Blood Shot Adult Commitment

Εδώ και κάποιο καιρό νιώθω τριαντάρα - χωρίς να είμαι ακόμα.
Και μ' αρέσει.

Νιώθω πως είναι μια μαγική ηλικία
Είμαι αρκετά νέα για να περνάω το σαββατόβραδό μου σ' ένα πεζούλι πίνοντας αλκοόλ
χωρίς να συνιστώ περίεργο θέμα.
Είμαι αρκετά μεγάλη για να μην εξαρτώμαι από κανέναν.

Είμαι αρκετά μεγάλη για να κάνω το δικό μου.
Όχι από καπρίτσιο·
επειδή το να κάνω αυτό που πρέπει
κι αυτό που περιμένει κανείς από μένα
δεν είναι κάτι που με αφορά.

Νιώθω πιο ελεύθερη από ποτέ,
πιο όμορφη από ποτέ,
πιο χαρούμενη από ... καιρό.

Θυμάμαι τον Ιάσονα να μου λέει πως το αγαπημένο του πράγμα σε μένα
είναι το πόσο αγαπώ τους φίλους μου.

Η σύνθεση των φίλων μου έχει αλλάξει
μετά τον γνωστό διασκεδασμό στο τέλος των σπουδών.

Τώρα έχω φίλες.
Και είναι υπέροχες.
Σχεδόν στεναχωριέμαι για όσους δεν ξέρουν τις φίλες μου.

Η Θεσσαλονίκη είναι μαγική την άνοιξη.
Η άνοιξη είναι μαγική παντού.
Και εκεί γύρω στα τριάντα, είναι μια μαγική ηλικία.

Old enough to pay
Young enough to kick around

V is very very (extra)ordinary

Η πρώτη μου εκτίμηση για το 2017 είναι πως όλοι μας
—οι φίλοι μου δηλαδή—
μοιάζουμε,
για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια,
πάρα πολύ νορμάλ.

Και είναι τόσο
μα τόσο
μα τόσο
ανακουφιστικό.

ΥΓ πάντα πίστευα στην άνοιξη. Ευχαριστώ άνοιξη.

Κι ήτανε μπιτ που σπάει με βία το έμμετρό του παρελθόν.

Σας έχει τύχει ποτέ να γνωρίσετε έναν τύπο σε ένα πάρτυ,
να συζητάτε για ποίηση,
να είναι πολύ μελαχρινός και όμορφος,
αλλά εσύ μόλις να 'χεις ξεκινήσει ωραία σχέση,
κι έτσι να μην κάνετε τίποτα πέρα απ' το να μένετε ώρα αγκαλιασμένοι,
και να πίνετε τζιν σκέτο;

Και μετά να περάσουν εφτά χρόνια,
να είστε σινγκλ,
να τον συναντήσετε τυχαία σε ένα πάρτυ,
να χαρείτε,
να χορέψετε,
να πάτε ξημερώματα στο πιο ροκ ξενυχτάδικο,
και να φιληθείτε αφού έχει βγει ο ήλιος με σάουντρακ διάφανα κρίνα;

Υποθετικά, αν σας συνέβαινε κάτι τέτοιο
θα ήταν ίσως ωραίο.



ΥΓ Σκέφτομαι το μέλλον απ' το παρελθόν και θέλω να δείξω κωλοδάχτυλο στο παρελθόν και να φορέσω κοκάλινο γυαλί ηλίου και να σκάσω χαμογελάρα στο μέλλον.

ΥΓ2 ο καλύτερός μου φίλος μόλις μου έστειλε μία εικόνα που έχει τον Τζόννυ Ντεπ και λέει "If  you love two people at the same time, choose the second. Because if you really loved the first one you wouldn't have fallen for the second". Kαι χαμογέλασα γιατί 1.Τζόννυ Ντεπ. 2.αυτό που λέει είναι ολόσωστο, 3. αν το σκεφτόμουν αυτό πριν 7 χρόνια ποιος ξέρει πώς θα ήταν τώρα τα πράγματα; και 4. επειδή ο φίλος μου το είδε και μου το 'στειλε επειδή με ξέρει τόσο καλά και τον αγαπώ.

κάτω από φώτα κόκκινα κοιμάται η Σαλονίκη

Λοιπόν η Αθήνα μου αρέσει πάρα πολύ.
Νομίζω πως θα περνούσα πολύ ωραία αν έμενα εκεί
και θα ήθελα να το κάνω κιόλας.

