ὄττω τις ἔραται

Λυπάμαι που άργησα τόσο να το θυμηθώ.
Κι η αδυναμία να βρεις κάτι να σε κάνει καλά είναι κι αυτή ενδεικτική του προβλήματος.
Γι αυτό χαίρομαι σήμερα, γιατί θυμήθηκα κάτι που είχα ξεχάσει:
πως ακόμα κι αν όλα τα άλλα αποτύγχαναν -που δεν έχουν αποτύχει, αλλά ακόμα και αν-
τότε θα τα κατάφερνε ο Δεληβοριάς.
Ο Δεληβοριάς πάντα τα καταφέρνει.
Όπως κι εγώ.
Όπως και όλοι μας.

Έχω ακόμα τη μνήμη μου
Τη μητέρα του στίχου μου
Και θα κλέψω ξανά την κλεμμένη φωνή
Τρέμει κάτω απ’ τα πράγματα το ρυάκι του ήχου μου

κάποιος έτρεχε στο πλήθος, κάποιος άλλος, όχι εγώ*

Δεν πήγα που λέτε σ'αυτή τη συναυλία.
Και δεν καταλαβαίνουν όλοι πόσο μεγάλη σημασία είχε.
Μπορεί κιόλας να σε κοροϊδεύουν που ακούς κάτι περίεργους να τραγουδάνε λέξεις όπως "ρακένδυτες μνήμες" και "οπάλινη θάλασσα".
Αλλά όσο και να γελάσεις κι όσο ροζ και να φορέσεις,
αν έχεις αγαπήσει τα διάφανα κρίνα,
θα 'σαι πάντα ένα κορίτσι που αγαπάει το διάφανα κρίνα.

Για εσάς που πήγατε, χαίρομαι πολύ που βάλατε και ήπιατε..

Εγώ τώρα θα ακούσω το αγαπημένο μου σιντί τους και θα βάψω τα μαλλιά μου καστανά.
Γιατί νιώθω πως κάπως μεγάλωσα και δε θέλω να 'χω πια θυμωμένα και έντονα κόκκινα μαλλιά. Θέλω να γίνω για λίγο ένα απ' αυτά τα κορίτσια που τα μαλλιά τους είναι ήρεμα,
καστανά και νηφάλια.
Κι ίσως να μην μ' αντέξω με ήσυχα μαλλιά
και μετά από ένα μήνα να 'μαι πάλι κοκκινομάλλα.
Ίσως και όχι.
Δεν ξέρω αν είμαι μεγάλη πια για κόκκινα μαλλιά.
Σίγουρα όμως δεν είμαι μεγάλη για διάφανα κρίνα.

 

*κάποιος έκλαιγε με τύψεις

για όσα πρόδωσα εγώ

για όλα αυτά που 'χα αγαπήσει

για όλα αυτά που δε θα δω

Από το "μια στεκιά στο μάτι του Μοντεζούμα"

Γκρίζος κρεπαρισμένος χολεριασμένος και γρουσούζης σκατογκρινιάρης μιζερομίζερος σνομπάκιας μουνάκιας γκινιόλης πολύ Σοπενάουερ ο αρχίδης που να φτύσω στον τάφο μου.

   Να πω την αλήθεια δε με γουστάρω καθόλου.

Μ'αρέσουν οι έρημες δεντροστοιχίες  Ζυλιέτ Γκρεκό που τραγουδάει "μισώ τις Κυριακές" τα βρεμμένα παγκάκια τα νεκρά φύλλα τα ωραία ρούχα τα ωραία φαγητά οι χνουδάτες πετσέτες το χάι φιντέλιτυ η Χάτσον Κόμμοντορ του '50 το Φλοκάκι κι ο βιεννουά στο Πέτρογαδ μ'αρέσει ο Έρρολ Φλυν στην Επέλαση της Ελαφράς Ταξιαρχίας και η Μαρί Μπλανσάρ -κανείς δεν την ξέρει αλλά στο φινάλε στα παπάρια μου ζω και χωρίς αυτά-δε ζηλεύω κανέναν και τίποτα τους έχω χεσμένους όλους τους ρουφιάνους κι αυτό με γεμίζει φούρκα δεν πάει άλλο-πολύ αδιαφορία έχει πέσει.

