Ανίκητη γυναίκα

Πρώτα μετακόμισα τα βιβλία.
Ήταν προφανής επιλογή.
Είχα έναν άδειο σπίτι που είχε τους χώρους που ήθελα,
που έβαψα τους τοίχους όπως ήθελα,
αλλά δε μου μιλούσε.
Και δεν ήταν επειδή δεν είχε έπιπλα, ήταν επειδή δεν είχε λέξεις.
Κι αυτό διορθώνεται μόνο με τα βιβλία.

Ύστερα ήρθαν και τα έπιπλα κι εγώ μάζεψα τα τελευταία πράγματα για να μετακομίσω.
Υπήρχαν 3 βαλίτσες με ρούχα και πετσέτες και σεντόνια.
Υπήρχαν 2 κουτιά με κουζινικά.
Υπήρχε μία τσάντα με αφίσες και διακοσμητικά.
Εκεί μέσα ήταν η αφίσα από τις γιορτές τις Σεβίλλης - δώρο από τις Μαρίες-
ο κάκτος που μου πήρε η Αθηνά στα γενέθλιά μου
κάτι καρτ ποστάλ σε κίτρινες αποχρώσεις που είχα πάρει από τον Θερμαϊκό
και που χρόνια τώρα έχουν βρει τη θέση τους πάνω ακριβώς από το κομοδίνο μου.
Τώρα η θέση τους είναι πάλι πάνω από το κομοδίνο μου
σ' έναν τοίχο όμως πιο πράσινο που τους πάει περισσότερο.

Τέλος υπήρχε μια τοσοδούλικη τσάντα πλάτης,
αυτή που αποκαλώ "τσάντα της συναυλίας".
Όταν πηγαίνω σε συναυλίες παίρνω πάντα αυτή τη μινιατούρα σακιδίου.
Τη φοράω ανάποδα, δηλαδή στο στήθος αντί στην πλάτη.
Έτσι μπορώ να τη βλέπω για να είναι ασφαλή τα υπάρχοντά μου
όμως άλλο είναι το μαγικό.
Μπορώ ανάμεσα στα λουριά της και το στήθος μου να σφηνώνω τη μπύρα μου
και να στρίβω τσιγάρο χωρίς να ζητάω από κανέναν να μου κρατάει το ποτήρι.
Μέσα σ' αυτή τη μαγική τσάντα λοιπόν, έβαλα τα αναμνηστικά.

Έβαλα έναν άδειο καπνό πίπας που μου χάρισε ο Δημήτρης πριν δέκα χρόνια.
Έβαλα την πρωτοχρονιάτικη κάρτα της μαμάς από το 2000.
Έβαλα τον χάρτη που μου χάρισε ο μπαμπάς το 1998 και έγραψε πάνω
"για να μη χάνεις τον δρόμο σου".
Έβαλα το καρδιογράφημα από τα επείγοντα από τον Ιανουάριο του 2016
για να μην ξεχάσω ποτέ πως το άγχος είναι ασθένεια.
Έβαλα τις εξετάσεις που έκανα μετά
και που η παθολόγος με ενημέρωσε με το πλατύτερο χαμόγελο
"είναι εξαιρετικές"
και που εγώ προσπαθούσα να προσποιηθώ χαρά ενώ αναρωτιόμουν
"τότε τι φταίει;".

Πίστευα πως στο συρτάρι με τα αναμνηστικά θα έβρισκα κι ένα γράμμα της Ελένης.
Ήμουν σίγουρη πως το είχα κρατήσει, σίγουρα το είχα δει κάπου πρόσφατα.
Δεν το βρήκα όμως και έκλαιγα που δεν το βρήκα.
Ευτυχώς έχω το βιβλίο της και το άρωμά της.
Τα πήρα την τελευταία φορά που πήγα σπίτι της.
Είπα ψέματα πως θα επιστρέψω το βιβλίο - νομίζω πως το ήξερε πως λέω ψέματα.
Το άδειο άρωμα της το ζήτησα και ένιωσα άσχημα που το ζητάω
γιατί το ήξερε πως πεθαίνει και ήξερε πως το ζητάω για να τη θυμάμαι.

