά δηλαδή-φοράμε και πράσινα και μας πάνε.Καμία μας δεν έχει άσπρα ή εστω μπεζ ρούχα,το μόνο μπεζ πάνω μας είναι το δέρμα μας και πάλι ούτε καν αυτό.Το δικό μου είναι περισσότερο εκρού και της Β. είναι περισσότερο καστανό.Κι όμως δουλεύουμε στο πιο χαρούμενο και "φωτεινό" μαγαζί της πόλης και ξέρεις κάτι?Μας πάει.Γιατί το σκοτεινά το λέω με μια έννοια παράξενη,με την έννοια του μπλε και του μαύρου του μη πένθιμου,του μπλε και του μαύρου που ταιριάζουν γιατί το μαύρο ταιριάζει με το μολύβι μου και με όλα και το μπλε ταιριάζει με τα μαλλιά μου που είναι κόκκινα και ταιριάζουν με ο,τιδήποτε μπλε.

Γιατί το μπλε είναι η θάλασσα και το μαύρο είναι η νύχτα κι αυτά ταιριάζουν.

Εγώ και η Β. είμαστε σκοτεινά κορίτσια.Σκοτεινά,ερωτευμένα και χαρούμενα.Και μπλε και μαύρα.

help,I've done it again-

2011-01-11T14:34:00.000+02:00

-I am small and needy.

η ζωή μόνο έτσ'είν'ωραία

2011-01-09T19:24:00.000+02:00

Γιατί από τότε που έγινα σερβιτόρα,χτες ήταν η πρώτη φορά που άκουσα αυτό το τραγούδι. Και πάντα μ'άρεζε αυτό το τραγούδι,αλλά είναι αλλιώς όταν ο Δεληβοριάς είναι 2 μέτρα μακριά σου και το αφιερώνει στις σερβιτόρες.

Και γιατί θα ήταν κρίμα να μην ήμασταν μαζί και να μη μας έδειχνε τραγουδώντας "είναι η γυναίκα του Πατώκου".Γιατί εσύ πρώτος αισθάνθηκες του βυθού μου τα κοράλλια.

 
Γιατί έτσι.

φρόνιμα κούκλα μου

2010-12-23T17:56:00.000+02:00

μπαλαρινάκι μήπως σου θυμίζει τίποτα? :)

Τρίτη λυκείου,εσωτερικό ντουλάπας με ανεξίτηλο μαρκαδόρο.

κάτι σαράβαλες καρδιές

2010-12-15T15:35:00.001+02:00

Είχες το βλέμμα που σακάτεψε τη μοίρα μου
και μια σιωπή που τη στοιχειώναν μυστικά
ένα κατώφλι που περίμενε το τίποτα
και μια γάτα που τη λέγαν Σύλβια Πλαθ

Είχες μια χούφτα σκόνη αστέρια στην παλάμη σου
έτσι όπως γύριζες στον ύπνο σου γλυκά
μια κουρασμένη αγάπη, κρύα, λεία στην αγκάλη σου
κι ένα θάνατο αργό στα γιασεμιά

Κι εγώ που δε σε γνώριζα μα πάντα σ αγαπούσα
κι εγώ που σε φοβόμουνα και στη σκιά σου ζούσα
είχα ένα ψέμα για να ζω και εκτοξευμένος στο κενό
δε μπόρεσα να θυμηθώ γιατί πονούσα

Σε μένα έρχεσαι μην ξέροντας γιατί
Στο φως κουρνιάζεις και βουρκώνεις δίχως λόγο
Και γυροφέρνεις τους εφιάλτες σου βουβή
Με την καρδιά σου να χτυπάει απ' το φόβο.

Σε μένα έρχεσαι μην ξέροντας γιατί
Κι αναστενάζεις καθώς λάμπει ο Αποσπερίτης
Ένας λυγμός είναι αγάπη μου η ζωή
Κάποιου που κλαίει στα βουνά της Αφροδίτης.

Σε μένα έρχεσαι μην ξέροντας γιατί
Κάτι απ' την κόλαση σου ανήκει της ζωής μου
Κάτι απ' τα βράδια που πεθαίναμε μαζί
Και σκότωνα κορυδαλούς
Να μην ακούω τη φωνή μου

Ήταν τα χρόνια μας πληγές
Σε κουρασμένες φτέρνες
Φωνές που αντήχησαν νεκρές
μέσα σε άδειες στέρνες
Δίχως να τους αποκριθεί
Η ηχώ έστω μιας απάτης
Κάτι σαράβαλες καρδιές
Στο τσίρκο της αγάπης..

Κάτι σαράβαλες καρδιές
Στο τσίρκο της αγάπης.. 

 Η ανάσα σου ήτανε η πρώτη μου πατρίδα
κι η μυρωδιά σου ήταν ο πρώτος μου εθισμός
Πάει καιρός που έχω φύγει από τη Θήβα
και περιφέρομαι σακάτης και τυφλός

Καθαγιασμένος στα νερά της λησμονιάς σου
Εξουθενωμένος από τα έργα και τις μέρες σου
Θητεύω δίπλα σε αγάπες ξοφλημένες
γιατί τα χρόνια μου ναυάγησαν στις ξέρες σου

Παραχωρώ τ' άθλιο κορμί,τις πληγές μου
να εξασκηθούν οι μανιακοί και οι αρχάριοι
Θεέ μου, πώς ξεράθηκαν έτσι οι πηγές μου
που ξεδιψούσαν ναυαγοί λεγεωνάριοι

Και θα πληρώνω σαν αντίτιμο στο χρόνο
τη μοναξιά για όλα τα χάδια που ζητούσα
Για την αγάπη που με βύθισε στο πόνο
κι έτσι σακάτεψα εσένα που αγαπούσα

Άραγε θα θυμάται κάποιος τ' όνομά μας
Της ζωής μας τα εξαίσια φεγγάρια
τα πάθη μας, τις λύπες, τα δεινά μας;
Άραγε υπήρξαμε ποτέ; στα όνειρα μας!






Να κρατιέμαι από πάνω σου όταν πονώ
και να γέρνω αργά το κεφάλι στον ώμο,
που δεν τρέμουν τα χέρια σου όλο να φθονώ
δίκαιος φθόνος σ ‘άδικο της ζωής νόμο

Ν ‘αφουγκράζομαι δάκρυα και γέλια υγρά
και ν ‘αφήνω στο βλέμμα σου ένα άκοσμο χάδι
που γεμίζεις μ ‘ανάσες καθώς ξεψυχά
το καλύτερο νιότης αν θες μας το βράδυ

Να κουρνιάζω ερείπιο στα ερείπια επάνω
και να φτύνω σιωπές σ ‘άλλες δυο μου ζωές
που δε τρέχουν τα σύννεφα και πως ν ‘ανασάνω
με πατζούρια κλειστά και θνητούς πνεύμονες.

Να φωλιάζω κρυφά στις ρυτίδες της νιότης
και να ψέλνω αργά το τραγούδι της μάνας
που δεν τρέμουν τα χέρια σου εγώ είμαι ο πότης
είμαι μέτρο, ρυθμός, η ωδή και ο Πάνας

Δεν αντέχουν τα πόδια μου να τρέξουν κοντά σου
σαν κισσός να τυλίξω το κορμί σου που θέλει
που δε θέλει όμως φίδι να γίνει, φαντάσου
να σταλάξει αρμύρα από άγριο μέλι     

Η αλήθεια είναι πως μου είναι πολύ δύσκολο να πω ποιο απ τα παραπάνω είναι το αγαπημένο μου...Αλλά ίσως μπορώ να πω πως το άγριο μέλι είναι ο αγαπημένος μου συνδυασμός στίχων-μουσικής.Αλλά το βραβείο των στίχων το κερδίζει από μένα το κάτι σαράβαλες καρδιές.

dance it out

2010-12-10T11:08:00.002+02:00

Λοιπόν πήρα παπούτσια χορού -τη Δευτέρα- και τα χόρεψα -προχτές. Παρήγγειλα κουρτίνα για το δωμάτιό μου.Έχει ένα παλιό άσπρο χρώμα και μωβ λουλούδια με τα πράσινα κοτσάνια τους.Ταιριάζει με τον πράσινο τοίχο μου και με την μωβ κουρτίνα-του παραθύρου. Και με το πολύχρωμο ριγέ με φαρδιές ρίγες χαλί μου.Και με το φόρεμα που κρεμάω τα κοσμήματά μου.Το φόρεμα έχει κι αυτό παλιό άσπρο χρώμα και μωβ λουλούδια με πράσινα κοτσάνια. Και πήρα και αρωματικό λαδάκι απ αυτό που το βάζεις σε ένα δοχειάκι μ ένα ρεσό από κάτω και μυρίζει το σπίτι.Το σπίτι μου μυρίζει σανταλόξυλο και τζίντζερ κι είναι υπέροχη μυρωδιά. Και χτες είδαμε υπέροχη ταινία.Και το σπίτι μυρίζει ωραία.

2010-12-09T20:50:00.003+02:00

Dying changes everything.
Almost dying changes nothing.

remember remember the 3rd of December ;-)

2010-12-03T12:31:00.003+02:00

Σχεδίαζα να φορέσω άσπρο φόρεμα με λουλούδια σήμερα.Μα καλά,ποιον θα κορόιδευα; Αφού φοράω πάντα μαύρα στα γενέθλιά μου και υπάρχει λόγος γι αυτό: αυτό είναι κομψό και όμορφο για μένα. Το total black.Κατ'εξαίρεση σήμερα θα υπάρχουν κόκκινα βελούδινα γοβάκια με ένα φιογκάκι μπροστά. Και κόκκινο κραγιόν και κόκκινα μαλλιά -αυτά όχι κατ'εξαίρεση. Το κλασικό μαύρο δαχτυλίδι και όλα κοκκινόμαυρα. Όχι πένθιμα,ούτε καταθλιπτικά*κομψά.

Χα,το χρόνια πολλά κάνει ομοιοκαταληξία με το δεκαεννιά. Ωραίο νούμερο,δεν είναι?

ΥΓ και μόλις άκουσα σε αγαπημένη σειρά επιθετικό προσδιορισμό που αγάπησα: breathtakingly beautiful.

2010-11-13T16:38:00.002+02:00

Λοιπόν είναι άδικο να φτιάχνεις κείμενο στο μυαλό σου πριν κοιμηθείς και να κοιμάσαι πριν τα γράψεις κάπου.

Το μόνο που σίγουρα θυμάμαι είναι πως κάπου μες στη σκέψη αναφέρω το βιβλίο που διαβάζω, που λέγεται "το ουράνιο talkshow" και μου αρέσει να το προφέρω τόξοου και όχι τοκ σόου.

Είδα όνειρα. Σιχαμερά και αγχωτικά. Και εσύ είδες αστεία και γουστόζικα. Και μάλλον αυτός είναι ο λόγος που δεν ξύπνησα τρομαγμένη.

Συνήθως με επηρεάζουν αυτά που διαβάζω και περίμενα να μου βγουν σουρρεαλιστικά παραληρήματα αλλά μάλλον το πιο κοντινό που κατέχω σε σουρρεαλισμό είναι η Αμελί και μια γυάλα με κλειδιά στο my blueberry nights.

Ο πεζόδρομος είναι ωραίος με τα μάτια μισόκλειστα γιατί δε διακρίνεις πρόσωπα μόνο χρώματα,κι έτσι καμιά αχώνευτη φάτσα δεν είναι ικανή να σου χαλάσει την εικόνα.

Κρίμα. Ορθάνοιξα τα μάτια και χοντρός γλοιώδης και ομιλών στο τηλέφωνο business man εισήλθε στο οπτικό μου πεδίο λιγδιάζοντας τα πάντα γύρω του. Ευτυχώς τα κίτρινα φύλλα κάτω είναι με έναν μαγικό τρόπο αδιάβροχα.

το ηλεκτρικό μου πρόβατο κοιμάται..

2010-11-10T13:42:00.002+02:00

ένα απ'τ'αγαπημένα της μαμάς. Ε,ναι λοιπόν,η μαμά έχει γούστο :)

2010-11-06T10:13:00.002+02:00

πόσο υπέροχο είναι να χωράς στο πιο στενό σου παντελόνι?

Καλημέρα!

-το ξέρω ότι επαναλαμβάνομαι τραγουδιστικά,αλλά αυτό ήθελα για καλημέρα!

2010-10-25T17:39:00.005+03:00

Όταν κάποιος έχει μια κόκκινη φλοκάτη κι ένα μαξιλάρι για να κάθεται πάνω τους,έναν φουσκωτό βάτραχο για να ακουμπάει την πλάτη του,ένα τραπέζι-κουτί από φελιζόλ καλυμμενο με ένα ασπρόμαυρο φουλάρι για ομορφιά κι ένα βιβλίο που γεμίζει το μυαλό του με μουσική,ποιοτική και underground μουσική...τότε είναι ευτυχισμένος;or it's just me?