     Η μόνη λύση μου είναι να υποκρίνομαι ότι μοιράζομαι μαζί τους τον ίδιο κόσμο κάτω απ'τον ίδιο γαμημένο ήλιο εγώ που γουστάρω τη βροχή τη θύελλα και το χιονόνερο τα μαύρα σύννεφα στο πεζοδρόμιο τον πυρετό και τα ρίγη το σκοτεινό μου πάρκο και την υγρασία.

     [...]

Μ'αυτό που με ζοχαδιάζει περισσότερο είναι πως με πατάω στο λαρύγγι δεν μου συγχωράω τίποτα-και δε με γουστάρω καθόλου γαμώ την ανωμαλία μου μέσα να γιατί όταν είμαι κακός είμαι κακός κι όταν είμαι καλός είμαι χειρότερος.

    [...]

Και δεν ζηλεύω τις βίλες στο Καλαμάκι τους μεγάλους πράσινους κήπους τις βεράντες με τις κουρτίνες στις μπαλκονόπορτες [...] δεν κάνω όνειρα με ακριβά ρολόγια και μανικετόκουμπα δε θέλω να τρέχω πιο γρήγορα απ'τον Τάκη να βάζω ωραία τζαμπ-σουτ σαν τον Όλιβερ δε θέλω να'μαι πρώτος πουθενά-είμαι πρώτος από χέρι και σας έχω όλους γραμμένους στον πόιτσο μόι κουφάλες.

Εντάξει κάπου κάπου όλα αυτά θυμίζουν ρήματα καυχήσεως εκείνου του παπάρα του Αλεξανδρινού Αιμιλιανού Μονάη όμως μη με σκουντάτε στον δρόμο ρε αρχίδια σκουντιέμαι μόνος μου δε σας έχω ανάγκη -να τα βρω λίγο μαζί μου θέλω-γιατί όπως είπε κάποτε κι ο Τζέρρυ Λούις πρέπει ν'αγαπάς λίγο τον εαυτό σου γιατί στο κάτω κάτω μ'αυτόν θα ζήσεις όλα σου τα χρόνια.

Νίκος Νικολαΐδης

κάτι σαράβαλες καρδιές

Είχες το βλέμμα που σακάτεψε τη μοίρα μου
και μια σιωπή που τη στοιχειώναν μυστικά
ένα κατώφλι που περίμενε το τίποτα
και μια γάτα που τη λέγαν Σύλβια Πλαθ

Είχες μια χούφτα σκόνη αστέρια στην παλάμη σου
έτσι όπως γύριζες στον ύπνο σου γλυκά
μια κουρασμένη αγάπη, κρύα, λεία στην αγκάλη σου
κι ένα θάνατο αργό στα γιασεμιά

Κι εγώ που δε σε γνώριζα μα πάντα σ αγαπούσα
κι εγώ που σε φοβόμουνα και στη σκιά σου ζούσα
είχα ένα ψέμα για να ζω και εκτοξευμένος στο κενό
δε μπόρεσα να θυμηθώ γιατί πονούσα

Σε μένα έρχεσαι μην ξέροντας γιατί
Στο φως κουρνιάζεις και βουρκώνεις δίχως λόγο
Και γυροφέρνεις τους εφιάλτες σου βουβή
Με την καρδιά σου να χτυπάει απ' το φόβο.

Σε μένα έρχεσαι μην ξέροντας γιατί
Κι αναστενάζεις καθώς λάμπει ο Αποσπερίτης
Ένας λυγμός είναι αγάπη μου η ζωή
Κάποιου που κλαίει στα βουνά της Αφροδίτης.