Τουλάχιστον τα αναμνηστικά μου εξυπηρετούν τον σκοπό τους.
Ενισχύουν τη μνήμη.
Αυτή την ανίκητη γυναίκα.

Τελευταία νιώθω κι εγώ τέτοια, ξέρεις.
Ανίκητη γυναίκα.

ταπετσαρίες κι αναφιλητά

Δεν συμπαθώ πολύ τις ταπετσαρίες.
Δεν είναι το ίδιο να βάφεις έναν τοίχο με τον να του κολλάς μια ταπετσαρία.

Το βάψιμο συνιστά επεξεργασία και δημιουργία.
Η ταπετσαρία είναι κάτι που κρύβει.
Η ταπετσαρία είναι το περιτύλιγμα του δωματίου·
αργά ή γρήγορα πρέπει να το βγάλεις για να ανακαλύψεις το περιεχόμενο.

Οι ταπετσαρίες μου φέρνουν στο μυαλό τσακισμένες γωνίες.
Γωνίες που ξεκόλλησε ένα παιδί από περιέργεια και που έτσι
τσακισμένες και σκονισμένες είναι αδύνατον να κολλήσουν ξανά.
Σαν τη γωνία από την ταυτότητά μου.
Πάντα λέω πως έγινε από το βάλε-βγάλε στο πορτοφόλι,
αλλά δεν έγινε έτσι.

Έγινε γιατί ήμουν ένα παιδί με περιέργεια
και δοκίμαζα πόσο καλά είναι κολλημένες αυτές οι πλευρές μεταξύ τους;
Πόσο χοντρό είναι το χαρτί στο εσωτερικό της;
Είναι γαλάζιο το χαρτί ή το πλαστικό πάνω του;

Οι ταπετσαρίες, τα αυτοκόλλητα, κι όλα τα πράγματα που κολλάνε
είναι γραφτό να ξεκολλήσουν.
Να τα ξεκολλήσουν.
Να καταστραφούν με κάποιον τρόπο.
Η κόλλα είναι προσωρινή.
Η κόλλα σε προκαλεί να δοκιμάσεις την αντοχή της.

Η μπογιά δεν το κάνει αυτό.
Τα καρφιά δεν το κάνουν αυτό.

Πώς λοιπόν μπορεί ένας άνθρωπος να ζει σε ένα σπίτι με ταπετσαρία;
Πώς νιώθει ασφάλεια και σιγουριά και μονιμότητα;

Όχι, οι ταπετσαρίες είναι για προσωρινά σπίτια.
Για εκείνα που πηγαίνεις με ανθρώπους που δε θα έπρεπε να πηγαίνεις.
Για εκείνα που πηγαίνεις για μυστικές συναντήσεις.
Μέχρι να βρεις άλλο τρόπο.
Μέχρι να βρεις άλλο χώρο.
Ένα χώρο του οποίου θα βάψεις τον τοίχο.

Δεν είναι απλό πράγμα να βάφεις έναν τοίχο.
Δεν είναι απλό πράγμα να διαλέγεις πώς θα είναι το δωμάτιο
που θα φιλοξενήσει τα αναφιλητά σου.
Και τα αναλγητικά σου.

Κι όλα τα λάθη που δε θα διορθώνονται πια τόσο εύκολα
όσο ξεκολλώντας μια ταπετσαρία.

Τα λάθη στα βαμμένα δωμάτια είναι μόνιμα.

Τέτοια θέλω να κάνω.

τα καλαμάκια μετακομίζουν

Τελικά έμειναν 11 καλαμάκια.
Τα μέτρησα.
Για αποκλειστικά συναισθηματικούς λόγους, τα μετακόμισα κι αυτά.

