Εποχή για Βιολέτες

Το πρόβλημα με τους ενήλικες είναι πως απομακρύνθηκαν από τις δαχτυλομπογιές.
Έτσι έπαψαν να λερώνονται γι αυτό που λαχταράνε.

"…όπως τα παιδικά παιχνίδια που μια μέρα εξαφανίζονται άξαφνα σα να τα πήρε μαζί του το παιδί – καθώς πέθαινε, περίλυπο, μέσα στον άντρα." Τάσος Λειβαδίτης, Βιολέτες για μια εποχή

Παραμένουσες θλιπτικές τάσεις

Ο Λειβαδίτης είχε γράψει

Άνθρωποι κυριακάτικα θλιμμένοι κάθε Δευτέρα

εγώ κοιτώντας το ημερολόγιο από πιο μακριά
σκέφτομαι

Άνθρωποι χειμωνιάτικα θλιμμένοι κάθε άνοιξη

πάντα προτιμούσα να καταστραφώ, παρά να φύγω ανειδοποίητος

Μόλις συνειδητοποίησα πως εκείνη τη μέρα το είχα μαζί μου εκείνο το τετράδιο.
Λέω για το τετράδιο στο οποίο έγραφα τους αγαπημένους μου στίχους
από τις Βιολέτες για μια Εποχή. Το είχα μαζί μου.
Στεναχωρέθηκα όταν το κατάλαβα,
στεναχωρέθηκα που δεν το έβγαλα από την τσάντα μου
να το διαβάσουμε μαζί.
Αυτά παθαίνεις με τις συνήθειες.
Έχω πάντα μαζί μου το τετράδιό μου κι έτσι ξεχνάω πως το έχω μαζί μου.
Σαν τα γυαλιά ηλίου που τα ψάχνεις όταν τα φοράς στο κεφάλι σου.

Δεν πειράζει όμως, είχα καιρό να κάνω αφιέρωμα στον Λειβαδίτη.
Για πάμε —που θα 'λεγε κι ένας γνωστός μου.

 ~

Όταν είχαμε τη νεότητα ήμασταν πολύ νέοι για να επωφεληθούμε

~

—αλλά η πραγματικότητα είναι κάτι το δευτερεύον που διέκοψε για λίγο
τα μεγάλα μας όνειρα—

~

Κι αυτή η νοσταλγία μας για κάτι που ποτέ δεν υπήρξε 
—αχ, όλες οι ευτυχίες ήταν προορισμένες για σένα, 
αλλά από μια παρανόηση ή απρονοησία 
είχες κατέβει στην προηγούμενη στάση.

~

Μια γυναίκα τόσο θλιμμένη που ο κόσμος θα 'πρεπε να ξαναρχίσει.

~

Τελικά όλα περνάνε χωρίς να το καταλάβει κανείς
σα να συνέβησαν
κάπου αλλού ή σ' έναν άλλον

~

Το καλοκαίρι ο ουρανός διανυκτερεύει

~

άνθρωποι κυριακάτικα θλιμμένοι κάθε Δευτέρα. 

~

Μα όταν ένας άνθρωπος στο δρόμο γυρίσει και σε κοιτάξει με πόνο, 
η μισή ανθρωπότητα έχει σωθεί.

~

Κι αυτή η αλλόκοτη ευδαιμονία που νιώθεις καμιά φορά, 
ακόμα κι όταν όλα γύρω έχουν γίνει στάχτη —ίσως αυτό είναι ο Θεός.

~

Κι ίσως, σκέφτομαι, Κόλαση είναι ένα παιχνίδι που κερδίζεις.
Κι αν νικηθήκαμε δεν ήταν απ' την τύχη ή τις αντιξοότητες,
αλλά απ' το πάθος μας για κάτι πιο μακρινό.

~

Τώρα αν θυμάμαι κάτι απ' τη ζωή μου είναι δύο τρία ήρεμα βράδια 
και λίγη μουσική απ' το ανεκπλήρωτο
 — κι αυτά τα γλυκά λόγια που λέμε στον εαυτό μας όταν μας έχουν όλοι απαρνηθεί.

