η βλάβη της γενικότητας

Σκέφτομαι πως όσο μεγαλώνω τόσο λειαίνω τις γωνίες που παλιά αποτελούσαν τις απόψεις, τις αξίες και τις αρχές μου.
Μικρή είχα ένα σωρό τεθλασμένες στο μυαλό μου· τώρα έχω καμπύλες.
Και σκέφτομαι πως κι η υπερβολή είναι μια καμπύλη και πως
κατ' αυτό τον τρόπο η υπερβολή στα μαθηματικά είναι καμπύλη,
ενώ στο μυαλό είναι ευθεία.
Οι σκέψεις με γωνίες και πολλές τεθλασμένες γραμμές,
αυτές οι σκέψεις είναι που γεννιούνται από τις υπερβολές.
Ενώ οι πιο χαλαρές και διαλλακτικές σκέψεις, αυτές γεννοούν καμπύλες,
καμπύλες όπως για παράδειγμα την υπερβολή.
Κι έτσι ούτε το μυαλό,αλλά ούτε κι η επιστήμη σε αφήνει να αποφύγεις
τις υπερβολές.
Κι έτσι είσαι καταδικασμένη να υπερβάλεις
—με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο—
να υποφέρεις
— με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο—
να θυμώνεις για τον τρόπο που νιώθεις
και να συνειδητοποιείς πως οι άνθρωποι χρησιμοποιούνε τις γενικότητες
μόνο για να περιγράψουν κάτι πολύ συγκεκριμένο που νιώθουν
και που κατά πάσα πιθανότητα σε αφορά.
Μόνο τότε οι άνθρωποι καταφεύγουν στη γενικότητα,
για να είναι ειλικρινείς χωρίς να σε προσβάλλουν.
Κι έτσι με βρίσκω για δεύτερη φορά σήμερα να διαφωνώ με τα μαθηματικά
και τη φράση που συχνά χρησιμοποιείται στην μαθηματική επαγωγή,
αυτό το "χωρίς βλάβη της γενικότητας".
Αυτό βασικά σημαίνει πως αν αντικαταστήσεις κάτι γενικό
(πχ "έναν περιττό αριθμό") με κάτι πιο συγκεκριμένο ("μία δύναμη του 3")
αυτό δε θα αλλοιώσει το συμπέρασμά στο οποίο οδηγεί αυτό που βάλθηκες να αποδείξεις.
Το συγκεκριμένο δηλαδή, δε θα βλάψει το γενικό.
Χωρίς βλάβη της γενικότητας.
Από τις αγαπημένες μου μαθηματικές φράσεις, και πόσο διαφωνώ.

Με βλάβη της γενικότητας, κύριε Ευκλείδη μου.
Με κλασική περίπτωση βλάβης της γενικότητας.

Should I bend over?

Απ' ό,τι φαίνεται ο Φεβρουάριος θα είναι ο μήνας των τραγουδιών.
Τελευταία όταν ξυπνάω ανοίγω το ραδιόφωνο στον velvet αντί στον Xρώμα, κι αυτό έχει σαν αποτέλεσμα πολύ καλύτερο ξύπνημα, γιατί άλλο να ξυπνάς με Grace Kelly κι άλλο με "Στέλλα, το κλειδί που κρατάς φυλακή μ' έχει στείλει".

Κι έτσι που λέτε, ξύπνησα με Grace Kelly χτες και πολύ μου άρεσε.
Αυτό το τραγούδι έχει πολλούς σημαντικούς στίχους, γι αυτό θα τους παραθέσω εδώ.

"I wanna talk to you."
"The last time we talked, Mr. Smith, you reduced me to tears. 

I promise you it won't happen again."

Do I attract you?
Do I repulse you with my queasy smile?
Am I too dirty?
Am I too flirty?
Do I like what you like?

I could be wholesome
I could be loathsome
I guess I'm a little bit shy
Why don't you like me?
Why don't you like me without making me try?

I tried to be like Grace Kelly
But all her looks were too sad
So I try a little Freddie
Ive gone identity mad!

I could be brown
I could be blue
I could be violet sky
I could be hurtful
I could be purple
I could be anything you like
Gotta be green
Gotta be mean
Gotta be everything more
Why don't you like me?
Why don't you like me?
Why don't you walk out the door!