πράγματα συσκευασμένα

Στεναχωριέσαι που φεύγεις από την πόλη σου μετά από τόσα χρόνια.
Στεναχωριέσαι πολύ.
Ξοδεύεις το μισό ταξίδι αναπολώντας και κλαίγοντας.
Σκέφτεσαι "αυτό δε θα ξαναγίνει, έγινε ήδη για τελευταία φορά".
Σκέφτεσαι "έτσι δε θα ξανανιώσω,  ένιωσα ήδη έτσι για τελευταία φορά".
Και νιώθεις πως όλα τα δάκρυα που θέλεις να χύσεις,
ίσως να μην έχεις καν τη δυνατότητα να τα παράξεις.
Και σταματάς να κλαις.
Και φτάνεις.
Και παίρνεις το αστικό για να πας στο σπίτι.
Σ' αυτό που πλέον θα εννοείς όταν θα λες "πάω σπίτι".
Ακούς μουσική, σκέφτεσαι "Τουλάχιστον εδώ πιάνω αριστερά στα fm. Silver linings".
Στο κόκκινο φανάρι κοιτάς στα δεξιά σου και βλέπεις τη Ναυαρίνου.
Και σκέφτεσαι "Ίσως όλα να πάνε καλά. Αφού μπορώ να βλέπω τη Ναυαρίνου".

be my friend, hold me*

Τις τελευταίες μέρες σκέφτομαι πως ίσως να 'μαι γεννημένη για τους αποχωρισμούς. Θυμάμαι να πίνουμε ρακές σ' εκείνο το τέλειο μαγαζί σ' εκείνο το τέλειο στενό δρομάκι με τα αναρριχώμενα φυτά -πριν όλα μπερδευτούν, όταν ηταν απλά ή όταν έτσι προσποιούμασταν- και θυμάμαι να λες "ξέρεις να το κάνεις καλά αυτό,ε; Να φεύγεις;". Δεν ξέρω τι λέει αυτό για μένα, ίσως και τίποτα. Ίσως δε χρειάζεται όλα κάτι να λένε για μας, ίσως κάποια πράγματα απλά να συμβαίνουν. Ίσως είναι η απάντηση στο "whatever helps you sleep at night", ίσως κάποια πράγματα απλά να είναι αναγκαία για να κοιμόμαστε ήσυχα -ή όσο ήσυχα είναι δυνατό για μας.

Ίσως βρήκα έναν τρόπο να απολαμβάνω τους αποχωρισμούς. Δεν είναι ωραία αίσθηση, αλλά είναι κιόλας, καταλαβαίνεις τι εννοώ; Καταλαβαίνεις. Ίσως είναι ωραίοι οι αποχωρισμοί γιατί συγκαταλέγονται στις δυνατές συγκινήσεις. Είναι τόσο λυτρωτικό καμιά φορά να κλαις τόσο πολύ που να μην έχει σημασία που σκουπίζεις τα δάκρυά σου, γιατί βγαίνουν κι άλλα καινούρια δάκρυα, να μην προλαβαίνουν να στεγνώσουν κι ας είναι καλοκαίρι, να κάνεις αγκαλιές με συναίσθημα κι όχι απλά για κράτημα.

Καμιά αγκαλιά δε θα 'πρεπε να είναι απλά ένας τρόπος να κρατιόμαστε. Η αγκαλιά είναι να χωράς μέσα στα χέρια κάποιου και να μην έχει σχέση με τον όγκο των σωμάτων σας και με το μήκος των χεριών σας. Εκείνη τη στιγμή να χωράει όλη σου η ουσία στα χέρια κάποιου άλλου. Να μη μιλάς, μόνο να χωράς. Αγκαλιά ίσως σημαίνει "σ' εμπιστεύομαι, μ' αφήνω πάνω σου".

