The awful cost of all we've lost*

Έψαχνα κάποιο τηλέφωνο στις επαφές μου
και όπως τα ονόματα κυλούσαν μπροστά μου
είδα το όνομα της Ελένης.

Έχω τόσα πολλά χρόνια το κινητό της, που το επίθετο της δεν το έγραψα ολόκληρο.
Στο κινητό που είχα τότε δε χωρούσαν όλοι οι χαρακτήρες.
Είχε μεγάλο επίθετο.
Όλο το ονοματεπώνυμό της, εγώ το έβρισκα καλλιτεχνικό.
Θα μπορούσε να είναι ηθοποιός - κι όχι μόνο λόγο ονόματος.
Αυτή η γυναίκα ήταν γεμάτη τέχνη σε όλα της.

Κάπου -ίσως σε πολλά διαφορετικά μέρη- έχω ακούσει αυτό το
death puts things in perspective
και πάντα αναρωτιόμουν πώς ακριβώς;
Τι γίνεται δηλαδή μετά;
Θα σας πω τι γίνεται.

Δε σταματάς να στεναχωριέσαι για τα λιγότερο σημαντικά.
Έκλαψα για γκόμενο και αφού πέθανε η Ελένη.
Αλλά το ξέρεις πως κλαις τώρα και πως μετά δε θα κλαις.
Ακόμα και την ώρα που κλαις, το ξέρεις πως δεν έχει σημασία.
Πως κλαις γιατί έτσι έχεις συνηθίσει να κάνεις σ' αυτές τις περιπτώσεις
κι όχι επειδή πειράζει τόσο.

Έχεις ξαφνικά μέσα στο κεφάλι σου φωτογραφίες ανθρώπων
από την τελευταία φορά που τους είδες
και τρέμεις πως δεν θα τις ανανεώσεις.
Και βάζεις τους ανθρώπους σε σειρά
ανάλογα με το πόσο θα στεναχωριόσουν αν πέθαιναν.
Ξέρω, ακούγεται κυνικό, μα το κάνω.
Δεν σταματάω να δίνω σημασία στους υπόλοιπους
αλλά πολύ συνειδητά έχω διαλέξει ποιοι δε θα μου έλειπαν αν πέθαιναν.

Και ξέρετε κάτι;
Στην κατηγορία "άνθρωποι που θα στεναχωρεθώ αν τους είδα για τελευταία φορά"
δεν είναι κανένας γκόμενος.
Είναι όλοι μου οι φίλοι που ζούνε μακριά.
Είναι όλοι μου οι φίλοι που ζούνε κοντά.
Είναι οι φίλοι μου και κάποιοι συγγενείς.
Και σίγουρα όχι όλοι οι συγγενείς.

Και δε λυπάμαι καθόλου που το λέω.

Δεν είναι όλοι Ελένη και είναι λάθος να συμπεριφερόμαστε σα να είναι.
Ο χρόνος είναι πεπερασμένος και πρέπει να τον μοιράσουμε δίκαια.
Και δίκαια δε σημαίνει ίσα.

*https://www.youtube.com/watch?v=YWka715ETaQ

όλη μου η στεναχώρια

Έπεσαν πολλά μαζί.
Τίποτα τραγικό, αλλά πολλά μικρά μαζί.
Έκοψα τα χάπια·
μου ήρθε περίοδος·
εσύ φέρεσαι παράξενα.

Κι εγώ κλαίω πάλι με λυγμούς.
Νιώθω μόνη·
σκέφτομαι πως δε θέλω να πάω πάλι στη δουλειά
πως δε θέλω να μένω πια σ' αυτό το σπίτι
πως ίσως έτσι να είναι η πραγματική μου ψυχοσύνθεση χωρίς τα χάπια
πως ποτέ δε θα 'μαι στ' αλήθεια ευτυχισμένη και ξέγνοιαστη
πως δεν ήταν οι συγκυρίες το πρόβλημα, είναι η χημεία του εγκεφάλου μου, δεν ξέρω.
Πως, οκ δε χρειάζεται να βάζουμε ταμπέλες,
αλλά ίσως και να είμαι καταθλιπτική.

Και κλαίω πάλι με λυγμούς
και κοιτάω τα κάγκελα του μπαλκονιού
με τον τρόπο που τα κοιτούσα το 2007
και το 2016
και το 2018
και ποιος ξέρει πότε ξανά.

Είμαι υπερβολική πάλι, φυσικά.
Αυτό σίγουρα είναι στοιχείο του χαρακτήρα μου αναλλοίωτο στον χρόνο.

Κι ίσως έτσι υπερβολικά γρήγορα το ξεπεράσω κι αυτό.
Όπως όλα. 

Κι όπως τίποτα.