"Getting angry doesn't solve anything"

How can I help it
How can I help it
How can I help what you think?
Hello my baby
Hello my baby
Putting my life on the brink
Why don't you like me
Why don't you like me
Why don't you like yourself?
Should I bend over?
Should I look older just to be put on your shelf?

Σήμερα από την άλλη, ξύπνησα μεν καλά λόγω βέλβετ και λόγω καταπληκτικού χτεσινού βραδιού, ωστόσο γρήγορα με έπιασαν τα νεύρα μου με διάφορες αφορμές.
Είμαι νευρικό άτομο, θα το παραδεχτώ.
Όμως, σκέφτομαι, ίσως το να είσαι νευρικός να μην πειράζει, αρκεί να ξέρεις να σε ηρεμείς.
Εγώ χρειάστηκα διπλό καπουτσίνο καραμέλα και φασίνα όλο το σπίτι ακούγοντας αυτήν εδώ τη λίστα με τα τραγούδια που έπαιζε ο star fm όταν πήγαινα γυμνάσιο-λύκειο.


ΥΓ τον στίχο από το Grace Kelly που λέει "I could be violet sky" εγώ τον ακούω "I could be violent sky", because, reasons.

το κενό

28/2/2016,13:13

Artcore

Δε φταίει η πόλη, το αποφάσισα.

Η πόλη μου κάνει καλό. Ξυπνάω κι έχω όρεξη να την περπατήσω. Σήμερα σκεφτόμουν να περπατήσω στην παραλία, αφού θα περνούσα πρώτα από το πάρκο της ΕΡΤ3. Τελικά όμως πέρασα έξω από την ΕΡΤ3 και συνέχισα κι ανέβηκα την Αγγελάκη, ύστερα Σβώλου, ύστερα έφερα δύο γύρες την Αγία Σοφία, μετά διέσχισα την Εγνατία, μετά Ολύμπου και ήρθα εδώ. Γιατί το ανακάλυψα χτες αυτό το μέρος και μου άρεσε και όταν κάτι σ' αρέσει πρέπει να το επαναλαμβάνεις, τα έχουμε πει αυτά.

Ναι, και που λες, δε φταίει η πόλη.

Φταίει το σπίτι λίγο, χωρίς να 'χει κάνει κάτι για να φταίει, φταίει όμως γιατί δεν το νιώθω δικό μου. Λένε όλοι πως ο Βόλος ήταν κάτι το προσωρινό κι ότι εδώ είναι η βάση μου και το λένε με σιγουριά μαθηματικού αξιώματος, σαν να πρόκειται για κάτι που δε χρειάζεται απόδειξη, λες και ξεστομίζουν καμία βασική αρχή του σύμπαντος.

Ποιος σας τα είπε αυτά;

Ποιος σας είπε ότι πέρασα εγώ τα τελευταία 7 χρόνια με αίσθηση του προσωρινού;

Ποιος σας είπε πως εδώ νιώθω σαν στο σπίτι μου κι ότι εδώ είναι η βάση μου;

Και κυρίως τι είστε όλοι εσείς και μου εξηγείτε πώς νιώθω και γιατί, και βρίσκετε ευκαιρία για φιλοσοφία με αφορμή το δικό μου το ζόρι;

Δεν ξέρετε γιατί νιώθω όπως νιώθω και δε θα το μάθετε αν ξαφνικά, την ώρα που αντιλαμβάνεστε πως θα βάλω τα κλάματα, με ρωτήσετε επιτακτικά "τώρα! πες μου τι σκέφτεσαι τώρα"!

Ξέρω πολύ καλά πώς νιώθω.

Νιώθω απελπισία.

Νιώθω πως τίποτα και κανείς δεν μπορεί να με κάνει ευτυχισμένη.

Νιώθω πως οι ώρες που περνάω με τους φίλους μου είναι παυσίπονα, εφόσον μπορώ να περάσω για λίγο καλά κι ύστερα να βυθιστώ πάλι στο κενό και να κοιτάζω το κενό.

Νιώθω πως όσοι δεν είναι φίλοι μου θέλω να εξαφανιστούν, να σταματήσουν να νοιάζονται και να με αφήσουν ήσυχη.

