We 're adults — when did that happen? *

Δεν μπορώ να εντοπίσω τη χρονική στιγμή
που τα προβλήματά μας γίναν αληθινά προβλήματα.
Που μας απασχόλησαν θέματα όπως η ασφάλεια,
η εφορία, η ιατρική περίθαλψη,
οι πληρωμές, οι καθυστερήσεις πληρωμών,
η αναζήτηση εργασίας, η αναζήτηση καλύτερης εργασίας.

Πότε αρχίσαμε να αγαπάμε σοβαρά
και να μοιραζόμαστε στ' αλήθεια τις ζωές μας με φίλους και με σχέσεις.

Πότε σκεφτήκαμε πως έχουμε σύντροφο και όχι γκόμενο,
πότε οι φίλες μας έπαψαν να είναι παρέα και έγιναν δικοί μας άνθρωποι.

Πότε μπήκαμε σ' αυτό το χρονικό παράθυρο
όπου δε φαίνονται εντελώς παράλογες φράσεις όπως
"η γιαγιά μάλλον δε θα ξυπνήσει".

*and how do we make it stop?

θερινό σινεμά

Σήμερα πήγα θερινό σινεμά. Χάρηκα επειδή είχα από πέρυσι να πάω και επειδή πήγα με φίλη μου. Τελευταία με τη συγκεκριμένη φίλη είναι σα να βγαίνουμε ραντεβού. Κάνουμε πράγματα που θέλουμε και οι δυο και που θα μπορούσαν να είναι ρομαντικά αν τα κάναμε με τα αγόρια μας αλλά τα αγόρια μας είναι busy ε και δεν υπήρχε περίπτωση να τα στερηθούμε οπότε τα κάνουμε μαζί. Τις προάλλες πήγαμε σε ένα ωραίο μαγαζί με αυλή με λουλούδια και ήπιαμε και φάγαμε. Και σήμερα πήγαμε θερινό.

Είδαμε αυτή την ταινία. Ήταν αρκετά ωραία, σε κάποια σημεία μάλιστα ήταν και πολύ ωραία. Το τέλος το θεώρησα κάπως υπερβολικό και σαπουνοπερικό, αλλά ντάξει δε μου χάλασε και την ταινία. Πιο πολύ απ' όλα όμως μου άρεσαν δύο ατάκες, και ειπώθηκαν και οι δύο από τον χαρακτήρα της Σίνθια Νίξον. Η μία είναι αρκετά γνωστή, αποδίδεται μάλλον στον Ρόμπερτ Φροστ (στίχος 56) και είναι

the only way out is through

και μου φαίνεται πολύ σημαντικό. Το άλλο είναι κάπως θλιβερό αλλά μου φαίνεται πως χρειάζεται να το χωνέψουμε αν είναι κάποτε να πούμε πως είμαστε ευχαριστημένοι από τις ζωές μας.

The greatest distance in the world is between how it is and how you thought was gonna be.

ο άντρας, Ντένη μου, θα σε κερατώσει, είναι νόμος.

— Ρε δε γίνεται να είναι έτσι τα πράγματα. Δηλαδή θα μεγαλώσω, θα παντρευτώ και θα φοβάμαι μήπως με κερατώνει κι εμένα ο άντρας μου;
— Μα σίγουρα θα σε κερατώνει. Για να μη σε κερατώνει πρέπει να παντρευτείς κάποιον με εσωτερική δυσαρμονία.
— Εσύ θα κερατώνεις τη γυναίκα σου δηλαδή;
— Όχι.
— Ε τότε;
— Εγώ είμαι δυσαρμονικός.
— Έναν τέτοιον θα παντρευτώ.

Απ' την άλλη, νόμος Φλωράνς, είναι το δίκιο του εργάτη.

It's a self preservation thing, you see.

Είναι μια σκηνή στο love actually που πάει η Τζούλιετ στο σπίτι του Μαρκ, που είναι ο καλύτερος φίλος του άντρα της και ερωτευμένος μαζί της. Εκεί βλέπει τα πλάνα που τράβηξε ο Μαρκ από τον γάμο τους και που ήταν μόνο πλάνα της Τζούλιετ και καταλαβαίνει πώς νιώθει για εκείνη. Και του λέει "but you don't even talk me".
Και της απαντάει:

It's a self preservation thing, you see.