Σε μένα έρχεσαι μην ξέροντας γιατί
Κάτι απ' την κόλαση σου ανήκει της ζωής μου
Κάτι απ' τα βράδια που πεθαίναμε μαζί
Και σκότωνα κορυδαλούς
Να μην ακούω τη φωνή μου

Ήταν τα χρόνια μας πληγές
Σε κουρασμένες φτέρνες
Φωνές που αντήχησαν νεκρές
μέσα σε άδειες στέρνες
Δίχως να τους αποκριθεί
Η ηχώ έστω μιας απάτης
Κάτι σαράβαλες καρδιές
Στο τσίρκο της αγάπης..

Κάτι σαράβαλες καρδιές
Στο τσίρκο της αγάπης.. 

 

 

 Η ανάσα σου ήτανε η πρώτη μου πατρίδα
κι η μυρωδιά σου ήταν ο πρώτος μου εθισμός
Πάει καιρός που έχω φύγει από τη Θήβα
και περιφέρομαι σακάτης και τυφλός

Καθαγιασμένος στα νερά της λησμονιάς σου
Εξουθενωμένος από τα έργα και τις μέρες σου
Θητεύω δίπλα σε αγάπες ξοφλημένες
γιατί τα χρόνια μου ναυάγησαν στις ξέρες σου

Παραχωρώ τ' άθλιο κορμί,τις πληγές μου
να εξασκηθούν οι μανιακοί και οι αρχάριοι
Θεέ μου, πώς ξεράθηκαν έτσι οι πηγές μου
που ξεδιψούσαν ναυαγοί λεγεωνάριοι

Και θα πληρώνω σαν αντίτιμο στο χρόνο
τη μοναξιά για όλα τα χάδια που ζητούσα
Για την αγάπη που με βύθισε στο πόνο
κι έτσι σακάτεψα εσένα που αγαπούσα

Άραγε θα θυμάται κάποιος τ' όνομά μας
Της ζωής μας τα εξαίσια φεγγάρια
τα πάθη μας, τις λύπες, τα δεινά μας;
Άραγε υπήρξαμε ποτέ; στα όνειρα μας!

Να κρατιέμαι από πάνω σου όταν πονώ
και να γέρνω αργά το κεφάλι στον ώμο,
που δεν τρέμουν τα χέρια σου όλο να φθονώ
δίκαιος φθόνος σ ‘άδικο της ζωής νόμο

Ν ‘αφουγκράζομαι δάκρυα και γέλια υγρά
και ν ‘αφήνω στο βλέμμα σου ένα άκοσμο χάδι
που γεμίζεις μ ‘ανάσες καθώς ξεψυχά
το καλύτερο νιότης αν θες μας το βράδυ

Να κουρνιάζω ερείπιο στα ερείπια επάνω
και να φτύνω σιωπές σ ‘άλλες δυο μου ζωές
που δε τρέχουν τα σύννεφα και πως ν ‘ανασάνω
με πατζούρια κλειστά και θνητούς πνεύμονες.

Να φωλιάζω κρυφά στις ρυτίδες της νιότης
και να ψέλνω αργά το τραγούδι της μάνας
που δεν τρέμουν τα χέρια σου εγώ είμαι ο πότης
είμαι μέτρο, ρυθμός, η ωδή και ο Πάνας

Δεν αντέχουν τα πόδια μου να τρέξουν κοντά σου
σαν κισσός να τυλίξω το κορμί σου που θέλει
που δε θέλει όμως φίδι να γίνει, φαντάσου
να σταλάξει αρμύρα από άγριο μέλι

Η αλήθεια είναι πως μου είναι πολύ δύσκολο να πω ποιο απ τα παραπάνω είναι το αγαπημένο μου...Αλλά ίσως μπορώ να πω πως το άγριο μέλι είναι ο αγαπημένος μου συνδυασμός στίχων-μουσικής.Αλλά το βραβείο των στίχων το κερδίζει από μένα το κάτι σαράβαλες καρδιές.

το ηλεκτρικό μου πρόβατο κοιμάται..

ένα απ'τ'αγαπημένα της μαμάς. Ε,ναι λοιπόν,η μαμά έχει γούστο :)

Όταν κάποιος έχει μια κόκκινη φλοκάτη κι ένα μαξιλάρι για να κάθεται πάνω τους,έναν φουσκωτό βάτραχο για να ακουμπάει την πλάτη του,ένα τραπέζι-κουτί από φελιζόλ καλυμμενο με ένα ασπρόμαυρο φουλάρι για ομορφιά κι ένα βιβλίο που γεμίζει το μυαλό του με μουσική,ποιοτική και underground μουσική...τότε είναι ευτυχισμένος;or it's just me?

gimme gimme gipsy power!