Νιώθω πως τίποτα δεν μπορεί να με κάνει ευτυχισμένη.

Κι αυτό με κάνει δυστυχισμένη.

Κι όποιος δεν έχει νιώσει έτσι για παραπάνω από μια κακή βδομάδα στη ζωή του, παρακαλείται να μην έχει την εντύπωση πως καταλαβαίνει.

sex & hugs & rock 'n' roll

Θέλω συνέχεια να γράφω.
Αλλά αυτό που γράφω είναι κάτι research report και κάτι τέτοια, στα οποία πρέπει να αλλάζω τη στοίχιση για να μην είναι λογοτεχνική, να είναι επιστημονική, δηλαδή ίσια δεξιά κι αριστερά, κι αυτό το κουμπάκι κάθε φορά που το πατάω στο word με πονάει λίγο αλλά μετά κάνω scroll up and down και το βλέπω τι ωραίο κι ομοιόμορφο είναι και το 'χω γράψει εγώ και λέω εντάξει, χαλάλι η ξενέρωτη στοίχιση.

Δεν είμαι καλά.
Νιώθω περισσότερο κουρασμένη και περισσότερο μόνη απ' όσο αντέχω.
Κι έρχονται τα χριστούγεννα, που είναι οι μέρες που you are meant to feel good κι εγώ δε νομίζω να νιώθω καλά, δε νομίζω καν να ξεκουραστώ, ίσως ξεκουραστώ τον Μάρτιο.

Έχω αρχίσει να βλέπω τον τύπο στον ύπνο μου, τα πρώτα δύο όνειρα δε με πείραξαν, ήταν αρκετά ρεαλιστικά ή απόμακρα αν θες -γιατί κι εγώ εξάλλου ρεαλιστική κι απόμακρη προσπαθώ να είμαι- αλλά το τρίτο με ξέσκισε κι ίσως καταράστηκε ολόκληρη την Κυριακή μου. Δεν ήταν καλή Κυριακή, δεν ένιωθα όμορφα κι ανέμελα όπως νιώθω συνήθως τις Κυριακές, και το γεγονός πως τον είδα στον ύπνο μου να ξυπνάμε αγκαλιά και να με ρωτάει αν κρυώνω ίσως έπαιξε το ρόλο του. Σίγουρα έπαιξε τον ρόλο του.

Δεν είμαι ερωτευμένη, δεν τον ξέρω τόσο καλά και δεν τον έχω συνηθίσει -επειδή δε με αφήνει και καλά μου κάνει γιατί αν με άφηνε δε θα τον άφηνα εγώ.
Σήμερα ένας φίλος μού είπε πως έχω δεσμευσοφοβία και να το πάρω αλλιώς γιατί όλα τα προβλήματα είναι μες στο μυαλό μου κι έχει δίκιο στο δεύτερο σκέλος, δεν έχει δίκιο όμως στο πρώτο.

Δεν έχω δεσμευσοφοβία, απλά για να αφοσιωθώ πρέπει να μ' εντυπωσιάσεις και δεν είναι πως δε μ' εντυπωσιάζουν άνθρωποι, απλά μ' εντυπωσιάζουν οι λάθος άνθρωποι -όπως αυτός ο άκρως ερωτεύσιμος τύπος- και γι αυτό οσονούπω θα με μαζεύουν πάλι απ' τα πατώματα αλλά μπορεί και όχι. Μπορεί να καταλάβω πως τα μεγαλοποιώ τα πράγματα χωρίς λόγο, πως ο τύπος δεν είναι σημαντικός, είναι απλά όμορφος και πως δεν έχει τίποτα να μου δώσει πέρα απ' αυτά που μου 'χει δώσει ήδη και πως ανάγκη δεν τον έχω.

Πράγματι, δεν τον έχω ανάγκη, όχι αυτόν.
Έχω ανάγκη όμως κάποιον να κοιμόμαστε αγκαλιά και να με ρωτάει αν κρυώνω.
Και στον τύπο δίνω μεγαλύτερη σημασία απ' όση ίσως του αναλογεί για τον απλό λόγο πως δεν έχω τίποτα άλλο όμορφο να σκέφτομαι πέρα απ' αυτές τις λίγες ώρες που έχουμε περάσει μαζί και που ήταν πανέμορφες και απροσδόκητα τρυφερές.