~

Κάποτε θα σου διηγηθούν όλες τις λεπτομέρειες της ζωής σου, 
αλλά εσύ δε θα τις γνωρίζεις.

~

—μην παραξενεύεστε λοιπόν που έμεινα τόσο νέος: εγώ δεν είχα ιστορία, 
όπως και τα πιο ωραία λόγια που τα βρίσκουμ όταν είναι πλέον αργά.
Οι πιο ωραίες ιστορίες είναι όταν δε μας γνωρίζουν.

~

σα να μαντεύαμε αόριστα ότι στο βάθος η μουσική δεν είναι πάθος ή όνειρο, 
νοσταλγία ή ρεμβασμός
αλλά μια άλλη δικαιοσύνη.

~

Όσο για κείνη την ιστορία υπάρχουν πολλές εκδοχές.
Η καλύτερη όμως είναι πάντα αυτή που κλαις.

~

αγαπούσα πάντα τους συναθρώπους μου κι αυτό είναι μία απ' τις αρετές 
στις οποίες ανάλωσα τη ζωή μου 

~

μπορεί να είμαι υπερήφανος αλλά θέλω να ξέρω τι χάνω, έτσι είμαι πλασμένος, 
δεν μπορώ να εθελοτυφλώ—ίσως γι αυτό γίνομαι αντιπαθητικός

~

γιατί βέβαια, το βλέπετε, εγώ όλα τα ξέρω, όλα τα έζησα —
μόνο ποτέ δεν είχα υποπτευθεί πόσο ατελείωτη
μπορεί να είναι μια νύχτα.

~

Το τελευταίο θα μπει σε φωτογραφία από το τετράδιο που λέγαμε.
Επειδή το αγαπώ ιδιαιτέρως.
Κι επειδή ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που διάβασα κάτι
που είχε γράψει κάποιος άλλος
και που περιέργαφε τόσο εύστοχα ολόκληρη την κοσμοθεωρία μου.

τα όνειρα της Κυριακής

Μ' αρέσουν πολύ οι Κυριακές, μπορεί να είναι και η αγαπημένη μου μέρα. Αν το έλεγα αυτό στον εαυτό μου όταν πήγαινα σχολείο θα αδυνατούσε να καταλάβει. Δε θα μπω όμως στη διαδικασία να συγκρίνω τις Κυριακές μου, μού αρκεί που μου αρέσουν οι Κυριακές.

Είναι 22 Νοεμβρίου κι εγώ κάθομαι με ανοιχτό το παράθυρο, με λούζει ο ήλιος, πίνω καφέ, ακούω ραδιόφωνο και καμιά φορά κλείνω για λίγα δευτερόλεπτα τα μάτια και σκέφτομαι στιγμές από τις μέρες που πέρασαν και δαγκώνω τα χείλια μου. Ύστερα πίνω άλλη μία γουλιά καφέ και χαμογελάω κοιτώντας το πάτωμα λες και πρέπει να αποφύγω κάποιο αδιάκριτο βλέμμα κι είμαι σχεδόν σίγουρη πως κοκκινίζω.

Όμως σ' αυτό το σημείο να διευκρινίσω κάτι: σχεδόν τίποτα δεν είναι τόσο ρομαντικό όσο το περιγράφω. Γιατί αυτό είναι το ταλέντο μου: να περιγράφω όμορφα τους ανθρώπους και τις καταστάσεις. Και δεν πειράζει. Δεν παραπλανώ τον εαυτό μου, ο εαυτός μου ξέρει πολύ καλά πώς έχουν τα πράγματα και τολμά να πει πως αυτή τη στιγμή είναι πολύ χαρούμενος και πως για τις επόμενες στιγμές δεν έχει και πολλή σημασία γιατί δεν μπορεί να ξεχάσει κι αυτό τον άτιμο στίχο του άτιμου του Λειβαδίτη που λέει πως πάντα προτίμησε να καταστραφεί παρά να φύγει ανειδοποίητος, γιατί ξέρετε κάτι; Καταστροφές αντέχω. Δεν αντέχω όμως να αναρωτιέμαι και να μη μαθαίνω.