Κι εγώ δεν μπορώ να του δώσω άδικο.
Του Μαρκ.

όχι μωρό μου

Με αφορμή αυτή τη φωτογραφία, μία λεζάντα και μία στιχομυθία που ακολούθησε, σκέφτηκα πως απ' τη μία είναι ο Μαρξ Μάρβελους, που είχε αποτύχει και σαν ιδιοφυΐα και σαν παλιάνθρωπος, κι απ' την άλλη είναι κάτι άλλοι τύποι, που έχουν πετύχει και στα δύο.

salt water

Τι ειρωνεία να χρειάζονται τα δικά μου τα μάτια τεχνητά δάκρυα.

And I kissed away a thousand tears
My lady of the various sorrows
Some begged, some borrowed, some stolen
Some kept safe for tomorrow

κλισέ

Λοιπόν κάποια πράγματα είναι εντελώς χαζά και αποτελεσματικά. 

Και γι αυτό θυμάμαι τον θεό τον Dr Sloan γιατί ήξερε ο άνθρωπος από γκόμενες κι είπε

clichés became clichés for a reason: because they work.

darkness

" Nothing about you seems easy!

And whatever darkness you think you 're hiding is written all over your fucking face!

And you know what?

I kind of like it! "

The Affair (2014-)

I have only one thing to do and that's
be the wave that I am and then
sink back into the ocean

no wonder

Να μην αναρωτιέστε τι θέλουν και τι σκέφτονται οι άνθρωποι.
Συνήθως το γεγονός και μόνο πως αναρωτιέσαι, είναι η απάντηση.
Ναι, δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ντόμπροι ώστε να σου πούνε στα ίσια.
Ίσως κιόλας να πιστεύουν πως δε χρειάζεται.
Κι άθελά τους όμως σου δείχνουν τι έχουν στο μυαλό τους - έστω και περίπου.
Ο έρωτας, η αντιπάθεια, η αδιαφορία, το ενδιαφέρον.
Τίποτα απ' αυτά δεν κρύβεται.

Αν δεν καταλαβαίνεις,
ίσως είναι επειδή ελπίζεις τα πράγματα να είναι κάπως διαφορερικά απ' ό,τι λέει η λογική σου
και πως ο άλλος κάποια στιγμή θα σου εξηγήσει.

Μωρέ δε θέλω να είμαι απόλυτη, να ελπίζετε, ξέρω 'γω;

Αλλά υπάρχει μια δόση 
-μια τεράστια δόση- ελευθερίας
στο να μην περιμένεις τίποτα από κανέναν.

Βέβαια υπάρχει και ο αντίλογος που λέει πως
η ελευθερία και η ευτυχία δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Τι από τα δύο θα διάλεγες;

καφές και βιβλία

Ο πρώτος καφές ήταν κρύος και τον ήπια απερίσπαστη. Δε συνόδευε κάποια άλλη δραστηριότητα, ήταν το κυρίως θέμα - όπως πρέπει να είναι ο πρώτος καφές της μέρας. Στον πρώτο καφέ της ημέρας βάζω λίγη ζάχαρη· στους υπόλοιπους όχι. Τη ζάχαρη στον καφέ την αντιμετώπισα όπως τα παγάκια στο ουίσκυ: ξεκίνησα με πολλή ζάχαρη και πολλά παγάκια αντίστοιχα, και σταδιακά τα μείωνα μέχρι που έφτασαν στο μηδέν. Έτσι εδώ και καιρό ο καφές είναι σκέτος και το ουίσκυ επίσης. Εκτός βέβαια, από τον πρώτο καφέ της ημέρας.

Ο δεύτερος καφές ήταν ζεστός και συνοδευόταν από μουσική και βιβλίο. Και ήλιο. Τώρα πήγα να πω πως μάλλον θα ήμουν κάθε μέρα ευτυχισμένη αν είχα ήλιο και καφέ και βιβλία. Αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια, γιατί κανείς δε μου στέρησε ποτέ τον καφέ και τα βιβλία κι ο ήλιος δεν είναι πρόβλημα, θα ήμουν εξίσου ευτυχισμένη διαβάζοντας με βροχή, προσθέτει λυρικότητα, δε νομίζεις; Δεν ισχύει όμως που λες, γιατί σε πολύ άσχημες περιόδους -καλή ώρα- προσπαθώ να περνάω τις μέρες μου διαβάζοντας και περπατώντας, προσπαθώ κάτι να αποσώσω από κάθε μέρα. Βέβαια δεν ξέρω αν αυτό αντικρούει το επιχείρημα περί ευτυχίας, καφέ και διαβάσματος, ή αν το ενισχύει. Μπερδεύτηκα.

