and I'm talking to myself at night

Μου 'χει συμβεί πολλές φορές να σκέφτομαι κάτι πριν κοιμηθώ και να μην το γράφω πουθενά γιατί α)όταν είμαι έτοιμη να με πάρει ο ύπνος δε θα σηκωθώ να πάρω χαρτί και στυλό και β)λέω ψέματα στον εαυτό μου πως θα το θυμάμαι αύριο. Επειδή κανένα αύριο δε θυμήθηκα τι είχα σκεφτεί χτες, τώρα όποτε σκέφτομαι κάτι κι είναι αργά το βράδυ, το ηχογραφώ. Θα μου άρεσε να ανεβάζαμε καμιά φορά αρχεία ήχου με τη φωνή μας να διαβάζει και να ξέρουμε έτσι αν η φωνή που φανταζόμαστε για τους άλλους μοιάζει με την πραγματική τους φωνή. Όπως τότε που κυκλοφορούσε το παιχνίδι με τα χειρόγραφα και είδαμε τον γραφικό χαρακτήρα των άλλων, πράγμα πολύ σημαντικό γιατί όσοι αγαπάνε να γράφουν, αγαπάνε να γράφουν σε χαρτί κι είναι ωραία να ξέρεις τι γράμματα κάνουν. Μεγάλος μου βγήκε ο πρόλογος, ήθελα απλά να πω πως με ηχογράφησα οπότε τώρα θα μου υπαγορεύσω κι αυτό το βρίσκω ωραίο (μ' αρέσει η φωνή μου ηχογραφημένη, φυσικά δε μοιάζει καθόλου με τη φωνή που ακούω όταν μιλάω, αλλά μου αρέσει περισσότερο, μακάρι να με ακούνε έτσι και οι άλλοι, τι μυστήριο κι αυτό με τις φωνές μας, να μην τις ακούμε όπως οι άλλοι, μεγάλη απάτη το θεωρώ).

Η ηχογράφηση, που λέτε, έχει ως εξής:

Η ώρα είναι 5:48. Τα πόδια μου πονάνε απ' τα τακούνια. Σκέφτομαι εκείνο τον φίλο που πεθαίνει να με δει με τακούνια και ποτέ δε φοράω όταν βγαίνουμε. Δεν το κάνω επίτηδες, απλά δεν τυχαίνει. Δε θα φορέσω ποτέ τακούνια επειδή κάποιος το ζήτησε, θα φορέσω τακούνια επειδή νιώθω πολύ καλά. Και δεν είναι ότι δε νιώθω πολύ καλά όταν βγαίνω μαζί του, απλά δεν τυχαίνει. 

Είναι η εποχή που κλείνω λογαριασμούς. * Το 'λεγε και το ζώδιό μου ότι θα θυμηθώ, λέει και τον πρώην από τη Β γυμνασίου και θα του ζητήσω τα ρέστα. Εντάξει δεν έχουμε φτάσει σε τέτοιο σημείο. Αλλά...ναι ισχύει αυτό. Δεν είναι ότι ζητάω τα ρέστα απλά αποζητάω το clean break, closure, πώς σκατά το λένε αυτό. Δεν μπορώ να έχω εκκρεμότητες, δεν ξέρω, νιώθω όλες τις εκκρεμότητες να με πιέζουν, ότι ό,τι έχω αφήσει στη μέση θα ρθει και θα μου ζητάει εξηγήσεις και δε μ' αρέσει αυτό, δε θέλω τίποτα να 'ρθει και να μου ζητάει εξηγήσεις, γιατί είμαι τόσο ξεκάθαρος άνθρωπος και τόσο ξεκάθαροι θέλω να είναι και οι άλλοι μαζί μου.

Το ραδιόφωνο έχει βάλει τα διόδια της Βελεσιώτου κι αυτό είναι μάλλον καλό γιατί δεν είναι γενικά πολύ ποιοτικό ραδιόφωνο, αλλά έχει τις ώρες του και μάλλον η 6 παρά 10 το πρωί είναι μια απ' τις καλές ώρες.

Είμαι χαρούμενη κι αυτό καταλαβαίνω πως δεν είναι πολύ... όχι φυσιολογικό...πολύ αναμενόμενο, δεν είναι πολύ αναμενόμενο. Αλλά, ξέρεις, υπάρχουν κάποια πράγματα που μπορεί να φοβάσαι πάρα πολύ να συμβούν αλλά στο τέλος όταν συμβαίνουν να νιώθεις...να νιώθεις ανακούφιση! Και να λες θεέ μου τι άνθρωπος είμαι πώς είναι δυνατόν να νιώθω ανακούφιση; Αλλά κάποιες καταστάσεις μπορεί να θέλεις πολύ να πετύχουν και να μην πετυχαίνουν και όλη σου αυτή η προσπάθεια να μη σε βοηθάει καθόλου και όταν στο τέλος τα παρατάς δεν τα παρατάς ουσιαστικά, απλά παραδέχεσαι πως αυτό που έκανες τόσο καιρό δεν έχει νόημα και έτσι αυτό δεν είναι παραίτηση και δεν είναι κρίμα, είναι αυτό που έπρεπε να κάνεις και ανακουφίζεσαι γιατί σταματάς να προσπαθείς.