παυσίπονα για τους πονοκεφάλους

Πάντα θεωρούσα λάθος το να λες ψέματα σε γιατρούς.
Οι γιατροί πρέπει να έχουν όλες τις πληροφορίες
- άλλοτε για το δικό σου καλό και άλλοτε για του άλλου.
Συχνά και για των δύο.

Έτσι όταν πήγα σήμερα για εθελοντική αιμοδοσία, ήμουν - όπως πάντα -
απολύτως ειλικρινής.

Είπα για την αλλεργική ρινίτιδα.
Είπα ότι διανυκτέρευσα εκτός μέσα στις τελευταίες 30 μέρες.
Είπα πότε ακριβώς έκανα το τατού.
Είπα για τα αντικαταθλιπτικά.

Ρώτησαν την ανώτερή τους και ήταν ανένδοτη
"Δεν το συζητάει καν. Για να προστατεύσει την ίδια".
Δε με άφησαν να δώσω αίμα, όχι επειδή το αίμα μου δεν πρέπει κάποιος να το πάρει.
Γιατί φοβήθηκαν να με αφήσουν να το δώσω.
Γιατί θέλουν να είσαι καλά όταν δίνεις αίμα.
Δεν τις κατηγορώ, καλά κάνουν και είναι αυστηρές με την αιμοδοσία.
Ήταν πολύ γλυκές, μου είπαν "μπορείς να έρθεις ένα μήνα αφού τα σταματήσεις. Θα σε περιμένουμε".
Ήθελα να κλάψω με λυγμούς αλλά περίμενα να φύγω γιατί αλλιώς είναι να κλαίει οποιοσδήποτε, οπουδήποτε
και αλλιώς είναι να κλαίει μια καταθλιπτική σε ένα νοσοκομείο.

Δεν είμαι καταθλιπτική, δε μου βάζω εγώ τον τίτλο.
Αλλά αυτό το συμπέρασμα βγαίνει όταν στην ερώτηση "παίρνετε φάρμακα;"
απαντάς "αντικαταθλιπτικά".

Ένιωσα άχρηστη στην κοινωνία.
Ένιωσα σα να θέλω να τρέξω και να έχω δεμένα πόδια.

Η μαμά ρώτησε πώς και γύρισα τόσο γρήγορα.
Είπα πως δε με άφησαν να δώσω
γιατί είχα πάρει παυσίπονο χτες για τον πονοκέφαλο

Ελένη ΙΙ

Η Ελένη πέθανε.

Εγώ –και πολλοί άλλοι– έκλαψα όπως ποτέ πριν.
Έτσι που καλύτερα να το ονομάσουμε σπαραγμό, παρά κλάμα.

Την επομένη της κηδείας πήγα πάλι στον τάφο της, ήθελα να 'μαστε οι δύο μας.

Ήπια μαζί της καφέ και κάπνισα.
Θεώρησα άκρως συμβολικό το ένα τσιγάρο που είχε μείνει στο πακέτο μου.
Έσκαψα το υγρό χώμα με τα γυμνά μου χέρια και το έθαψα.

Ύστερα έκλαψα ξανά γραπώνοντας το χώμα.
Όπως μόνο σε ταινίες είχα δει.

Ευχήθηκα Χριστέ μου να μην το ξαναζήσω αυτό.

Ευχήθηκα να πεθάνω πριν απ' όλους τους υπόλοιπους φίλους μου.
Δεν τους το είπα όμως.
Τους είπα τι καλά που θα ήταν να ζούσαμε όλοι μέχρι τα 85 και τότε να πηγαίναμε μια εκδρομή και να σκοτωνόμασταν όλοι μαζί, μεθυσμένοι παππούδες και γριές.

Κι έτσι με τον θάνατο της Ελένης, κατανόησα επιτέλους και το τραγούδι αυτό, για το οποίο πάντα ένιωθα ένα δέος.

Τώρα όμως είχα γίνει μια ιδιόρρυθμη μορφή τυμβωρύχου, είχα πλέον μια φίλη φάντασμα και μπροστά στα μάτια μου είχα έναν τάφο οικογενειακό.

Ελένη

Όταν ήμουνα μικρή, όπως όλα τα παιδιά έτσι κι εγώ,
δεν είχα ιδέα τι ήθελα να γίνω όταν μεγαλώσω.
Κανένα παιδί δεν ξέρει πώς στ' αλήθεια είναι να δουλεύεις
και να πρέπει να εξασφαλίσεις τα προς το ζην,
ούτε και ακριβώς τι σημαίνει να 'σαι γιατρός ή μηχανικός ή δάσκαλος ή ζωγράφος.