2010-10-15T13:02:00.002+03:00

Αποφάσισα να μην είμαι ένα από τα κορίτσια που θέλουν να γίνουν κάτι και δεν το προσπαθούν καν,ποτέ. Δεν εννοώ πως θέλω να γίνω χορεύτρια,αλλά από πάντα ήθελα να μάθω να χορεύω. Και ποτέ δεν προσπάθησα να μάθω. Και η μαμά μου ονειρευόταν να γίνει βιολίστρια αλλά ποτέ δεν έμαθε βιολί. Έτσι εγώ πήγα σε μάθημα χορού και από δευτέρα θα πηγαίνω τακτικά σε μαθήματα χορού και δε θα είμαι η κοπέλα που ήθελε να μάθει να χορεύει και δεν το έκανε ποτέ. Θα είμαι η κοπέλα που το έκανε. Ή μάλλον όχι η κοπέλα. Ειπαμε.Η λέξη κορίτσι μας αρέσει περισσότερο.

All I wanna do is bang bang bang bang...and take your money.

2010-10-11T20:18:00.004+03:00

Pirate skulls and bones
Sticks and stones and weed and bombs
Running when we hit 'em
Lethal poison for the system

No one on the corner has swagger like us
Hit me on my Burner prepaid wireless
We pack and deliver like UPS trucks
Already in hell just pumping that gas

All I wanna do is BANG BANG BANG BANG
And
And take your money

Είναι κάποια τραγούδια που ίσως και να μη σου έκαναν καμία εντύπωση.
Αλλά σου κάνουν. Γιατί δεν είναι απλώς μια ραπ τύπισσα που λέει για πιστόλια.
Είναι το τραγούδι της συναυλίας και είναι το τραγούδι του πάρτυ.
Κι είναι δυο φορές που ήσουν μεθυσμένη -μια απ τη μουσική και μία απ το τζιν.
Κι ήταν ωραία μεθύσια.
Και κάπως έτσι χωρίς κανέναν λόγο ταυτίζεσαι με την κοπελιά που το μόνο που θέλει να κάνει είναι μπανγ μπανγκ μπανγκ μπανγκ. and take your money.Μοney που by the way,έχω και δικά μου τώρα πια.

All I wanna do is bang bang bang bang..

PS και ευτυχία αυτός ο ήχος να μη σου θυμίζει

bang bang you shot me down
bang bang I hit the ground
bang bang that awful sound

BUT

bang bang,YOU used to shoot ME down..

pink is just like any other colour in the spectrum.Saying you hate it doesn't make you hardcore*

2010-10-07T13:17:00.007+03:00

πήρα αυτό το κραγιόν. οκ,ναι είμαι του κόκκινου κραγιόν κατά βάση.Του πολύ κόκκινου κραγιόν.Το οποίο αγαπώ να φοράω με κατάμαυρα ρούχα -όχι,δεν είμαι γκοθού,απλώς το μαύρο μου φαίνεται κομψό χρώμα για ρούχα και το κόκκινο κομψό χρώμα για χείλια κι είναι κρίμα που έχουμε συνηθίσει να χαρακτηρίζουμε το συνδυασμό γκόθικ.

Αλλά χτες είδα στο δρόμο μια κοπέλα να φοράει ένα τέτοιο κραγιόν και δεν ήταν καθόλου σαχλή,ήταν απλώς απλή και της πήγαινε πάρα πολύ αυτό το χρώμα στα χείλια της. Και σκέφτηκα "κοίτα να δεις,τελικά το φούξ μπορεί να μην είναι μόνο τρέντικο και γκλαμουριά,είναι ό,τι το κάνεις εσύ να είναι όπως όλα τα πράγματα πάνω σου".

Κι έτσι αποφάσισα να πάρω το intense fuchsia και να μη νιώθω ούτε τρέντι ούτε χαζογκόμενα,να νιώθω απλώς εγώ με φουξ κραγιόν. Και μ'αρέσει.

*ο τίτλος από εδω αλλά δυστυχώς δεν μπορούσα να αντιγράψω την κινούμενη εικονίτσα και να συνεχίσει να κουνιέται.

saint germain de pres cafe

2010-10-03T17:47:00.003+03:00

ναιιιιιι επιτέλους βρήκα ποιοι λένε αυτό το τραγούδι. Και μου φαίνεται πολύ φυσικό που είναι δικό τους γιατί είναι το συγκρότημα που ακούγεται συνέχεια στο αγαπημένο μου μαγαζί στη θεσσαλονίκη και γιατί τελικά τους αγαπώ.

αγαπώ saint germain de pres cafe.

εργαζόμενη γυναίκα

2010-09-25T18:43:00.004+03:00

μμμμ,έπιασα δουλειά :D

Είναι τέλεια να σου δίνουν λεφτά επειδή ήσουν χρήσιμος σε κάτι.

gimme gimme gipsy power!

2010-09-18T12:09:00.002+03:00

Lola

μακράν η καλύτερη συναυλία ελληνικού συγκροτήματος που έχω πάει, Ε Β Ε Ρ !

what a difference a day makes

2010-09-12T10:26:00.002+03:00

Χτες άκουγα Garbage και Radiohead. Χτες άρχισε να βρέχει στισ 5 το απόγευμα και σταμάτησε κάπου ανάμεσα 10 και 12 το βράδυ,δεν πρόσεχα έξω απ'τα τζάμια εκείνες τις ώρες.

Δεν πρόσεχα γιατί ήμασταν στο στέκι μας μετά από ένα ολόκληρο καλοκαίρι,ήταν εκεί όλες οι
"γνωστές φάτσες" και το αφεντικό έκανε την καλύτερη πλέιλιστ που μπορούσε.

Πιο πριν: πιο πριν είχαμε περπατήσει για περίπου 20 λεπτά μες στη βροχή. Όταν έφτασα σπίτι στέγνωσα τα μαλλιά. Correction: όταν έφτασα σπίτι χρειάζόταν να στεγνώσω τα μαλλιά μου γιατί είχα βραχεί τόσο πολύ. Κι ήμουν χαρούμενη γιατί ήταν η πρώτη φορά -κι αν όχι η πρώτη φορά έβερ,τότε η πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό- που έγινα μούσκεμα στη βροχή,όχι επειδή δεν είχα άλλη επιλογή. Αλλά επειδή αυτή ήταν η επιλογή μου.

Και το I'm only happy when it rains να παίζει συνέχεια στ'αυτιά μου κι εσύ να μου λες "είσαι ψεύτρα" κι εγώ να σου λέω "δε με νοιάζει,τώρα βρέχει". Και να ντύνομαι τα ολόμαυρά μου ρούχα,να φοράω τα χειμωνιάτικα σταράκια μου,το μαύρο καπέλο μου και κόκκινο κραγιόν. Και να'μαι ευτυχισμένη και να βρέχει ακόμα.

Και κάποιος με αυτοκίνητο να μας κάνει λούτσα όταν πηγαίνουμε στο στέκι μας.Δεν με πείραξε που με έβρεξε,ήμουν βρεγμένη έτσι κι αλλιώς. Αλλά με πείραξε που ήταν τόσο ηλίθιος ώστε να μη σκεφτεί πως είμαστε πεζοί κι αν πατήσει στη λακούβα με φόρα θα μας βρέξει. Δεν τον έβρισα επειδή μ'έβρεξε. Τον έβρισα επειδή ήταν αρκετά ηλίθιος για να το κάνει.

Ήταν συγκινητικό βράδυ γιατί είναι συγκινητικό να βρίσκεις να διαβάσεις κάτι που σε συγκλονίζει και δεν μπορείς να το περιγράψεις. Δε θέλω να κάνω καμιά διαφήμιση κανενός μπλογκ.Απλώς χτες βρήκα κάτι να διαβάσω που η μόνη λέξη που το περιγράφει για μένα είναι "συγκλονιστικό".

Κι ήταν συγκινητικό βράδυ γιατί πώς αλλιώς μπορείς να χαρακτηρίσεις ένα βράδυ με ωραία διαβάσματα,βροχή και καλή μουσική? Συγκινητικό βράδυ.

my only comfort is the night gone black

2010-09-11T17:38:00.003+03:00

I’m only happy when it rains
 I’m only happy when it’s complicated
 And though I know you can’t appreciate it
 I’m only happy when it rains
 You know I love it when the news is bad
 Why it feels so good to feel so sad
 I’m only happy when it rains

 Pour your misery down
 Pour your misery down on me
 Pour your misery down
 Pour your misery down on me

 I’m only happy when it rains
 I feel good when things are going wrong
 I only listen to the sad, sad songs
 I’m only happy when it rains

 I only smile in the dark
 My only comfort is the night gone black
 I didn’t accidentally tell you that
 I’m only happy when it rains
 You’ll get the message by the time I’m through
 When I complain about me and you
 I’m only happy when it rains

 Pour your misery down...pour your misery down
 Pour your misery down on me...pour your misery down

You can keep me company
 As long as you don’t care

 I’m only happy when it rains
 You want to hear about my new obsession
 I’m riding high upon a deep depression
 I’m only happy when it rains...pour some misery down on me

look me in the eye and tell me you don't find me attractive*

2010-09-10T08:01:00.004+03:00

"Από πόαο χρονών έχεις αναμνήσεις?"

Σίγουρα από τριών και κάτω. Δεν ξέρω αν ήμουν 3 ακριβώς ή πολύ λιγότερο από τρία.Γιατί ξεχωρίζω το πότε έγινε τι ανάλογα με το σπίτι που μέναμε. Έχω αλλάξει αρκετά σπίτια ώστε αυτό και μόνο να αρκεί για να προσδιορίσω πάνω κάτω μια ηλικία.

Λοιπόν θυμάμαι να έχω μόλις σταματήσει να κοιμάμαι στο μικρό μου κρεβατάκι και να κοιμάμαι στο διπλό με τους γονείς μου. Να βάζω τα κλάματα πριν κοιμηθώ γιατί "μεγάλωσα και δεν είμαι πια μωρό και τα μωρά είναι γλυκά και συμπαθητικά αλλά εγώ δεν είμαι πια". Να ζητάω απ τη μαμά να μου κάνει ζελέ,η μαμά να ξέρει πως το ζελέ δε μ'αρέσει αλλά να μην μπορώ να της εξηγήσω τι ακριβώς θέλω. Τελικά η μαμά κάνει ζελέ,εγώ το τρώω γιατί σκέφτηκα πως δεν θα ήταν σωστό να μην το φάω και στο κάτω κάτω,τι ψυχή έχει ένα ζελέ? Και ύστερα να ρίσκω την τέλεια παροιμοίωση για το τι ήθελα "ήθελα αυτό που είναι σαν παστίτσιο αλλά γλυκό,με ζελέ". Εννοούσα το γλυκό που κάτω έχει μπισκότα,πάνω κρέμα κι από πάνω ζελέ.

Ύστερα θυμάμαι να κλαίω την πρωτοχρονιά του 1998 γιατί δεν ήθελα να φύγει το 1997 επειδή ήταν πιο ωραίος αριθμός!

Και μπορεί όλα αυτά τα παραπάνω να συμπεριλαμβάνουν κλάμα αλλά δεν είναι θλιβερά,είναι αστεία. Κι έχω μόνο μία,στ'αλήθεια μόνο μία,θλιβερή ανάμνηση. Και μάλιστα δεν κατάλαβα πως ήταν θλιβερή παρά μόνο 11 χρόνια μετά. Κι αυτή την ανάμνηση δε θα τη διηγηθώ.

Για κάποιο λόγο,αυτό το τραγούδι. Γιατί μ'αρέσουν αυτές οι 2 και μ'αρέσουν οι φωνές τους κι ο τρόπος που τραγουδάνε και που μου φτιάχνουν τη διάθεση και τη μέρα ολόκληρη:

*τίτλος άσχετος με κείμενο σχετικός με τραγούδι

θα γεμίζουν όλα φως

2010-09-03T07:55:00.004+03:00

Είναι η πρώτη φορά που έβαλα τόσο νωρίς ξυπνητήρι σ'αυτό το σπίτι. Και χαίρομαι που ξύπνησα τόσο νωρίς...για διάφορους λόγους.

Λατρεύω τις αλλαγές και τις καινούριες αρχές. Τις καινούριες χρονιές και να υπενθιμίζω στον εαυτό μου πως όχι,δεν είναι πρωτοχρονιά την 1η Ιανουαρίου. Και μόλις θυμήθηκα απίστευτο όνειρο που είδα πριν ξυπνήσω: η μαμά έχει καλέσει κόσμο για πρωτοχρονιάτικο τραπέζι (σεπτεμβρίου,ιανουαρίου,δε θυμάμαι) και ενώ λείπει από το σπίτι έρχεται μια φίλη μου και τρώμε όλη την κατσαρόλα με το κοκκινιστό και όλη την κατσαρόλα με το ρύζι. Τα οποία αποτελούσαν ολόκληρη τη συνεισφορά της μαμάς στο τραπέζι γιατί είχε κανονιστεί να φέρει ο καθένας από ένα φαΐ. Πράγμα που ποτέ δε συμβαίνει όταν η μαμά τραπεζώνει κόσμο. Το θέμα είναι πως ξύπνησα με άγχος.

Αλλά δεν πειράζει. Γιατί μετά είδα 3 ακτίνες ήλιου να χυπάνε το γραφείο μου,και ναι το ξέρω πως δεν μπορώ να μετρήσω τις ακτίνες του ήλιου. Αλλά κατά κάποιο τρόπο μπορώ. Μπορώ γιατί σε τόσες ρίγες χωρίζεται ο ήλιος απ τις καρέκλες του μπαλκονιού. Σε τρεις.