*wrap me up
Unfold me
I am small and needy
Warm me up
And breathe me 

baggage

Όσα πράγματα δε θα πάρω μαζί μου, θα τα χαρίσω ή θα τα πετάξω (εντάξει, κάποια θα τα πουλήσω σε φιλική τιμή). Τα πράγματα που δεν παίρνεις μαζί σου όταν μετακομίζεις είναι
1. αυτά που βασικά και πριν δεν ήθελες, απλά δεν τα πετούσες κιόλας και 2. αυτά που μπορεί και να ήθελες αλλά δε θα έμπαινες και στον κόπο να τα μετακομίσεις για να τα 'χεις. Τα υπόλοιπα είναι για πέταμα ή για χάρισμα (ή για πούλημα σε φιλική τιμή). Σκέφτηκα πως αυτός είναι ένας καλός τρόπος να αξιολογείς πολλά πράγματα στη ζωή σου. Από αντικείμενα μέχρι καταστάσεις και ανθρώπους. Θα τον έπαιρνες μαζί σου σε μετακόμιση; Θα ήθελες να συνεχίσεις να είσαι σ' αυτή την κατάσταση και στην καινούρια πόλη; Και στο καινούριο σπίτι; Ή η μετακόμιση χρησιμεύει σαν διαφυγή;

Ό,τι θεωρητικά δε θα παίρναμε μαζί μας...ε μήπως να το αφήναμε;

closing walls and ticking clocks II *

Ήμουν πάντα τρυφερή φίλη. Και γκόμενα μάλλον τρυφερή ήμουν, αλλά αυτό δε θα μας απασχολήσει αυτή τη στιγμή. Είμαι τρυφερή φίλη. Θα σε πάρω αγκαλιά σε ένα μπαράκι και δεν πα' να νομίζουν όλοι ότι είμαστε ζευγάρι; Θα σου δώσω και φιλάκι. Κι όταν δε θα είμαι καλά, θέλω οι φίλοι μου να μου χαϊδεύουν τα μαλλιά. Κι όταν αυτοί δεν θα είναι καλά θα τους χαϊδεύω την πλάτη και θα τους παίρνω διακριτική αγκαλίτσα, μη μας περάσουν και για φλώρους δυο μέτρα παλικάρια.

Θα μου λείψουν οι φίλοι μου, αλλά δε θέλω γκραν αποχωρισμό γιατί ξέρω πώς θα ήταν κάτι τέτοιο και νομίζω πως δε θέλω. Γι αυτό λέω σταδιακά στον καθένα πως θα μου λείψει ή πως τον αγαπώ, για να μη μου πέσουν όλοι μαζί.

— Αχ ρε χαζό, θα μου λείψεις. Είσαι πολύ εντάξει παιδί.
— Αχ ευχαριστώ! Ε κι εμένα θα μου λείψεις προφανώς.

~

— Θα σου λείψω;
— (αμήχανο γέλιο) Είσαι κακιά.
— Εσύ είσαι κακός.

~

— Ρε πολύ σ' αγαπώ.
— Κι εγώ ρε σκατό.

~

Ακούω πολύ Editors. Ακούω σχεδόν μόνο Editors. Βασικά ακούω πολύ το Sugar. Βασικά ακούω σχεδόν μόνο το Sugar. Αν επιτρεπόταν να ακούσεις ένα τραγούδι ένα συγκεκριμένο αριθμό συνεχόμενων φορών, σίγουρα το έχω ξεπεράσει. Γι αυτό τώρα έβαλα τη λίστα να παίζει, για να σταματήσω να σκέφτομαι μόνο "there is sugar on your soul / you're like no one I know". Και τώρα σκέφτομαι

People are fragile things you should know by now

Be careful what you put them through

Δεν το πιστεύω όμως. Είμαι πολλά. Αλλά fragile δεν είμαι, ρε φίλε. Ε όχι και fragile.

 * να ψάχνεις τίτλο για το ποστ, να βρίσκεις, να σκέφτεσαι πως κάτι σου θυμίζει και μάλλον τον έχεις ξαναχρησιμοποιήσει, να κάνεις γρήγορη αναζήτηση στο μπλογκ, όντως τον είχες ξαναχρησιμοποιήσει. Πριν σχεδόν ακριβώς 2 χρόνια. Όταν δε μετακόμιζες, αλλά σκεφτόσουν πώς θα 'σαι όταν θα μετακομίζεις. Και σκέφτηκες ακριβώς τον ίδιο τίτλο. Και τότε και τώρα. Ε μ' άρεσε αυτό. Πολύ μου άρεσε. Και τα καλαμάκια τελειώνουν.

someday, somehow, I' m gonna make it all right but not right now

Είναι λίγο παράδοξο το πόσο σχεδιάζω το μέλλον, έρχεται σε αντίστροφη αναλογία με το πόσα κάνω για να έρθει - καλά, θα έρθει θέλω,δε θέλω αλλά θέλω να πω δεν προσπαθώ ιδιαίτερα να έρθει και να είναι όπως φαντάζομαι, απλά περιμένω με κάποιον τρόπο να μου κάνει τη χάρη.