Δεν ήξερα και δε μ' απασχολούσε καθόλου η επαγγελματική αποκατάσταση.
Όπως όλα τα παιδιά με απασχολούσε να παίζω και να ζωγραφίζω,
όπως λιγότερα παιδιά με απασχολούσε η μουσική και η λογοτεχνία.

Τι θαύμαζα;
Θαύμαζα μία γυναίκα με κόκκινα μαλλιά και στριφτά τσιγάρα.
Θαύμαζα την Ελένη.

Και παρόλο που και πτυχίο πήρα και δουλειά βρήκα και ερωτευμένη είμαι,
όσο η Ελένη πλησιάζει στον θάνατο, πιο πολύ απ' όλα με χαροποιεί
το ότι έγινα μια κοκκινομάλλα που καπνίζει.

Μια κοκκινομάλλα που καπνίζει κι αγαπάει το διάβασμα.
Μια παρορμητική κοκκινομάλλα που καπνίζει, αγαπάει το διάβασμα και τους θυελλώδεις έρωτες.
Μια παρορμητική κοκκινομάλλα που καπνίζει και που η τελευταία της σκέψη πριν κάθε σοβαρή απόφαση είναι
πόσο το θέλεις;
και όχι
είναι σωστό;

Νιώθω μια ανακούφιση που, όσο περνούσε απ' το χέρι μου,
έγινα μια μικρογραφία της Ελένης.

Κι εύχομαι να καταφέρω να καπνίζω λιγότερο
και να διαβάζω περισσότερο.

Και ξέρω πως θα κλαίω κάθε φορά που θα συνειδητοποιώ
πως μια μικρογραφία σου δεν είναι αρκετή.
Θα κλαίω κάθε φορά που θα με κοιτάω στον καθρέφτη και θα αντικρίζω τα κόκκινα μαλλιά μου.
Κάθε φορά που θα διαβάζω ένα βιβλίο που θα σου άρεσε.
Και θα συνειδητοποιώ πως ο κόσμος είναι λίγο μικρότερος
λίγο χειρότερος
λίγο πιο ρηχός
χωρίς την αυθεντική Ελένη.

hey, ok.

Οι τελευταίες μέρες είναι βουτηγμένες στη νοσταλγία.
Κι είναι περίεργο να το αισθάνεσαι αυτό για πράγματα πρωτόγνωρα.
Είναι που ξέρεις πως κάποτε θα σου λείπουν
και θα σου δημιουργούν αυτή τη γλυκόπικρη αίσθηση
πως τότε ήσουν λίγο χαρούμενος
—και λίγο δεν ήσουν—
αλλά είχες καλούς φίλους
που τραγουδούσαν ωραία τραγούδια
και που σε έκαναν να θες κι εσύ να τραγουδάς
—και παραδόξως να μην τα πηγαίνεις και άσχημα.

Που σε έκαναν να περνάς όμορφα τις άσχημες μέρες
—τις πάρα πολύ άσχημες μέρες—
και που τις νύχτες σε άφηναν να κλαις και να λιώνεις τη μάσκαρα
και να σου σκουπίζουν τα μάτια με χαρτί κουζίνας.
Να τους λες "τον αγαπώ"
και να σου λένε "το ξέρω κοριτσάκι μου"
κι ύστερα να κοιμάσαι δίπλα στους αγαπημένους σου άνθρώπους
και να μην πειράζει τόσο πολύ.

Κι ύστερα να ξυπνάς και να είναι κι αυτός εκεί.
Και να σε κάνει να γελάς και να σ' αγκαλιάζει σφιχτά
και να νιώθεις τόσο τυχερή που τον έχεις κάπως
και τόσο άτυχη που δεν τον έχεις κάπως αλλιώς.

Κι ύστερα να μπαίνεις στο αμάξι με την κολλητή και να φεύγεις
και να βάζεις τα κλάματα στη διαδρομή
και να σου κρατάει το χέρι όταν δεν αλλάζει ταχύτητες.

Ύστερα να φτάνεις σπίτι, να αγαπάς τη μαμά σου, να σου 'χει λείψει
αλλά να μη θες να σε δει ξανά να κλαις
γιατί σ' έχει δει τόσο πολύ κλαμένη που είναι κρίμα.
Να την αγκαλιάζεις σφιχτά και να της λες πως την αγαπάς
και να περιμένεις να φύγει απ' το σπίτι
για να βάλεις αυτό το τραγούδι πάλι
και να κλαις μέχρι να μην μπορείς άλλο.

