Επειδή η άνοιξη ακούγεται κάπως έτσι.

Επειδή μύρισε άνοιξη κι έχει απερίγραπτα ωραίο ουρανό και λαμπερό ήλιο κι ό,τι πρέπει καιρό για τσίπουρο ή για λογοτεχνικό ή για γυμναστική ή και για σχολή ακόμα και για αρχή εξαμήνου δεν το συζητώ,ιδανικότατος καιρός καθώς το τρέχον εξάμηνο χαρακτηρίζεται ως εαρινό και δεν θα έπειθε με μπόρες και συννεφιές.

Κι επειδή η ζωή στη γη είναι πολύ ωραία.

Daddy Cool

Ξέρεις τι λατρεύω στον μπαμπά μου? Πού ό,τι κι αν γίνει κι όσα δικαιώματα του δώσω να με θεωρήσει ανίκανη και άχρηστη (οκ,εννοώ τα μαθήματα που χρωστάω),δεν μου δείχνει ότι τον απογοητεύω -νομίζω κιόλας πως δε νιώθει απογοήτευση- και πάντα βρίσκει έναν λόγο να πιστεύει σε μένα και μια ατάκα να μου πει που θα μου δώσει κουράγιο και δύναμη. Η ατάκα μπορεί να μη στέκει καν λογικά αλλά είναι τόσο συγκινητικό να λες "δίνω σχέδιο αύριο" κι ο μπαμπάς να σου απαντάει "όταν ήσουν μικρή πήγαινες ζωγραφική κι ήσουν πολύ καλή,θα το περάσεις". Ξέρεις πως το ότι στο δημοτικό ζωγράφιζες ωραία ανθρωπάκια δεν έχει σχέση με το autocad. Αλλά για ένα απόγευμα μπορώ να πιστέψω πως έχει σχέση,πως ο μπαμπάς έχει δίκιο και πως ο είναι ο καλύτερος μπαμπάς και είναι απίστευτη η εμπιστοσύνη που μου δείχνει.

Καληνύχτα μπαμπά :)

Δωσ' μου τα φιλιά που μου κρατάς, εκείνα
Τα εφηβικά τα γιασεμιά, τα κρίνα
Πέρασα πολλά για να 'ρθω ως εσένα
Φίλα με δίπλα σού τα 'χω φυλαγμένα

Ήθελα πολύ ένα καινούριο λογοτεχνικό βιβλίο. Καιτώρα μου έκαναν δώρο ένα κι είμαι χαρούμενη. Κατά τ'άλλα δεν έχω κάτι σημαντικό να γράψω,απλώς έχω καινούρια δαχτυλίδια,λίγο μελαγχολικά και βίντατζ και ήθελα να τα βλέπω να ανεβοκατεβαίνουν στο πληκτρολόγιο. Και τέλος πάντων αν ξεκινήσεις να διαβάζεις το καινούριο βιβλίο της Σώτης,σου'ρχεται όρεξη να γράψεις.

Λοιπόν αυτή η συγγραφέας μ'αρέσει γιατί πάντα βρίσκω κάτι στα βιβλία της που το'χω σκεφτεί ή που θα'θελα κάτι να ζήσω που θα με κάνει να το σκεφτώ.Ή κάτι που φανταζόμουν πως μακάρι να γινόταν.Ή κάτι που ευχόμουν πως μακάρι να μην. Όλα τα βιβλία της έχουν κάτι που με κάνει να θέλω να τα διαβάσω μονορούφι και μετά να ανοίξω το μπλογκ και κάτι να γράψω.

Τώρα το μόνο που μου'ρχεται στο μυαλό είναι που η αφηγήτρια θυμάται πότε πέθανε ο Μόρρισον-στις 3 Ιουλίου- κι εγώ δεν ξέχασα ποτέ πότε γεννήθηκε-8 δεκεμβρίου,βλέπεις την πρώτη φορά που το διάβασα σκέφτηκα "τοξοτάρα ήταν,κάτι ξέρουν αυτοί που μου λένε πως οι τοξότες είναι επιρρεπείς στις καταχρήσεις".

