Subject to change

Subject to είναι μια φράση που πρώτη φορά είδα γραμμένη σε συντομογραφία (s.t.)
και άκουσα να προφέρει ο καθηγητής του γραμμικού προγραμματισμού στη σχολή.
 Υπήρχε μία συνάρτηση που ονομαζόταν αντικειμενική,
και που σκοπός ήταν κάθε φορά να βρούμε κάποιο ακρότατό της
-μέγιστο ή ελάχιστο, ανάλογα με το πρόβλημα.
Η συνάρτηση αυτή υπόκειτο σε κάποιους περιορισμούς,
τους οποίους αραδιάζαμε δίπλα από το s.t.
Το μάθημα ήταν ωραίο και για άλλους λόγους αλλά φιλοσοφικά κράτησα τα εξής:

- η συνάρτηση ήταν subject to στους περιορισμούς, η συνάρτηση ήταν δέσμιά τους
- η συνάρτηση ήταν αντικειμενική

Δέκα χρόνια μετά το μάθημα αυτό, παρατηρώ τα σχέδια που στέλνω στους πελάτες,
και βλέπω μια φράση που μπαίνει αυτόματα στο υπόμνημα:
This is a quotation drawing. Subject to change.
Τα σχέδια είναι σε αρχικό στάδιο. Υπόκεινται σε αλλαγές.

Κι έτσι κάπως πήρα να σκέφτομαι σε τι υπόκειται ο καθένας μας.
Σε ό,τι υπόκεισαι, αυτό είναι ο περιορισμός σου.
Αυτό σε κάνει να φτάσεις στα μέγιστα και τα ελάχιστά σου
-είτε για καλό, είτε για κακό.
Σκέφτομαι πόσο μου αρέσει το ρήμα υπόκειμαι
το ρήμα κείμαι
και πόσο μ' αρέσει να κείμαι γενικότερα
ίσως όμως περισσότερο επί.

Σκέφτομαι τον Δημήτρη να μου λέει πόσο ομόρφυνα
και πόση ηρεμία αποπνέω.
Και μόνο σε ένα πράγμα μπορώ να αποδώσω αυτή την αλλαγή,
η οποία σίγουρα αντικειμενική δεν είναι.
Ομόρφυνα όμως στ' αλήθεια κι αποπνέω ηρεμία.
Δεν άλλαξε η μορφή μου· άλλαξα όμως σαν σύνολο.

Ξέρεις γιατί;
Γιατί κάθε βράδυ γυρίζω στο σπίτι μου.
Γιατί λατρεύω τη διαδρομή που ακολουθώ για να φτάσω εδώ
-είναι γεμάτη δέντρα και μεγάλα πεζοδρόμια.
Γιατί για να φτάσω στην είσοδο του σπιτιού μου,
προσπερνάω ένα μπαρ με αυλή κι ένα δέντρο στη μέση
ένα μανάβικο με ευφάνταστο όνομα και υπέροχους ανθρώπους
και -θεέ μου!- προσπερνάω κι ένα θερινό σινεμά.

Ζω δίπλα σε θερινό σινεμά
και σε μπαρ
και σε καλούς ανθρώπους.

Και γυρίζω στο σπίτι και δεν είναι κανείς εδώ.
Δεν υπόκειμαι και δεν επίκειμαι, μόνο κείμαι.
Subject to nothing θα έλεγε κανείς.
Μα όχι, δεν είναι έτσι.
Είμαι κι εγώ - όπως και τα σχέδιά μου- subject to change.

Glow in the dark

Με συναρπάζουν τα αντικείμενα που φωσφορίζουν στο σκοτάδι.
Έχουν την ιδιότητα,
ενώ όλα γύρω τους είναι σκοτεινά,
αυτά όχι απλά να φαίνονται
αλλά και όσο μπορούν να φωτίζουν γύρω τους.

Και σε αντίθεση με ό,τι έχουμε συνηθίσει, αυτό δεν προκύπτει από τον ηλεκτρισμό· δεν είναι δηλαδή κάτι φτιαχτό.
Είναι μία ιδιότητα του υλικού τους.
Της ύπαρξης τους.

Την έχουν και κάποιοι άνθρωποι αυτή την ιδιότητα.

great expectations

Όταν νομίζεις πως μπροστά σου υπάρχει ένα σκαλοπάτι,
αλλά δεν υπάρχει,
χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου.

Κι όταν νομίζεις πως το ασανσέρ έφτασε,
αλλά έχει έναν όροφο ακόμα,
χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου.