Δεν ξέρω λοιπόν αν θέλω αυτόν συγκεκριμένα.
Όμως τώρα αυτός μου έτυχε.
Κι έχω ανάγκη μια γαμημένη αγκαλιά και λίγη αγάπη.

Αντ' αυτού πίνω ουίσκια κι ακούω μπλουζ και σκέφτομαι πως φάση είναι και θα περάσει και πάλι δε θα 'χω ανάγκη κανέναν, γιατί ποτέ δεν είχα, αλλά ρε φίλε δεν έχει σημασία τι χρειάζεσαι μόνο, έχει σημασία και τι θες.

Κι εγώ αυτή τη στιγμή θέλω μεν ν' ακούω μπλουζ μόνη στο σπίτι αλλά θέλω και να κοιμάμαι με τον τύπο αγκαλιά και να ξυπνάμε μαζί.

Φακ.

mommy dearest

Σήμερα έβαλα τα κλάματα περίπου 5 φόρες, τις 4 από τις οποίες ήμουν μόνη μου.Έβαλα τα κλάματα γιατί ήθελα αγκαλιά.Βασικά νομίζω πως θέλω τη μαμά μου.

Αυτόν τον καιρό δεν έχω χρόνο και κουράγιο να μιλάμε όσο θα ήθελα και νιώθω πως δεν ξέρει τίποτα απ' όσα συμβαίνουν στη ζωή μου κι οκ μπορεί να μην της τα έλεγα όλα, θα της έλεγα όμως κάποια και δε μ' αρέσει που δεν τα συζητάμε εκτενώς κάθε βράδυ στο τηλέφωνο.

Θέλω τη μαμά μου, θέλω να της μιλήσω και να με πάρει αγκαλιά και να κλαίω στην αγκαλιά της γιατί η μαμά είναι πολύ συγκινητικός άνθρωπος και οι αγκαλιές είναι πολύ συγκινητικές κι εγώ σήμερα δε νιώθω καλά και θέλω να κλαίω και θέλω τη μαμά μου.

Το καλό είναι πως την 4η φορά που με πήραν τα ζουμιά με πήρε ένας φίλος και μου είπε "έχουμε χταποδάκι και ρετσίνα, έλα" και πήγα, κι ήταν εκεί ο μικρούλης που κάνουμε παρέα και το κατάλαβε πως κάτι έχω γιατί κοιτούσα μ' αυτό το βλέμμα και με ρώτησε τι έγινε και του είπα "μπορείς να με πάρεις μια αγκαλιά;" και με πήρε, κι εντάξει μετά κάπως καλύτερα :)

spend the night*

Σκέφτηκα κάποιον να μου κρατάει το χέρι.
Και σκέφτηκα πως αυτό ήταν κάτι που θα μπορούσα να συνηθίσω. Σκέφτηκα πως αυτό είναι κάτι που θα 'θελα να το συνηθίσω. Όχι με την έννοια του να το βαρεθώ. Απλώς να συμβαίνει συχνά. Θα μπορούσα αυτό να συμβαίνει συχνά, θα με έκανε χαρούμενη.

Είναι ωραία να σου κρατάνε τα χέρια. Σε πολλές διαφορετικές στιγμές. Όταν γελάς κι όταν κλαις κι όταν κοιμάσαι κι όταν -cut.

Είναι ωραία να σου κρατάνε τα χέρια.

Δεν ξέρω τι εντύπωση δίνω στους ανθρώπους για τις σχέσεις. Προσπαθώ πολύ να 'μαι λογική και ρεαλίστρια κι ώρες ώρες τα καταφέρνω πολύ καλά γιατί δεν είμαι χαζό κορίτσι, είμαι ένα κορίτσι που ξέρει πολύ καλά.

Αλλά δεν είμαι η βασίλισσα του πάγου.

Είμαι απλά ένα κορίτσι που θέλει να του κρατάνε το χέρι και να κοιμούνται μαζί του και να του παίρνουν τις κουβέρτες και να του γυρνάνε την πλάτη στον ύπνο τους...και να της κρατάνε το χέρι στον ύπνο τους.