Και μπορώ γιατί τα μπορώ όλα. Γιατί είναι Σεπτέμβρης και σε λίγο ο καιρός θα είναι πάλι εντελώς φθινοπωρινός κι έχει αρχίσει ήδη να δροσίζει και χτες φόρεσα τζην παντελόνι και ήμουν καταχαρούμενη. Και μπορώ να μετράω τις ακτίνες του ήλιου και να τις βρίσκω λίγες γιατί γι αυτό είναι φτιαγμένη αυτή η εποχή. Για να γίνονται ξαφνικά οι ακτίνες του ήλιου μετρήσιμο μέγεθος.

Και ο καφές που θα πιω είναι ζεστός.

μηχανολογικές κατεργασίες speaking

2010-08-29T13:23:00.002+03:00

"Η ζωή του κοπτικού εργαλείου μπορεί να εκφράζεται, ανάλογα με την κατεργασία,σε μονάδες χρόνου (min) ή και σε μονάδες άλλου μεγέθους (πχ σε μονάδες όγκου αφαιρούμενου υλικού,θεωρητικού μήκους αποβλήτου,μήκους κατεργασμένης επιφάνειας ή σε αριθμό κατεργασμένων κομματιών κλπ)."

Σαν να σου λέει: δεν έχει σημασία πόσο καιρό έχει που το αγοράσαμε και σταμάτησε να κάνει τη δουλειά του. Δεν έχει πάντα σημασία πόσο καιρό μετά την αγορά του άρχισε να αστοχεί. Σημασία έχει καμιά φορά πόσα κομμάτια έχει κατεργαστεί,ποιο είναι το μήκος της επιφάνειας που έχει κατεργαστεί μέχρι να σταματήσει να είναι πια εξυπηρετικό?

Σημασία δεν έχει πάντα ο χρόνος που έζησες. Αλλά τι έκανες στο χρόνο αυτό. Και μόνο σε μηχανολογικό μάθημα δεν περίμενα να το θυμηθώ αυτό.

Και τώρα αναπόφευκτα θυμάμαι το καταλανάκι που πάντα γράφει "διδάγματα της τάδε εξεταστικής" και την τζέρρυ που αναρωτιέται αν οι ζωές μετριούνται ανάλογα με το πόσο ερωτεύτηκες.

when the sun shines we'll shine together

2010-08-26T19:23:00.001+03:00

πόσο γαμάτο το έχουν κάνει???

Happiness makes up in height, what it lacks in length*

2010-08-19T11:15:00.006+03:00

Χάρηκα που ξαναείδα την ταινία.

Και ανακάλυψα μια διαφορά μας.

Στη σκηνή που ο Μπόμπυ παίζει σκάκι με τον Λόουσον σε ένα τραπεζάκι στην όχθη του ποταμού,συμφωνούσαμε πως ήταν υπέροχη σκηνή. Εσύ είπες "θέλω να πάω να παίξω σκάκι εκεί" κι εγώ σκέφτηκα "θα'θελα να'μαι εκεί να τους βλέπω να παίζουν σκάκι".

Η διαφορά λοιπόν δεν είναι πως εσένα σ'αρέσει το σκάκι ενώ σ'εμένα δεν αρέσει. Η διαφορά είναι πως σε μια ωραία σκηνή εσύ εύχεσαι να βρισκόσουν στη θέση του πρωταγωνιστή, ενώ εγώ εύχομαι να βρισκόμουν στη θέση της κάμερας.

*Bobby Long

Autumn comes slowly in New Orleans.
The grass remains a stubborn green, but the heat gives way to a gentle warmth.
Winter arrived before we realized the sunlit hours of summer had waned.
So now the wine began to outlast the day and that was more than anyone could've asked for.

Πόσο τη λατρεύω αυτή την ταινία.

2010-08-17T10:54:00.000+03:00

2010-07-30T16:14:00.002+03:00

It's good to be scared. It means you still have something to lose.

damn right.

* ω ναι έχει πέσει και πολύ γκρέυ'ς ανάτομυ.

I walk this empty street

2010-07-28T15:35:00.004+03:00

Περπατάω στην τελική και ερημωμένη ευθεία που οδηγεί στο σπίτι μου και παρατηρώ μια μεγάλη και γεμάτη σακούλα σκουπιδιών μπροστά από κάθε δέντρο. Πλησιάζω. Οι σακούλες είναι γεμάτες με κίτρινα και ξεραμένα φύλλα. Τα φύλλα είναι στις σακούλες αντί να είναι πεσμένα στο πεζοδρόμιο.
σκέψη #1 τα φύλλα δεν είναι σκουπίδια

σκέψη #2 θα έπρεπε να είναι στο πεζοδρόμιο,πεσμένα

σκέψη #3 πεσμένα? Μα είναι Ιούλιος,πέφτουν και ξεραίνονται τα φύλλα τον Ιούλιο?

σκέψη #4 καλύτερα που τα μάζεψαν,αν ήταν κάτω θα τα πατούσα και θα έκαναν θόρυβο και κάποιος θα μπορούσε να ακούσει τα βήματά μου. Φοβάμαι που φοβάμαι αυτό το δρόμο,δε χρειάζομαι τη σιγουριά πως ακούγομαι

σκέψη #5 μα τα φύλλα δεν είναι σκουπίδια

2010-07-18T00:11:00.005+03:00

"just because people do horrible things,it doesn't always mean they're horrible people"

ατάκα από grey's anatomy και ένιωθα μια τεράστια ανάγκη να πω πως συμφωνώ.

2010-07-14T14:24:00.004+03:00

Με αφορμή μια ανορθόγραφη πινακίδα της Σίβηρης που έγραφε το ρη με γιώτα,θυμήθηκα ένα καλοκαίρι πριν χρόνια. Οι γονείς μου ήταν ακόμα μαζί, ήταν καλοκαίρι και ήμασταν και οι 3 στο αυτοκίνητο πηγαίνοντας στο μέρος που το όνομά του δε θα το ξεστομίσω για λόγους που σε λίγο θα γίνουν ευνόητοι. Η μαμά λέει πως είναι Άφυτος και ο μπαμπάς λέει πως είναι Άθυτος. Το παιδί ακούει περιμένοντας τα επιχειρήματα και το συμπέρασμα. Επιχειρήματα δεν υπήρχαν,ούτε και συμπέρασμα. Υπήρχαν όμως ταμπέλες στο δρόμο οι οποίες καθόλου δε βοήθησαν γιατί οι μισές έλεγαν Άφυτος και οι άλλες μισές Άθυτος και τώρα σκέφτηκα πως αν είχαμε και οι 3 δυσλεξία δε θα γινόταν λόγος.

Τελικά στο μυαλό μου υπερίσχυσε το Άθυτος,μάλλον επειδή το θήτα είναι πιο αγενές σύμφωνο. Αγενές ένα γράμμα? Ναι,το θήτα είναι αγενές και κυρίως επειδή περιέχεται στη λέξη αυθάδικο,λέξη που πολύ μ'αρέσει. Λοιπόν το θήτα υπερίσχυσε και για έναν ακόμη,λιγότερο σουρεαλιστικό λόγο. Όλοι οι φίλοι των γονιών μου με τους οποίους είχαμε ραντεβού έλεγαν Άθυτος. Η μαμά ήταν η μόνη που επέμενε στο άφυτος,ίσως επειδή με τη μαμά μοιάζουμε πολύ και το φι της φαίνεται πιο ευγενικό και συνεννοήσιμο γράμμα. Συνεννοήσιμο ένα γράμμα? ναι,συνεννοήσιμο,κυρίως γιατί εμπεριέχεται στη λέξη συμφωνία,λέξη πολύ συμβατική αλλά ευγενική τουλάχιστον.

Δε θέλω να πιστεύει κανείς σας πως η μαμά είναι παράξενη και στραβόξυλο και επέμενε σε κάτι χωρίς επιχειρήματα. Η μαμά είναι απλώς ξεχωριστή και μοναδική και στην τελική δεν επέμενε σε τίποτα,όταν δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία για κάτι,τότε διαλέγεις την εκδοχή σου. Η μαμά διάλεξε τη δική της,τη γλυκιά εκδοχή.

Κάτι με κάνει να πιστεύω έντονα πως αν τη ρωτούσες τώρα θα σου έλεγε την πόλη με θήτα. Ύστερα όμως πείθομαι πως ο μόνος λόγος που το πιστεύω αυτό είναι το κόλλημά μου να πιστεύω πως όλα είναι θέμα διάθεσης ενώ εγώ η ίδια είμαι το λαμπρό παράδειγμα πως για μένα τα ονόματα είναι θέμα ήχου και μόνο. Πι χι: δε μ'αρέσει το όνομα Νίκη. Αν ήταν θέμα έννοιας θα μ'άρεζε,είναι αισιόδοξο και ελπιδοφόρο. Αλλά εμένα μου φέρνει στο μυαλό κάτι το στριγγλίσιο και ξινό επειδή έχει ένα νι και δύο ι. Λοιπόν για μένα τα ονόματα είναι θέμα ήχου κι επειδή με τη μαμά μου μοιάζουμε πολύ αν την ξαναρωτήσεις θα σου πει Άφυτος.

27 τ.μ. life for rent

2010-06-07T21:34:00.003+03:00

Κοντά στα σπίτια μου -και σ'αυτό απ'το οποίο φεύγω και σ'αυτό στο οποίο πάω- είναι μια φαρμακευτική αποθήκη. Που βρίσκεται πάνω από έναν πεζόδρομο. Στον πεζόδρομο επιτρέπονται πεζοί, όπως είναι προφανές, και ποδήλατα. Λοιπόν μας έχει τύχει να περνάμε μπροστά απ την αποθήκη αυτή με τα ποδήλατα και ξαφνικά να πετάγονται μπροστά μας άδεια κουτιά. Οκ,το καταλαβαίνω πως θέλετε να τα πετάξετε ρε παιδιά,αλλά φωνάξτε τουλάχιστον "πέφτει".

Τι θέλω να πω: ήξερα πως έχουν άδεια κουτιά που δεν τα χρειάζονται. Οπότε πήγα και τους τα ζήτησα :Ρ Δίκαιες συναλλαγές.

Βέβαια είχα σχηματίσει γι αυτούς μία εικόνα... "δε σας συμπαθώ". Αλλά οι 2 που ήταν εκεί όταν πήγα ήταν εντελώς εξυπηρετικοί. Αντί για χαρτόκουτα μου έδωσε φελιζολοειδή κουτιά που χρησιμοποιούνται για ψυγειάκια. Δε με χάλασαν. Είχε πλάκα,μου δίνει 2 τέτοια πάω να τα πάρω και μου λέει "Περίμενε!πάρε κι αυτό!" κι αυτό έγινε γύρω στις 4 φορές.

Και λοιπόν πακετάρουμε. Και το σπίτι μου θα νοικιαστεί. Η αλήθεια είναι πως δε νιώθω άσχημα,γιατί ήθελα ν'αλλάξω σπίτι και έχω ερωτευτεί το καινούριο μου σπίτι,τόσο που δεν μπορώ να το θυμηθώ καλά. Δεν έχω αίσθηση του πόσο μεγάλα είναι τα δωμάτια και τα μπαλκόνια του,μου συμβαίνει αυτό όταν κάτι μ'αρέσει πολύ. Δε συγκρατώ τη μορφή του.

Αλλά το αγαπώ κι αυτό το σπιτάκι,το μικρό,το άβολο. Ελπίζω πάντως να νοικιαστεί γρήγορα γιατί συμπαθώ τον ιδιοκτήτη και δεν είναι και τόσο άσχημο για κάποιον που δεν τον νοιάζει να 'ναι μεγάλη η ντουλάπα. Για κάποιο αγόρι δηλαδή :Ρ Και όχι ψώνιο αγόρι. Δεν ξέρω. Ελπίζω να νοικιαστεί. Και ξέρω πως αυτό που θα πω τώρα είναι πολύ μελό και πως αν το κάνω ο επόμενος που θα το νοικιάσει θα με θεωρεί εντελώς ψυχάκια. Αλλά σκέφτομαι να αφήσω ένα σημειωματάκι στον επόμενο. Με tips ας πούμε! Αλλά μετά σκέφτομαι να μην το κάνω γιατί μπορεί εντελώς τυχαία να το πάρει κάποιος απ'τη σχολή και μετά να λέει σε όλους τι ψυχάκιας που είμαι. Μμμμ,όχι ότι θα το υπογράψω βέβαια κιόλας. Θα το σκεφτώ.

Γεια σου σπίτι μου :)

2010-06-05T18:43:00.003+03:00

Πριν λίγο διαβάζαμε σε ένα καφέ και μπήκε ένα αγοράκι -το πολύ 10 χρονών- με τη μαμά του. Μόλις έκλεισαν την πόρτα της έπεσε ο αναπτήρας αλλά το αγοράκι της είπε "άστο" και τον σήκωσε από το πάτωμα και της τον έδωσε.