Αλλά όσο ωραία κι αν έχω περάσει στην Αθήνα
—πόσο μάλλον αν "όχι και τόσο"—
όταν φτάνω στη Θεσσαλονίκη έχω στο στήθος ένα φτερούγισμα
σα να πηγαίνω να συναντήσω γκομενο.

Έχει αυτή την ατμόσφαιρα
υγρή
μελαγχολική
και πανέμορφη.

Νομίζω πως αν μου άρεσαν οι γυναίκες, έτσι θα μου άρεσαν.
Υγρές, μελαγχολικές και πανέμορφες.

Και μου ανεβαίνει στο στόμα ένα μακρόσυρτο
αχ.

Κι έτσι ξέρω.

 

Κάποιοι στίχοι από αυτό, ήταν γραμμένοι στα πρώτα, μπλε σταράκια μου.

εκεί που όλα είν' ωραία*

Χαιρόμουν που θα επέστρεφα με το τραίνο. Μία 50λεπτη πτήση δε θα μου αρκούσε για να γίνω κουκλίτσα και να παρουσιαστώ στη μάνα μου, να της πω "είμαι καλά" και να με πιστέψει. Είχα προετοιμαστεί για βαρύ ταξίδι.

Δεν ήταν τελικά. Σε σχεδόν ανάλογη φάση στα 22 μου χρειάστηκα ένα δίμηνο να κλαίω για να με πάρει ο ύπνος. Τώρα μου έφτασε —ελπίζω δηλαδή— ένα απόγευμα. Ένα πολύ κακό απόγευμα. Μάλλον μεγαλώνω υπέρ μου.

— Την κόκκινη γραμμή παίρνω,ε;
— Ναι, προς Ανθούπολη.
— Αλίμονο.

Συνάντησα φίλη στο σταθμό. Στην αρχή απογοητεύτηκα που η τύχη δε με άφησε να μείνω μόνη μου. Γρήγορα όμως κατάλαβα πως κι αυτή δεν ήταν στα καλύτερά της και έτσι κάπνισα κάποια τσιγάρα Κάμελ συζητώντας με τη Μαρίνα και περιμένοντας το τραίνο και ελπίζοντας Θέε μου μακάρι να με πάρει ο ύπνος. Βρήκα τον τέλειο τρόπο να περιγράψω αυτό που ένιωθα:
Μεθαύριο είναι Χριστούγεννα, αλλά εγώ θα ήθελα να είναι απλά Κυριακή.

Το ταξίδι ωστόσο δεν ήταν άσχημο. Άκουσα γι άλλη μια φορά Δεληβοριά ταξιδεύοντας. Δεν το έκανα τόσο επειδή ήθελα μουσική, όσο για να μην ακούω την ανακοίνωση των στάσεων μπας και καταφέρω να κλείσω τα μάτια μου. Τα μάτια μου, που χτες δεν ήταν ούτε καφέ, ούτε πράσινα, ούτε κανένας συνδυασμός τους. Χτες ήταν κόκκινα.

Ήμουν στο σπίτι στις 7 ακριβώς.
Έστρωσα.
Κοιμήθηκα.
Ξύπνησα το απόγευμα.
Σκέφτηκα για λίγο τι θέλω να κάνω τον εαυτό μου.
Δε μου πήρε πολλή ώρα να αποφασίσω πως πάντως στη μοίρα του δε θα τον αφήσω κι αν μη τι άλλο του χρωστάω βόλτα. Πήρα το βιβλίο μου, το τετράδιό μου, την κασετίνα και τα Κάμελ μου και ξεκίνησα.

Θυμήθηκα πως αυτό το έκανα τον περασμένο Μάρτιο και δε μου άρεσε αυτή η ομοιότητα. Τον περασμένο Μάρτιο δεν είχα όρεξη για τίποτα. Περπατούσα στην πόλη ανικανοποίητη, δεν ήξερα πού πάω, ήξερα μόνο πως δεν αντέχω να είμαι στο σπίτι. Περπατούσα κι ένιωθα να με κυνηγάνε και να μου λείπει ένας προορισμός. Στάθηκα στο φανάρι, τράβηξα μια τζούρα, και είπα στον εαυτό μου "Τώρα δεν είναι ο περασμένος Μάρτιος. Είναι αυτός εδώ ο Δεκέμβρης".