*it's cold outside

are you so afraid to fail so you won't even try?

I haven't ever really found a place that I call home
I never stick around quite long enough to make it
I apologize that once again I'm not in love
But it's not as if I mind
that your heart ain't exactly breaking

It's just a thought, only a thought

But if my life is for rent and I don't learn to buy
Well I deserve nothing more than I get
Cos nothing I have is truly mine

I've always thought
that I would love to live by the sea
To travel the world alone
and live more simply
I have no idea what's happened to that dream
Cos there's really nothing left here to stop me

It's just a thought, only a thought

But if my life is for rent and I don't learn to buy
Well I deserve nothing more than I get
Cos nothing I have is truly mine

If my life is for rent and I don't learn to buy
Well I deserve nothing more than I get
Cos nothing I have is truly mine

While my heart is a shield and I won't let it down
While I am so afraid to fail so I won't even try
Well how can I say I'm alive

If my life is for rent and I don't learn to buy
Well I deserve nothing more than I get
Cos nothing I have is truly mine

isn't it ironic?

και τώρα αν με πάρεις τηλέφωνο και μου πεις πως θέλεις να με δεις,και βρεθούμε και πιούμε τα γνωστά -εγώ καφέ κι εσύ μπύρα- και μου πεις πως θέλεις να σαι μαζί μου..

ναι θα πω.

αλλά δε θα θέλω.

γιατί το μόνο που ήθελα ήταν να μην έχει γίνει έτσι.

στο να διορθώνουμε όλοι καλοί είμαστε.

κάθε 2 σελίδες αυτό έλεγε στο αοδε: σε περίπτωση αποκλίσεων από τον αρχικό στόχο πραγματοποιούνται οι κατάλληλες διορθωτικές κινήσεις.

η μαγκιά φίλε είναι να μη χρειαστεί. να μη χρειαστεί να μου ξαναπείς συγγνώμη.
γιατί αν ακούσω άλλη μία συγγνώμη θα σιχαθώ τον εαυτό μου.

fuck you I won't do what you tell me

Κάποιος μου είπε πως αυτό το τραγούδι είναι καψούρικο. Εμένα με ενδιαφέρει μόνο ένας στίχος.

No, you don't mean nothing at all to me.

nothing at all σου λέω.

άντε ρε, χαρούμενα γενέθλια.Δε σου λέω να περνάς καλά γιατί στο είπα την τελευταία φορά που σου μίλησα. Σου είπα "είμαι σίγουρη πως θα τα βρεις πολύ εύκολα τα πράγματα στη ζωή σου γιατί υπάρχουν πολλές γυναίκες εκεί έξω που υποτιμάν τον εαυτό τους και νομίζουν πως τους αξίζεις εσύ."
Κι ήταν ό,τι ειλικρινέστερο σου έχω πει ποτέ.
20 ε?
Μεγαλώνεις και μυαλό δε βάζεις.

Ρε κορίτσια να σας πω κάτι? ό,τι και να κάνετε μην υποτιμάτε τον εαυτό σας.
Απλώς μην υποτιμάτε τον εαυτό σας. Στο κάτω κάτω ο εαυτός μας είναι το μόνο που πραγματικά μας ανήκει.

Privately divided by a world so undecided

Come to decide that the things that I tried
Were in my life just to get high on

When I sit alone come get a little known
But I need more than myself this time

Step from the road to the sea to the sky
And I do believe that we rely on

When I lay it on
Come get to play it on
All my life to sacrifice

Hey oh listen what I say oh
I got your
Hey oh now listen what I say oh, oh

When will I know that I really can�t go
To the well once more time to decide on

When it�s killing me
When will I really see
All that I need to look inside

Come to believe that I better not leave
Before I get my chance to ride

When it�s killing me
What do I really need
All that I need to look inside

Hey oh listen what I say oh
Come back and
Hey oh look at what I say oh

The more I see the less I know
The more I like to let it go�hey oh
Wooooaaah

Deep beneath the cover of another perfect wonder
Where it�s so white as snow

Privately divided by a world so undecided
And there�s nowhere to go

In between the cover of another perfect wonder
And it�s so white as snow

Running through the field where all my tracks will
Be concealed and there's nowhere to go oh!