Ύστερα πήγα να πληρώσω και το αγοράκι της έδειξε κάτι όμορφο και της είπε "μαμά έλα να δεις,όχι ότι το θέλω,να στο δείξω μόνο". Πόση κατανόηση μπορεί να 'χει ένα μικρό παιδάκι και να λέει στη μαμά του "όχι ότι το θέλω" σαν να της λέει "το ξέρω πως δεν έχεις αρκετά λεφτά,απλώς στο δείχνω γιατί μ'άρεσε". Ύστερα στάθηκε δίπλα μου πήρε ένα νόμισμα των 10 λεπτών απ'το πάτωμα και μου είπε "μήπως σας έπεσαν 10 λεπτά?" του απάντησα "δεν νομίζω να είναι δικά μου,αφού τα βρήκες κράτησέ τα" και το πιτσιρίκι μου έσκασε το πιο πλατύ χαμόγελο του κόσμου την ώρα που τα βαζε στην τσέπη του.

Φεύγοντας η μαμά του κρατούσε καφέ,νερό και τσάντα στα χέρια της και πήγε να ανοίξει την πόρτα. Το παιδάκι πήρε τον καφέ από τα χέρια της,άνοιξε την πόρτα και της έβαλε το καλαμάκι στο στόμα για να πιει καφέ.

Σκέφτηκα πως ήταν ό,τι πιο συγκινητικό έχω δει τελευταία και πως υπάρχουν 3 πιθανά σενάρια.Είτε να μην έχει μπαμπά,είτε οι γονείς του να χώρισαν -δηλαδή 2 περιπτώσεις η μαμά του κι αυτός να είναι μόνοι τους- ή ο μπαμπάς του να λατρεύει τη μαμά του. Την πρόσεχε τόσο πολύ..μακάρι όλα τα παιδάκια να ήταν έτσι. Δεν ξέρω πως ήμουν στην ηλικία του,αλλά μακάρι να έκανα τη μαμά μου να νιώθει τόσο ωραία. Θα μου λείψει αυτό το παιδάκι.

noone really has a clue

2010-06-04T18:55:00.001+03:00

Θυμάσαι αυτό που λέγαμε για τα χαρίσματα? Ε λοιπόν στην εξεταστική δεν είναι καθόλου βολικό. Δεν είναι καθόλου βολικό,είναι απαίσιο. Είναι απαίσιο να βλέπεις μια άσκηση στατικής και να κολλάς στην ετυμολογία της λέξης «αμφιέριστη». Κι όταν το βρίσκεις να προχωράς και να μην καταλαβαίνεις 3 γαμωδιαγράμματα και γιατί τα πρόσημα βγαίνουν έτσι και να μην έχεις κανένα μα κανένα απολύτως στοιχείο γιατί το συν να είναι συν κι όχι πλην.I don’t have a clue.

Κι ύστερα να έχω απέναντί μου εσένα να μου λες «άρχισα να το καταλαβαίνω αυτό» και να σου λέω «μπράβο» αλλά να εννοώ ‘εντάξει λοιπόν,εσύ είσαι ο έξυπνος που θα περάσεις πάλι περισσότερα μαθήματα και σ’αυτή την εξεταστική κι εγώ είμαι η κοπέλα που μπήκε στη λάθος σχολή.

Μου το έλεγαν,όλοι νόμιζαν πως ήμουν της θεωρητικής. Και τα πήγαινα εκπληκτικά καλά,ήμουν καλή ακόμη και στο να μαθαίνω απέξω. Είναι τυχαίο που το μόνο μάθημα στο οποίο πήρα 20 στις πανελλήνιες ήταν το αοδε που το μόνο που ήθελε ήταν αποστήθιση? Δεν είναι τυχαίο,σ’αυτό ήμουν καλή. Έκανα 15’ για να μάθω μια σελίδα.

Κι είναι απαίσιο,είναι απαίσιο να είσαι καλύτερος σ’αυτό που δε σε συγκινεί. Ναι μ’αρέσει η ετυμολογία των λέξεων και τα αρχαία αλλά σιχαίνομαι την ιστορία και τα κείμενα που έπρεπε να εξηγήσεις γιατί ο ποιητής έγραψε αυτό κι όχι το άλλο. Γιατί έτσι ήθελε,γι αυτό έγραψε αυτό. Δε θα του σκοτώσεις εσύ το ποίημα με τις εξηγήσεις σου,τι στοιχεία έχεις εσύ για να ξέρεις?γιατί κάποιος να κάνει τις ομοιοκαταληξίες του με τους κανόνες που έφτιαξες εσύ?γιατί?you don’t have a clue.

Κι ύστερα ήταν τα πολυτεχνεία που πάντα θαύμαζα,που ένιωθα τέλεια όταν απαντούσα μια δύσκολη ερώτηση στη φυσική και στα μαθηματικά. Και μάλιστα ήμουν το άμεσου αποτελέσματος. Πιο πολύ χαιρόμουν όταν απαντούσα σωστά κάτι που ο καθηγητής δίδασκε εκείνη την ώρα παρά να γράφω καλά σε ένα διαγώνισμα για το οποίο διάβαζα ένα μήνα.

Κι αυτό τελικά δεν το κάνω καλά. Πέρασα 4/7 στο πρώτο εξάμηνο και τώρα αμφιβάλω αν θα περάσω κάτι πέρα απ’τα αγγλικά. Και το μισώ αυτό,το μισώ σου λέω! Κι εσύ είσαι καλός σε όλα,είσαι προφανέστατα στη σωστή σχολή κι εγώ είμαι η κοπέλαπου είμαι ηλίθια σε σύγκριση με σενα,που ντρέπομαι να διαβάζω σ’αυτό το τέλειο καφέ μαζί σου γιατί δε γουστάρω να ακούει ο κόσμος να μου εξηγείς,δε γουστάρω να βλέπουν ότι είμαι χαζή και δεν καταλαβαίνω τίποτα αν δε μου το εξηγήσεις.

Και τώρα είναι η στιγμή που θα βάλω τα κλάματα και για να μην το κάνω εδώ θα σου πω «λέω να πάω σπίτι» κι εσύ θα νομίζεις πως θύμωσα μαζί σου και θα θυμώσεις κι εσύ μαζί μου ή θα στεναχωρεθείς. Κι ίσως με το εγωιστικό μου μυαλό θυμώνω στ’αλήθεια μαζί σου επειδή είσαι καλός,κι είναι γραφτό να είσαι εδώ και να παίρνεις βαθμάρες και να πάρεις όποια υποτροφία θελήσεις. Κι εγώ θα΄μαι αυτή που δεν θα τα καταφέρει και θα αναρωτιέται μέχρι να πεθάνει τι θα’πρεπε να κάνει στη ζωή της. Και τώρα θα πάω στο σπίτι μου να δω σειρές στο ίντερνετ,τι χαμηλού επιπέδου χόμπυ,και να νιώσω κατώτερη και σ’αυτό ακόμα.

ΥΓ τελικά δεν το έκανα. Δεν πήγα μόνη μου στο σπίτι.

2010-06-01T11:52:00.001+03:00

Σάββατο; 'Ελα λίγο πιο γρήγορα,θέλω το κλειδί του καινούριου μου σπιτιού -για λίγο βέβαια γιατί μετά θέλω να αλλάξω την κλειδαριά και να 'χω μόνο εγώ κλειδί. Μετά θέλω να πάω με το μονομαχάκι να πάρουμε 2 κουβάδες μπογιά και θέλω να πάω όλα μου τα έπιπλα εκεί -εκτός απ την ντουλάπα,εκείνη την ντουλάπα δε θέλω να την ξαναδώ ποτέ,έχω εντοιχισμένη τώρα :)- και να βάλω στο μπάνιο το καινούριο σαπούνι για τα χέρια που είναι μαύρο και μυρίζει τέλεια. Μα είναι μαύρο. Δεν είναι απ τα καλύτερα οξύμωρα; Μαύρο σαπούνι.

όταν ξανα-αλλάζεις σπίτι...

2010-05-26T14:53:00.002+03:00

....δεν περίμενα να είναι το ίδιο ωραίο με την πρώτη φορά.

Αλλά νομίζω τελικά πως είναι ακόμα καλύτερο. Είναι υπέροχο να βρίσκεις το πρώτο σου σπίτι,αλλά για να θες να φύγεις απ'αυτό σημαίνει πως δεν ήταν και το καλύτερο σπίτι του κόσμου. Άρα το να βρίσκεις το 2ο σου σπίτι μάλλον είναι καλύτερο,πιο όμορφο και στην περίπτωσή μου και λίγο μεγαλύτερο.

Το καινούριο μου σπίτι λοιπόν έχει μια υπέροχη,μεγάλη εντοιχισμένη ντουλάπα,στην οποίο χωράνε και τα παππούτσια μου. Έχει μια κρεβατοκάμαρα με παράθυρο και μπαλκόνι,έχει ένα σαλόνι με μπαλκόνι επίσης και ένα μπάνιο με ντουζιέρα. Ναι,τελικά το μπάνιο χωράει το πλυντήριό μου. Χτες δεν ήμουν σίγουρη κι έτσι το βράδυ είδα στον ύπνο μου πως η υποδοχή για το σωλήνα του πλυντηρίου στο μπάνιο ήταν ένας ολόκληρος παρκέ διάδρομος -ναι,κανένα νόημα,όμως έστω και στον ύπνο μου μού 'φυγε ένα βαρός αφού αν μη τι άλλο μπορούσα να χω πλυντήριο.

Σκέφτομαι να βάψω έναν τοίχο πετρόλ. Στην αρχή το σχεδίαζα για το σαλόνι,όμως το σαλόνι θα συνεχίσει να χει πορτοκαλί κουρτίνες και δεν ταιριάζει. Το δωμάτιό μου απ'την άλλη που θα χει μωβ κουρτίνες-στο παράθυρο τουλάχιστον- μπορεί να χει κι έναν πετρόλ τοίχο,έτσι δεν είναι?

Αχ,τέλεια :)

summer rain

2010-05-23T15:54:00.001+03:00

θέλω να βρέχει
και να'χει ήλιο
και να είμαι στο κέντρο της πόλης
και να μην κρατάω ομπρέλα
γιατί δε θα με νοιάζει
και γιατί ποτέ δεν κρατάω ομπρέλα
και να γίνω μούσκεμα μέσα στα πιο χρωματιστά μου ρούχα

nobody knows where you might end up

2010-05-23T15:40:00.000+03:00

she comes in colors everywhere

2010-05-19T13:14:00.004+03:00

Το σούπερ μάρκετ είναι αναζωογονιτικό πράγμα. Ενίοτε.

Ενίοτε εννοώ πως δεν είναι αναζωογονιτικό όταν πηγαίνεις στο διάδρομο με τα σαμπουάν και τα αφρόλουτρα και διαλέγεις το φθηνότερο από το καθένα. Και δεν είναι μόνο το φθηνότερο απ'το καθένα. Είναι τα φθηνότερα απ'το φθηνότερο σούπερ μάρκετ. Αυτό δεν είναι ωραίο. Θέλω να πω,μια χαρά είναι,οικονομία κι όλα τα σχετικά. Αλλά αναζωογόνηση δε νιώθεις.

Και πώς να τη νιώσεις άλλωστε όταν χρειάζεσαι σαμπουάν για βαμμένα μαλλιά αλλά παίρνεις απλώς ένα για ίσια μαλλιά?

Ένιωσα άσχημα όταν με φιλοξένησε μια φίλη μου και έκανα μπάνιο σπίτι της κι ήταν πολύ χαλαρωτικό κι υπέροχο μπάνιο. Ένιωσα άσχημα γιατί μου φαινόταν λάθος το μπάνιο κάπου αλλού να'ναι καλύτερο απ' το μπάνιο στο σπίτι σου. Εννοώ,το σπίτι σου δεν είναι σχεδιασμένο κι εξοπλισμένο γι αυτό το λόγο?

Ε λοιπόν γι αυτό προχτές ήμουν χαρούμενη. Γιατί ήμουν άνετα από λεφτά και πήρα σαμπουάν για βαμμένα μαλλιά,αφρόλουτρο που μυρίζει υπέροχα,αφρό και ξυραφάκια (κι όχι αυτά με τη μία λεπίδα που μου κάνουν το πόδι σουρωτήρι) και καινούριο -κόκκινο!- σφουγγάρι.

Και πήρα και γαλλικό καφέ φουντούκ' και δημητριακά -για να προσέξω λίγο τη σιλουέτα μου.

Και το επόμενο πρωί ξύπνησα,έκανα γυμναστική,έφαγα δημητριακά κι ύστερα έκανα μπάνιο,ένα υπέροχο-χαλαρωτικό-αρωματικό μπάνιο. Κι είναι ωραία να ομορφαίνει ο χώρος που ζεις. Κι εσύ ο ίδιος. Ναι,νιώθω πιο όμορφη.

PS Ει, Μ. ? Θυμάσαι εκείνο το ποστ σου για τα σούπερμάρκετ ε? Θα'ναι άδικο να μην είσαι στις ετικέτες :)

the man on the silver mountain

2010-05-17T19:54:00.000+03:00

πάει ο Dio.

mi corazon de cenicero

2010-05-16T14:57:00.002+03:00

τι ζήτησα γαμώ την τρέλα μου? Ένα τασάκι ζήτησα!