Συνέχισα την πολύ συγκεκριμένη διαδρομή που κάνω όταν κατεβαίνω στο κέντρο και που δεν είναι η συντομότερη. Είναι αυτή που μ' αρέσει. Περνώντας όμως από τον γνωστό καθρέφτη του παιχνιδάδικου στον οποίο πάντα τσεκάρω τα μαλλιά μου, άκουσα δυνατή μουσική να έρχεται από το στενό. Τότε θυμήθηκα! Θυμήθηκα πως τις παραμονές Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς η Θεσσαλονίκη είναι ολόκληρη μια μεγάλη γιορτή. Έστριψα για να περάσω μέσα από τη γιορτή. Ένα χέρι έσφιξε το μπράτσο μου και σχεδόν το ένιωσα να χαμογελάει. Ήταν ο φίλος μου ο Ν. που είχα καιρό να δω. Ήπια έναν καφέ, με ρώτησε τι έχω, είπα τίποτα. Κάποιοι τύποι με πνευστά και κρουστά έπαιξαν δίπλα στ' αυτιά μας το να 'ταν η χαρά οικόπεδο. Η χριστουγεννιάτικη Θεσσαλονίκη κέρδιζε έδαφος σιγά-σιγά.

Θυμήθηκα το αδιάκοπα που το άκουσα πολλές φορές στο τραίνο και τον στίχο
η Θέσσαλονίκη σου θ' ανάβει για μας
και σκέφτηκα πως εμείς δεν είμαστε
η Θεσσαλονίκη μου όμως είναι.

*Θεσσαλονίκη με φεγγάρι / όλους τους πόνους μου να πάρει

το μέλλον απ' το παρελθόν

Αυτό είναι ένα τραγούδι που έχω ακούσει πολλές φορές
και που δεν έχω νιώσει καμία.
Δεν υπερβάλω.
Δεν εννοώ πως δεν έχω ζήσει καμία ωραία ιστορία
άξια να τραγουδιστεί.
Αλλά αυτό το τραγούδι πέρα από τον έρωτα
και την τρυφερότητα
και τη μουσική,
τη φασαρία,
και τα αρώματα
έχει και κάτι άλλο.

Το βασικότερο συναίσθημα που μου δημιουργεί αυτό το τραγούδι
είναι αυτό του αναπόφευκτου.
Ότι αυτοί οι δύο δεν υπήρχε πιθανότητα να μην φιληθούν.
Ήταν αναπόφευκτο.
Αυτό ήθελα να πω σήμερα.

το λες και ισορροπία

Στις 5 το πρωί ξερνούσα σ' ένα δέντρο στην παραλιακή.
Στις 12 το μεσημέρι μαγείρευα φακές έχοντας χανγκόβερ.
Θεωρώ πως στις δύο αυτές φράσεις συνοψίζεται το να είσαι 25.

Unwillingly mine

Περπατούσα στην Αγίου Δημητρίου και σκεφτόμουν πως ένας ακόμα λόγος που μου αρέσει τόσο το φθινόπωρο, είναι πως έχει τον ιδανικό καιρό για να φοράμε τα δερμάτινά μας. Είναι η εποχή του δερμάτινου μπουφάν. Κι αυτό δεν είναι ασήμαντο. Είναι σημαντικό.

Θυμάμαι που με ρώτησες γιατί το φθινόπωρο είναι η αγαπημένη μου εποχή και δε σκέφτηκα τίποτα πιο έξυπνο και τίποτα πιο λυρικό να πω, πέρα από "έχει δροσιά". Είναι σημαντική και η δροσιά, δε λέω. Αλλά είναι και τόσα άλλα.