Δεν εννοώ ότι δεν αξίζει τίποτα να το προσπαθούμε, πολλά πράγματα αξίζει να τα προσπαθείς πάρα πολύ. Αλλά ποτέ δεν πρέπει να προσπαθείς να θέλεις. Πρέπει να προσπαθείς γι αυτά που θέλεις, δεν πρέπει όμως να προσπαθείς να θελήσεις. Αυτό είναι ίσως ό,τι πιο fundamentally wrong** υπάρχει στον κόσμο. Κι έχουν προσπαθήσει άνθρωποι να θελήσουνε. Να με θελήσουνε. Κι αυτό δεν είναι σωστό, δεν είναι σωστό ούτε γι αυτούς ούτε για μένα. Γιατί όλοι αξίζουμε να είμαστε με κάποιον που μας θέλει χωρίς να προσπαθεί. Όλοι αξίζουμε να είμαστε με κάποιον που μας θέλει αυθόρμητα.

*chuckles softly εδώ θα έγραφα αν έκανα υποτιτλισμό
**ναι, είπα fundamentally wrong

afternoon

Χτες το πρωί έκανα πράγματα και είχε ζέστη κι ένιωσα μια εξάντληση χωρίς να 'χω κουραστεί στ' αλήθεια τόσο πολύ.

Βέβαια περπατάω πολύ κάθε μέρα, οπότε το "τόσο πολύ" είναι υποκειμενικό γιατί ποτέ δε θα κουραζόμουν με το καθημερινό μου περπάτημα, αλλά κάποιος άλλος ίσως και να κουραζόταν.
Γιατί κάθομαι και τα γράφω όλα αυτά, ούτε που ξέρω, αλλά τέλος πάντων, μ' αρέσει το περπάτημα, αυτό είναι το θέμα.
Αλλά χτες κουράστηκα γιατί είχε και ζέστη και σχεδόν σε καμία περίπτωση δε μ' αρέσει να ιδρώνω.

Γύρισα σπίτι που λες το μεσημέρι για μένα, απόγευμα για την Ε., γιατί εκεί στο Παρίσι όταν λένε μεσημέρι εννοούνε όντως το μεσημέρι. Κι εγώ το 4μμ δε θα το λεγα μεσημέρι αλλά ούτε απόγευμα θα το 'λεγα. Για κάτι τέτοιες ώρες χρειαζόμαστε λέξεις όπως afternoon. Θα μου πεις υπάρχει το απομεσήμερο αλλά το απομεσήμερο δεν είναι μια καθημερινή λέξη, είναι μια λέξη που περιμένεις να διαβάσεις περισσότερο απ' όσο να ακούσεις. Τέλος πάντων, η ώρα ήταν περίπου 4 μετά μεσημβρίας, η Ε. ήταν στη δουλειά κι εγώ ήμουν κουρασμένη κυρίως απ' τη ζέστη.

Και αφού τα είπαμε λίγο, της είπα
-Σκέφτομαι μήπως κοιμηθώ;
-Ναι! Η απάντηση σ' αυτή την ερώτηση είναι πάντα ναι.

Κι έτσι κοιμήθηκα χτες το μεσημέρι κι αν το ξερε η μάνα μου θα αναρωτιόταν αν αρρώστησα γιατί κοιμάμαι πάρα πολύ σπάνια τα μεσημέρια. Κοιμήθηκα χτες όμως. Και σήμερα όταν ένιωσα μια κούραση το απομεσήμερο, ξάπλωσα και δεν κοιμήθηκα, ξάπλωσα όμως και τεντώθηκα κι ένιωσα καλύτερα.

Γιατί φυσικά κι έχει δίκιο η Ε.
Όταν θες να ξαπλώσεις και μπορείς να ξαπλώσεις, να ξαπλώνεις.

first times

Τα πράγματα έχουν άλλη βαρύτητα όταν τα κάνεις για πρώτη φορά.
Άλλα μεγαλύτερη κι άλλη μικρότερη.
Αλλά οι άνθρωποι με τους οποίους ζεις μια κάποια οποιαδήποτε πρώτη φορά, αποκτούν σημασία, αν δεν είχαν,κι αποκτούν μεγαλύτερη σημασία αν ήδη είχαν.

Δε μιλάω για το σεξ, εξάλλου δεν πιστεύω ότι έχει τόση σημασία ο πρώτος σου,δεν ξέρω για σας, αλλά εμένα καθόλου δε με σημάδεψε μακροπρόθεσμα.
Σκέψου κάτι χαζό.
Την πρώτη φορά ξερω γω που έφαγες κινέζικο.
Την πρώτη φορά που πήγες σε κάποιο μέρος.
Την πρώτη φορά που μέθυσες.
Την πρώτη φορά που μέθυσες πάρα πολύ.
Την πρώτη συναυλία.

Μπορεί όλα αυτά να τα έκανες με ανθρώπους που δεν παίζουν μεγάλο ρόλο στη ζωή σου, γιατί πρόκειται για αποφάσεις που δεν παίρνεις μετά από σκέψη.
Κι αυτό είναι το μαγικό.
Υπάρχουν ένα σωρό άνθρωποι με τους οποίους εντελώς τυχαία έκανες κάτι για πρώτη φορά.
Κι αυτό δεν μπορεί ν'αλλάξει, όσες φορές και να ξαναφάς κινέζικο και ακόμα κι αν γεμίσεις έναν τοίχο με εισιτήρια από συναυλίες, η πρώτη φορά θα'ναι με τον ίδιο άνθρωπο. Κι αυτό μπορεί να το σκέφτεσαι και να χαμογελάς και μπορεί και να το σκέφτεσαι και να λες "καλά,καλύτερη παρέα δε βρήκα;".
Και για κάποιο λόγο αυτή η σκέψη με συναρπάζει.
Με συναρπάζει ο τρόπος που οι άνθρωποι παίζουν κάποιο ρόλο που ποτέ δε φανταζόσουν.
Τυχαία.
Εντελώς τυχαία.

Με συναρπάζει η τύχη.
Είναι τόσο πολύχρωμη κι ευφάνταστη.
Συναρπαστική.