Paris le matin

2010-05-12T15:35:00.002+03:00

Είναι το 3ο εικοσιτετράωρο που διανύω προσπαθώντας να καταλάβω αν το Παρίσι είναι για μένα ένα μέρος για διακοπές ή για διαμονή.

Προς το παρόν παρατηρώ ομοιότητες και διαφορές . Όπως και στην Κολωνία,πίνω κι εδώ μια ζεστή σοκολάτα μόνη μου κολλητά σ'ένα παράθυρο .Νιώθω πως έχουν γεμίσει τα μάτια μου,δεν υπάρχει πουθενά απλώς μια πολυκατοικία. Δηλαδή προφανώς υπάρχουν πολλές "απλώς πολυκατοικίες" αλλά είναι τόσο όμορφες και παλιές που μπορεί να αναρωτηθείς "είναι ένα οικοδομικό τετράγωνο ή είναι η όπερα?".

Εν τω μεταξύ ,αυτή η σοκολάτα που πίνω είναι σαν λιωμένη λάκτα και την αγαπώ.
Μόλις έγινε επικός διάλογος με τον σερβιτόρο.
-monsieur,excusez-moi!Est-ce que je peux avoir quelque chose pous les cigarettes?
-E,ναι εντάξει,τασάκι εννοούσα. Μπορεί να κουτσοθυμήθηκα λίγο τα γαλλικά μου,αλλά ποτέ δεν είχα μάθει πώς είναι το τασάκι!-
-Un quoi?
~τότε τον κοίταξα σαν αγελάδα προσπαθώντας να σκεφτώ έναν άλλο τρόπο να του το πω.Αλλά μέχρι να σκεφτώ είχε καταλάβει και:
-A,je comprends. Non.
-Non?
~εκεί πανικοβλήθηκα γιατί πριν επιλέξω το συγκεκριμένο καφέ,είχα διπλοτσεκάρει πως κάποιος καθόταν με ένα τασάκι μπροστά του κι ένα τσιγάρο στο στόμα του,κι άντε να το εξηγήσεις αυτό στον σερβιτόρο που σου λέει ΝΟΝ!

Γέλασε που αγχώθηκα και μου έφερε το τασάκι. Έχω καταλάβει πως αν κάποιος Γάλλος καταλάβει πως τα γαλλικά δεν είναι η μητρική σου γλώσσα,η καλύτερή του είναι να σε δουλεύει. Βέβαια μπορεί να τα κάνουν και μεταξύ τους αυτά,αλλά ποτέ δε θα το μάθω.

Πρέπει να φύγω,ραντεβού στο Hotel de Ville.

Ήθελα να βάλω αυτό το τραγούδι αλλά είναι απενεργοποιημένο το embed.

~έλα τώρα που θα με κοροιδέψετε για τον Serge!!!~

Köln alone

2010-05-12T15:02:00.006+03:00

Μετά από 2-3 πάνω κάτω στην Τάδε Straβe, και μετά από ένα δεξιά-αριστερά στην κάθετο αυτής,κατέληξα σε ένα καφέ. Είμαι πολύ σίγουρη πως δεν είναι το καφέ για το οποίο μου έλεγε η Μάρθα -που ακόμη και οι Ισπανοί στην αρχή πρόφεραν "Marta" παρόλο που μπορούν να πουν το θου.

Κατέληξα σ'αυτό γιατί έχει μεγάλα παράθυρα κμε ατομικά μπαρ μπροστά τους. Κι έτσι εγώ κάθοπμαι στο ατομικό μου μπαρ και κοιτάω το στενάκι με τα δέντρα με τα πράσινα φύλλα -κι ένα μπροστά έχει κόκκινα φύλλα κι είναι όμορφο.

Τα πράσινα φύλλα που λες δε συμβαδίζουν με τον καιρό. Τα πράσινα φύλλα είναι άνοιξη ενώ ο καιρός είναι φθινόπωρο. Κι εγώ έχω ξεχάσει πως είναι Μάιος αλλά δε με νοιάζει καθόλου.

Δε με νοιάζει γιατί μπορώ να περπατάω σε κάποιο δρόμο με χρωματιστές πολυκατοικίες -λατρεύω τον άτυπο κανόνα "η διπλανή πολυκατοικία είναι μπεζ,άρα η δικιά μας μπορεί να είναι οποιδήποτε χρώμα εκτός από μπεζ"- να φοράω χειμωνιάτικα σταράκια και την πλεχτή μωβ ζακέτα μου και να νιώθω πως δεν ξέρω κανέναν και πως μπορώ να τους γνωρίσω όλους.

~μόλις έπαθα πολιτισμικό σοκ: ένα κοριτσάκι πάτησε το κουμπί που υπάρχει στα φανάρια για να γίνει πράσινο για τους πεζούς.Και το φανάρι έγινε όντως πράσινο!~

Η Μάρθα μου έλεγε για την ταμία στη λέσχη. Ότι είναι αγέλαστη και γενικά άνοιωθη και πως το μόνο που κάνει είναι να σου λέει πόσο κάνει το φαγητό σου και να σου δίνει τα ρέστα σου. Εγώ φυσικά δεν κατάλαβα πόσο έκανα το φαγητό μου,η Μάρθα μου είπε πως κάνει 3μιση ευρώ κι εγώ της τα έδωσα αλλά μου δωσε ρέστα γιατί τελικά έκανα 3 και 15. Ύστερα είπα thank you χαμογελώντας υπερβολικά για την περίσταση,δε μου έκανε και καμιά χάρη θέλω να πω για να γελάω τόσο. Κι εκείνη μου χαμοέλασε,αληθινά όμως όχι τυπικά,φάνηκαν τα δόντια της!

Κι έτσι πίστεψα πως μπορώ ν'αλλάξω τον κόσμο. Δεν εννοώ τον πλανήτη. Αλλά κάποιους ανθρώπους μπορώ!

Χμ,έκανα ανέλπιστα καλά γράμματα.

I'm what you would call...a travel girl

2010-05-05T22:12:00.001+03:00

ναι I'm so excited γι αυτό το ταξίδι!!!!!!!!!!!!!

relief

2010-04-28T21:01:00.003+03:00

Σήμερα έφυγε ένα τεράστιο βάρος από πάνω μου.

Με πήραν τηλέφωνο και μου είπαν πως παίρνει εξιτήριο.

Και ύστερα με πήρε τηλέφωνο και μου μιλούσε όπως μου μιλούσε πάντα,μου μιλούσε κανονικά σαν να μην είχε γίνει τίποτα,όπως κάθε φορά που μ'έπαιρνε τηλέφωνο να δει τι κάνω.

Ξέρω πως είναι σαν να μιλάω για γκόμενο,αλλά δε μιλάω για γκόμενο.

Επίσης έφυγε κι ένα άλλο βάρος από πάνω μου,όχι ζωτικής σημασίας,αλλά ψυχολογικής σημασίας.

Και ξαφνικά είναι όλα καλύτερα.

eternity and a day

2010-04-25T09:49:00.004+03:00

Δεν περίμενα να υπάρξει μια τέτοια στιγμή. Μια στιγμή που θα κατεβώ απ το τρένο και θα πω "δες μια σκοτεινή πολή". Που δε θα σκεφτώ πόσο πανέμορφη και φιλική είναι και πόσα μέρη λατρεύω και θα μπορούσα να μείνω μια ολόκληρη μέρα σ'αυτά μόνη μου.

Κι όμως,κοίτα. Προχτές ήμουν στο πιο αγαπημένο μου μαγαζί στον κόσμο και κοιτούσα τα δέντρα και τα γρασίδια και τον κόσμο στο μαγαζί-που ξέρω όλο το προσωπικό και σχεδόν και τους πελάτες- και το μόνο που σκεφτόμουν ήταν τι σκοτεινή πόλη.

Ήταν σκοτεινή σαν δάκρυα και ξέρω πως αυτό που λέω δε στέκει,αλλά θα έπρεπε. Δεν είναι γελοίο τα δάκρυα να γυαλίζουν?

Άλλο να στο λένε κι άλλο να το βλέπεις. Άλλο να σου λένε μπερδεύει κάποια πράγματα,όσο περνάνε οι ώρες γίνεται καλύτερα,μην ανησυχείς,οι γιατροί λένε πως θα του περάσει κι άλλο να βλέπεις το μονίμως απορημένο βλέμμα ενός ανθρώπου γεμάτου σπιρτάδα και ενέργεια.

Το μόνο που με έσωσε χτες ήταν το χιούμορ του. Λατρεμένε μου άνθρωπε πόσο το λατρεύω αυτό σε σένα. Όσες φορές σε έχω δει σε νοσοκομείο,πας και κάνεις το θάλαμα πανηγύρι. Αυτή τη φορά δεν το πετυχαίνεις πολύ,αλλά δε φταις εσύ,τουλάχιστον προσπαθείς. Κι αυτό που είπες στον Φ. ήταν ό,τι ήθελα τόσα χρόνια να το πω αλλά δεν το λεγα από ηθικούς φραγμούς.Και το κανες να φαίνεται αστείο και αθωό σαν να λέει ένα μωρό "μαμά έγραψα τα ντουλάπια με μαρκαδόρο πειράζει?" -ναι,αυτό το μωρό ήμουν εγώ.

Και τώρα λέω να κάνω ένα μπάνιο για να φύγει από πάνω μου η αρρώστια και η ταλαιπωρία κι ό,τι κρατάει τους ανθρώπους δεμένους σε κρεβάτια νοσοκομείου. Και να μπορώ να ρθω να σε δω και να λάμπω και να με βλέπεις χαρούμενη και να παίρνεις κουράγιο. Και ελπίζω να μη μου φύγει κάποιο δάκρυ μπροστά σου,γιατί θα είναι κακό.

I don't read the bible..

2010-04-23T13:25:00.002+03:00

...i think it may started rumor that the lord ain't got no humor!

καλημέρα και είναι η πιο σουρεαλιστική μέρα της ζωής μου.

Ο κολλητός δεν κοιμήθηκε σπίτι του,για χι ψι λόγους εγώ χτες είχα κλειδιά απ το σπίτι του οπότε του είπα όταν θα θέλει να γυρίσει να με πάρει τηλέφωνο και να περάσει να πάρει τα κλειδιά του. Έτσι δεν έκλεισα το κινητό μου το βράδυ έτσι ώστε να ξυπνήσω όταν με χρειαστεί.

Από τις 10 το πρωί το τηλέφωνο χτύπησε 4 φορές και αυτός δεν ήταν καμία από αυτές. Λοιπόν αυτή η σειρά από τηλεφωνήματα κατάφερε τα εξής πράγματα

- (το ότι με ξύπνησε 4 φορές είναι προφανές γι αυτό μπαίνει σε παρένθεση)
-να ανατριχιάσω με τη διαίσθηση ενός φίλου που με πήρε να με ρωτήσει "ο τάδε είναι καλά? γιατί από χτες δεν το σηκώνει" και ο τάδε είναι στο νοσοκομείο.
-να νιώσω σαν να παίζω σε επισόδειο απ τα φιλαράκια -όπου προφανώς ο κολλητός είναι ο Joey- όταν ο κολλητός ήρθε στο σπίτι -με μπουγάτσες ευτυχώς- και μου είπε "σιγά ρε,έχω και 2ο κλειδί".
-να ξέχασω κάτι...σνιφ,δεν πειράζει δεν τέλειωσε ακόμα η μέρα!

Έλα,επίκαιρο ανέκδοτο:
-Πόσοι σουρεαλιστές χρειάζονται για να αλλάξουν μία λάμπα?
.
.
.
.
.
.
.
.
.-μπλε
:Ρ

the impossible quiz

2010-04-18T13:05:00.004+03:00

δεν είναι πως θέλω να σας βασανίσω ή πως θέλω το κακό σας ή πως θέλω να αρχίσετε να σπάτε τα πράγματα του σπιτιού σας ξεκινώντας από το ακριβότερο.Άρα δεν ξέρω γιατί βάζω αυτό το λινκ εδώ πέρα,σίγουρα κρύβει κάτι το σαδιστικό αλλά αφού δεν μπορώ να το προσδιορίσω μπορώ να λέω πως το κάνω έτσι,εγκυκλοπεδικά :Ρ

πάρτε να'χετε λοιπόν: the impossible quiz

σσ: φάγαμε 2 ώρες απ τη ζωή μας χτες βράδυ γι αυτό το πράγμα(φτάσαμε μέχρι την ερώτηση 85 ή καλύτερα αυτοκτονήσαμε στην ερώτηση 85) και μάλλον έχω κάτι το μαζοχιστικό γιατί μ'άρεζε το χαζοκουίζ κι ο άλλος μου λεγε "όχι,δεν έπρεπε να πας θεωρητική,είσαι πολυτεχνείο,μηχανολόγος μηχανικός,πώς το λένε?δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος θεωρητικός να απολαμβάνει αυτό το πράγμα". Όπως καταλαβαίνετε αυτό είναι και ένα warning για την ασφάλειά σας,μην το δοκιμάσετε μόνοι στο σπίτι κλπ :Ρ

Λορέλ,εσύ είσαι εξαίρεση,κάντο το γαμωκουίζ παιδί μου!

give me the words

2010-04-09T17:36:00.003+03:00

Με πονάει το μέσα μου όταν δε βρίσκω τι να γράψω κόντρα στην τεράστια επιθυμία μου να γράψω κάτι.