Lola




μακράν η καλύτερη συναυλία ελληνικού συγκροτήματος που έχω πάει, Ε Β Ε Ρ !

the man on the silver mountain

πάει ο Dio.

Είναι δικό μου το πρόβλημα ή το παθαίνουν κι άλλοι?

Δεν μπορώ,κάτι παθαίνω όταν βλέπω βίντεο σαν αυτά:




Δηλαδή απλώς βίντεο των doors. Κάτι παθαίνω,ανατριχιάζω,μου φαίνεται πως είναι ψεύτικο.

Ο Μόρρισον είναι μια ιδέα,μια φωτογραφία και μια φωνή.

Δεν είναι κάτι που κουνιέται.

Κανένα νόημα,ε? ΟΚ,σόρρυ,γυρνάω στην παρέα μου να δούμε τον Μόρρισον σε βίντεο.Υπήρχε τελικά και κουνιόταν. -μεταξύ μας,δεν το πιστεύω-

doors open

Σήμερα συνειδητοποίησα πως έλειπε από τον υπολογιστή και το σπίτι μου κάτι που δεν έλειπε ποτέ από κανέναν υπολογιστή μου και από κανένα σπίτι μου.

Που ήταν το πρώτο κόλλημα που έφαγα με συγκρότημα και με μουσική,που άκουγα μία κασέτα -ναι,κασέτα- με τα αγαπημένα μου τραγούδια τους ένα καλοκαίρι που με τον μπαμπά πηγαίναμε συνέχεια από παραλία σε παραλία με το αυτοκίνητο και η σκηνή μου θύμιζε κάτι από ταινία* ένα κορίτσι με φουλάρι το κατακαλόκαιρο και τα γυαλιά ηλίου του μπαμπά της,με μαύρη μπλούζα και σορτσάκι αλλά κλειστά παππούτσια αντί για σαγιονάρες-είχε κόμπλεξ,δεν της άρεσαν τα δάχτυλα των ποδιών της. Και η μουσική στο τέρμα σε ένα παμπάλαιο αυτοκίνητο,κάτι που δεν ταιριάζει σε παμπάλαια αυτοκίνητα αλλά κατ'εμέ ταιριάζει περισσότερο σ αυτά παρά σε πανάκριβα επιδεικτικά αυτοκίνητα. Η μουσική στο τέρμα στα ακριβά αυτοκίνητα είναι επίδειξη*στα παμπάλαια είναι απλώς ρετρό.

Και το αγαπημένο μου τραγούδι τους δεν ήταν το αγαπημένο όλου του κόσμου,ήταν κάποιο που απλώς μου έκανε εντύπωση και που δεν ήξερα κανέναν άλλον που να το ξέρει. Στην πραγματικότητα δεν είχα ακόμα κανέναν κοινό γνωστό μ'αυτό το συγκρότημα εκτός από τον μπαμπά μου που τους λάτρευε και τη μαμά μου που της την έσπαγαν.Ήταν λέει πολύ ψυχεδελικοί.

Όλα αυτά σκεφτόμουν με το που ξύπνησα και σκέφτηκα πως είναι καιρός να κατεβάσω και να έχω κι εδώ τη δισκογραφία των doors.

Στην τελική,τραγούδια που με συγκινούν. Ίσως τα μόνα.

with passion and love

πολύ το γουστάρω το 2009!

ας σημειωθεί πως ακόμα αυτό το τραγούδι έχω για ξυπνητήρι. Τις κρατάω τις υποσχέσεις που δίνω στον εαυτό μου =)

hey, you were born, finish what was started..!

;-)

Ευτυχές και σ τ ο χ έ ρ ι μ α ς το νέο έτος!