Hey.
Ok.

things to (not) do

Πάλι με τα μούτρα έπεσα, λες κι υπάρχει άλλος τρόπος να πέσει κανείς.
Δεν είμαι δα και καμιά γάτα να προσγειωθώ στα τέσσερα.
Όλο σκέφτομαι πως τζάμπα στεναχωριέμαι και πως
θα μπορούσα όλα να τα περνάω πιο ανώδυνα
αρκεί να με ένοιαζαν οι άνθρωποι λίγο λιγότερο.
Αρκεί να τους καταλάβαινα λίγο λιγότερο.
Αρκεί να ερωτευόμουν λίγο λιγότερο
και να έδινα σε όλους λίγo λιγότερη σημασία.

Και τότε τι θα ευχαριστιόμουν, σε ρωτώ;

Εσύ δεν ήσουνα ριμπάουντ.
Δεν το ήξερες, δε στο είχα πει, το είχα πει όμως σε μένα.
Ξέρεις τι σημαίνει να διαβεβαιώνεις τον εαυτό σου για κάτι;
Σημαίνει πως δεν είναι ψέματα.
Δε διαβεβαίωσα εσένα, δεν είναι δικιά μου δουλειά η δική σου ανασφάλεια.
Δικιά μου δουλειά είναι η δική μου ανασφάλεια.

Εσύ ίσως να μην ήσουνα ριμπάουντ.
Εγώ ήμουν σίγουρα.
Ποιος λες να κέρδισε περισσότερα απ' την αντιμετώπισή του;
Θα πω εγώ.

Θα πω εγώ, γιατί εγώ έστω και για λίγο
αγαπώ πολύ
αγαπώ βαθιά
αγαπώ αληθινά
και νοιάζομαι ειλικρινά.

Και φαίνεται πως το να μην λογαριάζω το μέλλον
και τα προγνωστικά, δεν ήταν γνώρισμα της ηλικίας μου·

ήταν γνώρισμα του χαρακτήρα μου.

Και σκέφτομαι δύο φράσεις τώρα:

η μία είναι από ταινία και λέει

I've been learning how to not trust people and I'm glad I failed

και η άλλη είναι από βιβλίο και λέει

κοίτα μην πεθάνεις χωρίς να δοκιμάσεις 
τι θαύμα είναι να γαμάς από έρωτα

Ποια θυσία

Έχει νόημα η οποιαδήποτε θυσία όταν δεν οδηγεί στην επίτευξη μιας κάποιας συναισθηματικής ικανοποίησης;

Απαντήστε μου σ' αυτή την ερώτηση σας παρακαλώ.

Βιώνω κάτι που σίγουρα δεν είναι ουσιώδης ευτυχία, σίγουρα όμως είναι ουσιαστική απελευθέρωση και προκύπτει από την παύση μιας συνεχούς θυσίας χωρίς νόημα.

Όχι δεν είμαι ευτυχισμένη.
Αυτή τη στιγμή όμως δεν είμαι και δυστυχισμένη.
Τείνω να ξανασκεφτώ τον στίχο που μου στείλε ένας καλός μου φίλος λίγο πριν χωρίσω τον πρώτο μου γκόμενο:

Όσες κι αν χτίζουν φυλακές
Κι αν ο κλοιός στενεύει....

Διαστατική ανάλυση

Καμιά φορά νιώθω διδιάστατη.
Νιώθω πως μια πρέσσα με οριζόντια κίνηση με ζούληξε σε έναν τοίχο με αποτέλεσμα την απώλεια του βάθους μου.
Έτσι, καμιά φορά, έχω μόνο ύψος και πλάτος.
Νιώθω πως αν κάποιος προσπαθήσει να με αγγίξει, το χέρι του θα διαπεράσει το απειροστό μου δέρμα , και προς μεγάλη του έκπληξη θα ακουμπήσει τον παγωμένο τοίχο πίσω μου.
Όταν όμως είσαι κοντά μου και μου γελάς,
ή όταν είσαι μακριά μου και μου γελάει η φωνή σου,
τότε η καρδούλα μου φουσκώνει περήφανη που την αγαπάς κι έτσι ανακτώ την τρίτη μου διάσταση.

Τις κακές μέρες όμως είναι σαν φουσκωτό που του άνοιξες τη βαλβίδα.
Τις κακές μέρες σκέφτομαι το φέρετρο μου, που θα ήταν διδιάστατο κι αυτό, σαν ζελατίνα από ντοσιέ και θα χωρούσε όλο το ύψος μου που πλέον θα ήταν μήκος.

Τις κακές μέρες σκέφτομαι πως δε θέλω να φουσκώσει ξανά η καρδιά μου•
τις κακές μέρες σκέφτομαι πως πεθαίνω.
Κι η σκέψη αυτή με κάνει να κλαίω με λυγμούς και να τραντάζομαι προς όλες τις κατευθύνσεις και τους άξονες.
Σαν μηδενικό διάνυσμα.