ΥΓ Είχα πολύ καιρό να βρω κάτι συναρπαστικό μες στο μυαλό μου. Χαίρομαι που επανήλθα.

ευτυχώς

Επειδή υπάρχει ένα όριο στο πόσο μάλαμα και πασχαλίδη αντέχει ένας άνθρωπος να ακούσει σε 2 βδομάδες -και το έχω ξεπεράσει κατά πάρα πολύ- τώρα το μόνο που μπορώ να σκέφτομαι είναι

ευτυχώς που δε χάθηκε ο έρωτας

ευτυχώς που υπάρχουν πουτάνες

 

Σήμερα ήταν κυριακή κι όπως όλες οι κυριακές, περίμενα κι αυτή να 'ναι μελαγχολική,αργή και άδεια.

Αλλά δεν ήταν.

Ήταν πολύ κοριτσίστικη, ήταν η πιο κοριτσίστικη μέρα που πέρασα εδώ και πάρα πολύ καιρό.

Είχε καφέ στη θάλασσα -να, σ'αυτή τη θάλασσα εδώ πάνω :) - και μπάνιο στη θάλασσα (παρόλο που είναι μέσα σεπτέμβρη κι αυτό έκανε το μπάνιο φθινοπωρινό αντί να κάνει το φθινόπωρο καλοκαιρινό, όπως ακριβώς έπρεπε δηλαδή).  

Και το βράδυ είχε ρομαντική κομεντί και ντιλίβερυ και φίλη δίπλα και να σχολιάζουμε κάθε σκηνή και να προβλέπουμε κάθε εξέλιξη, πράγμα καθόλου δύσκολο γιατί όλες οι ρομαντικές κομεντί μπορεί να μην αρχίζουν με τον ίδιο τρόπο, αλλά εξελίσσονται και τελειώνουν με τον ίδιο τρόπο. Αλλά η ευχαρίστηση δεν είναι να μαντεύεις τη συνεχεια - σιγά το πράγμα. Η ευχαρίστηση είναι να το λες δυνατά σε κάποιον άνθρωπο και να γελάτε μαζί.

Να γελάτε μαζί.

Είναι ό,τι καλύτερο μπορείς να κάνεις με οποιονδήποτε.

Με οποιονδήποτε.

black black heart

Η νονά μου δε με βλέπει συχνά, αλλά μου έπαιρνε δώρα στις γιορτές πάντα -μέχρι και πέρυσι.

Στο δημοτικό τρελαινόμουν για όλα τα ροζ πράγματα που έφταναν στο σπίτι μου με κούριερ. Ίσως και στο μισό γυμνάσιο. Κι ύστερα ήρθε η τρίτη γυμνασίου, η χρονιά που αγάπησα το μαύρο. Είχα σκουλαρίκι καρφί κι είχα 3 τρύπες στο δεξί αυτί και φορούσα τρία μαύρα κρικάκια. Και την επόμενη χρονιά ανακάλυψα και το μαύρο μολύβι για τα μάτια.

Η νονά τότε μου πήρε ένα φούξια μπουφάν. Εγώ το άλλαξα για μια ζιβάγκο ριγέ μαύρο με γκρι και για ένα παντελόνι μαύρο -που ήταν από ένα πολύ ωραίο απαλό και χοντρό ύφασμα. Κι όπως είναι μάλλον προφανές, τώρα χτυπάω λίγο το κεφάλι μου στον τοίχο γιατί I turned out pretty pink, κι ένα φούξια μπουφάν πολύ θα 'θελα να 'χω. Αλλά χαίρομαι που έχω αυτό το μαύρο παντελόνι -η μπλούζα έχει χαλάσει- γιατί είναι το πιο στενό μου παντελόνι κι όποτε κουμπώνει νιώθω πως μ' αγαπάω λίγο παραπάνω κι είναι περίεργο αυτό το παντελόνι να με κάνει να μ' αγαπάω γιατί εκείνο το κορίτσι που το διάλεξε, δεν αγαπούσε και πολύ τον εαυτό της.

Και τώρα τους χειμώνες φοράω το παντελόνι γιατί είναι ζεστό και μου πάει και φούξια μπουφάν δεν έχω, έχω μωβ όμως κι αυτό είναι close enough. Και μ' αρέσει να θυμάμαι πως κάποτε ήμουν το κορίτσι που δεν ήθελε ροζ μπουφάν.
Και κατά βάθος, ποτέ δεν έπαψα να είμαι αυτό το κορίτσι.

Όπως και τα διάφανα κρίνα, είπαμε είναι κάποια πράγματα που δε φεύγουν από πάνω μας.

Κι ας θα 'θελα να χω ένα φούξια μπουφάν.
Κι ας ακούω και μαραβέγια και soko κι άλλες χαζοχαρουμενιές.

"we need to dance it out"

Κάποτε είχα διαβάσει σε ένα περιοδικό πόσο καλό κάνει το να χοροπηδάς, έστω για 30 δευτερόλεπτα τη μέρα. Απλά να χοροπηδάς, να βάζεις ένα χαζό τραγούδι, να χοροπηδάς σαν χαζή και μετά να 'σαι καλά. Γιατί όσο χαζό κι αν είναι, μετά είσαι καλά. Ντάξει, δε θεραπεύει καμιά αιτία το χοροπήδημα, αλλά με τα συμπτώματα τα πάει πολύ καλά.

Σήμερα που λες, χοροπήδησα για 5 μέρες περίπου :Ρ
Όταν πιστεύω πως τα πράγματα έχουν πάρει το στραβό το δρόμο θυμάμαι αυτή τη σκηνή που κατ'εμέ είναι η καλύτερη σκηνή του grey's anatomy, EVER.