Πόση ώρα τώρα προσπαθείς να συνδεθείς
Και σε πετάει έξω ο υπολογιστής
Στον ξύπνο κόσμο έξω απ' το λογισμικό
Πως βρέθηκες ξανά εδώ

Που σου χτυπάν' την πόρτα νάνοι και παιδιά
Και ψέλνουν με βιασύνη την αρχιχρονιά
Κι εσύ που τόσο θα 'θελες να ξεχαστείς
Προφταίνεις κάτι να ευχηθείς.

Μα είν' αλήθεια πως ο χρόνος
Ο,τι παίρνει, το παίρνει για πάντα
Κι είν' αλήθεια πως μετά τα τριάντα
Είναι δύσκολο να κάνεις αρχή
Κι είν' αλήθεια πως και φέτος
το φλουρί θα το βρούνε οι άλλοι
και για σένα θα μείνει μονάχα η κραιπάλη
κι ο ύπνος το πρωί.

Μα κάποιος στρώνει τσόχα, κάποιος πλάι στο φως
Κοιτάει να πέσει έγκαιρα ο γενικός
Και κάποιος γράφει σε CD μια συλλογή
Και κάποιος ντύνεται να βγει.

Κι εσύ που πελαγώνεις και παραπατάς
Και στο τηλέφωνο ποτέ δεν απαντάς
Ανοίγεις το παράθυρό σου και κοιτάς
Και σκέφτεσαι κι εσύ να πας.

Γιατί ο χρόνος δεν υπάρχει
Γιατί ο χρόνος είσαι εσύ και οι άλλοι
Και κανείς δε γνωρίζει η ζωή που θα βγάλει
Κι όλο αυτό είναι μια μεγάλη γιορτή
Κι όποιος είπε "και του χρόνου"
θα εννοεί πως δεν τελειώσαμε φέτος
Ευτυχές και στο χέρι μας το νέο έτος
Και πες το μου κι εσύ.

Φοίβος Δεληβοριάς - Και του χρόνου

σε προσπερνώ, μα σ'έχω για λιμάνι..

- και τώρα τι?
- εμένα ρωτάς?

Σ' ακολουθώ, σαν φως αχνό
μέσα στην καταιγίδα, ζω στο βυθό
μα σ' έχω για πυξίδα

Πριν να χαθώ μες στο κενό
σαν αστραπή σε είδα, γλυκιά ηχώ
να σπας την αλυσίδα

Μα το κορμί είν' αφορμή σε μια πορεία
και η σοφία το τέρμα της
Τρίζουν αρμοί σαν οδυρμοί και απλώνει η νύχτα
σεντόνια δίχτυα, το δέρμα της

Σαν να γυρνώ σ' ότι αγαπώ
όμως αυτό δε φτάνει, σε προσπερνώ
μα σ' έχω για λιμάνι

Κρατώ κρυφό ό,τι μισώ
σ' ένα πυκνό σκοτάδι, πανί λευκό
κρατάω για σημάδι

so in love with you

σου άπλωνα το χέρι..

Πάλι καλά που δεν μπήκα το πρωί γιατί θα πόσταρα την διαμαντένια προβλήτα και θα λεγα τι πολλά νεύρα που έχω..

τώρα θα ποστάρω το λαβωμένο ξωτικό και θα πω τι ήρεμη που είμαι =)

enjoy ;-)

drinking whiskey from the bottle, not thinking about tomorrow =)

and we were trying different things, we were smoking funny things...

singing sweet home alabama all summer long!

all winter long?

αυτός που φεύγει πριν το τέλος της ταινίας..

H morpheus φταίει που μου κόλλησε το τραγουδάκι να ξέρετε!!

ΕΝΔΕΛΕΧΕΙΑ- Ο ΕΡΩΤΑΣ

Δε είναι υπόθεση ο έρωτας φτηνών σουξέ.
Δεν είναι της μαθήτριας το πρώτο δάκρυ.
Είναι απειλή-είναι ζημιά.
Δεν είναι βάρκα με καρδιές στην άκρη.