Έτσι λειτουργούν οι προσδοκίες·
όταν δεν υπάρχει κάτι εκεί που το περίμενες,
χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου.

Παραμένουσες θλιπτικές τάσεις

Ο Λειβαδίτης είχε γράψει

Άνθρωποι κυριακάτικα θλιμμένοι κάθε Δευτέρα

εγώ κοιτώντας το ημερολόγιο από πιο μακριά
σκέφτομαι

Άνθρωποι χειμωνιάτικα θλιμμένοι κάθε άνοιξη

Tangled

Τα μαλλιά μου έχουν μεγαλώσει πολύ.
Μπλέκονται στα κουμπιά από το παλτό μου.
Κι εγώ έχω μεγαλώσει και, όπως τα μαλλιά μου, μπλέκομαι κι εγώ.
Και σκέφτομαι πως οι άνθρωποι, όπως και τα μαλλιά, όταν μεγαλώνουν μπορεί να μπλέκονται• κάνουν όμως τόσο όμορφα χτενίσματα.

chances are

Όταν δεν βρέχει ήδη, υπάρχει όμως η πιθανότητα βροχής, προτιμώ να βραχώ παρά να κουβαλήσω ομπρέλα καλού-κακού.

Κυριολεκτικά το λέω, καθώς μόλις αφαίρεσα μία ομπρέλα από την τσάντα πλάτης μου γιατί παραήταν βαριά.

Το κάνω και μεταφορικά όμως. Είναι ο default τρόπος που συμπεριφέρομαι.

Προτιμώ να βραχώ ΑΝ βρέξει, παρά να κουβαλάω βάρος καλού-κακού.

Δε συμπαθώ καθόλου το καλού-κακού. Το αντιπαθώ σαν φράση και σαν πρακτική και σαν όλα.

Αν βρέξει, θα βραχούμε.
Και ύστερα θα στεγνώσουμε.
Και δεν έγινε και τίποτα, βρε αδερφέ.
Δεν έγινε και τίποτα.

σημείο φυγής

Περπατούσα προς το σημείο όπου είχα ραντεβού με τη φίλη μου.
Έβλεπα το σημείο, ήξερα όμως πως θα αργούσα 3 λεπτά με μια πρόχειρη εκτίμηση.
Το σημείο φαινόταν κοντά, δεν υπήρχε τίποτα ανάμεσα σ' εμένα και το σημείο·
κι όμως θ' αργούσα 3 λεπτά.

Τότε σκέφτηκα πως αν βλέπεις τον προορισμό
αυτό δε σημαίνει πως θα τον φτάσεις και γρήγορα
και πως αντίστοιχα, αν δεν τον βλέπεις δε σημαίνει πως είναι μακριά.

Είμαι σίγουρη πως δεν ξεστομίζω καμιά πρωτάκουστη σοφία αυτή τη στιγμή
πως σίγουρα κάποιος το 'χει ξανασκεφτεί
ξαναπεί
ξαναγράψει
και πως κι εγώ ίσως κάποτε κάπου το διάβασα.

Σημασία όμως δεν έχει πότε διαβάζεις κάτι
αλλά πότε το καταλαβαίνεις.

both ways II

Νομίζω πάντα θα 'μαι διχασμένη μεταξύ θεωρητικών και θετικών επιστημών, μεταξύ φιλοσοφίας και επιστήμης και συναισθήματος και λογικής κι όλων των πραγμάτων που αντιπροσωπεύουν στερεές και ρευστότερες λογικές, πεποιθήσεις, οτιδήποτε.

Το νομίζω αυτό γιατί διάβασα Μπουκόβσκι σε ένα διάλειμμα από τα Φαινόμενα Μεταφοράς, πολλές φορές σταμάτησα το διάβασμα για να διαβάσω κάποιο μπλογκ ή για να γράψω στο δικό μου και η πιο πρόσφατη αφορμή γι αυτή τη σκέψη, είναι που διάβασα μόλις για τον εμπειρικό νόμο του Fick και σκέφτηκα τον Αντρέα Εμπειρίκο.

Είμαι καταδικασμένη να κάνω θεωρητικούς συνειρμούς με θετικές αφορμές και το αντίστροφο.
Αλλά δεν πειράζει.
Πόσο βαρετά θα ήταν όλα αν δεν το έκανα.