Κι αναρωτιέμαι: πόσες φορές μπορεί κάποιος να γράψει κάτι επειδή δεν μπορεί να βρει τι να γράψει;

Για την ακρίβεια: πόσες φορές μπορώ εγώ να το κάνω και τι είδους τρέλλα είναι αυτή;

~ντύσου κόκκινα

2010-04-03T12:00:00.003+03:00

γιατί ο δρόμος είναι αλήθεια,χίλια κι ένα παραμύθια,είναι το σπίτι μας..

2010-03-27T18:17:00.002+02:00

Δεν έχει τέλος...

Σάββατο βράδυ στο κέντρο της πόλης.Και της άλλης πολης.Και της άλλης πόλης.

2010-03-27T17:06:00.003+02:00

νιώθω μια τεράστια ανανέωση τώρα που γύρισα θεσσαλονίκη,με γεμίζουν οι δρόμοι και τα χρώματα και η θάλασσα όπου βλέπεις τον ορίζοντα κι όχι το βουνό απέναντι και ρουφάω τα πάντα και νιώθω πως ήρθα για να εμπνευστώ και να περάσω πολλές ώρες γράφοντας και διαβάζοντας και να πάω για καφέ παντού τώρα που έχω χρόνο.

νιώθω υπέροχα αυτές τις μέρες..

και δεν είναι καμιά σας εδώ να τα πιούμε στη συγγρού και να γυρίσουμε 5 το πρωί ψιλομεθυσμένες και χαρούμενες και νιώθοντας πως ο κόσμος μας ανήκει.

Θέλω να ρθεις εσύ κι εσύ και να ρθω κι εγώ εκεί κι εκεί και να πάμε παντού και να φύγουμε και να ταξιδέψουμε σ' όλες τις χώρες του κόσμου.Και ο κόσμος θα ναι έτοιμος να τον κατακτήσουμε.

ΥΓ έχει πλάκα γιατί τώρα η ετικέτα Dear M. αναφέρεται και στις 2 σας..τα m&m μου είστε :*

2010-03-25T16:15:00.001+02:00

μετά την εικόνα,είναι και το τραγούδι που είναι σφηνωμένο στο μυαλό μου πιο έντονα από κάθε άλλο.

Δεν είναι πως το σιγοτραγουδάω πρωί -βράδυ ή κάτι τέτοιο. Τίποτα τέτοιο.

Είναι απλώς το τραγούδι που όταν φτάνει στα αυτιά μου οι στίχοι του αντικαθιστούν το αίμα που τρέχει στις φλέβες μου και το μόνο που σκέφτομαι είναι η σφηνωμένη εικόνα κι άλλες παρόμοιες εικόνες και είναι το τραγούδι που το νιώθω στα σπλάχνα μου,που νομίζω πως το καταλαβαίνω καλύτερα από όλους~υπερβολική,το ξέρω,πάντα υπερβολική,απ'την αρχή υπερβολική και μέχρι το τέλος~ αυτό το τραγούδι είναι μέσα μου πώς το λένε?

ό,τι μας δένει στα παλιά, είναι οι κακές συνήθειες..

όλη μου η ζωή συνενοχή και πώς γουστάρω
κάτι απογεματα με καφέ και τσιγάρο

Back to base

2010-03-25T15:58:00.002+02:00

Όταν οι γονείς μου είχαν χωρίσει η μαμά μου φρόντισε να βάλει καλά μέσα στο κεφάλι μου τη λέξη "βάση". Ήθελαν και οι 2 να συνεχίσω να τους αγαπάω το ίδιο γιατί κι αυτοί θα συνέχιζαν να με αγαπάνε το ίδιο. Κάτι τέτοιο δε θα ήταν βέβαια εφικτό αν όποτε μάλωνα με τη μαμά πήγαινα στο σπίτι του μπαμπά και το αντίστροφο. Έτσι μου εξήγησε πως πρέπει να 'χω μία βάση,πώς ένα θα είναι το σπίτι μου

(δεν το έλεγε για κακό,δεν εννοούσε "αν διαλέξεις του μπαμπά,αυτό δεν είναι σπίτι σου".Εννοούσε να μην επαναπαύομαι στο πέρα δώθε και νομίζω πως κάθε φορά που γυρνάω θα'ναι όλα ίδια.Είπα κάθε φορά που γυρνάω. Όταν πήγαινα γυμνάσιο,κάθε φορα που μάλωνα με κάποιον έφευγα. Δεν ξέρω αν αυτό είναι σημάδι δειλίας ή έλειψης υπομονής και υπεράσπισης εαυτού,πάντως έφευγα. Και τώρα όταν μαλώνω με κάποιον δε φεύγω για να μην ακούσω τι έχει να μου πει,δε φεύγω επειδή δεν έχω επιχειρήματα: φεύγω για να πάρω αέρα,να περπατήσω και να αλλάξω παραστάσεις,να προσθέσω στη μέρα μου κάτι που ναμην περιλαμβάνει καβγά. Αυτό που πραγματικά θέλω όταν φεύγω είναι...να φύγω! Έτσι απλά. Η παρένθεση παρατράβηξε)

Αυτό που ήθελα να πω είναι πως τώρα δεν έχω ιδέα ποια είναι η βάση μου,δεν έχω καμιά απολύτως ιδέα. Κι όταν η Όλγα με ρώτησε "ποιο νιώθεις σπίτι σου?" δεν ήξερα τι να της πω. Και τα 2.

Είναι σπίτια μου και τα δύο αλλά βάση μόνο αυτό εδώ μπορώ να πω. Γιατί τώρα είμαι στο δωμάτιο μου με ανοιχτή μπαλκονόπορτα και μυρίζω μια μυρωδιά που κανείς άλλος δε μυρίζει,γιατί αυτή τη μυρωδιά περίμενα να μυρίσω,τη μυρωδιά που έχει το δωμάτιό μου όταν είναι άνοιξη.

Είναι μια εικόνα που στο μυαλό μου έχει σφηνώσει πιο έντονα από όλες τις άλλες. Είναι η εικόνα του κοριτσιού που πάει τρίτη λυκείου και υπάρχουν 2 εκδοχές που οδηγούν στο τέλος του βραδιού της: ή διαβάζει μέχρι να κοιμηθεί η μαμά της ή ξαπλώνει μ ανοιχτά τα μάτια χωρίς να νυστάζει,μέχρι να κοιμηθεί η μαμά της. Και στις 2 περιπτώσεις η επόμενη σκηνή περιλαμβάνει το αρπαγμα του καπνού,του αναπτήρα,ενός στρόγγυλου ροζ κουτιού~αυτοσχέδιο τασάκι~ και ενός μαξιλαριού,και μετακόμιση στο μπαλκόνι. Το τσιγάρο πριν κοιμηθώ ήταν για ένα μια ιεροτελεστεία που δεν έπρεπε να παραλείπεται,ένιωθα πανέμορφα κάθε βράδυ τέτοια ώρα,ένιωθα πως είμαι κάθε βράδυ ένα βήμα πιο κοντά στην ελευθερία. Κ επίτηδες καθόμουν κάτω κι όχι στο τραπέζι,ήθελα τα κάγκελα να είναι πιο ψηλά απ το κεφάλι μου,για το συμβολικό της υπόθεσης.

Και λοιπόν η μπαλκονόπορτα είναι ανοιχτή αλλά έχει ήλιο κι όχι φεγγάρι κι η κουρτίνα ανεμίζει κι εγώ δεν το πιστεύω πως όλα τα παραπάνω είναι τόσο μακριά.

2010-03-24T17:21:00.002+02:00

Σε περίπτωση που δεν το έχετε καταλάβει,έχω πάθει κρίση και αλλάζω το μπλογκ 5 φορές τη μέρα.

Ιδέες ευπρόσδεκτες.

both ways

2010-03-24T13:49:00.003+02:00

Κι έτσι κάποια πρωινά η μισή νυσταγμένη πλευρά του εγκεφάλου μου με διατάζει να μείνω στο κρεβάτι και να μην πάω στη σχολή. Κι ύστερα όταν ξυπνάω,ξυπνάει κι άλλη μισή πλευρά κι έτσι έχω πάνω απ'το κεφάλι μου ένα αγγελάκι κι ένα διαβολάκι με ανάποδες συμπεριφορές. Το αγγελάκι θυμωμένο να με μαλώνει φωνάζοντας πως είμαι αμελής φοιτήτρια και το διαβολάκι να μου λέει "δεν πειράζει,κι αύριο μέρα είναι".

Και τότε σκέφτομαι πόσο τρέχει και ξεσκίζεται στο διάβασμα και τα καταφέρνει όλα η Μ. και νιώθω απαράδεκτη τεμπέλα.Και έτσι την άλλη μέρα πάω στο εργαστήρι του προγραμματισμού για να χαζέψω τα δάχτυλά μου και τα μωβ νύχια μου πάνω στο πληκτρολόγιο και να νοσταλγώ να γράφω κείμενα κι όχι να παλεύω με 10 εντολές.

Όποτε λοιπόν κάνω ασκήσεις μου λείπει το γράψιμο κι όταν το ρίχνω στο γράψιμο μου λείπει η φυσική και το λογικό της υπόθεσης. Είναι κατάρα να είσαι καλός σε 2 εντελώς διαφορετικά πράγματα στο σχολείο ,να ταλαντεύεσαι ανάμεσα σε θεωρητική και τεχνολογική μέχρι τελευταία στιγμή ,να περάσεις στην 1η σου επιλογή και να μην ξέρεις αν έκανες τη σωστή επιλογή.

Απ΄την άλλη μπορείς να έχεις και κάτι σταθερό και ένα χόμπυ κι αυτά τα 2 να είναι ασυσχέτιστα.Και να γράφεις κείμενα όπου το 2 να είναι 2 και όχι δύο. Το ένα να είναι ταλέντο και το άλλο χάρισμα και δες!Έγραψα ένα κι όχι 1. Και πάντα θα αγαπώ τα κείμενα σε τετράδια χημείας και θερμοδυναμικής και μαθηματικών και το ότι είμαι παρορμητική θα με κάνει να κάνω λάθος πράξεις. Κάποτε θα το ξεπεράσω και θα κάνω σωστές πράξεις και θα μάθω να ελέγχω τα γραπτά μου πριν τα παραδώσω.

Κι όταν βγαίνω απ την αίθουσα θα κάθομαι σ'αυτό το πεζούλι και θα κοιτάζω το γρασίδι και τα δέντρα και τα ποδήλατα και θα περνάνε γνωστοί και άγνωστοι που θα αναρωτιούνται τι γράφω κι όταν πλησιάσουν αρκετά ώστε να καταλάβουν πως δεν πρόκειται για άσκηση θα ζηλεύουν ή θα κοροιδεύουν την κοπέλα που κάθεται στο πολυτεχνείο και γράφει κάτι που δεν είναι εργασία. Και θα χαίρομαι τις 2 φύσεις μου όσο κανείς άλλος.

simple explanation

2010-03-24T12:32:00.001+02:00

Eίμαι στο εργαστήρι του προγραμματισμού και παρατηρώ πως τα δάχτυλά μου είναι φτιαγμένα για να γράφουν κι όχι για να κάνουν ασκήσεις matlab.Aπ' την άλλη νιώθω μια κρυμμένη δύναμη να βγαίνει στην επιφάνεια όταν καταφέρνω αυτό το 0 errors κι έτσι σκέφτομαι πως όπως εσύ ισορροπείς ανάμεσα σε επιστήμη και τέχνη εγώ ισορροπώ ανάμεσα σε συναίσθημα και λογική και σε μαμά φιλόλογο και θεία μηχανολόγο.Γιατί η λέξη ισορροπία μου φέρνει στο μυαλό τον πρώτο νόμο του νεύτωνα και πως το ρo στην αρχή της λέξης έπαιρνε δασεία κι εκεί οφείλεται το 2ο ρο.

είσαι η λαχτάρα μου

2010-03-19T12:12:00.001+02:00

ο καφές και τα τσιγάρα μου

2010-03-16T18:16:00.002+02:00

Ξέρεις γιατί συμπαθούσα το Μητσάκι απ'τα υπέροχα πλάσματα?
Γιατί είμαι η ένοικος που βάζει στο τέρμα το my sharona.

contradiction

2010-03-02T23:15:00.000+02:00

το κορίτσι που ήθελε πολλά?
το κορίτσι δε θέλει τίποτα παραπάνω!

flashback

2010-02-25T19:52:00.006+02:00

Και έπεσε στα χέρια μου,ή καλύτερα στα μάτια μου,αυτή η φωτογραφία. Που είμαι 8 χρονών σε κατασκήνωση και 2 θέσεις δίπλα μου κάθεται ο Δημήτρης και κάνει τη δική του κατασκευή.

Καθόταν σχεδόν δίπλα μου.