Είναι η πιο τρομακτική εποχή για να γυρίζεις αργά σπίτι το βράδυ. Το θυμήθηκα χτες αυτό, γιατί κατηφόριζα το στενάκι που οδηγεί στο σπίτι —αυτό το έρημο κι έτσι κι αλλιώς τρομακτικό στενάκι— και το μόνο που ακουγόταν ήταν τα βήματά μου —πράγμα που πάντα με τρομάζει, ό,τι εποχή και να έχουμε. Σκέψου τώρα το μόνο που ακούγεται να είναι τα βήματά σου και επιπλέον το πεζοδρόμιο να είναι στρωμένο με πεσμένα φύλλα. Ξαφνικά τα βήματά σου δεν κάνουν γκντουπ-γκντουπ αλλά κρατς-κρατς. Ήχος ασύγκριτα πιο εύκολα εντοπίσιμος από ένα χαμηλής συχνότητας γκντουπ-γκντουπ. Αν φοβάσαι, θέλω να πω, τότε το φθινόπωρο θα φοβάσαι περισσότερο ακόμα. Το γεγονός βέβαια πως εγώ αυτή την εποχή τη λατρεύω, μάλλον κάτι περίεργο λέει για μένα και τη σχέση μου με το φόβο. Αναπόφευκτα σκέφτομαι την εισαγωγή από τον Πεχλιβάνη. Δε βαριέσαι.

Ήθελα οπωσδήποτε να πιω ένα ακόμα ρούμι και ήθελα να το πιω σε συγκεκριμένο μαγαζί. Είχα κανα δυο φίλους στο μυαλό μου, ήξερα όμως πως κανείς τους δεν ήταν διαθέσιμος. Ένιωσα έναν βραχύβιο θυμό που δεν είχα παρέα να βγω, επικράτησε όμως μια ανακούφιση του τύπου "έλα τώρα καλή μου, αφού γουστάρεις να βγαίνεις μόνη σου, μη μας το παίζεις θιγμένη". Κι έτσι πήρα τα ποδαράκια μου και πήγα στο στέκι.

Το ήξερα πως δε θα έβρισκα σκαμπό στο μπαρ. Είναι Παρασκευή έντεκα το βράδυ, δεν περιμένουν εσένα τα σκαμπό γλυκιά μου. Δεν πειράζει. Υπάρχει ένα κομμάτι μπάρας που κοιτάει στον τοίχο —στον κόκκινο τοίχο— κι εκεί θα καθίσω. Εκεί κάθισα. Έκανα ένα τσιγάρο κι ήπια το μισό σέιλορ τζέρυ. Έκανα τράκα άλλο ένα τσιγάρο, καθώς το μπάτζετ μου ήταν "θα αγοράσεις καπνό ή θα πιεις ποτό, διάλεξε" κι εγώ είχα διαλέξει το ρούμι. Εύκολα κάνεις τράκα τσιγάρο. Τράκα ρούμι είναι άλλη φάση κι εγώ σε τέτοια φάση δεν είμαι —δεν ήμουν και ποτέ.

Το μαγαζί έπαιζε killing moon από echo and the bunnymen και το θεώρησα τρομερά καλό σημάδι καθώς αγαπώ αυτό το τραγούδι. Αγαπώ ιδιαιτέρως την ομοιοκαταληξία killing time-unwillingly mine. Δεν ξέρω τι λέει πιο πριν, αλλά αυτό το unwillingly mine μου κάθεται στο λαιμό και στο στήθος και παντού κάθε φορά που το ακούω. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς πόσα πράγματα είναι δικά του χωρίς να τα έχει επιλέξει και πιστεύω ο καθένας θα νιώσει τον στίχο αυτό να του κάθεται στον λαιμό και στο στήθος και παντού.

Θα επέστρεφα με τα πόδια αλλά κοίταξα την ώρα και προλάβαινα λεωφορείο. Δε γαμιέται λέω; Πόσο καιρό έχω να πάρω λεωφορείο; Θα πάρω λεωφορείο. Έρχεται σε τρία λεπτά. Τζάμι.

