simple truth

Ξύπνησα κι είχα στο μυαλό μου σφηνωμένη μια σκέψη.
Την σκέψη ζευγαριών που τα βλέπεις κι έχεις πάνω απ το κεφάλι σου ένα συννεφάκι με ερωτηματικό και αναρωτιέσαι για ποιο λόγο είναι ο ένας με τον άλλον ή ο άλλος με τον έναν.

Η αμέσως επόμενη σκέψη ήταν "αν κάποιος μας δει και δεν καταλάβει γιατί είμαστε μαζί,πρέπει να'ναι ηλίθιος".

Απλά.

Στην τελική,τραγούδια που με συγκινούν. Ίσως τα μόνα.

this is just an ordinary day

Σήμερα χωρίς ζεστή σοκολάτα: σκούπισμα,σφουγγάρισμα,καθάρισμα μπάνιου,πλύσιμο πιάτων,άπλωμα,σιδέρωμα,τίναγμα χαλιών,παραλίγο και μαγείρεμα αλλά δεν είχα κρέμα γάλακτος για τη σάλτσα. του μπαντ,μ'αρέσει να μαγειρεύω.

Σήμερα με ζεστή σοκολάτα: κωνικές τομές,αλλαγή συστήματος συντεταγμένων και πολικές συντεταγμένες.

Και η ευχή των ημερών : καλή πρόοδο.

messed up

Βγήκα απ’ το μπάνιο και φόρεσα το καινούριο μου τζην. Άνοιξα το ραδιόφωνο κι είχε getting away with it all messed up. Και χάρηκα πολύ που το άκουσα,χάρηκα πολύ που βρήκα ραδιοφωνικό σταθμό εδώ που βάζει τα αγαπημένα μου τραγούδια με τη σειρά. Κι έτσι ήμουν εγώ με τα βρεγμένα μου μαλλιά στο σπιτάκι μου και χοροπηδούσα απ την μια άκρη του στην άλλη –ε δεν είναι και μεγάλη απόσταση εδώ που τα λέμε- και τραγουδούσα κι είχα τη βούρτσα για μικρόφωνο κι ήμουν χαρούμενη. Κι αυτή ήταν η πρώτη στιγμή της μέρας που ένιωσα χαρούμενη.

Ξύπνησα ανόρεχτα και με ενοχλούσαν όλα και όλοι. Κι όπως είπε έυστοχα η «συνάδελφος» ,όπως λένε όλοι, : για να τα προλάβω όλα αυτά θέλω 27 ώρες το 24ωρο. Δεν είμαι σίγουρη αν ο μαθηματικός της απάντησε «λιγότερες» ή «έχεις λιγότερες» και ποιο απ τα 2 είναι αλήθεια. Αν και πιστεύω πως και τα δύο είναι αλήθεια. Και το πρώτο καλά θα κάνει να είναι,γιατί το 2^ο είναι σίγουρα!

Αλλά δεν είναι το άγχος το κύριο πρόβλημα,ποτέ δεν ήταν το άγχος τόσο σημαντικό πρόβλημα,αρκετό για να μου χαλάσει τη μέρα ή να την εμποδίσει να ξεκινήσει καλά. Ήταν απλά εγώ. Και ξέρω γιατί αυτή η στιγμή ήταν η πρώτη χαρούμενη και πλήρης στιγμή της μέρας μου. Γιατί ήταν η πρώτη στιγμή που έμεινα μόνη μου. Κι είμαι απ αυτούς τους ανθρώπους που νιώθουν πλήρεις μόνοι τους και περνάνε καλά μόνοι τους και μπορούνε να πάνε για ποτό και για καφέ και για βόλτα και παντού. Μόνοι τους.