τα σχόλια τα απενεργοποίησα γιατί μερικές φορές απλώς δεν πρέπει να βγαίνεις εκτός θέματος. Δεν πρεπεί καν να είσαι εντός θέματος.Δεν υπάρχει σωστό,δεν υπάρχει λάθος,οποτε καλύτερα να μην υπάρχει τίποτα πέρα απ τη φωτογραφία του.

2010-02-20T12:21:00.002+02:00

δε θέλω να ζήσω τίποτα χωρίς εσένα
. & -

Ο κύριος Νίκος

2010-02-13T13:11:00.002+02:00

Είναι ένας άστεγος που "μένει" στον ίδιο δρόμο με μένα,4 τετράγωνα πιο κάτω. Έχει πάντα μαζί του ένα ραδιόφωνο κι ένα μπουκάλι ούζο-κατά πάσα πιθανότητα τελειωμένο.

Μια μέρα βρήκαμε μια κιθάρα στα σκουπίδια. Σκεφτήκαμε "ποιος ηλίθιος πέταξε μια κιθάρα?",ο μικρός κάδος δεν είχε τίποτα άλλο μέσα εκτός απ την κιθάρα και ένα-δυο χαρτιά. Πήραμε την κιθάρα χωρίς δεύτερη σκέψη.

Γυρνώντας σπίτι αναπόφευκτα περάσαμε δίπλα απ τον άστεγο. Εκείνος μας θυμάται επειδή περνάμε συχνά από κει κι αυτό μου δίνει μεγάλη χαρά γιατί το να τον θυμόμαστε εμείς είναι φυσικό. Το να μας θυμάται αυτός είναι ευχάριστη έκπληξη. Λοιπόν είδε την κιθάρα κι άρχισε να λέει για την αγάπη καταλήγοντας "πού να βρεις κιθάρα να σου λέει σ αγαπώ" και μετά "κοπελιά,σ'αγαπάει πολύ"-"κι εγώ τον αγαπάω.Καλό σας βράδυ".

Χτες πήραμε το ίδιο τρένο με τον άστεγο για να ρθουμε εδώ. Δεν πηγαίναμε στο ίδιο μέρος αλλά τον είχαμε μαζί μας στο μισό της διαδρομής. Τον λένε Νίκο,δεν του αρέσουν αυτά που παίζει το ραδιόφωνό του,αυτός προτιμάει Σιδηρόπουλο και Άσιμο.Όταν έχει κρύο το βράδυ τον αφήνουν να κοιμηθεί στο κρατητήριο και κάθε πρωί τον αφήνουν να φύγει.

Ήξερε πολλά,έλεγε για τη 17 Νοέμβρη,για τον Καραμανλή και τον Παπανδρέου,για τη Σωτηρία Μπέλλου και παραπονιόταν πως παλιά στα τρένα επιτρεπόταν το κάπνισμα. Βέβαια αυτό δεν τον εμπόδιζε να καπνίζει στο τραίνο.

Κάποιοι επιβάτες ήταν αρκετά εκνευριστικοί -για μένα- τον αντιμετώπιζαν σαν να πρόκειται να τους βλάψει.Δε θα τους έβλαπτε. Κάθισαν γύρω του 3 άτομα συμπηρώνοντας τηντετράδα και μόλις τους είδε τους είπε "σε τι παρέα πέσατε,ε?". Ε όχι,δε θα τους έβλαπτε. Ερωτεύτηκε την κυρία Μίνα που καθόταν απέναντί του,είπε στην κοπέλα δίπλα του πως είναι όμορφη αλλά αυτός αγαπάει τη Μίνα και στο παλικάρι της τετράδας που φαινόταν σνομπ είπε "η κυρία Μίνα έχει καρδιά,εσύ τι έχεις? Ακριβά γυαλιά?". Πολύ τον γουστάρω τον κύριο Νίκο ρε συ.

Και μόλις γυρίσω στο Βόλο θα του γράψω κασέτα Σιδηρόπουλο και Άσιμο.

dedicated

2010-02-13T13:03:00.002+02:00

Αναρωτιέμαι αν όλοι δίνουν την ίδια σημασία με εμένα στις μυρωδιές. Δίνω μεγάλη σημασία στις μυρωδιές ώστενα βαζω άρωμα πάντα μετά το μπάνιο.

Δεν μεταφέρω τις κολόνιες μου κάθε φορά που έρχομαι,όταν είμαι εδώ χρησιμοποιώ τις κολόνιες της μαμάς ή κάποιες παλιές δικές μου που δεν τους έχουν εξαντληθεί όλες οι σταγόνες.

Και δίνω τόσο μεγάλη σημασία στις μυρωδιές ώστε αυτή η παλιά,σχεδόν βαριά και καθόλου ξεθυμασμένη κολόνια να με γυρίζει βίαια στην πρώτη λυκείου. Η πρώτη λυκείου είναι κάτι που έχω αποβαλει βίαια από τον οργανισμό μου και το ίδιο βίαια είναι κάθε φορά που επιστρέφει και ευτυχώς την τελευταία φορά ήμουν αρκετά βίαια ώστε να χει εξαφανισθεί διαπαντός. Ωστόσο η κολόνια δεν γνωρίζει παρελθόν,θα είναι αυτή η κολόνια μέχρι να την τελειώσω,πράγμα που ορίζεται άτοπο από τα δεδομένα.

Η δευτέρα λυκείου ήταν σχεδόν αδιάφορη ήταν σαν να μην έγινε τίποτα,σαν να ήταν απλώς άλλη μια χρονιά σχολείου και τίποτα παραπάνω.Δεν είχε τίποτα από ζωή,τίποτα από περιπέτεια.Δεν είχε καν πολύ διάβασμα. Ήταν μια χαζή χρονιά.

Και από όλο το λύκειο η καλύτερη χρονιά ήταν η τρίτη. Η τρίτη ήταν γεμάτη μυστήρια,must take αποφάσεις,διλλήματα,αμφιβολίες,λάθη και πολύ πολύ διασκέδαση. Ακούς Λορέλ? Η τρίτη ήταν η καλύτερη :)

2010-02-06T23:49:00.002+02:00

Είναι δικό μου το πρόβλημα ή το παθαίνουν κι άλλοι?

Δεν μπορώ,κάτι παθαίνω όταν βλέπω βίντεο σαν αυτά:

Δηλαδή απλώς βίντεο των doors. Κάτι παθαίνω,ανατριχιάζω,μου φαίνεται πως είναι ψεύτικο.

Ο Μόρρισον είναι μια ιδέα,μια φωτογραφία και μια φωνή.

Δεν είναι κάτι που κουνιέται.

Κανένα νόημα,ε? ΟΚ,σόρρυ,γυρνάω στην παρέα μου να δούμε τον Μόρρισον σε βίντεο.Υπήρχε τελικά και κουνιόταν. -μεταξύ μας,δεν το πιστεύω-

doors open

2010-02-03T11:34:00.004+02:00

Σήμερα συνειδητοποίησα πως έλειπε από τον υπολογιστή και το σπίτι μου κάτι που δεν έλειπε ποτέ από κανέναν υπολογιστή μου και από κανένα σπίτι μου.

Που ήταν το πρώτο κόλλημα που έφαγα με συγκρότημα και με μουσική,που άκουγα μία κασέτα -ναι,κασέτα- με τα αγαπημένα μου τραγούδια τους ένα καλοκαίρι που με τον μπαμπά πηγαίναμε συνέχεια από παραλία σε παραλία με το αυτοκίνητο και η σκηνή μου θύμιζε κάτι από ταινία* ένα κορίτσι με φουλάρι το κατακαλόκαιρο και τα γυαλιά ηλίου του μπαμπά της,με μαύρη μπλούζα και σορτσάκι αλλά κλειστά παππούτσια αντί για σαγιονάρες-είχε κόμπλεξ,δεν της άρεσαν τα δάχτυλα των ποδιών της. Και η μουσική στο τέρμα σε ένα παμπάλαιο αυτοκίνητο,κάτι που δεν ταιριάζει σε παμπάλαια αυτοκίνητα αλλά κατ'εμέ ταιριάζει περισσότερο σ αυτά παρά σε πανάκριβα επιδεικτικά αυτοκίνητα. Η μουσική στο τέρμα στα ακριβά αυτοκίνητα είναι επίδειξη*στα παμπάλαια είναι απλώς ρετρό.

Και το αγαπημένο μου τραγούδι τους δεν ήταν το αγαπημένο όλου του κόσμου,ήταν κάποιο που απλώς μου έκανε εντύπωση και που δεν ήξερα κανέναν άλλον που να το ξέρει. Στην πραγματικότητα δεν είχα ακόμα κανέναν κοινό γνωστό μ'αυτό το συγκρότημα εκτός από τον μπαμπά μου που τους λάτρευε και τη μαμά μου που της την έσπαγαν.Ήταν λέει πολύ ψυχεδελικοί.

Όλα αυτά σκεφτόμουν με το που ξύπνησα και σκέφτηκα πως είναι καιρός να κατεβάσω και να έχω κι εδώ τη δισκογραφία των doors.

τα όνειρα της Κυριακής κοστίζαν ακριβά :)

2010-01-31T17:41:00.004+02:00

Ξύπνησα και βγήκα απ το σπίτι νωρίς. Νώρις σε σχέση με την ώρα που βγαίνω συνήθως από το σπίτι τις Κυριακές. Τις Κυριακές συνήθως βγαίνω από το σπίτι το απόγευμα.

Λοιπόν βγήκα νωρίτερα από το σπίτι και είχε ήλιο κι ήταν σαν άνοιξη και ο αέρας που φυσούσε δεν ήταν ζεστός αλλά δεν ήταν και κρύος*δεν ήταν με τίποτα χειμωνιάτικος πάντως.

Και ξέρεις,μάλλον αυτή είναι η πόλη όπου μ’αρέσουν οι Κυριακές. Ίσως πάλι να αδικώ τις άλλες πόλεις ,γιατί στις άλλες πόλεις ήμουν μαθήτρια και πώς να σ αρέσει η Κυριακή όταν πηγαίνεις σχολείο?

Αλλά όχι,είμαι σίγουρη πως δεν είναι αυτό. Δεν είναι που τελείωσε το σχολείο,ξέρω να ξεχωρίζω τις Κυριακές γιατί ό,τι σιχαίνεσαι το ξέρεις καλά κι εγώ τις Κυριακές τις σιχαινόμουν αλλά η σημερινή μ’αρέσει.

Οι πόλεις τις Κυριακές είναι μελαγχολικές και θλιμένες και άσχημες και μόνες τους.

Αυτή εδώ είναι απλώς ήρεμη.

ιδού η εξεταστική

2010-01-28T18:42:00.002+02:00

κι άμα δε μη σώσω και σωθώ!

2010-01-27T12:55:00.001+02:00

2010-01-26T11:07:00.002+02:00

Γιώργος: ο πρώτος στόχος που έβαλα για τα μαθηματικά αύριο,είναι να ξυπνήσω.

λέιντυς εντ τζεντλεμεν νιώθω πως προσφέρω στην ανθρωπότητα καθώς βοηθήσαμε τον Γιώργο να επιτύχει το στόχο του. Γιώργο,και εις ανώτερα! :Ρ

I want to dive into your ocean

2010-01-24T18:50:00.002+02:00

soundtrack

Here comes the rain again..

Τραύλισα πως φοβάμαι,σχεδόν ψυθιριστά,σαν να μη θέλω να το ακούσεις. Με ρώτησες τι είναι αυτό που φοβάμαι και πάλι με σβησμένη φωνή συλλάβισα «μήπως σταματήσουμε να-»

Falling on my head like a memory

κι εκεί ένα χέρι με διέκοψε,με κράτησε σφιχτά και με προέτρεψε να μη λέω τέτοια.Ύστερα σιωπή και κοιτούσα απ’ την άλλη μεριά κι ήμουν έτοιμη για καληνύχτα αλλά μάλλον ήταν ακόμα νωρίς γι αυτό.

Falling on my head like a new emotion

Κι αυτό που δεν περίμενα: είναι ωραία να φοβόμαστε το ίδιο πράγμα,γιατί τότε δε θα γίνει. Και συνέχισα να κοιτάω τον τοίχο αλλά τώρα γελούσα σαν σε φωτογραφική μηχάνη,σαν κάποιος επρόκειτο να απαθανατίσει τη στιγμή.

I want to talk like lovers do

Ύστερα κρατούσα το ένα χέρι σου και το άλλο ήταν τυλιγμένο γύρω απ το λαιμό μου και κοιμήθηκα και κάθε φορά που ξυπνούσα σε ξαναέπαιρνα αγκαλιά κι εσύ το ίδιο.

I want to dive into your ocean

Το πρωινό ήταν γάλα με κορν φλέικς,η μέρα λίγο πιο ζεστή απ τη χθεσινή κι εγώ καταχαρούμενη.

ένα στόμα φωνάζει πως δεν θα με πείσεις με χίλια τεχνάσματα

2010-01-22T18:29:00.002+02:00

*ασχετο με τη διάθεση και τα νέα μου,απλώς: πάντα μ'άρεζαν αλλά αυτή την περίοδο κόλλησα -το στέκι μας με την ίδια πλέυλιστ 24/7 φταίει :Ρ

:D:D:D

2010-01-18T17:00:00.001+02:00

μα τι καλός άνθρωπος,όχι,τι καλός άνθρωπος :) :) τι υπέροχος άνθρωπος! μα είδες? Άμα είναι μαλλιάς ο καθηγητής,είναι εγγύηση!