Ανεβαίνω και βρίσκομαι ανάμεσα σε δύο φίλους που συζητάνε τι θα κάνουνε μετά κι αν θα πιούνε κρασί κι είμαι αναγκασμένη να ακούω τα σχέδιά τους, χωρίς καθόλου να το θέλω. Προτείνω στον έναν ν' αλλάξουμε θέση. Νομίζω του φάνηκα ευγενική κι αλτρουίστρια ενώ στην πραγματικότητα ήμουν εγωίστρια και νευριασμένη. Δε βαριέσαι. Έτσι βρέθηκα δίπλα σε ένα ωραίο αγόρι το οποίο δεν είχα παρατηρήσει πριν και που όταν πάτησα το κουμπί της στάσης έκανε πίσω για να πλησιάσω στην πόρτα. Με την κίνηση αυτή βρέθηκα μπροστά του κι ασφυκτικά κοντά του γιατί το λεωφορείο ήταν γεμάτο —ήταν το τελευταίο βλέπεις. Του είχα γυρισμένη πλάτη και τα αυτιά μου ήταν στο ύψος των χειλιών του και άκουγα την ανάσα του και δεν ξέρω αν ανάσαινε βαριά ή αν ήταν η ιδέα μου, κάτι όμως σ' αυτό το σκηνικό ήταν τρομερά ηλεκτρισμένο και απ' τη μία σκέφτηκα πόσο σέξυ μπορεί να γίνει ένα αστικό κι από την άλλη πόσο άρρωστη μπορεί να είμαι που βρίσκω ακόμα και σ' αυτό κάτι το σεξουαλικό. Δε βαριέσαι. Έφτασα.

Άνοιξα κατευθείαν τον υπολογιστή και προσπαθούσα να συγκρατήσω στη μνήμη μου όλα αυτά που ήθελα να γράψω, δύσκολο τασκ για τύπισσα που πίνει μόνη της ρούμια στη Ναυαρίνου Γούναρη. Αλλά πριν αρχίσω να γράφω έβαλα ν' ακούσω το killing moon και, αν με ρωτάς, έκανε όλη τη διαφορά.

Fate
Up against your will
Through the thick and thin
He will wait until
You give yourself to him

εδώ είναι ωραία, μίστερ

Είμαστε ωραία παιδιά.
Πηγαίνουμε σε λάιβ όσο πιο συχνά μπορούμε —κι επειδή θέλουμε, μπορούμε συχνά.
Πηγαίνουμε σε μικρά λάιβ σε υπόγεια και σε μεγάλα λάιβ σε συναυλιακούς χώρους.
Και παίρνουμε δεύτερο ουίσκυ ενώ δεν έχουμε λεφτά για δεύτερο ουίσκυ·
προτιμάμε όμως να γυρίσουμε με τα πόδια,
παρά να περάσει στεγνή η συναυλία.
Και καμιά φορά μας παίρνουν τα ζουμιά σε ορισμένα τραγούδια, έτσι αναπάντεχα.
Όχι ακριβώς αναπάντεχα δηλαδή,
ξέρουμε ποια τραγούδια είναι επικίνδυνα για τον καθένα μας·
αλλά πάντα έχουμε την ελπίδα ή την ψευδαίσθηση πως "αυτή τη φορά δε θα πειράξει".
Αλλά πειράζει.
Δε θα πω "πειράζει ακόμα", γιατί δεν πειράζει ακόμα.
Πειράζει καμιά φορά.
Κι όσο να πεις λάιβ είναι αλλιώς το φήλινγκ,
δεν κλαίμε δα και με youtube.

Είμαστε ωραία παιδιά.
Γυρνάμε με τα πόδια και δε μας νοιάζει.
Και χορεύουμε όσο μπορούμε ό,τι χορεύεται
αλλά και ό,τι συμβατικά δε χορεύεται.
Εμείς το χορεύουμε όμως.

Νιώθω πολύ καλύτερα απ' όταν ήμουν 17 και χόρευα.
Νιώθω πολύ καλύτερα κι απ' όταν ήμουν 20 και χόρευα.
Στα 17 σε κοιτάνε επειδή είσαι πολύ μικρή.
Στα 20 σε κοιτάνε πρόστυχα, επειδή είσαι 20 κι ομορφούλα.
Στα 25 δε δίνεις δεκάρα ποιος και γιατί σε κοιτάει.

Είναι πολύ ωραία να είσαι 25.
Εντάξει δεν είμαι ακόμα.
Είναι πολύ ωραία να είσαι σχεδόν 25.

ΥΓ εδώ θα έμπαινε το two twenty-five-year-olds της Debbie Davies, αλλά δεν το βρίσκω στο youtube, μπορείτε όμως να κατεβάσετε το άλμπουμ από εδώ: https://soundpark.online/album/torrent-123468-debbie-davies-love-spin-2015 

Κι αυτό όμως μας κάνει και μας περισσεύει.

"Δεν μπορώ όταν χρειάζεται να εξηγήσω γιατί τρώμε μπουγάτσα και κακάο μετά τα ξενύχτια."

Ο σοφός καλός φίλος μου, ο Σ.