Πέρασα πολλή ώρα σε μία σελίδα που έλεγε διάφορα πράγματα για το διάβασμα και για το γράψιμο και ταυτίστηκα τόσες πολλές φορές που έφτιαξα έναν φάκελο που τον ονόμασα "book loving" κι έβαλα μέσα όλες τις εικονίτσες με τα αποφθέγματα. Ένα έλεγε "I write because I don't know what I'm thinking until I read what I say". Χα! Μπορώ να συμφωνήσω απόλυτα με αυτό, ίσως γι αυτό να μην μπορώ να καταλήξω: γράφω με προφορικό λόγο ή σκέφτομαι σε γραπτό λόγο;

Ύστερα η λίστα μου έβαλε αυτό το τραγούδι και με κάνει να νιώθω κάτι απροσδιόριστο κι ωραίο, κάτι που μοιάζει με έρωτα κι ελευθερία κι είναι πανέμορφα ανοιξιάτικο. Je pense à toi.

Η μελωδία της ησυχίας

Μουσική που μου αρέσει, αδυνατώ να την αντιμετωπίσω σαν χαλί. Την αντιμετωπίζω σαν το κυρίως θέμα κι έτσι κάνουν και οι μισοί μου φίλοι. Οι μισοί μου φίλοι με έχουν κακομάθει κατ' αυτό τον τρόπο. Γιατί με τους μισούς μου φίλους μπορεί να βγούμε και να περνάμε μεγάλα διαστήματα σιωπής, όχι επειδή δεν έχουμε τι να πούμε μεταξύ μας. Επειδή εκείνη την ώρα ακούμε τη μουσική και σκεφτόμαστε τόσο γρήγορα κι έντονα που σχεδόν νιώθουμε πως ξεφωνίζουμε τις σκέψεις μας. Πολύ συχνά δεν είμαι σίγουρη αν σκέφτομαι ή αν συζητάμε.

Κι έτσι είμαι άδικη με τους άλλους μισούς μου φίλους, που τους αγαπώ εξίσου κι είναι επίσης υπέροχα παιδιά. Αλλά να, τους ρωτάς αν θέλουν να τους βάλεις ν' ακούσουν ένα τραγούδι, σου λένε ναι κι ύστερα αρχίζουν να μιλάνε. Και ό,τι και να γίνεται συνέχεια κάποιος μιλάει, πάντα κάποιος μιλάει. Και καταλαβαίνω πως ακούγομαι περίεργη και πως κάποιος θα μπορούσε να μου πει "ναι βρε κοπελιά, μιλάνε οι παρέες συνήθως, τι δηλαδή;". Δεν ξέρω, μπορεί να είμαι περίεργη. Αλλά ενώ ήμουν με τους άλλους μισούς μου φίλους, κι ενώ είχα βάλει να ακούσουμε μουσική κι εκείνοι μιλούσαν, εγώ έφερα την πηγή της μουσικής κοντά στ' αυτιά μου κι έκλεισα τα μάτια μου. Κι άκουσα το τραγούδι. Γιατί η καρδιά μου είχε αρχίσει να χτυπάει πολύ δυνατά.

Μπορεί να είμαι περίεργη.
Αλλά καμιά φορά -πολύ συχνά- χρειάζομαι ν' ακούω τη σιωπή.
Ήθελα μόνο λίγη ησυχία.

ΥΓ There is something hugely civilised about allowing long pauses in a conversation. Very few people can stand that kind of silence.
― James Robertson

your best can be enough

Dream big and dance a lot, εντάξει, το χουμε.
Αλλά αυτός ο στίχος πολύ με δυσκολεύει.