Λοιπόν, το θέμα είναι, πως δεν είναι μια Κυριακή ρομαντική, και πως Κυριακή ρομαντική δε θυμάμαι κι εγώ από πότε έχω να ζήσω. Είναι όμως μια Κυριακή όμορφη, και Κυριακή άσχημη δε θυμάμαι από πότε έχω να ζήσω. Μ' αρέσει η καθημερινότητα και τα σαββατοκύριακά μου. Κι ίσως όλα αυτά να τα γράφω εδώ για να μην τα γράψω κάπου αλλού, κάπου όπου μπαίνει και παραλήπτης. Ίσως κάποια στιγμή, αλλά όχι ακόμα. Αν λοιπόν δεν είχα βάλει στον εαυτό μου όρια και χρονοδιάγραμμα, θα έγραφα μάλλον κάτι τέτοιο ωραίο.

Κι ύστερα εκείνος θα μου 'λεγε ότι είμαι γαμάτη, γιατί απ' ό,τι κατάλαβα αυτό λέει κάθε φορά που ανοίγω το στόμα μου και μιλάω, εγώ θα του 'λεγα "το ξέρω" και εκείνος θα γελούσε. Μετά ίσως πίναμε ένα ουίσκυ ακόμα, και πιο μετά ποιος ξέρει. 

"...κι ούτε θυμάμαι να κοιμήθηκα μια νύχτα χωρίς πάλι να χάσω, όμως πήρα την απόφαση  να φτάσω στα έσχατα και να τους δείξω ένα μέρος απ' όλο αυτόν τον θησαυρό, άλλωστε πάντα προτιμούσα να καταστραφώ παρά να φύγω ανειδοποίητος, έτσι έζησα κατά τρόπο υπέροχο." *

Δεν υπάρχει κανένα συναίσθημα και καμιά κοσμοθεωρία -δικιά μου- που να μην την έχει περιγράψει άψογα ο Λειβαδίτης. πάντα προτιμούσα να καταστραφώ παρά να φύγω ανειδοποίητος. Κι αν με ρωτούσες τι θες; θες να νιώσεις τέλεια και μετά να πληγωθείς τρελά ή θες να 'ναι για λίγο τα πράγματα αδιάφορα κι ανώδυνα; Για τίποτα στον κόσμο δε θα διάλεγα το ανώδυνα.

Αλλά θα μου πεις είμαι μικρή ακόμα. oh well, I can't argue with that, αλλά ούτε και θα πάψω να προσπαθώ να δείχνω ένα μέρος απ'όλο αυτόν τον θησαυρό. Έτσι ώστε, όσο περνάει απ'το χέρι μου, όσοι αγαπώ να ζούνε κατά τρόπο υπέροχο.

*Βιολέτες για μια εποχή

[ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ]

Κι αν αγαπήσαμε, αγαπήσαμε πράγματα που τρεμόσβηναν στο βάθος και χάνονταν γρήγορα,
όπως οι έρωτες των αρρώστων που θα είναι σύντομοι μα ο θεός τους ευλόγησε να φαίνονται αιώνιοι
και οι κήποι μας βάζουν ερωτήματα αναπάντητα
με ρόδα ή γιασεμιά
κι ω χίλιοι σπασμένοι καθρέφτες της σελήνης και η θάλασσα τρελή,
τρελή, που προσπαθεί να τους συναρμολογήσει.


Ο κόσμος μόνο όταν τον μοιράζεσαι υπάρχει...

lift up the receiver, I'll make you a believer*

πάρτε αυτό γιατί το σκέφτομαι αυτές τις μέρες

και γιατί είναι υπέροχη σειρά και γιατί η 2η σαιζόν ξεκινάει τη μέρα που τελειώνει η εξεταστική κι αυτό είναι στις 14 φεβρουαρίου και ναι έχουμε κάνει πολλά αστεία γι αυτή τη σύμπτωση.

Έχω σχέδια που λες για του αγ.βαλεντίνου, σχεδιάζω να βρίσκομαι σε κάποιο τραίνο. Κι όπου και να πηγαίνω ωραία θα'ναι γιατί ο,τιδήποτε εμπεριέχει ένα τραίνο είναι ωραίο.