(don't you) forget about me

Ξεπερνάω δε σημαίνει αντιστρέφω οποιαδήποτε μεταβολή μου προκάλεσε ο άλλος.
Γιατί η ζωή δεν είναι μαρκοβιανή αλυσίδα κι αυτό που είμαι τώρα εξαρτάται από αυτό που ήμουν πριν. Ξεπερνάω ίσως όμως σημαίνει να τείνω προς μια κατάσταση, όπου μπορεί ο άλλος να με έχει επηρεάσει μέχρι τώρα, όμως δεν έχει λόγο στο από 'δω και πέρα. Μπορεί να είμαι όπως είμαι γιατί μου συνέβης εσύ*, το τι θα είμαι αύριο όμως είναι δική μου απόφαση που δε σε συμπεριλαμβάνει πουθενά.

Ξεπερνάω λοιπόν σημαίνει δεν επηρεάζεις τις επιλογές μου. Δε σημαίνει όμως διαγραφή. Δηλαδή μπορεί να σημαίνει και διαγραφή αν αυτό θέλουμε, αλλά μπορεί και όχι.

Κάπως το είχα σκεφτεί τώρα, κάτι θα έγραφα για τη μνήμη και τη νοσταλγία και τι είναι κακό και τι όχι, αλλά τώρα δε θέλω να το κάνω αυτό γιατί συνεχίζω να πιστεύω πως ο καθένας ας κάνει ό,τι έχει ανάγκη οπότε δε θέλω να δίνω συμβουλές λες κι είμαι καμιά ειδική - γιατί δεν είμαι- αλλά τέλος πάντων όταν νιώθεις πως έχεις ξεπεράσει κάτι εντελώς είναι ένα πολύ ωραίο συναίσθημα κι ήθελα κάτι να γράψω γι αυτό και ίσως και να με θαυμάσω λίγο που το 'χω τόσο εύκολο το ξεπέρασμα και να μην αναρωτηθώ τι είδους άνθρωπος είμαι που ξεπερνάω πράγματα στο πιτς φιτίλι, όχι δε θα αναρωτηθώ, τέτοιος άνθρωπος είμαι κι έγινα έτσι από μια σειρά πραγμάτων που μου συνέβησαν -όπως όλοι μας- και δε θα απολογηθώ που είμαι καλά. Ουφ παραλήρημα τέλος, ορίστε κι ένα τραγουδάκι.

*δεν ήμουν σίγουρη αν έχω ξαναδεί κάπου το ρήμα συμβαίνει σε β' ενικό πρόσωπο, αλλά για κάποιο λόγο μου φαινόταν πολύ οικείο. τελικά μάλλον λόγω αυτού μου φαινόταν οικείο.

numbers (don't) lie

Λοιπόν, τώρα που το κεφάλι μου είναι κάπως καθαρό,
βρήκα τι είναι αυτό που με πείραξε πιο πολύ απ' όλα.

Με πείραξε που δε μου βγήκαν τα μαθηματικά.
Γιατί έχω μάθει να εμπιστεύομαι τα μαθηματικά,
έχω μάθει να εμπιστεύομαι γενικά,
αλλά τα μαθηματικά και λίγο παραπάνω.
Και καταλαβαίνεις πόσο αναπάντεχο είναι
να μη σου βγαίνουν τα μαθηματικά.

Το έξι, για παράδειγμα, το έξι είναι ένας τέλειος αριθμός.
Το άθροισμα των διαιρετών του ισούται με τον ίδιο τον αριθμό
1+2+3=6
Το έξι είναι τέλειος αριθμός.
Αυτό που έγινε μ' εμάς ξέρεις τι ήταν;
Εγώ ήμουν , ας πούμε ένα τέσσερα
κι εσύ ήσουν ας πούμε ένα δύο
και με κάποιον παράλογο τρόπο,
το άθροισμά μας δεν ήταν έξι,
δεν ήταν τέλειο.

Σύμφωνα με τα μαθηματικά όμως, θα 'πρεπε να 'ναι.
Σύμφωνα με την κοινή λογική, εμείς οι δύο μαζί
θα ήμασταν κάτι τέλειο.
Αλλά δεν ήμασταν.
Δεν ήμασταν έξι, δεν ήμασταν αριθμός τέλειος.
Ήμασταν, ας πούμε, ένα εφτάρι.
Έχει στυλ, είναι πρώτος αριθμός, δεν είναι κάτι αδιάφορο τελείως.
Αλλά ξέρεις τι άλλο είναι;
Περιττό.
Μπορούσαμε και χωρίς αυτό.