Αγαπώ καθηγητή fortran!

εντάξει το πρόγραμμα δεν έτρεχε..αλλά αν σκεφτείς πως είμαστε 60 πρωτοετείς,κάθε ομάδα για την εργασία είχε το πολύ 3 άτομα,και μόνο 3 ομάδες του στείλαν εργασία..ε μάλλον το εκτίμησε ο άνθρωπος και είπε "ας βάλω ένα 7 στα παιδιά" -αν και μάλλον δεν το σκέφτηκε έτσι γιατί η Δ. πήρε 3 :( κρίμα για τη Δ.

αλλά πήραμε εφτάααααααα xD

ααααα καλημέραααααααα!

2010-01-18T13:35:00.003+02:00

επειδή κάποια μου έκανε παραπόνα και "εεε κοπελιά φτάνει τόσα τραγούδια,πες μας και τίποτα",ε ορίστε:

ξύπνησα πριν μια ώρα με ξυπνητήρι και το 12 το μεσημέρι είναι πολύ πρωί για τις τελευταίες μέρες.

Σκέφτομαι πως πέρυσι χτυπούσα 10ωρα και λέω "μα πώς γίνεται???????"!

1ο μάθημα μαθηματικάααααα,μάλλον καλό είναι για να τελειώνουμε,αλλά ξαφνικά πρέπει να συντονιστώ και να κοιμάμαι και να ξυπνάω νωρίς και να διαβάζω και ουυυυυυυφ,θα περάσει πού θα πάει?

Καλά που υπάρχουν και τα αγγλικα σ αυτή την εξεταστική,θα;'ναι σαν μια βδομάδα κενό :Ρ(ε μα ρε άνθρωπε που έβγαλες το πρόγραμμα,δεν αφήνουμε 4 μέρες κενές πριν τα αγγλικά. Αν τα βαζες δηλαδή πριν τη στατιστική θα σε χαλούσε?)

Αυτές τις μέρες κάνουμε αξιολογήσεις μαθημάτων και πολύ το ευχαριστιέμαι:
1) θάβεις άνετα όποιον θες και πολύ γούσταρα στο σχέδιο μέσος όρος μαθήματος 1/5 (αν είχε λιγότερο θα το βαζα,και μπορώ να του βγάλω και σλόγκαν καθώς το επώνυμό του τελειώνει σε -αρα οπότε θα ήταν πολύ ωραίο ένα "παπάρα ****αρα" στις παρατηρήσεις :Ρ)

2)επιβραβεύεις άνετα τους αγαπημένους σου και στη φόρτραν ο βαγγέλης πήρε 3 5αρια ως επικουρών μαθήματος. Ε μπράβο ρε Βαγγέλη!!!
επίσης η παρατήρησή μου στη στατιστική ήταν "αγαπάμε *****(όνομα καθηγητή)". Ναι *****,εσείς καλός είστε,εγώ δε διαβάζω,γιατί να το κρύψομεν άλλωστε?

και τώρα πάω στην καταπληκτική φορτραν,κι αν έχει βγει ο βαθμός της εργασίας θα συγχιστώ "πρωί-πρωί".

αντιγράφουμε σερβετά γιατί αγαπάμε σερβετά: φιλιά στα μούτρα!

Θεσσαλονίκη με φεγγάριιιιιιιιιιι :)

2010-01-17T14:39:00.001+02:00

Ξέρω μια πόλη μαγεμένη που όταν πέφτει βροχή
μπρος στα μάτια μου κλαίει και γιορτάζει
βγαίνω στο δρόμο να γυρίσω και να πάω σ' αυτή
κι η καρδιά μου όλο καίει φλόγες βγάζει
όλα τα φώτα της για μένα μόνο να ΄ναι ανοιχτά
να χαθώ σε στενά ξεχασμένα
να ξενυχτήσω σε ένα μπαρ μαζί με τ' άλλα παιδιά
όλα τόσο γνωστά κι όλα ξένα

Θέλω να τρέξω να πάω κατά κει θέλω να τρέξω

Θέλω να με πας εκεί που όλα είναι ωραία
και να 'χω πάντοτε παρέα
σου λέω θέλω να με πας
Θεσσαλονίκη με φεγγάρι
όλους τους πόνους μου να΄πάρει
να ξημερώσεις στο Βαρδάρη
εκεί για πάντα να με πας

Εκεί ο χρόνος σταματάει όταν ο ήλιος φανεί
κι ο καφές έτσι γρήγορα τελειώνει
και τα κορίτσια είναι ωραία όταν βγαίνουν μαζί
μα καμιά τους δε θέλει να 'ναι μόνη

λα λαααααααααα xD

2010-01-13T21:21:00.001+02:00

strum me hard,strum me fast

2010-01-13T13:29:00.001+02:00

the wrong questions and the wrong replies

2010-01-13T13:28:00.001+02:00

έτσι φτάσαμε ως εδώ σχεδόν τυχαία..

2010-01-02T13:54:00.002+02:00

και το κερί μυρίζει βανίλια

2010-01-02T13:00:00.001+02:00

Περπατάει μπροστά μου κάποιος, προσπαθώ να καταλάβω αν πλησιάζει ή αν απομακρύνεται και θυμάμαι άθελά μου το φαινόμενο ντόπλερ. Δυστυχώς ο ήχος των βημάτων του είναι ανεπαίσθητος και δεν μπορώ να βγάλω συμπέρασμα απ’τη συχνότητα του ήχου που φτάνει στα αυτιά μου - γιατί στ’ αυτιά μου δε φτάνει κανένας ήχος.

Δεν ξέρω αν είναι ωραία αξιοπερίεργο ή ανησυχητικά αξιοπερίεργο,πάντως είναι σίγουρα αξιοπερίεργο. Ακούω τις σκέψεις μου. Στ’ άλήθεια. Οι άλλοι άνθρωποι απλώς σκέφτονται. Εγώ ακούω, είναι σαν να σκέφτομαι δύο φορές,σαν να σκέφτομαι αυτά που σκέφτομαι.

Το μυαλό μου βρίσκεται σε υπερβολική εγρήγορση, σαν όλα να συμβαίνουν γρήγορα. Κι ύστερα παρατηρώ πως το σαν θα μπορούσε να λείπει, πως περπατάω πιο γρήγορα από πριν και μόλις προσπέρασα τον πεζό που τελικά απομακρυνόταν.

Με διακατέχει ένας ξαφνικός φόβος πως όταν φτάσω στο μαγαζάκι θα ξεχάσω όσα σκεφτόμουν και δε θα ‘χω κάτι να γράψω και θα ‘ναι κρίμα γιατί εγώ για να γράψω πάω.

Αποφασίζω τελικά να σταματήσω να σκέφτομαι και να αρχίσω απλώς να παρατηρώ γιατί χάνω την πόλη. Έτσι κοίταξα το συντριβάνι κι όμως κι αυτό δεν το κοίταξα,το έβλεπα. Σχημάτισα τη μορφή του με γράμματα και σκέφτηκα πως αυτό που κάνω είναι ίσως αρρωστημένο* δε σκέφτομαι κανονικά,σκέφτομαι σαν να αφηγούμαι, σαν ό,τι σκέφτομαι πρόκειται να βρεθεί κάπου γραμμένο. Κοίτα να δεις όμως που αυτό είναι αλήθεια κι οπότε ίσως όλα να οφείλονται στη συνήθεια ή στη μανία που έχω να γράφω.

Αναρωτιέμαι πώς να μοιάζει άραγε το βλέμμα μου όταν περπατάω και σκέφτομαι πυρετωδώς όμως αυτή η απορία σταματάει πολύ γρήγορα γιατί ξέρω. Ξέρω πως αν κάπως χαρακτηρίζεται το βλέμμα μου τότε χαρακτηρίζεται από ένταση στα όρια του άγχους.

Φτάνω στον καθρέφτη μου στην εθνικής αμύνης , στον καθρέφτη του παιχνιδάδικου που πάντα κοιτάζομαι, τα μαλλιά μου πρώτη φορά μου φαίνονται τόσο φωτεινά-ή φλογερά,δεν ξέρω- κάτω από τόσο λίγο φως.

Κοντοστάθηκα εκεί κι είδα με την άκρη του ματιού μου μια κοπέλα με μπερέ να πλησιάζει, αμέσως άρχισα πάλι να περπατάω για να μη με προσπεράσει, λες και υπήρχε κάποιος μυστικός ανταγωνισμός βαδίσματος μεταξύ των κοριτσιών με μπερέδες. Ένιωσα χαζή.

-ναι?
-πάω στο mr jones, μην ανησυχείς,είμαι καλά, θέλω απλώς να πιω τσάι, να γράχω και να ηρεμίσω. Και μετά θα΄ρθω.

Ηρέμισα.

after all you're my wonderwall

2009-12-22T00:34:00.001+02:00

Είναι δυνατόν όταν είσαι πιο χαρούμενη από ποτέ και πιο γεμάτη και πιο το ένα και πιο το άλλο και όλα σε συγκριτικό και υπερθετικό βαθμό,είναι δυνατόν τότε να μην ξέρεις τι να γράψεις,να ψάχνεις κάτι να γράψεις γιατί είναι ό,τι και η δόση για το ναρκομανή και να μη βρίσκεις να μη σου ρχεται τίποτα διάολε και να διαβάζεις τα παλιά και να λες τι γίνεται..τι στο διάολο γίνεται και μήπως δεν κατάλαβα καλά? Γιατί τότε ήμουν αρκετά χαρούμενη για να γράφω για έρωτες που χωρούσαν σε ένα τριαντάφυλλο ή σ ένα μαγαζί ή σε ένα τηλεφωνικό θάλαμο?Σκέφτομαι πως ίσως απλώς να μεγάλωσα λίγο,ν άλλαξαν οι πηγές της έμπνευσής μου ή ν άλλαξε απλώς ο τρόπος που γράφω και όταν το σκέφτομαι αυτό στεναχωριέμαι,στεναχωριέμαι οικτρά γιατί εγώ τα αγαπάω εκείνα τα κείμενα ακόμα και τα θλιμμένα γιατί μου θυμίζουν πράγματα και πρόσωπα που αγαπάω -ή και όχι.

Ύστερα σκέφτομαι πως ίσως να μου φαίνονται αλλιώτικα γιατί τότε πήγαινα σχολείο και γιατί αγαπώ το σχολείο ενώ τώρα δεν μπορώ να πω πως αγαπώ να πηγαινω πανεμιστήμιο.Όχι για κανέναν άλλον λόγο αλλά επειδή το κάνω ακόμα και μέχρι να το τελειώσω δε θα μπορώ να καταλάβω πόσο το αγάπησα. Ή και όχι. Μάλλον πάλι κάνω λάθος.

Κι αν κάνω πάλι λάθος γυρίζω στην προηγούμενη σκέψη όπου στεναχωριέμαι γιατί έχω χάσει εκείνο το γράψιμο ή εκείνες τις πηγές ή δεν ξέρω εγώ τι εκείνο. Κι είναι άδικο,είναι άδικο κι είναι άδικο γιατί είμαι πιο χαρούμενη από ποτέ γιατί δε θέλω να γράψω για κανέναν έρωτα με λουλούδια και τραγούδια για κανέναν έρωτα που να χωράει σε ένα δώρο ή σε κάτι ο,τιδήποτε*ο μόνος έρωτας που με ενδιαφέρει είναι τούτος εδώ που χωράει παντού και νιώθω τύψεις που δε μου βγαίνει τίποτα γλυκό και παιδικά χαζό να γράψω γι αυτόν.

Ύστερα πάλι σκέφτομαι πως λέω βλακείες,πως αν είναι να νιώθεις αναγκασμένος να γράψεις τότε το χεις χάσει το παιχνίδι.Κι εννοείται πως είναι έτσι.Αλλά δε νιώθω αναγκασμένη,νιώθω απλώς πως δε δίνω αυτό που αξίζει,πως αν το δινα θα θελα να το γράψω κιόλας κι αφού δεν το γράφω κάτι πάει στραβά.

Αλλά ξέρεις κάτι?Τόση ώρα γράφω γι αυτό τελικά.Κι ακόμα περισσότερο,δε γράφω γι αυτό,γράφω για την επιθυμία μου να γράψω γι αυτό και σκέφτομαι τη Μ. να με ρωτάει "πόσο ερωτευμένη παίζει να΄σαι?" και τι της απαντάς?Της απαντάς το γνωστό που απαντάς τους τελευταίους μήνες όταν κάνει τη γνωστή ερώτηση.Χαμόγελο ως τα αυτιά και χωρίς λόγια.

Και κάπως έτσι :)

γι αυτό :)

2009-12-08T15:58:00.000+02:00

2009-12-05T01:39:00.001+02:00

-αυτό θα πει ενηλικίωση?υπευθυνότητα?
-χαχαχα
-χαχαχα

όλα γυρίζουν σαν τρελά,ρόδες που παν' στο πουθενά..

όταν αλλάζεις σπίτι...

2009-12-03T18:36:00.003+02:00

...αλλάζεις και επιφάνεια εργασίας.