κι αν τραγούδια σου γράψω, κι αν θάλασσες κλάψω

Σήμερα πάλι έκλαιγα χωρίς να το θέλω.
Είναι αυτό το πράγμα που κάνουν τα μάτια μου, νομίζω το βλέπουν σαν παιχνίδι.
Φαντάζομαι μια σφαλιστή σιδερένια πύλη και πίσω της στριμωγμένα ένα σωρό δάκρυα με πρόσωπα, να περιμένουν με ανυπομονησία μια αφορμή να ανοίξει λίγο η πόρτα και να ξεχυθούν ανεμπόδιστα και να κάνουν τσουλήθρα στα μάγουλά μου.

Δεν μου αρέσει να χρησιμοποιώ μεταφορές και παρομοιώσεις, αισθάνομαι δήθεν.
Νιώθω πως κάποιος θα το διαβάσει και θα πιστέψει πως προσπαθώ να δείξω ότι έχω ταλέντο.
Δεν έχω, δε με ενδιαφέρει.
Δεν έχω κανένα ταλέντο, τα 'χουμε ξαναπει, είμαι κλασική περίπτωση "καλή σε όλα, τέλεια σε τίποτα".
Κι ούτε αυτό μου αρέσει που το 'γραψα γιατί κάποιος θα βρεθεί να πει "μα έχεις ταλέντο, γράφεις τόσο ωραία" και κάποιος άλλος θα βρεθεί να πει "ορίστε, επιβεβαιώθηκε άλλη μια attention whore με τη βοήθεια του διαδικτύου".

Δε με μισώ.
Δε με λατρεύω κιόλας.

Τέλος πάντων, με χρήση ή όχι σχημάτων λόγου, εγώ έτσι νιώθω καμιά φορά, μια τεράστια πίεση να ανοίξω τη βαλβίδα στα μάτια μου που θα επιτρέψει σ' όλα τα δάκρυα να απελευθερωθούν.
Είδες πώς μετέτρεψα την πύλη σε βαλβίδα; Να αυτά κάνει το πολυτεχνείο.

Θυμήθηκα φυσικά το αλλάζει πρόσωπα η θλίψη και πιο συγκεκριμένα το
ΣΠΑΣΤΕ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΑΝ ΔΕΝ ΑΝΟΙΞΕΙ.

Δε βαριέσαι, πόρτες, βαλβίδες, τίποτα αναντικατάστατο.
Απλός εξοπλισμός.
Ίσως γι αυτό χρησιμοποίησα τη λέξη βαλβίδα.
Επειδή έχει μικρότερο κόστος από ολόκληρη πόρτα.
Ίσως ήθελα να μην κοστίζουν τόσο τα κλάματα.

We 're adults — when did that happen? *

Δεν μπορώ να εντοπίσω τη χρονική στιγμή
που τα προβλήματά μας γίναν αληθινά προβλήματα.
Που μας απασχόλησαν θέματα όπως η ασφάλεια,
η εφορία, η ιατρική περίθαλψη,
οι πληρωμές, οι καθυστερήσεις πληρωμών,
η αναζήτηση εργασίας, η αναζήτηση καλύτερης εργασίας.

Πότε αρχίσαμε να αγαπάμε σοβαρά
και να μοιραζόμαστε στ' αλήθεια τις ζωές μας με φίλους και με σχέσεις.

Πότε σκεφτήκαμε πως έχουμε σύντροφο και όχι γκόμενο,
πότε οι φίλες μας έπαψαν να είναι παρέα και έγιναν δικοί μας άνθρωποι.

Πότε μπήκαμε σ' αυτό το χρονικό παράθυρο
όπου δε φαίνονται εντελώς παράλογες φράσεις όπως
"η γιαγιά μάλλον δε θα ξυπνήσει".

*and how do we make it stop?

εγώ δεν σε κατηγορώ

Μου έρχονται στο μυαλό τραγούδια αυτές τις μέρες. Αυτό που κυριαρχεί στο μυαλό μου είναι το παρακάτω και ήταν σχεδόν αποκάλυψη που θυμήθηκα να το ακούσω, που με κάποιον μαγικό τρόπο το ανέσυρα από το παλάτι του μυαλού μου, όπως το περιγράφει ο αγαπημένος μας κύριος Σερλοκ Χολμς. Αυτό το τραγούδι, που λέτε, το άκουγα πολύ συχνά στο γυμνάσιο. Αυτό και τα μικρόβια. Άκουγα πολύ Κότσιρα, πρέπει να παραδεχτώ. Αλλά φυσικά τι να ξέρω στα 12 στα 13 και στα 14 για τις καταστάσεις που περιγράφει; Το τραγούδι είναι αυτό φυσικά

Είναι λίγο δύσκολο να διακρίνω τους ρόλους που περιγράφει το τραγούδι.
Ποιος δεν κατηγορεί, ποιος άμα δε λύγιζε ο άλλος θα 'χε σπάσει, ποιος μιλάει και ποιος απαντάει εκνευρισμένος. Αλλά τέλος πάντων. Εγώ δε σε κατηγορώ.