I'm not built to be an unhappy person

I'm sick to death of everything.
This apartment.
This laundry.
The fact that things get dirty.
The law.
Just standing here.
Sometimes I swear I just want to go into my bedroom, 
pull the covers over my head, and never do anything ever again.
I'm drinking like I never have before.
And all I want to do is have another one.
And then everything just gets swallowed up by more disgust.
I'm not built to be an unhappy person.
I like laughing.
I laugh like a banshee at videos on YouTube.
And then I just sit here alone in this stupid little apartment 
wondering what the hell happened to my life.

όταν οι σειρές που βλέπεις σε χτυπάνε στο στομάχι.

self explanatory

none whatsoever

Ο καθένας μας κάνει ό,τι μπορεί, όπως μπορεί, εφόσον θέλει.
Δε χρειάζεται ο καθένας άλλος να συμφωνεί ούτε και να καταλαβαίνει.
Όλοι έχουν έναν πόνο που πρέπει να ξορκίσουν και ο καθένας το αντιμετωπίζει αλλιώς.
"______   the pain away"
Dance the pain away.
Fuck the pain away.
Drink the pain away.
Write the pain away.

Οσα τα ενεργητικά ρήματα, τόσοι και οι τρόποι.
Ο καθένας όπως μπορεί.
Δε χρειάζεται να με καταλαβαίνεις, δε χρειάζομαι την έγκρισή σου.

Όλοι θα αντιμετωπίσουμε αυτά που έχουμε να αντιμετωπίσουμε
και θα το κάνουμε ο καθένας διαφορετικά.

Κάποιος θα πίνει μέχρι να ξεχάσει,
κάποιος θα πηδιέται μέχρι να την ξεχάσει,
κάποιος θα δουλεύει ασταμάτητα για να μη σκέφτεται,
κάποιος θα μπει σ' ένα αεροπλάνο και θα πάει όσο πιο μακριά μπορεί.

Κι όλοι αυτοί ξέρουν τι κάνουν.
Το αν εγώ ή εσύ θα κάναμε το ίδιο στη θέση τους, καμία σημασία δεν έχει.
Εγώ δεν είμαι εσύ και κανένας δεν είναι κανένας άλλος,
είμαστε μόνο ο εαυτός μας ο καθένας.

Ας μην έχουμε λοιπόν την απαίτηση να καταλάβει ο καθένας την κάθε μας κίνηση.
Ας μην έχουμε και την απαίτηση να συμφωνούμε με την κάθε κίνηση κάθε άλλου.

Και κυρίως να μην έχουμε την απαίτηση ο άλλος να κάνει αυτό που θεωρούμε εμείς σωστό,
στην προσπάθειά του να διορθώσει αυτό που εμείς του καταστρέψαμε.
Όταν εσύ χαλάσεις τα σχέδια κάποιου ανθρώπου,
όταν εσύ του στερήσεις έναν ρόλο που κάποτε του έδωσες,
τότε εσύ δεν έχεις λόγο πάνω σε τίποτα.

Ο καθένας ο,τι μπορεί
όπως μπορεί.

Γιατί όπως λέει και η Μέρεντιθ:

I make no apologies for how I choose to repair what you broke.

here's the thing

Σκέφτομαι αν ισχύει αυτό που είχε πει η Άντισον, ότι "when you're obsessing with something like that, there is generally a reason" ή αν παρα-δίνουμε πολλή σημασία στο ένστικτό μας.

Αλλά είμαι άνθρωπος που δε λέει φράσεις όπως "παρα-δίνω σημασία στο ένστικτό μου".
Είμαι άνθρωπος που βασίζεται στο ένστικτό του.
Κι όταν νιώθω πως κάτι δεν πάει καλά, είμαι σίγουρη πως κάτι στ' αλήθεια,δεν πάει καλά.
And generally, I 'm right.

and then, to put it away*

Μπορεί να νομίζεις ότι συμφιλιώθηκες με την ιδέα της μετακόμισης, αλλά κάποια πράγματα τα συνειδητοποιείς πιο αργά, όταν θα υπάρξει αφορμή.

Όταν σου 'ρθει ένα μέιλ από το public και μπεις να δεις τη γραφική ύλη και ψάχνεις τους φακέλους που σε βολεύουν περισσότερο, μόνο για να συνειδητοποιήσεις πως δε χρειάζεσαι άλλους φακέλους γιατί δε θα 'σαι εκεί να πηγαίνεις στη σχολή και να κρατάς σημειώσεις και να 'χεις έτσι κάτι για να γεμίσεις τους εν λόγω φακέλους.