Εγώ επιρρεπής στις καταχρήσεις δεν έγινα -μ'αρέσει ο καφές και το κρασί και το τζιν και το ουίσκυ και το ρούμι,ναι ειδικά το ρούμι,και τα τσιγάρα μ'αρέσουν και το σεξ,αλλά θέλω να πω δεν είμαι αυτοκαταστροφική.Είμαι επιρρεπής σε κάθε είδους ευτυχία και σε όλων των ειδών τα χαμόγελα: αυτά με κλειστά χείλη,τα και καλά θυμωμένα χαμόγελα που κατά βάθος σημαίνουν "το κάνω επειδή το βρίσκεις χαριτωμένο να θυμώνω",στα πονηρά χαμόγελα ακόμα και σ' αυτά που αφήνουν τα δόντια μου να φαίνονται.Δεν μπορώ να αντισταθώ,πρέπει να μου δώσεις έναν καλό λόγο για να μη χαμογελάω.Και πάλι δεν εγγυώμαι αποτελέσματα.

Κι ελπίζω να μην αναγκαστώ ν'αλλάξω τίποτα απ'αυτά,ελπίζω να μη μειώσω "τη δόση μου" και οι λόγοι για να σταματήσω να γελάω να είναι πάντα....όχι αρκετοί. Και μακάρι να σκεφτόντουσαν όλοι έτσι,θέε μου από πόση γκρίνια θα είχε γλιτώσει αυτός ο πλανήτης.

Ξέρεις τι θα κάνω όταν πάω στο καινούριο μου σπίτι?Θα στολίσω το χριστουγεννιάτικο δέντρο με τοσοδούλικα στολίδια και με άσπρες σειρές φωτάκια και θα πάρω σοκολατάκια για το καινούριο τραπέζι του σαλονιού-γιατί το σαλόνι θα έχει τραπέζι κι όχι ένα χαρτόκουτο ντυμένο με μια πασμίνα.

Ύστερα θα φωνάξω τους λίγους μου φίλους και θα ακούμε χριστουγεννιάτικα τραγούδια και θα πίνουμε eggnog που θα έχω φτιάξει εγώ. Και το σπίτι θα μυρίζει μπαχαρικά και ρούμι.Γιατί είναι το πράγμα που ζηλεύω στα χριστουγεννιάτικα επεισόδια των αμερικάνικων σειρών.

Σήμερα δεν είναι ωραία μέρα. Δηλαδή η μέρα μια χαρά είναι,εγώ δεν.


Δε θέλω να μείνω άλλο σ'αυτό το σπίτι,κάθε μέρα που περνάει μου φαίνεται αγγαρεία και έχω την αίσθηση πως συνεχώς γίνεται πιο καταθλιπτικό και μίζερο όσο ωραίο και να είναι. Η σκύλα σπιτονοικοκυρά βοηθάει ιδιαίτερα σ'αυτή την αίσθηση. Έτσι λοιπόν μου φαίνονται όλα μίζερα και καταθλιπτικά και σκονισμένα και βρώμικα κι απαίσια*όλα μοιάζουν με κάτι από το οποίο θέλω να φύγω(εντάξει όχι όλα :-)). Και λοιπόν μου φαίνονται όλα άξια διαφυγής και οποιαδήποτε αλλαγή μοιάζει πολύ μακρινή. Δεν είναι. Αλλά εμένα έτσι μου μοιάζει.Νομίζω πως το Σαββατοκύριακο είναι πολύ μακριά και πως είμαι ήδη κουρασμένη,πόσο μάλλον αφού δω τα 25 σπίτια που κύκλωσα στην εφημερίδα. Είμαι ήδη κουρασμένη για να το κάνω. Κι όταν το διαλέξω,η μετακόμιση μου φαίνεται πολύ μακρινή και δύσκολη -παρά τον φίλο με το φορτηγάκι που είπε πως είναι στη διάθεσή μου κι έχει και κούτες για τα πράγματά μου.


Σήμερα δηλαδή είμαι απαισιόδοξη και καθόλου καλή παρέα.Και συγγνώμη γι'αυτό,είναι κρίμα δε μου έκανες τίποτα για να σε κοιτάω μ'αυτό το απογοητευμένο και θλιβερό ύφος.Λες και ανυπομονούσα να φύγεις και να μείνω μόνη μου. Στην πραγματικότητα δεν ήταν έτσι,ήθελα να μείνεις και να μην είμαι μόνη μου αλλά επειδή έπρεπε να φύγεις,ε,μάλλον έπεισα τον εαυτό μου ότι ήθελα κιόλας μπας κι ευχαριστηθώ τον καφέ χωρίς εσένα.

Θεέ μου,τι άνοστος καφές ήταν αυτός.