Και σήμερα δίνω δύσκολο μάθημα αλλά ωραίο μάθημα.
Και βάφτηκα κιόλας για πολύ συγκεκριμένο λόγο: γιατί αν γράψω καλά θα νιώθω και έξυπνη και όμορφη κι αν δε γράψω καλά θα νιώθω χαζή αλλά όμορφη παρ'όλα αυτά. Είναι μια τακτική που χρησιμοποιώ συχνά τελευταία. Όταν νιώθω πως κάτι πρόκειται να μην πάει καλά, το κάνω με κραγιόν. Γιατί όσο στραβά κι αν πάει,τουλάχιστον θα'μαι ένα κορίτσι με κραγιόν.

Και τώρα που είπα κραγιόν, συγκινήθηκα πάλι, εδώ και λίγες μέρες η λέξη κραγιόν έχει πάρει για πάντα άλλη σημασία και σκέφτομαι ένα ροζ κραγιόν και χαμογελάω και σκέφτομαι πάλι τον Λειβαδίτη γιατί λέει είναι κάποιοι άνθρωποι τόσο πολύ ξεχωριστοί που αξίζει να ζεις για να τους συναντήσεις.

:)

ΥΓ κι επειδή είμαστε και του σκληρού ήχου τελευταία:
      * http://www.youtube.com/watch?v=Rl6fyhZ0G5E

lay down like a naked dead body*

Σήμερα σκεφτόμουν πως πολλά πράγματα που με αφορούν,έχουν διχασμένη προσωπικότητα. 

 Για παράδειγμα αυτό το χαμόγελό μου* έχω δύο χαμόγελα. Έχω αυτό το γλυκό και τρυφερό -και θλιμμένο,σύμφωνα με κάποιους. Κι έχω κι αυτό που η καθηγήτρια των αγγλικών μου το έλεγε "the cat swallowed the canary". 

Ή ας πούμε το τραπέζι στο παράθυρο. Το τραπέζι στο παράθυρο δεν είναι γραφείο,είναι τραπέζι. Χρησιμοποιείται σαν γραφείο αλλά είναι καλύτερα που είναι τραπέζι γιατί τα γραφεία είναι αυστηρά. Δεν έχει πάνω υπολογιστή,εξάλλου είναι σε παράθυρο,ο υπολογιστής θα τα κατέστρεφε όλα. Και κοίτα τώρα τι έχει πάνω αυτό το τραπέζι: έχει αρωματικά κεριά -3 στον αριθμό-, έχει ένα σημειωματάριο με μυστικά, έχει τις Συνήθεις Διαφορικές Εξισώσεις κι ένα τετράδιο που χρησιμεύει στην επανάληψη κι έχει και τη μελαγχολία του Παρισιού του Μπωντλαιρ κι ένα τετράδιο χωρίς γραμμές. Αυτό το τραπέζι είναι το αγαπημένο μου οξύμωρο μέσα στο σπίτι. Γιατί οξύμωρα υπάρχουν κι άλλα εδώ μέσα. 

Απορώ γιατί έβαλα να ακούσω το sunday mornings του Κασετόφωνου. Αφού δεν είναι όλες οι Κυριακές ίδιες. Δεν είναι καμιά μέρα ίδια με την άλλη κι εγώ σήμερα δε νιώθω σάντευ μόρνινγκ ούτε σάντευ αφτερνούν φορ δατ μάτερ. Νιώθω ακόμα αντεργκράουντ και κάπως σκοτεινή και θέλω να ακούω συνεχώς αυτό, θέλω το δωμάτιό μου να μην έχει πολύ φως κι ο καιρός να μην έχει πολύ ήλιο και να'ναι χειμώνας όπως θα 'πρεπε -κι όπως είναι- γιατί οι αλκυονίδες είναι ωραίες δε λέω, αλλά πώς θα τις εκτιμήσεις αν δεν ακολουθήσει το κρύο και η σκοτεινιά.

Κι ύστερα σκέφτομαι πως αύριο είναι Δευτέρα κι ο κόσμος θα γεμίσει  ανθρώπους κυριακάτικα θλιμμένους**,όπως κάθε Δευτέρα.