Ή όταν ανοίγεις τη ντουλάπα και σκέφτεσαι πως δε θα ξαναχρειαστείς χειμωνιάτικα ρούχα εδώ πέρα.

Όταν πλένεις τα δόντια σου με την καινούρια οδοντόκρεμα και ξέρεις πως αυτή η οδοντόκρεμα είναι η τελευταία, γιατί δε θα 'χει τελειώσει μέχρι να φύγεις.

Και τέλος, όταν κάνεις καφέ και βλέπεις όλα αυτά τα καλαμάκια και σκέφτεσαι για άλλη μια φορά με αγωνία, άραγε θα προλάβουν να τελειώσουν εδώ τα καλαμάκια; Δε θέλω να τα μετρήσω, ας αφήσω κάτι για έκπληξη. Το μόνο σίγουρο πλέον είναι, πως αν δεν τελειώσουν θα τα μετακομίσω. Όσο χαζό κι αν είναι να μετακομίζεις καλαμάκια. Έχουν αποκτήσει σημασία.

*για κάποιο λόγο δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι το σημείωμα (το αυτοκτονικό σημείωμα) που άφησε η Βιρτζίνια Γουλφ στον σύζυγό της, Λέοναρντ:

To look life in the face, always, to look life in the face 

and to know it for what it is. 

At last to know it, 

to love it for what it is, 

and then, to put it away.

όχι εγώ, ο Márquez

ΥΓ: Πέρα απ' όλη την ρομαντζάδα της υπόθεσης, αυτή η εικόνα με ενοχλεί πολύ, όχι επειδή τα παιδιά κρατιούνται, καλά κάνουν. Αλλά είναι και τα δύο χέρια αριστερά. Δηλαδή, ρε φωτογράφε. Ρε φωτογράφε!

Είχα γράψει πριν κανένα μήνα :

λέω πολλά σε λίγους ενώ θα 'θελα να πω λίγα στους πάντες

Και τώρα που το ξαναδιάβασα, τώρα τα πράγματα είναι όπως ήθελα.
Στους λίγους δεν έχω πολλά πλέον να πω, δεν έχει σκαμπανεβάσματα, 
ούτε κλάματα, ούτε αμφιβολίες. 
Μόνο χαμόγελα και σιγουριά.
Κι είναι λίγα που θέλω να τα πω σ' όλο τον κόσμο.
Και δε σε πειράζει αν τα πω σ' όλο τον κόσμο.
Κι αυτό είναι ίσως το καλύτερο κομμάτι.

Δε θυμάμαι πόσο καιρό είχα να νιώθω έτσι.
Μαζί.
Δε νιώθω πια μόνη μου, δε νιώθω πως προσπαθώ μόνη μου 
για κάτι στο οποίο πιστεύω μόνο εγώ.
Δε νιώθω πως με κρύβεις (ποτέ δεν το νιωθα αυτό, όχι με σένα.)

Νιώθω μαζί.
Νιώθω εξίσου.
Νιώθω σωστά.

Νιώθω και τυχερή κι ενώ είμαι συνήθως τυχερός άνθρωπος, 
όμως τυχερή είχα πολύ καιρό να νιώσω. 
Σαν να μου είχε τελειώσει το απόθεμα.
Κι έβλεπα αυτή τη σειρά χτες και κάτι πήγαινε εντυπωσιακά καλά για τη Μαξ 
και τη ρωτάει η Κάρολάιν  μα καλά πώς γίνεται αυτό;
Και της απαντάει "because God owes me".
Oh, that he did.
Ευχαριστώ ρε Θεέ.
Ήταν η σειρά μου.
Κι ευτυχώς -σε αντίθεση μ' αυτό που κάνω στις τράπεζες- δε βαρέθηκα να περιμένω 
και δεν έδωσα το νουμεράκι μου σε κάποιον άλλον.
Ήταν η σειρά μου.

το τραγουδάκι γιατί μου 'χει κολλήσει εδώ και τρεις μέρες
και γιατί μέσα μου καίει μια φωτιά
και γιατί φωτιά με φωτιά :D

maybe even better

    I realized that I may not be able to explain what I feel for her, but it is  something. And yes, maybe all love isn't true love in the messed up way that you and I have experienced it, but I think this could turn into something even better.