Κι ένας άλλος στίχος που σκέφτομαι σήμερα είναι πως είμαι μια μάζα από φωτιά και στεναχώρια.

Sorrow

Το ήξερα ότι θα είναι δύσκολη περίοδος.
Οι ώρες περνάνε με μία συχνά αφόρητη διαδοχή κλάματος και μη κλάματος.
Το κλάμα δε διαδέχεται η χαρά, ούτε η αισιοδοξία — πάρα μόνο το μη κλάμα.

Σήμερα δεν είχα τη δύναμη να σηκωθώ από τον καναπέ που αποτελεί το κρεβάτι μου για τώρα και για έναν μήνα ακόμα. Αγαπώ πολύ τον Σάκη και χαίρομαι που έχω έναν φίλο που διατίθεται να με φιλοξενήσει για ολόκληρο μήνα. Και είναι πολύ άνετος καναπές.

Αλλά σήμερα ένιωσα να με κατασπαράζει σαν κινούμενη άμμος,
σήμερα ένιωσα πως τα πόδια μου δεν μπορούν να συγκρατήσουν το βάρος μου,
σήμερα ένιωσα πάλι πως όλα είναι ένα βουνό που δεν έχω τον εξοπλισμό να σκαρφαλώσω.

Μου λείπεις κι εσύ κι αυτό τα κάνει όλα ασύγκριτα πιο δύσκολα, κάνει τον καναπέ να μοιάζει απελπιστικά αφιλόξενος.
Αλλά δε φταίει ο καναπές που δε μυρίζει σαν εσένα.

Προσπαθώ να θυμάμαι ότι με θες κι ότι σου λείπω και να συνεχίζω να πιστεύω πως νιώθεις σπουδαία πράγματα για μένα —γιατι το πιστεύω πως είναι σπουδαία— μα δε με βοηθάς κι εσύ, και πώς να με βοηθήσεις όταν έχεις κι εσύ ολόδική σου κινούμενη άμμο να παλέψεις. Το αποτέλεσμα παραμένει όμως: δε με βοηθάς. Και γι αυτό για ένα λεπτό πριν με πάρει ο ύπνος σε μισώ και σε βρίζω που είσαι απών με παραπάνω τρόπους από όσους προβλέπονται.

Σε μισώ και σε βρίζω και σε θέλω όπως η Μπίμπι εκείνο τον ντράμερ.

Circumstantial

Ευχάριστο είναι να νιώθεις καλύτερα χωρίς να βελτιώνονται οι συνθήκες.

Δυσάρεστο είναι να νιώθεις χειρότερα χωρίς να επιδεινώνονται οι συνθήκες.

κάποτε να θυμηθώ να βάλω σίδερο

Δεν ξέρω αν απογοητεύτηκα ή αν εκνευρίστηκα με τον εαυτό μου για το όνειρο που είδα. Δεν είναι δυνατόν να σε βλέπω ακόμα στον ύπνο μου, πόσα χρόνια δηλαδή πρέπει να περάσουν για να σταματήσει να με πονάει αυτή η ιστορία; Είναι και οι μέρες αυτές θα μου πεις, είμαι ευσυγκίνητη και ίσως αυτή τη στιγμή να βάλω τα κλάματα. Ίσως υπερβάλω δηλαδή, αυτό θέλω να πω.

Το όνειρο μεταξύ άλλων είχε κι ένα υπέροχο καλοκαιρινό στράπλες φόρεμα. Ασιδέρωτο. Ήθελα να το φορέσω σε έναν γάμο που με είχαν καλέσει, αλλά θα τσαλακωνόταν στη βαλίτσα κι έτσι είπα πως θα το σιδέρωνα όταν έφτανα. Και πέρα απ' όλο το άγχος και τη στεναχώρια που θα σ' έβλεπα εκεί, και μάλιστα συνοδευόμενο από το δίμετρο κορίτσι σου, ήμουν φορτωμένη και μ' όλη τη θλίψη που μπορεί να κουβαλάει ένα όμορφο, καλοκαιρινό, ασιδέρωτο φόρεμα.

Το υποσυνειδητό μου κάνει καταπληκτικές παρομοιώσεις.
Έτσι ακριβώς αισθάνομαι για αυτή την ιστορία.
Σαν να έχω ένα όμορφο, καλοκαιρινό κι ασιδέρωτο φόρεμα και μου λείπει το σίδερο.
Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα με ένα ασιδέρωτο φόρεμα.
Μόνο να το κοιτάς και να φαντάζεσαι πώς θα μπορούσε να είναι.
Και —όχι όλες τις μέρες μα κάτι μέρες σαν κι αυτή— αυτό μου προκαλεί
τεράστια
ανείπωτη
θλίψη.