Τσιμπήστε και το τραγουδάκι, και dance it out :D

PS εσείς εκεί στα εξωτερικά, που δεν έχετε γκρηκ σάμμερ και τέτοια,βρίστε με όσο θέλετε, αλλά εγώ τη σημερινή,την ασταμάτητη βροχή πολύ την απολαμβάνω και σκέφτομαι διάφορα τραγούδια που λένε για νερό όπως μαλλιά βρεγμένα/δάχτυλα μπλεγμένα και γδύσου κι από τα μάτια μου πάρε νερό και πλύσου και τέτοια. Με συγχωρείς Ε., il y a rien de personnel :Ρ

detachment

Ξύπνησα μ'αυτό το τραγούδι,πολύ λίγες ώρες αφού είχα κοιμηθεί. Και δε μ'ένοιαζε που είχα κοιμηθεί τόσο λίγο γιατί αυτό το τραγούδι κάτι μου κάνει. Μάλλον ακούω τους στίχους σαν κάποιος να μου τους μιλάει και να μου λέει "ηρέμισε,δεν τρέχει τίποτα,let down your guard just a little". Κι αυτό είναι τόσο fucking hard.

Είναι τόσο δύσκολο γιατί είμαι άνθρωπος με ελάχιστους αμυντικούς μηχανισμούς. Εμπιστεύομαι τον κόσμο. Πιστεύω ότι όλοι είναι δυνητικά καλοί. Πιστεύω πως τα χαμόγελα είναι σούπερ δύναμη και πως μ'αυτά μπορείς ν'αλλάξεις τον κόσμο ή τουλάχιστον τους ανθρώπους. Δεν μπορώ να πω ψέματα, αλλά αν εσύ μπορείς μάλλον θα σε πιστέψω. Βασικά τώρα που διαβάζω αυτά που έγραψα,μάλλον χαζή είμαι αλλά τέλος πάντων.

My point is πως όταν είσαι τέτοιος άνθρωπος,τους αμυντικούς μηχανισμούς σου πρέπει να τους φτιάξεις σιγά σιγά,δεν τους έχεις έμφυτους,το να προστατεύσεις τον εαυτό σου είναι κάτι που πρέπει να προσπαθήσεις να κάνεις. Και πολλές φορές θα πεις "πάλι δεν τα κατάφερα",πάρα πολλές φορές θα το πεις αυτό. Κι ύστερα μια μέρα τα καταφέρνεις και σε προστατεύεις άψογα,δεν έχεις αφήσει ούτε μισό χιλιοστό ανοιχτό κανένα απολύτως παράθυρο.

Και περνάει η μέρα και λες τι στο διαόλο κάνω? Σου κακοφαίνεται,γιατί μεταξύ μας, δε σου πάει το detachment, αλλά δεν το μετανιώνεις κιόλας που ήσουν detached γιατί ορίστε,βρήκες έναν τρόπο τουλάχιστον. Και ξυπνάς και σου λέει ο John Legend "let down your guard just a little". Ε δε γίνεται ρε Τζον.

-Δεν κοιμάμαι καλά.
-Νιώθεις πως κάτι λείπει απ' τη ζωή σου;
-Ναι.

Κοιμάμαι καλά.

~

-Τι κάνεις;
-Διαβάζω.
-Τι διαβάζεις;
-Τομ Ρόμπινς.
-Σουρεαλιστής δεν είν'αυτός;
-Δε θα το 'λεγα. Απλώς η λαγνεία του βγαίνει φανταστικά.

Τον λες και σουρεαλιστή πάντως.

~

-Σ'ακούω ξεκάθαρη.
-Είμαι μάλλον περισσότερο απ'όσο θα'θελα.
-Τι εννοείς;
-Ε, να, εννοώ πως η αμφιβολία χρειάζεται πού κ πού.
-Θα'θελες ν'αμφιβάλλεις; Γιατί;
-Γιατί έτσι παίζεται αυτό.

I'm only happy when it rains

Μετά τα μέσα του καλοκαιριού η βροχή δε μυρίζει μόνο χώμα. 

Μυρίζει φθινόπωρο,καινούρια χρονιά και ζεστό καφέ. 

Πλαστικές κασετίνες,μπλε τετράδια κι ανεξίτηλους μαρκαδόρους.

Καλοριφέρ,κυλικείο και χοντροκομμένα λατρεμένα αστεία.

Βρεγμένα ποδήλατα,καμένα ξύλα και παγωμένες αίθουσες.