Θέλω να τελειώσει η εξεταστική, να μην έχει πάει χάλια, ύστερα να πάω στη Θεσσαλονίκη και να την αγαπώ και να θέλω να μείνω μαζί της για πάντα (όχι απαραίτητα να το κάνω, αλλά για λίγο να το νιώσω), να πηγαίνω για μπάνια στη Χαλκιδική και να πιω κοκτέιλ στο Έθνικ (το καλύτερο μπιτσόμπαρο του κόσμου). Ύστερα να είμαι πάλι στην πόλη, να είμαι στο δωμάτιό μου, η μπαλκονόπορτα να είναι ανοιχτή και να φυσάει αέρας, να με πιάνει αλλεργία αλλά να μην πειράζει, να διαβάζω για τα μαθήματα του Σεπτεμβρίου, να τα καταλαβαίνω, να είμαι σίγουρη πως θα τα πάω καλά.

Κι ύστερα να έρθει η ώρα και να τα πάω στ' αλήθεια καλά, να είμαι πάλι εδώ, να με φιλοξενεί κάποιος φίλος, να διαβάζουμε και να γράφουμε κι ύστερα να βγαίνουμε και να γιορτάζουμε, να τελειώσει κι αυτή η εξεταστική, να 'χει πάει καλά, να μη νιώθω πλέον άχρηστη, αχάριστη και τεμπέλα, να νιώθω εντάξει, να νιώθω "προσεχώς μηχανικός", να μην έχω συνειδητοποιήσει πως έφυγα από 'δω για πάντα, όχι, αν το συνειδητοποιήσω δεν ξέρω πώς θα νιώθω, δηλαδή ξέρω και δε θέλω, όχι πάλι, όχι θεέ μου δε θέλω να νιώθω έτσι, προτιμώ να μη νιώθω τίποτα.

Να όπως τώρα, τώρα δε νιώθω τίποτα, πολλοί θα διαφωνήσουν, θα μου πούνε "μα αφού σε απασχολεί άρα κάτι νιώθεις", αλλά δεν είναι έτσι παιδιά, είναι όπως οι τύψεις που καμιά φορά προσπαθώ να νιώσω αλλά δε νιώθω κι ύστερα νιώθω τύψεις επειδή δε νιώθω τύψεις, να, κάπως έτσι και με τα συναισθήματα, δε νιώθω τίποτα και νιώθω άσχημα, όπως λένε και οι jolly roger "δε νιώθω τίποτα/ ή μάλλον όχι/ νιώθω ένα τίποτα που τίποτα δε νιώθει".

Ναι και που λες, όχι δε θα το συνειδητοποιήσω, θα σκέφτομαι πως έφυγα διακοπές, ή πως είμαι σε επαγγελματικό ταξίδι, πως κάνω εράσμους στη Θεσσαλονίκη, δεν ξέρω τι στο διάολο. Ύστερα θα είναι φθινόπωρο και θα βρω ένα ωραίο καφέ να δουλεύω, θα βρω κι ένα χόμπυ, ίσως μπαλέτο που πάντα ήθελα και ποτέ δεν έκανα, ίσως λάτιν που είμαι ήδη καλή και το αγαπώ, ίσως εναέρια γιόγκα που τόσο θαυμάζω και φοβάμαι και ξέρω πως σου κάνει κορμάρα.

Ίσως κάποια στιγμή να περνάνε οι μέρες και να μ' αρέσουν, ίσως να μ΄αρέσει η ζωή μου, ίσως ακόμα κι ο εαυτός μου να μ' αρέσει.