ΥΓ φέρτε μου έναν να ερωτευτώ να αποκτήσουν ποικιλία τα όνειρά μου.

Wrong

Τo wrong από depeche mode.
Να το βάλουμε στο ριπητ μπας και σιάξουμε.
Ναι, είπα "σιάξουμε".
Και θα το ξαναπώ.
Πρέπει λιγάκι να σιάξουμε.

ήσουν ωραία όταν γελούσες

Ακούω το ήσουν ωραία που εντελώς τυχαία άκουγα συνέχεια εκείνες τις μέρες.
Τυχαία το άκουγα
Αλλά how appropriate.
Να μη λέω appropriate.
Τέλος πάντων.

Αναρωτιέμαι αν θα 'ρθει Πρωτομαγιά που δε θα σε σκεφτώ.
Ψέματα λέω, δεν αναρωτιέμαι· θα έρθει, είμαι σίγουρη γι αυτό.
Μπορεί μάλιστα η αμέσως επόμενη Πρωτομαγιά να είναι αυτή που δε θα σε σκεφτώ.
Μπορεί να μυρίζω γιασεμιά κι αγγελικές και να μην πειράζει.

Να μην το παίρνεις πάνω σου και να μην στεναχωριέσαι που σε σκέφτομαι ακόμα.
Δε σε σκέφτομαι δα και συνέχεια, δε μου λείπεις, δε σε θέλω.
Είναι μόνο το πώς μ' έκανες να νιώθω.
Που και αυτό κάποια στιγμή δε θα 'χει σημασία.
Τη στιγμή που θα το καταφέρει κάποιος ακόμη.
Απλά να, είμαι 25 κι είναι πανέμορφη ηλικία, είναι και περίεργη όμως.
Φοβάμαι πως θα γίνω απαισιόδοξη και κυνική.
Πως θα αρχίσω να πιστεύω πως αυτό ήταν και δε θα είναι τίποτα άλλο.
Ψέμα είναι αυτό, δεν ήσουν η ιστορία μου, αλίμονο αν ήσουν.

Δεν το πιστεύω αυτό.
Δεν το πιστεύω.
Το φοβάμαι όμως.
Όχι επειδή το θεωρώ πιθανό.
Επειδή τείνω να γίνω απαισιόδοξη.
Έχω ανάγκη, όχι κάποιον άνθρωπο να με σώσει,
μα κάποιον να με διαψεύσει τουλάχιστον.

Κι ας μην είναι Πρωτομαγιά,
ας είναι και Πολυτεχνείο βρε αδερφέ.
Απεργία ας είναι κι ό,τι είναι.

άσε τα ψέματα

Μου επιβάλλω πρόγραμμα
και με μαλώνω όταν παρεκκλίνω.
Χαίρομαι όταν τα καταφέρνω
μα δε βγαίνω κι απ' τον εαυτό μου για να μου πω μπράβο.
Μόνο για να με επιπλήξω βγαίνω απ' τον εαυτό μου·
για να με κακοχαρακτηρίσω,
για να με βρω ανεπαρκή.

Μου φτιάχνω βαλεριάνα για να κοιμάμαι νωρίς
και να ξυπνάω νωρίς
και να μην έχω δικαιολογία γι αυτά που δεν κάνω.
Αφού είχα τον χρόνο.
Δημιούργησα τον χρόνο.
Φρόντισα γι αυτό.
Έφτιαξα τις ιδανικές συνθήκες έτσι ώστε να φταίω μόνο εγώ.
Ώστε να βγω από τον εαυτό μου και να με ξεφτιλίσω
που πάλι δεν έκανα αυτό που έπρεπε
που πάλι δεν είμαι αρκετά καλή.
Πάλι δεν είμαι αρκετά τίποτα.

Καμιά φορά με καλοπιάνω·
μου αφιερώνω τραγούδια και κλαίω ακούγοντάς τα.
Μου δημιουργώ την ψευδαίσθηση της αγάπης
όπως και τόσες άλλες ψευδαισθήσεις.
Είναι πανεύκολο να ξεγελάσεις τον εαυτό σου όταν το χρειάζεται.
Οι άνθρωποι θα πιστέψουν οτιδήποτε προκειμένου να ανακουφιστούν.
Ο πρώτος που το κατάλαβε αυτό έφτιαξε τον θεό
κι όλοι έσπευσαν να αφεθούν στα αόρατα χέρια του.
Δεν μπορώ να τους κρίνω, είμαι χειρότερη.
Πιο λογικό να πιστεύεις αλλουνού τα ψέματα,
παρά αυτά που κατασκεύασες μόνος σου.
Είναι σα να φτιάχνεις τα ναρκωτικά και να τα καταναλώνεις κιόλας.