Είναι σιωπή - είναι φωτιά.
Είναι αυτός που καίγεται στη μέση της πλατείας.
Είναι σιωπή - είναι φωτιά.
Είναι σιωπή - είναι φωτιά.
Είναι αυτός που φεύγει πρίν το τέλος της ταινίας.
Είναι θεός κι εγκληματίας.
Είναι σιωπή - είναι φωτιά...

Ο έρωτας βουτάει απ'τις ταράτσες στο κενό.
Χώνει το χέρι σε νερό,νερό που βράζει.
Δεν έχει σώμα-ούτε μυαλό.
Δεν αρρωσταίνει-δεν πονάει-δεν δειλιάζει.

Ο έρωτας δεν είναι η μελωδία που θα φάς,
ούτε μπουκέτο με λουλούδια να στολίσεις.
Τραβάει μακριά-καθώς τραβάς,
απ'το συρτάρι της καρδιάς δυο μάτσα αναμνήσεις.

Δεν είναι "μπόμπα"σε σκυλάδικο ο έρωτας,
ούτε ο εύχαρις και πλούσιος μαλακας.
Είναι αυτόχειρας φυγάς.

έλα..και μισώ την τόση ελευθερία..

Έλα… δεν αντέχω έξω να ‘μαι πάλι
Έλα… δεν περνάω καλά με φίλους βράδυ
Έλα… ήταν λάθος μου πως με κουράζεις
Έλα… και μισώ τη τόση ελευθερία

Έλα… και σιχάθηκα να διασκεδάζω
Έλα… δεν μ’ αρέσει άλλους να κοιτάζω
Έλα… δεν με παίρνει άλλο πια να πίνω
Έλα… τα ‘χω παίξει και βαρέθηκα να ζω

Έλα… μου ‘χει λείψει η ζεστή αγκαλιά σου
Έλα… να ξεχάσω πάνω στη καρδιά σου
Έλα… δε μπορώ κι αυτούς που ‘χω μαζέψει
Έλα… και νυστάζω, έλα σβήσε μου το φως

ΕΛΑ
Στίχοι: Sunny Μπαλτζή
Μουσική: Sunny Μπαλτζή & Δημητρης Κασιουρας
Δίσκος: “Έλα” CD Single - Ελεονώρα Ζουγανέλ

Να μ'αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά!!

Να μ'αγαπάς - Τρίφωνο

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να με κρατάς αγκαλιά σφιχτά γιατί μου πήρε πολλά το εφτά
εκτός κι αν είπα εγώ το έλα σ' όλα αυτά

Μακάρι να ‘ναι η καρδιά μου ρόδι τυχερό
να στο χαρίσω να στάζει αγάπη ένα σωρό
Στα μαξιλάρια και στο χαλί να ξεχαστώ να μου λες πολύ
Κι ας κάνει ο φόβος κι άλλη τρύπα στο νερό

Να περπατάμε χέρι-χέρι ως το πρωί
Του τραμ οι ράγες κάτι ξέρουν δεν μπορεί
Τα χρόνια φεύγουν, γοργά περνούν και μ’ αναμνήσεις μετά γυρνούν
Μικρά τα ονόματα που όλα τα χωρούν

Να μ’ αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά
Στο σινεμά στο κορμί μου κόλλα τρυφερά
Δεν ειν’ ο κόσμος ιδανικός, για το ταξίδι είναι δανεικός
Για να ‘χει όνειρα να κάνει ο ενικός

Να μου μιλάς μεσημέρι, βράδυ και πρωί
Στα ξαφνικά, στο μικρό μπλακ άουτ της Δ.Ε.Η.
Και μέχρι να ‘ρθει ξανά το φως, αυτός ο λόγος ο πιο κρυφός
θα δει ν’ ανοίγουμε μια πόρτα στη ζωή

Να μ’ αγαπάς εαυτέ μου σ’ έψαχνα παντού
Κι ενώ ενοχές κι αντοχές μου ‘δίναν ραντεβού
απ’ τα ακριβά μου στα πιο φθηνά κι απ’ τη φωλιά μου στο πουθενά
συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά
Να μου μιλάς σιγανά στ’ αυτί γιατί ακούνε την νύχτα αυτή
παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί