Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

devil may care

— Θα σου ζητούσα συγγνώμη που στο κάνω αυτό, αλλά διασκεδάζω.
— Είσαι ο διάολος. Απλά δεν πρέπει να βλεπόμαστε, αυτό είναι όλο.
— Αυτό είναι πανεύκολο.
— Κι όταν ξανάρθεις;
— Θα ξαναδιασκεδάσω με την εσωτερική σου πάλη.
— Είσαι ο διάολος.
— Το ξέρω.



Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

our sharp blade eyes cut like knives

Είμαι από τους ανθρώπους που λατρεύουν να έχουν γενέθλια.
Θα ήθελα να κρατάνε 3 μέρες, δε νιώθω πως μου αρκεί το 24ωρο.
Αλλά επειδή, τέλος πάντων, τόσο είπαμε να κρατάει μια μέρα,
στις 9 ξύπνησα και στις 10 ήμουν ήδη για πρωινό καφέ. Αχά.

Μ' αρέσει, που λέτε, να έχω γενέθλια.
Είμαι το κορίτσι που πίνει καταχαρούμενο διπλό καπουτσίνο με μέλι
—μέλι στον καπουτσίνο;! Μέλι παντού, θα απαντήσω— 
φοράει φουστάνι και τα καινούρια σκουλαρίκια·
λιποζάν με χρώμα, γιατί το κραγιόν είναι υπερβολή τόσο πρωί.
Και την κλασική κολόνια που φέτος —ίσως και σήμερα—
κλείνει δεκαετίες πάνω στο δέρμα μου.

Κι είμαι το κορίτσι που μετά απολίγο θα κοιτάξει το κενό
θα νιώσει θλίψη·
θα φύγει από τον καφέ και η καρδιά της θα χτυπάει γρήγορα,
θα νιώθει ότι την κηνυγάνε,
θα θέλει να κάνει εμετό,
θα κρατιέται όμως.

Θα την χτυπάει ο ήλιος και θα βάλει τα γυαλιά της.
Όταν θα κοιτάει κάτω θα βλέπει τον καραμελένιο σκελετό τους
κι έτσι απλά θα χαρεί πάλι.
Γιατί είναι ωραία τα καραμελένια γυαλιά ηλίου,
πόσο μάλλον αν τα 'χεις αγοράσει 2 ευρώ από ένα παλιατζίδικο στη Ναυαρίνου.

Το κορίτσι χαίρεται που έχει γενέθλια.
Το κορίτσι ακούει στο ριπήτ το kids of December
κι ανανεώνει ανελλιπώς το λιποζάν του
μέχρι να έρθει η ώρα για το κραγιόν.


Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

για σένα και γι απόψε

— Να ξέρεις, ετοιμάζομαι να σε φλερτάρω.
— Δεν το αφήνεις μωρέ καλύτερα;
— Όχι. Κάτι παίζει με την πάρτη σου.
— Ρε συ, πανέμορφος είσαι αλλά δεν έχω όρεξη.
— Για τι έχεις όρεξη;
— Για κάτι με ουσία.
— Θες να ερωτευτούμε απόψε;


Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

πληθυντικός

Αγαπώ τον πληθυντικό αριθμό.
Όχι με τη ρομαντική έννοια του "εμείς".
Αγαπώ να τον χρησιμοποιώ.
Λέω "σας παρακαλώ" και "αν σας είναι εύκολο"
στις πωλήτριες και στις σερβιτόρες
και στους πωλητές και στους σερβιτόρους
και σε όλους τους ανθρώπους που δε γνωρίζω.

Μου άρεσε και όταν μου απευθύνονταν στον πληθυντικό
οι άνθρωποι που τους σέρβιρα.
Δε μου άρεσε πάντα·
στην αρχή ζητούσα να μου μιλάνε στον ενικό
κάνοντας το γνωστό ηλικιακό αστείο.
Το συνήθισα όμως σε βαθμό που το υιοθέτησα κιόλας.

Δε νιώθω πως ο πληθυντικός κρατάει τους ξένους πιο μακριά.
Δε νιώθω πως είναι ψυχρός κι απόμακρος.
Νιώθω πως είναι ένας τρόπος να δώσεις στους ανθρώπους
τη σημασία που ίσως έχουν.
Μπορεί να μην αξίζουν τον πληθυντικό σου.
Το να τους τον στερείς όμως είναι αγενές για τον εξής λόγο:
είναι σα να έχεις ήδη αποφασίσει πως δεν τον αξίζουν,
χωρίς καν να τους γνωρίσεις.

Όλοι οι άγνωστοι δικαιούνται να τους μιλάς στον πληθυντικό.
Όλοι οι άγνωστοι δικαιούνται να σκέφτεσαι γι αυτούς
πως μάλλον έχουν σημασία.

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

we only say goodbye with words

Αυτή την ιστορία την έχω σκεφτεί πολύ αυτές τις μέρες.
Λογικό, αφού αν η ιστορία ήταν άνθρωπος
θα ήταν ένα παιδάκι που χτυπάει κουδούνια και τρέχει.
Θα μπορούσα βέβαια, μεταφορικά πάντα, να αλλάξω διεύθυνση
και να μη μπορεί το παιδάκι να μου χτυπάει το κουδούνι.
Δεν το κάνω όμως.
Και για να είμαι και πιο δίκαιη,
όχι απλά δεν το κάνω,
αλλά ενίοτε χτυπάω κι εγώ το κουδούνι.

Τώρα, ας πούμε, εγώ το χτύπησα.
Βέβαια έσπευσες να με προσκαλέσεις για δείπνο και ταινία
—μεταφορικά πάντα.
Θέλω να πω, μόνο διστακτικός δεν είσαι.
Ούτε εγώ είμαι.
Ε τότε τι το συζητάω, θα μου πεις,
αν δύο άνθρωποι θέλουν να να αλληλοκαταστρέφονται,
είναι ελεύθεροι να το κάνουν.

Αλλού θέλω να καταλήξω.

Εγώ αυτή την ιστορία δεν την μισώ,
δεν την έχω στο μυαλό μου σαν κάτι που μου κάνει κακό.
Την επόμενη στιγμή μπορώ να σε ξεχάσω, μπορώ να το ξεχάσω,
μπορώ στ' αλήθεια —μεταφορικά— ν' αλλάξω διεύθυνση και να μη με βρίσκεις.

Θα σου χτυπήσω όμως μάλλον πάλι το κουδούνι.
Και θα μου ανοίξεις πάλι διάπλατα γιατί είναι πράγματα που,
όχι δεν τα ελέγχουμε, μα δεν θέλουμε να τα ελέγξουμε. 
Δε θέλουμε να μας βγάλουμε έξω με λουράκι,  
θέλουμε να μας αφήσουμε σε ένα πάρκο να τρέχουμε.

Αυτή η ιστορία μου λέει πολλά για μένα και συγχρόνως δε λέει και τίποτα.
Δε θεωρώ πως με χαρακτηρίζει σαν άνθρωπο,
δε νομίζω πως οι άνθρωποι χωρίζονται σε δυο κατηγορίες και πως η μία είναι
"άνθρωποι που θα μπορούσαν να παίζουν σ' αυτή την ιστορία" και πως η άλλη είναι
"άνθρωποι που δε θα το έκαναν ποτέ".

Τι λέει λοιπόν για μένα;.
Δε θα πω, δεν έχω αποφασίσει ακόμα.
Μέσα από αυτή την κατάσταση όμως νιώθω πως με γνωρίζω καλύτερα,
με καταλαβαίνω περισσότερο κι ίσως τείνω να με αποδεχτώ κιόλας.

Αυτή η ιστορία μου αρέσει ακριβώς όπως μου αρέσει και το walking dead:
μπορεί τα ζόμπι να είναι μια αηδία και να τα σιχαίνομαι και να μη θέλω να τα βλέπω
και να στρέφω το βλέμμα κάθε φορά που κάνει εκεί φόκους η κάμερα,
η δυστοπία όμως και η μετα-αποκαλυπτική τοποθέτηση της ιστορίας,
προσφέρεται για ανάπτυξη χαρακτήρα.
Εκεί καταλαβαίνεις τι άνθρωποι είναι στ' αλήθεια οι άνθρωποι.