Κάποτε θα μεγαλώσω και δε θα πιστεύω πια στα ψέματά μου.
Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;
Εγώ θέλω μόνο να μη γίνω μόνη μου.

I think last night you were driving circles around me*

Δεν ήταν καλή μέρα, μέχρι μια στιγμή.
Μέχρι τη στιγμή που αποφάσισα να μαζέψω τον εαυτό μου
και να κάνω ό,τι πρέπει να κάνω για να είμαι καλά.
Και το έκανα.
Πήγα στο μαγαζί που με συγκεντρώνει περισσότερο απ' όλα τα μέρη όπου έχω διαβάσει.
Έπιασα το τραπέζι μου, ήπια το τσάι μου, διάβασα.
Ένιωθα ότι κατανοούσα σε βάθος το αντικείμενο,
μου έλυνα τις απορίες.
Ήμουν ευχαριστημένη.

Με επιβράβευσα με μια μπύρα και δύο σφηνάκια ουίσκυ.
Έκανα και το λεγόμενο socializing.

Κι ύστερα μάζεψα πάλι τον εαυτό μου και τον έφερα σπίτι.
Μου έφτιαξα τσάι και έβαλα μουσική.
Η μέρα δεν είναι πλέον ανυπόφορη— η μέρα πέρασε.
Οι σκέψεις όμως και τα συναισθήματά μου αυτή την ώρα
είναι τόσο ανυπόφορα.

Ίσως να θέλω να κλάψω, ίσως να ανακουφιστώ έτσι.
Αλλά δε μου έρχεται.
Μου έρχεται δηλαδή αλλά μου φεύγει μετά.

Πολύ συχνά έχω σκεφτεί πως το να σου κόβεται στη μέση
το φτέρνισμα, το χασμουρητό ή ο οργασμός
είναι εξίσου ενοχλητικό.
Δεν είχα σκεφτεί ποτέ μέχρι τώρα το να σου κόβεται το κλάμα.

Ούτε αυτή τη χάρη δεν μπορώ να μου κάνω.

Πώς στο διάολο γίνεται να νιώθω ένα τόσο μεγάλο κενό;
Τόσες εξισώσεις κι αυτό δεν το 'χω λύσει.

* https://www.youtube.com/watch?v=g26ed_ujqcM&list=PLc6rpVN_-jeiLpCCqc1oBpMn-FDvzddp6&index=3

such a lonely day

Είδα το fleabag που είναι από τα καλύτερα πράγματα που έχουν προβληθεί ποτέ.
Αρχίζω να πιστεύω πως όλοι έτσι νιώθουν στην ηλικία μας.
Δεν είμαι μόνο εγώ, δεν είναι μόνο οι φίλοι μου.
Δεν είναι επειδή κάτι πάει στραβά μ' εμάς, ούτε επειδή τους χώρισαν οι γκόμενες.
Είναι που όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο δύσκολο είναι να είσαι αισιόδοξος.
Μπορεί να το παίζω έτσι όποτε βρίσκομαι σε τέτοιες συζητήσεις,
να λέω γεμάτη σιγουριά πως
"εννοείται πως θα βρούμε κάποιον να μας ταιριάζει τέλεια,
γιατί να μην βρούμε;"
κι άλλα ακόμα πιο αισιόδοξα του στυλ
"δεν υπάρχει μόνο ένας τέλειος άνθρωπος για καθέναν μας, υπάρχουν περισσότεροι"
κι ίσως να τα πίστευα κάποτε,
ίσως και τώρα να τα πιστεύω.

Δε θεωρώ το χάπυ έντινγκ αδύνατο.
Το θεωρώ όμως όλο και πιο απίθανο.

Κι είμαστε όλο και πιο επιλεκτικές και καλά κάνουμε δηλαδή.
Δεν ξέρουμε τι θέλουμε, ξέρουμε όμως τι δε θέλουμε.

Κι είμαστε όλοι τόσο μα τόσο μόνοι.
Και σήμερα είναι μια τόσο γκρι μέρα.
Και μ' αρέσουν τόσο οι γκρι μέρες.
Θέλω απλά έναν άνθρωπο να του διηγιέμαι τις μέρες μου.
Έναν άνθρωπο να θέλω να του διηγιέμαι τις μέρες μου
και να ακούω για τις δικιές του
και να 'ναι το γκρι το πιο όμορφο χρώμα.

Και να σταματήσω πλέον να νιώθω τόσο
μα τόσο μόνη.