When to descend to amend for a friend
All the channels that have broken down

Now you bring it up
I'm gonna ring it up
Just to hear you sing it out

Step from the road to the sea to the sky
And I do believe what we rely on

scar tissue

Κοίταξα τον καθρέφτη, του είπα "δεν μπορώ" κι έβαλα τα κλάματα.
Κι ήταν η δεύτερη φορά που έκλαιγα μπροστά του.
Στον καθρέφτη εννοώ.

Θυμήθηκα εκείνο το μήνυμα που μου είχες στείλει, γλυκό μου.
"φοράω φούστα και γόβα.
νιώθω χαζογκόμενα".

Σε 5 ώρες θα φοράω το καινούριο μου μίνι φόρεμα και πλατφόρμες
και θα νιώθω χαζογκόμενα.
και ξέρεις τι?
είναι ακριβώς ό,τι χρειάζομαι.

the show must go on

-->

Έχω ένα κενό τόσο μεγάλο που χωράς ολόκληρος μέσα του. Χωράς, ωστόσο δεν είμαι σίγουρη αν θα ήθελα να είσαι εδώ. Μάλλον είμαι σίγουρη ότι θα ήθελα να μην είσαι.

Και πώς γίνεται να ήσουν,αναρωτιέμαι, πώς γίνεται να ήσουν εδώ και με ποιον ακριβώς τρόπο δήλωνες παρόν. Με κανέναν, απλώς με την ιδέα της ύπαρξής σου γέμιζες συρτάρια και μάντεψε? Τα άδειασα χτες.

Έχω καταλάβει πως όλα τα προβλήματά μου πηγάζουν από μία και μοναδική εμμονή. Απ’ την εμμονή μου να μην ενδίδω όταν συναντάω κάποιον που είναι ακριβώς όπως τον φαντάστηκα. Πες μου γιατί το κάνω αυτό. Ναι , εσένα ρωτάω, γιατί εσύ φταις. Ξέρεις έχω γνωρίσει κόσμο που είναι έτσι, έτσι ακριβώς όπως φαντασιώνομαι κάποιον όταν βγαίνω απ το σινεμά. Αλλά δε θέλω κανέναν τους. Δε θέλω κανέναν τους, θέλω εσύ να αλλάξεις μ έναν τρόπο μαγικό και να γίνεις σαν αυτούς. Και δες τι ειρωνία, κι εκείνοι δεν μ αρέσουν γιατί δε σου μοιάζουν.

Ξέρεις χαίρομαι που σε γνώρισα, μου έδειξες την κακιά πλευρά αυτού του κόσμου. Δε θα πάψω όμως να είμαι αισιόδοξη. Αν και είμαι σίγουρη πως είσαι κι εσύ απ αυτούς που μπερδεύουν την αισιοδοξία με την άγνοια κινδύνου και την πολεμάνε σαν ανίατη ασθένεια. Εμπρός λοιπόν πολέμησέ με. Τι περιμένεις; Διώξε με. Διώξε με γαμώτο σου αυτό περιμένω τόσο καιρό, να μου πεις να σηκωθώ και να φύγω, να μην περιμένω τίποτα άλλο από σένα.

Και κατά μία έννοια το έκανες. Το έκανες αλλά κι αυτό, το μόνο καλό που προέκυψε, έσπευσες να το διορθώσεις. Με ένα δεύτερο τηλεφώνημα, με ένα ακόμη μήνυμα. Δε θέλω. Δε θέλω να διορθώνεις τίποτα πια, βαρέθηκα να ακούω συγγνώμη. Και δε θέλω να μου πεις συγγνώμη ούτε τώρα. Γιατί η δικιά σου η συγγνώμη σημαίνει «ξέχασέ το». Εγώ καταδέχομαι μόνες αυτές που σήμαινουν «το μετάνιωσα και δε θα ξαναγίνει».

Σου είπα ότι άδειασα το συρτάρι;

sometimes I need you to STAY AWAY FROM ME

Βρε άντε μου στο διάολο!

και να ξέρεις το λέω τελευταία φορά.Μην τυχόν και τολμήσεις να ξαναεμφανιστείς.

Εγώ μια φορά δεν ξανάρχομαι.

και λίγα σου είπα. πολύ λίγα όμως.