Και άλλα πράγματα που δε μυρίζουν ευτυχία. Γιατί είμαστε και μηχανικοί και κάθε δράση έχει αντίδραση. Κι εκεί που απολαμβάνεις ωραία και καλά μια απρόσμενη βροχούλα,προστατευμένη για πρώτη φορά εδώ και χρόνια από ομπρέλα -γιατί δε σ'αρέσουν οι ομπρέλες,προτιμάς να βρέχεσαι παρά να μην έχεις ελεύθερα χέρια,προτιμάς να βρέχεσαι παρά να κρατάς στα χέρια σου ένα πράγμα με φονικές ακτίνες που ξεπροβάλουν απ΄το ύφασμα κι απειλούν αθώους περαστικούς,προτιμάς να βρέχεσαι παρά να είσαι απ'αυτούς τους μαλάκες που νομίζουν πως στο πεζοδρόμιο υπάρχουν μόνο αυτοί και η ομπρέλα τους κι όποιον πάρει ο χάρος-κι εκεί που λοιπόν συμβαίνουν όλα αυτά κι είσαι τρομερά ευχαριστημένη απ'τον εαυτό σου και καθόλου απογοητευμένη απ'τον -αν είναι δυνατόν- χειμωνιάτικο καιρό, ξαφνικά το σύμπαν θυμάται πως έχει ξεχάσει την αντίδραση. Κι αρχίζει να βρέχει από το δρόμο αντί από τον ουρανό,η ομπρέλα προστατεύει μόνο τα κωλόπουλα που πετάνε από πάνω σου,τα πεζοδρόμια είναι πια υπόστεγα και τα υπόστεγα είναι πατώματα μπαλκονιού. Τα μπαλκόνια είναι άχρηστα και τα ταβάνια πατώματα. Κι εσύ είσαι ένα κορίτσι που περπατάει με τα χέρια -είδες που πρέπει να χουμε ελεύθερα χέρια?ποτέ δεν ξέρεις πόσο μπορεί να τα χρειαστείς. Και με τα χέρια δεν έμαθες ποτέ να περπατάς. Και συνεχίζεις με τα πόδια. Κι αυτό είναι ακόμα καλύτερο γιατί τώρα είσαι ένα κορίτσι που περπατάει στον ουρανό. In your face,universe.

put the lime in the coconut and twist it all up

unlimited edition = extended edition ?

Σκεφτόμουν πως είναι πολύ λεπτή η γραμμή που ξεχωρίζει το "με φτιάχνει" απ το "με χαλάει" και πολύ δύσκολο ο άλλος (εσύ) να σταματήσει(ς) εκεί που πρέπει.

είναι πολύ κρίμα ή πολύ ενδιαφέρον να μην έχεις όρια?

και τώρα ΘΜΤ, ισχύει για συνεχείς και παραγωγίσιμες συναρτήσεις- σταματάω, δεν είμαι παραγωγίσιμη* έχω αιχμηρά σήμεια.

όμως αν ήμουν θα υπήρχε Χο : f'(Xo)=f(b)-f(a)/b-a

ξέρεις τι είναι η παράγωγος,ε? f'(Xo)= lim(f(X)-f(Xo)/X-Xo)
ένα όριο.

ό,τι να'ναι ποστ

έχω κεφάκια =DDDDDDDD

κι εννοώ σε σημείο που αρχίζω να πιστεύω πως δεν είναι φυσιολογικό. Πριν άκουγα αυτό το τραγουδάκι και χτυπιόμουν όπως ακριβώς το Μητσάκι απ τα υπέροχα πλάσματα στο πρώτο επισόδειο. Και πιο πριν άκουγα το φτάσε στον πάτο και σκεφτόμουν αυτό που λέγαμε τις προάλλες με το μονομαχάκι, πως κάποιοι στίχοι αποκτούν νόημα αφού ζησεις συγκεκριμένα πράγματα. Όπως εκείνο το άντε να λύσουμε να ξεκινήσουμε και τους βαρέθηκα δεν τους μπορώ (σσ, δε στο είπα, το έγραψα με ανεξίτηλο στο περιθώριο του καθρέφτη. Είμαι αρκετά ψώνιο για να μην το γράψω στον ίδιο τον καθρέφτη!). Και αυτό το όταν αγγίξεις την κορυφή και τσιρίξεις σκέφτομαι πόσο τεράστιο νόημα θα χει όταν θα τελειώσουν οι bloody οι εξετάσεις αν έχουμε γράψει καλά..

καλά θα γράψουμε ρε..σήμερα έλεγα χρόνια πολλά στο Ζωζάκι μου και "ξέρεις που θα πίνουμε καφέ στην επόμενη γιορτή σου ε? faculty of engineering"!

ρε ξέρετε κάτι? έμεινε υπερβολικά λίγος καιρός για να τον σπαταλήσουμε κι αυτόν αγχωμένα κι απαισιόδοξα. Και τώρα θυμήθηκα το Διδυμότειχο μπλουζ και του παράλογου η θητεία αγχωμένη μαλακία. Αφού μόνο εμείς και οι φανταροι μετράμε μέρες αντίστροφα. Τώρα θα μου πείτε μιλάω κι εγώ που δεν αγχώθηκα ούτε μία απ τις διακόσιες εξηντα τόσες μέρες που πέρασαν.. ε αγχώθηκα χτες γι αυτό στο λέω.

σκέφτηκα πως οκ διάβασα μες στο πάσχα, κάθε μέρα διάβαζα αλλά δεν ξεσκίστηκα κιόλας.Θα μπορούσα να διαβάσω και περισσότερο.Κ ύστερα αναρωτήθηκα αν υπάρχει κάποιος που πιστεύει ότι έχει διαβάσει αρκετά. Αγχώθηκα χτες αλήθεια στο λέω, ήμουν στο φροντιστήριο κι είχα ΑΟΔΕ και συζητούσαμε με το Ντινάκι για το τελευταίο μάθημα που θα βγούμε όλοι μαζί να τα πιούμε και εμένα σφίχτηκε το στομάχι μου και δεν μπορούσα να ανασάνω καλά αλλά έπαιρνα βαθιές ανάσες με δεξιοτεχνία, μην μας πάρουν και χαμπάρι και μετά σταματήσουν να με λένε little miss sunshine!και μετά γύρισα σπιτάκι και μιλούσα με το μονομαχάκι στο τηλ και
-καλά είσαι?
-κλαίω.
-κάτι κατάλαβα.
-πω ρε γαμώτο κρατάω και το απαρχαιωμένο το κινητό, αν πέσει δάκρυ θα βραχυκυκλώσει

και μετά χαχαχαχα και είμαστε χαζοχαρούμενα σου λέω.