* δατ
**Λειβαδίτης- φωτισμένο παράθυρο

αλλάζει πρόσωπα η θλίψη

"κι όταν ένα παιδί κοιτάει μ'έκσταστη το δειλινό,

είναι που αποθηκεύει θλίψεις για το μέλλον"*

Θέ μου, ποιος ξέρει πόσα δειλινά έχω κοιτάξει.

Κι ακόμα τα κοιτάω κι αποθηκεύω θλίψη,αλλά,ξέρεις, απ'αυτή τη θλίψη την όμορφη που αν ήταν γυναίκα θα φορούσε ένα μαύρο φόρεμα με δαντέλα και θα'χε κόκκινα χείλη και θα'χε και το πιο μαγνητικό βλέμμα του κόσμου και θα την ερωτευόσουν -όλοι θα την ερωτευόντουσαν- γιατί η θλίψη είναι ελκυστική και απαραίτητη.

Η θλίψη είναι πανέμορφη αρκεί να 'χεις προμηθευτεί τα κατάλληλα βιβλία, ένα τετράδιο με κίτρινα φύλλα χωρίς γραμμές κι ένα μαύρο στυλό με υγρή μελάνη. Και μουσική. Γιατί η μουσική είναι η θλίψη όσων δεν πρόφτασαν ν'αγαπήσουν.* Και γιατί τίποτα δεν είναι πανέμορφο χωρίς μουσική. Και κανένας. Ουτέ καν- κανένας.

* ε Λειβαδίτης ντε.

η γυναίκα που διάβαζε ποιήματα

Όσο για κείνη την ιστορία υπάρχουν πολλές εκδοχές.
Η καλύτερή όμως είναι πάντα αυτή που κλαις.

Αγαπούσα πάντα τους συνανθρώπους μου κι αυτό είναι μία απ'τις αρετές στις οποίες ανάλωσα τη ζωή μου.
Διότι και το να'σαι συνεχώς απελπισμένος προσβάλλεις το Θεό.

~

Κι αυτή η αλλόκοτη ευδαιμονία που νιώθεις καμιά φορά,ακόμα κι όταν όλα γύρω σου έχουν γίνει στάχτη - ίσως αυτό είναι ο Θεός.

Κι ίσως σκέφτομαι, η Κόλαση είναι ένα παιχνίδι που κερδίζεις.
Κι αν νικηθήκαμε δεν ήταν απ'την τύχη ή τις αντιξοότητες, αλλά απ'το πάθος μας για κάτι πιο μακρινό.*

Για κάτι πιο συναρπαστικό εγώ θα έλεγα. Για κάτι που σε πιάνει απ'τη μέση και σε πετάει στον ουρανό και χαίρεσαι ακόμα και την πτώση- χαίρεσαι κυρίως την πτώση γιατί βλέπεις πόσο υπέροχη είναι η ζωή σου ακόμα κι από ψηλά και πόση τύχη -θεέ μου πόση τύχη!- είχες για να τα ζήσεις όλα αυτά. Κι όταν τελειώσει η πτώση και τότε θα χαίρεσαι γιατί θα σκέφτεσαι "έφτασα επιτέλους,πόσο χαίρομαι που είμαι και πάλι κοντά". Κι αν κάτι απ'αυτά που λέω βγάζει κάποιο νόημα τότε το νόημα είναι πως ό,τι αξίζει στον άνθρωπο είναι να ζήσει έστω μια φόρα στη ζωή του μια ιστορία της προκοπής.**

Και παρόλα αυτά τα όμορφα ή έστω γλυκόπικρα,παρόλη την τρυφερότητα που κρύβουν οι βιολέτες και οι εποχές εγώ μόνο έναν στίχο σκέφτομαι κι αυτός είναι για "μια γυναίκα τόσο θλιμμένη που ο κόσμος θα'πρεπε να ξαναρχίσει".*

*Τάσος Λειβαδίτης-Βιολέτες για μια εποχή
**Διονύσης Χαριτόπουλος-Ο άνεμος κουβάρι


ΥΓ καμιά φορά το πάω καλά με τη θεωρία περί αισιοδοξίας και έρωτα και χαράς και I feel pretty oh so pretty. Αλλά μη γελιέστε,στην πράξη ακούω διάφανα κρίνα.