Έτσι κι εγώ καμιά φορά δεν αντέχω όχι απλά να σε κοιτάω
αλλά ούτε και να σε σκέφτομαι·
υπάρχουν στ' αλήθεια φορές που είσαι στο μυαλό μου
και κυριολεκτικά στρέφω απότομα το κεφάλι μου
λες και στέκεσαι δίπλα μου κι αποφεύγω το βλέμμα σου.

Όμως παρόλο που αποφεύγω το βλέμμα σου σαν το μάτι του Σάουρον,
όσο κοντά ή μακριά μου και αν είναι,
δε θυμάμαι μια φορά να 'χω αποφύγει το άγγιγμά σου.
Γιατί τέτοιος άνθρωπος είμαι.
Είμαι το κορίτσι που θα το ζήσει έστω και μόνο για να το θυμάται·
έστω και μόνο για να γράψει γι αυτό.
Κι ύστερα θα σε ξεχάσω.



ΥΓ αυτό το ποστ κάνει αυτή την ιστορία να φαίνεται πολύ σημαντικότερη απ' ό,τι στ' αλήθεια είναι. Προκείται για μία καθ' όλα ασήμαντη ιστορία. Όμως μου αρέσει να γράφω τα πράγματα σαν να είναι όμορφα κι έτσι κάνω πάντα. Όπως ο τύπος στο Big Fish. Θα μου πεις δε δικαιολογούμαι πάντα. Ε τώρα ένιωθα την ανάγκη να δικαιολογηθώ.

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016

νο φιλτερ γαμώτη μου

Ήθελα να βάλω φούστα — δε φοράω συχνά φούστες.
Είχε λάστιχο στη μέση, υπέθεσα πως δε θα μου πηγαίνει γιατί θα με πιέζει και θα με δείχνει χοντρή, κι έτσι φόρεσα ένα λαστεξ για να συμμαζέψει λίγο τους γοφούς μου.
Φόρεσα τη φούστα και τη μπλούζα που είχα διαλέξει και απογοητεύτηκα.
Με ζουλούσαν πολύ τα ρούχα και φαινόμουν χοντρή.
Στεναχωρέθηκα.

Αποφάσισα να φορέσω τελείως άλλα πράγματα.
Άρχισα να βγάζω τα ρούχα μου ξεκινώντας από το λαστεξ.
Και τότε έγινε κάτι μαγικό.
Κοιτάχτηκα στον καθρέφτη φορώντας τη φούστα, το καλσόν, και το κολλητό μπλουζάκι μου
και ήμουν πανέμορφη.
Το σώμα μου ήταν πανέμορφο.
Οι καμπύλες μου ήταν ομοιόμορφες χωρίς κάτι να προσπαθεί να τις διορθώσει.

Κι είπα ένα μεγάλο "άντε γαμηθείτε" σ' όλα τα πράγματα που φτιάχτηκαν για να μας δείχνουν πιο αδυνάτες.
Ήθελα πολύ να με βρίσω γιατί είχα αποφασίσει πως δεν είμαι αρκετά καλή,
χωρίς καν να το διαπιστώσω πρώτα.
Κάθε φορά που προσπαθείς να σε διορθώσεις σου λες ότι δεν είσαι αρκετά καλός.
Και δε λέω, καμιά φορά καλά κάνουμε και μας διορθώνουμε,
γιατί προφανώς δεν είμαστε σ' όλα τέλειοι.

Αλλά όχι ρε, δεν ξαναφοράω λαστέξ.
Οι καμπύλες μου είναι τέλειες.
Όλες οι καμπύλες είναι τέλειες.
Γαμώ τις ανασφάλειες.


Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

Η όμορφη πόρτα


Αν τους ζήτησες το ίδιο με μένα
τότε τους ζήτησες να σε αγαπούν
να σε δέχονται σαν κάτι που φεύγει
σαν μελωδία που ξεφεύγει
να σε θυμούνται και να μην απιστούν