Σήμερα πάλι διάβαζα αποσπάσματα απ τον άνεμο κουβάρι.

πές την αλήθεια,

τι θες απ αυτόν τον άνθρωπο.
θέλω να ξυπνάει πλάι μου
κι ως την τελευταία μέρα της ζωής μου
να τον φροντίζω.
Θέλω να πεθάνω πρώτη εγώ.
Θέλω ένα σημάδι ότι με σκέφτεται
και μετά να κοιμηθώ
έναν ήσυχο ύπνο.

ας εκτεθώ κι εγώωω!

η κιάρα (zvyk) κι άλλοι πολλοί με είχαν καλέσει κάαααααποτε να εκτεθώ..ορίστε λοιπόν και πολλές φορές για τιμωρία που άργησα =)

Μάρθα...αγκαλιέεεες =)

και η επιρροή από παρασκευή βράδυ (ή αλλιώς η απόδειξη πως έχω 2 γραφικούς χαρακτήρες-κι ένα ενοχλητικό πράσινο στυλό!):

7 αλήθειες again!

έλεγα να μην το παίξω αυτό το παιχνιδάκι γιατί το έχω ξαναποστάρει με τίτλο "7 κακά της μοίρας μου". Αλλά μετά αποφάσισα να μη βαριέμαι και πως έχουν αλλάξει κάποια από τότε, οπότε χίαρ ιτ ιζ!! ΑΑΑΑΑΑ η μορφούλα μου με κάλεσε :* θένκιου αρτεμούκι!edit: επίσης με κάλεσε η ανύποπτη, η χίπισσα και η άρτεμις φρί! ευχαριστώ όλους!

!) είναι κλεμμένο απ την christina noe αλλά από τότε που το διάβασα στο μπλογκ της κατάλαβα πως το παθαίνω κι εγώ.. λοιπόν το 99% των περιπτώσεων που πίνω νερό πνίγομαι!

@) κάνω πολύ άτσαλο ύπνο, ξυπνάω κάθε 3 και λίγο για να δω τι ώρα είναι και στριφογυρίζω συνεχώς μέχρι να βολευτώ και μου πέφτει το πάπλωμα και ρίχνω τα πράγματα απ το κομοδίνο όπως κουνιέμαι. εκτός απ τις τελευταίες μέρες που πέφτω και ξεραίνομαι κι όπως ξαπλώνω έτσι σηκώνομαι!

#) είμαι πολύ ευσυγκίνητη τελευταία.. χαίρομαι και στεναχωριέμαι με το παραμικρό. το ΠΑΡΑμικρό όμως. Απογοητεύομαι με το παραμικρό, ενθαρρύνομαι με το παραμικρό, νιώθω καλά με το παραμικρό και μου ρχεται να βάλω τα κλάματα ή να αρχίσω τα καντήλια.. με το παραμικρό πάντα.

$) τρώω κολλήματα με τραγούδια. Αν δηλαδή ανακαλύψω κάποιο που μ αρέσει πολύ το ακούω καμιά 50αριά φορές στη σειρά (δηλαδή για καμιά βδομάδα κάθε μέρα μόνο αυτό όλη μέρα) και μετά το βαριέμαι και κάνω καιρό να το ξανακούσω. Αλλά δεν παθαίνω αυτό που λέμε να σιχαθώ κάτι απ το πολύ το άκουσμα.

%) λατρεύω το χορό. Δεν πήγαινα ποτέ αλλά θα ήθελα. Και δεν μπορώ να ακούω μουσική και να μένω ακίνητη. Με τίποτα.

^) μου αρέσει πολύ να βλέπω ταινίες και μετά να πηγαίνω κάπου για ποτό ή κγια καφέ ή για γλυκό και να συζητάω για την ταινία. ή και να μη συζητάω για την ταινία. Απλώς να πηγαίνω σινεμά και μετά να βγαίνω έξω κάπου ήσυχα.

&) δε μ' αρέσει να λέω ψέμματα. Μερικές φορές όταν χρειάζεται να κρύψω κάτι το κάνω πολύ καλά αλλά αυτό γίνεται σπάνια και σε πολύ σημαντικές καταστάσεις.

αχ άντε τώρα πήρα φόρα κι ήθελα να γράψω κιάλλα.. θα ψάξω να δω αν με κάλεσε κανείς στα 10+1 πράγματα για μένα =Ρ χιχι!

μάκιαααααα!

edit: ντάξει πιστεύω πως πρέπει να προσθέσω άλλη μια αλήθεια : είμαι εντελώς μα εντελώς και ακόμα πιο εντελώς αφηρημένη.. καλέ πείτε μου κάποιος πως ξέχασα να καλέσω άτομα δλδ, τι συμπλογκίτες είστε???

λοιπόν καλώ :
-την καταλανή που την είδε δημοσιογράφος =Ρ
-τον χόπκινς, τον διάσημο μπλόγκερ
-την μικρή εύθραυστη ψυχή και
-τον ήρεμο νυχτερινό τύπο

Να μ'αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά!!