Κι εμένα μ αρέσει το σπίτι μου,δε θέλω μεγαλύτερο,αυτό το σπίτι θέλω και θέλω να το βλέπω περισσότερο. Τη γουστάρω την κόκκινη φλοκάτη μου και το έθνικ κουβερλί μου και την αμελί μου και την παπουτσοθήκη μου που είναι ντυμένη με μπλε ύφασμα κ της κότσαρα και το καπέλο μου από πάνω για να δείχνουν αρτιστικ κάτω απ τον οβάλ καθρέφτη μου κ τις πορτοκαλί και τις μωβ κουρτίνες μου και τον αλλοπρόσαλλο βάτραχό μου και τη στριμωχτή την κουζίνα μου και ξέρεις γιατί? Γιατί τα εννιά παραπάνω αντικείμενα συνοδεύονται από την ίδια λέξη. Την κτητική αντωνυμία μου.

Δεν λέω πως φταις εσύ,αλλά ούτε εγώ φταίω,απλώς έτσι είμαι και δεν θέλω να το αλλάξω αυτό γιατί το γουστάρω.Αλλά κι αυτό το γουστάρω.Αλλιώς δε θα έγραφα αυτό: είναι 21:16,άργησες.

a walk on the wild side

Είναι ωραία τα πλήκρα σ αυτό τον υπολογιστή,μαύρα και μαλακά. Και πριν μαύρα ήταν δηλαδή αλλά όχι μαλακά. Τώρα θα μου πεις πως ψάχνω αφορμές για να μου φαίνονται όλα όμορφα αλλά δε χρειάζομαι αφορμές και δε μ'αρέσουν δα και όλα.

Προσπαθώ να καταλάβω αν σ'αυτή την πόλη τα αυτοκίνητα σταματάνε στις διαβάσεις για να περάσουν οι πεζοί ή αν οι πεζοί σταματάνε τα αυτοκίνητα για να περάσουν. Έχει σημασία. Έχει σημασία για να καταλάβω αν οι άνθρωποι εδώ είναι ευγενικοί ή θρασείς.

Εμένα πάντως μου φαίνονται ευγενικοί. Μου φαίνονται ευγενικοί γιατί πήγα να πάρω μία πάνινη τσάντα coco mat και ο ιδιοκτήτης μου την έδωσε δωρεάν και μάλιστα μου έδωσε δύο τσάντες. Δεν είναι κανένα ακριβό δώρο,2 ευρώ έκανε κανονικά. Αλλά 2 ευρώ είναι 2 καφέδες απ το κυλικείο της σχολής ή ένας καφέ και 2 νερά ή ένας καφές,ένα νερό και rizla ή ένα γεύμα στη λέσχη γιατί δεν πρόλαβα ακόμα να κάνω τα χαρτιά μου και πληρώνω. Και τέλος πάντων 2 ευρώ είναι σημαντικά όταν τα διαχειρίζεσαι εσύ,είναι σημαντικά όταν πρέπει να ξοδέψεις ένα συγκεκριμένο ποσό κάθε μήνα και μ αυτό να πληρώσεις νοίκι,λογαριασμούς κι ό,τι άλλο χρειάζεσαι για να ζήσεις.

Είναι αυτό που είπε η Ε.: στην αρχή μου φαινόταν περίεργο γιατί έπρεπε να πηγαίνω στο σούπερ μάρκετ για να αγοράσω τα σοβαρά ενώ πριν πήγαινα με τη μαμά κι εκείνη έπαιρνε τα σοβαρα κι εγώ έριχνα βλακείες στο καρότσι.

Κι ύστερα θυμήθηκα που πήγαμε μαζί στο σούπερ μάρκετ κι εσύ έπαιρνες τα σοβαρά,μακαρόνια,μαγιονέζα,γαλοπούλα και ψωμί για τοστ κι εγώ έριξα στο καλάθι -καλάθι γιατί το καρότσι μας πέφτει μεγάλο- kinder bueno και γαλακτοφέτες. Και χάρηκα.