Να μ'αγαπάς - Τρίφωνο

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να με κρατάς αγκαλιά σφιχτά γιατί μου πήρε πολλά το εφτά
εκτός κι αν είπα εγώ το έλα σ' όλα αυτά

Μακάρι να ‘ναι η καρδιά μου ρόδι τυχερό
να στο χαρίσω να στάζει αγάπη ένα σωρό
Στα μαξιλάρια και στο χαλί να ξεχαστώ να μου λες πολύ
Κι ας κάνει ο φόβος κι άλλη τρύπα στο νερό

Να περπατάμε χέρι-χέρι ως το πρωί
Του τραμ οι ράγες κάτι ξέρουν δεν μπορεί
Τα χρόνια φεύγουν, γοργά περνούν και μ’ αναμνήσεις μετά γυρνούν
Μικρά τα ονόματα που όλα τα χωρούν

Να μ’ αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά
Στο σινεμά στο κορμί μου κόλλα τρυφερά
Δεν ειν’ ο κόσμος ιδανικός, για το ταξίδι είναι δανεικός
Για να ‘χει όνειρα να κάνει ο ενικός

Να μου μιλάς μεσημέρι, βράδυ και πρωί
Στα ξαφνικά, στο μικρό μπλακ άουτ της Δ.Ε.Η.
Και μέχρι να ‘ρθει ξανά το φως, αυτός ο λόγος ο πιο κρυφός
θα δει ν’ ανοίγουμε μια πόρτα στη ζωή

Να μ’ αγαπάς εαυτέ μου σ’ έψαχνα παντού
Κι ενώ ενοχές κι αντοχές μου ‘δίναν ραντεβού
απ’ τα ακριβά μου στα πιο φθηνά κι απ’ τη φωλιά μου στο πουθενά
συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να μου μιλάς σιγανά στ’ αυτί γιατί ακούνε την νύχτα αυτή
παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί

you, my mirror

Γράψε το δικό σου κείμενο για την ομορφιά για το youmymirror.blogspot.com !

πρόκειται για την καινούρια ταινία της Λουκίας Ρικάκη μετά το κράτησέ με.

πληροφορίες στο λινκ παραπάνω!!

αποχαιρετιστήριο βιντεάκι ;-)

άντε καλά μπανάααααααακια !!!!!!!! =D

summer in the city

Και να λοιπόν, περίμενες 9 μήνες, ούτε εγκυμονούσα να ήσουν, και τώρα είναι καλοκαίρι. Και τι είναι το καλοκαίρι αναρωτιέσαι αν δεν κάνεις μπάνια?

Το καλοκαίρι φίλες και φίλοι –ο μον ντιε γίνομαι Βέφα Αλεξιάδου – είναι η εποχή της αποχής. Της αποχής από κάθε υποχρέωση. Η μόνη σου υποχρέωση είναι αυτή που έχεις απέναντι στον εαυτό σου να κάνεις ό,τι σου καπνίσει. Κι αν δε σου καπνίσει τίποτα κάθεσαι κι άπραγος και κανείς δε σε κατηγορεί. Κοιμάσαι τα ξημερώματα κι όταν σε ρωτάνε «γιατί?» λες «γιατί δεν έχω να ξυπνήσω πρωί». Νιώθεις πως χρωστάς στον εαυτό σου μαζεμένα τα ξενύχτια που θυσίαζες , ας όψεται το πρωινό ξύπνημα.

Και εκεί που κάθεσαι και το κωλοβαράς όπως σε συμβούλεψε ο καθηγητής της φυσικής, αναρωτιέσαι «εγώ τώρα περνάω καλά?». Ε δεν ξέρω να απαντήσω. Και δεν ξέρω, γιατί εδώ και 10 μέρες ακούω συνέχεια την ίδια Playlist. Την οποία λατρεύω. Αλλά όσο και να τη λατρεύω σκέφτομαι «τώρα θέλω μια αλλαγή». Αλλά δεν υπάρχει κάτι που απολαμβάνω περισσότερο να ακούω οπότε ξαναματαβάζω την ίδια.

Ε αυτό λοιπόν είναι λάθος! Αυτό σε αφήνει στάσιμο. Μπορεί να γουστάρεις τρελά, αλλά αν έχεις αρχίσει να το σκέφτεσαι, σημαίνει πως πλέον δεν τρελαίνεσαι κιόλας. Μην κάθεσαι, ψάξε κάτι καινούριο, σίγουρα θα υπάρχει κάτι που σ’ αρέσει εξίσου και περισσότερο! Θα ’χεις καταλάβει υποθέτω πως δε μιλάμε πια για τα αγαπημένα σου τραγούδια.

Είχαμε μείνει εκεί που ήθελες μια αλλαγή. Και μείναμε εκεί γιατί δεν ξέρεις τι αλλαγή θέλεις. Απορρίπτεις ό,τι έρχεται στο δρόμο σου γιατί δε θέλεις τίποτα από αυτά που είχες. Θέλεις κάτι εντελώς καινούριο, να γνωρίσεις εντελώς καινούριο κόσμο και να μείνεις σε εντελώς καινούρια μέρη. Και προσπαθείς να εξηγήσεις πως αυτό δε σημαίνει πως δεν αγαπάς τα παλιά. Αλλά ποιος καταλαβαίνει..

Το καλοκαίρι σε πιάνουν τα υπαρξιακά. Δε θέλεις να πας διακοπές αλλά όλοι οι υπόλοιποι έχουν φύγει κι ούτε μόνη σου θες να μείνεις. Και όταν το σκέφτεσαι ξινίζεις γιατί εσένα σ ‘αρέσει να μένεις μόνη σου, αλλά τώρα ξαφνικά τρομάζεις στην ιδέα. Και κάνεις crash test. Πόση ώρα μπορείς να κλειδωθείς και να διαβάζεις Κούντερα? Το crash test κράτησε ένα τρίωρο, άρα η απάντηση είναι : πολλή. Είδες λοιπόν? Ήξερες πως και πάλι μπορείς να μείνεις μόνη. Δε φοβάσαι να είσαι μόνη σου. Φοβάσαι πως κάποτε θα φοβάσαι μη μείνεις μόνη σου. Ε δεν πάμε καλά.

Και ο Μίλαν, σε κάνει να εξερευνάς το δικό σου είναι το οποίο έχει ελαφρύνει απίστευτα επειδή αντί για μπλου τζην φοράς φουστάνια, αντί να λύνεις ασκήσεις φυσικής βλέπεις υπέροχα πλάσματα κι είναι και η επαναλαμβανόμενη playlist που ανθίσταται σε κάθε αλλαγή της απασχόλησης των αυτιών σου. Και γνωρίζεις τον ορισμό της αδράνειας: η τάση των σωμάτων να αντιστέκονται σε κάθε μεταβολή της κινητικής τους κατάστασης. Αλλά δε σου φαίνεται να είναι αβάσταχτη η κατάσταση. Μάλλον γιατί δεν είναι χειμώνας. Και το καλοκαίρι σε κάνει να εκτίθεσαι εκούσια.

Επίσης το καλοκαίρι είναι η εποχή που αγοράζεις μαγιό, αμφιβάλεις αν σ’αρέσει το σώμα σου γιατί οι διαφημίσεις του σταρ αποτελούνται σχεδόν αποκλειστικά από προϊόντα αδυνατίσματος (που πάντα «τα έχουν ανάγκη» γυναίκες που δεν είναι χοντρές) , ψάχνεις έναν τρόπο να αλλάξεις τα μαλλιά σου. Η εποχή που εγώ πήρα μονόχρωμο μαγιό, που αποφάσισα πως μ’ αρέσω και το σταρ είναι ηλίθιο και μόνο το dove χρησιμοποιεί γυναικείες γυναίκες στις διαφημίσεις του και που βάζω μπλε τούφες στα μαλλιά μου. Που δε βάφομαι αλλά έχω πάντα το eye liner στην τσάντα μου. Που δεν έχω λεφτά κι έχω τρελαθεί στα έξοδα.

Και για να απαντήσω στον εαυτό μου : περνάω καλά.

Το καλοκαίρι είναι αυτό το τραγούδι:

Aτλαντίς- Ξύλινα σπαθιά (δυστυχώς δε βρήκα βίντεο =( )

Στο νησί τις γαλάζιες νύχτες
μεσ' τα BAR αγκαλιά ξωτικά καθάρματα
μου 'χες πεί πως θα 'ρθείς και ήρθες
Ατλαντίς στο βυθό
φωτισμένα άρματα

Μπρός στα μάτια μου περνάνε
φωσφορίζουνε και πάνε

Στο νησί τις γαλάζιες νύχτες
μεσ' τα BAR τα παιδια σε κοιτάν ανύποπτα
με ρωτάν από που να ήρθες
δεν θα πώ ποτέ σε κανέναν ΤΙΠΟΤΑ

Στις βιτρίνες που μου φέρνουν ζάλη
στις οθόνες που χτυπάνε τα κομιούτερ γράμματα
καθρεφτίζεσαι μπροστά μου πάλι
Ατλαντίς στο βυθό φωτισμένα άρματα

μπρος στα μάτια μου περνάνε
και με παίρνουνε και πανε

έχω κέφια τι να κάνουμε???

ue hora son mi corazn
Te lo dije bien clarito
Permanece a la escucha

Permanece a la escucha
12 de la noche en La Habana, Cuba
11 de la noche en San Salvador, El Salvador
11 de la noche en Maragua, Nicaragua
Me gustan los aviones, me gustas tu.
Me gusta viajar, me gustas tu.
Me gusta la maana, me gustas tu.
Me gusta el viento, me gustas tu.
Me gusta soar, me gustas tu.
Me gusta la mar, me gustas tu.
Que voy a hacer,
je ne sais pas
Que voy a hacer
Je ne sais plus
Que voy a hacer
Je suis perdu
Que horas son, mi corazn
Me gusta la moto, me gustas tu.
Me gusta correr, me gustas tu.
Me gusta la lluvia, me gustas tu.
Me gusta volver, me gustas tu.
Me gusta marihuana, me gustas tu.
Me gusta colombiana, me gustas tu.
Me gusta la montagna, me gustas tu.
Me gusta la noche, me gustas tu.
Que voy a hacer,
je ne sais pas
Que voy a hacer
Je ne sais plus
Que voy a hacer
Je suis perdu
Que horas son, mi corazn

Me gusta la cena, me gustas tu.
Me gusta la vecina, me gustas tu.
Me gusta su cocina, me gustas tu.
Me gusta camelar, me gustas tu.
Me gusta la guitarra, me gustas tu.
Me gusta el regaee, me gustas tu.
Que voy a hacer,
je ne sais pas
Que voy a hacer
Je ne sais plus
Que voy a hacer
Je suis perdu
Que horas son, mi corazn
Me gusta la canela, me gustas tu.
Me gusta el fuego, me gustas tu.
Me gusta menear, me gustas tu.
Me gusta la Corua, me gustas tu.
Me gusta Malasaa, me gustas tu.
Me gusta la castaa, me gustas tu.
Me gusta Guatemala, me gustas tu.
Que voy a hacer,
je ne sais pas
Que voy a hacer
Je ne sais plus
Que voy a hacer
Je suis perdu
Que horas son, mi corazn
Que voy a hacer,
je ne sais pas
Que voy a hacer
Je ne sais plus
Que voy a hacer
Je suis perdu
Que horas son, mi corazn
Que voy a hacer,
je ne sais pas
Que voy a hacer
Je ne sais plus
Que voy a hacer
Je suis perdu
Que horas son, mi corazn

Que horas son, mi corazn
Que horas son, mi corazn
Que horas son, mi corazn

Que horas son, mi corazn

Que horas son, mi corazn

Radio reloj

5 de la maana

No todo lo que es oro brilla
Remedio chino e infalible