Και σήμερα πήγα μόνη μου στο σούπερ μάρκετ. Και όταν πλήρωνα μπήκε μέσα κάποιος ζητιάνος και μιλούσε με την ταμία,γνωρίζονταν. Μου είπε γεια σου,τι κάνεις,σε θυμάμαι. Κι εγώ δεν ήξερα από πού με θυμόταν αλλά του είπα πως είμαι καλά και τον ρώτησα τι κάνει. Ύστερα είπε για όλους έχει ο θεός,κι εγώ τώρα έχω ωραία ρούχα και παπούτσια,ε ωραία δεν είναι? Ήταν όντως ωραία. Για όλους έχει ο θεός,δίκιο δεν έχω? Του είπα πως έχει δίκιο και πήγα να φύγω όταν μου είπε πως τον λένε Κώστα και με ρώτησε το όνομά μου.Του το είπα και μου φίλησε το χέρι.

Μετά πήγα τα ψώνια στο σπίτι κι έκανα βόλτα. Τον είδα στον πεζόδρομο και μου ζήτησε λεφτά. Δε με θυμόταν.

τόσο γλυκό το φθινόπωρο αυτό..

Δεν καταλαβαίνω ότι ταξιδεύω από πόλη σε πόλη. Μου φαίνεται πως η μία πόλη είναι η άλλη άκρη της άλλης πόλης πως δηλαδή πηγαίνω πέρα δώθε μέσα σε μία πόλη που χωράει τις 2 μου ζωές και παρόλα αυτά τις αφήνει ανέπαφες.

Μου φαίνεται πως το Καφέ Σαντάν και το Μρ Τζόουνς απέχουν λίγα τετράγωνα και πως αφού στο σπίτι μου εκεί έχω νουτέλα τότε εδώ θ’ ανοίξω το ντουλάπι και θα βρω νουτέλα. Έτσι όλα τα μαγαζιά συμπυκνώνονται κι όλα τα ντουλάπια συνεργάζονται κι αφού υπάρχει παντού ένας κόλπος είτε Θερμαικός είτε Παγασητικός τότε τίποτα δε μοιάζει φοβερό.

Το πολυτεχνείο μου θυμίζει πως δεν είμαι στη θεσσαλονίκη. Μου το θυμίζει γιατί δεν είναι όπως το μρ τζόουνς και το καφέ σαντάν. Γιατί και στη θεσσαλονίκη έχει πολυτεχνείο και έπαιρνα άλλο δρόμο για να φτάσω εκεί κι έτσι ξέρω πως αυτό το πολυτεχνείο που πηγαίνω κάθε μέρα δεν είναι στο ΑΠΘ.

Κι είναι ωραία.

Και έχω σπίτι που μοιάζει με σπίτι πια γιατί έχει κουρτίνες,αφίσες στους τοίχους,σοκολάτες στα ντουλάπια και καφετιέρα και τασάκια. Και τραπέζι και καρέκλες στο μπαλκόνι και χαλιά και πιάτα και ποτήρια και μία κούπα του Ηρακλή ,ευγενική προσφορά του μπαμπά!

Κι ίσως έχω και στέκι. Ξέρω θα μου πεις πως έχει πολύ κόσμο για να ναι στέκι,πως πρέπει να ναι πιο μικρό και πιο ήρεμο. Αλλά εκεί πήγα μόνη μου φορώντας τη ριγέ μου μπλούζα και ήπια μόνη μου 3 μπύρες ενώ θα μπορούσα να τις πιω με παρέα. Ήθελα να πάω μόνη μου. Αλλιώς η στιγμή δε θα φωτογραφιζόταν.

with you I'll share this lonely view :)

ξέρεις τι σκεφτόμουν αυτές τις μέρες?
πως όλοι φεύγουμε
κι ο καθένας πάει αλλού
κι είμαστε σαν μια ακτίνα φωτός*
ξεκινήσαμε όλοι απ το ίδιο σημειο
και μετά...
διασκεδασμός.
και διασκέδαση :)