love 's a stranger

Είναι η αγαπημένη μου περίπτωση άνοιξης.
Η περίπτωση χωρίς πολύ ήλιο, με κάμποση συννεφιά και δροσερό αεράκι.

Η αγαπημένη μου άνοιξη· αυτή που περπατάω χωρίς να ιδρώνω,
που μυρίζω παντού γιασεμιά, αγιοκλήματα, αγγελικές και ενίοτε νυχτολούλουδα.

Άνοιξη με πάνινα παπούτσια κι όχι ακόμα πέδιλα.
Με λεπτές ζακέτες κι όχι ακόμα τιραντάκια.
Με υποψία έρωτα, αλλά όχι ακόμα έρωτα.

Θα τον ερωτευτώ, είμαι σίγουρη γι αυτό.
Αλλά είμαι ψύχραιμη ακόμα.

Οι μέρες είναι όμορφες.
Είναι και τρομερά κουραστικές.
Κάνω πράγματα που μου αρέσουν, αλλά τα βράδια η μέση μου πονάει ανυπόφορα.
Κάνω πράγματα που μου αρέσουν, αλλά τα Σάββατα θέλω να κλαίω.

Δεν πειράζει όμως.
Ο γιατρός είπε να αγαπάω τις ουλές μου — κι έχω κάποιες βαθιές ξέρεις.
Ο γιατρός ξέρει πως οι ουλές δε θα επουλωθούν ποτέ
γι αυτό πρέπει να μου μάθει να μην κοιτάω αλλού.
Τα 'χει καταφέρει καλά, δεν κοιτάω πια αλλού.
Τις κοιτάω στα μάτια και το ξέρω πως δε θα περάσουν ποτέ
αλλά πως κι έτσι μπορώ να είμαι καλά.

Γι αυτό έκανα άλλη μια ουλή, έκανα εκείνο το τατουάζ που
δεν το ήθελα απλώς, το είχα ανάγκη.
Το είχα ανάγκη όπως έχουν ανάγκη οι άνθρωποι με άνοια τα ποστ ιτ
για να θυμούνται να φάνε και να πάρουν τα χάπια τους.

Είχα ανάγκη αυτό το τατουάζ για να θυμάμαι πως υπάρχει κάτω όριο.
Πως κάτω απ' το μηδέν δεν έχεις —κι ας έχω πάει μέχρι εκεί δυο-τρεις φορές.

Που λες, θα τον ερωτευτώ.
Η ύπαρξή του μου αλαφραίνει το μυαλό.
Η ύπαρξή του με κάνει αισιόδοξη για τον κόσμο.
Ξέρω πως όταν ερωτεύεσαι, όλα τα τραγούδια μιλάνε για σένα.

Είναι και αντικειμενικά αλήθεια όμως πως
love 's a stranger 
until I see you again.

love me like you mean it

Μωρέ η φάση είναι περίεργη, η φάση είναι γεμάτη υποχρεώσεις, ελάχιστος χρόνος, μια χαζή ίωση, τρέξιμο για τη σχολή, τρέξιμο για τη δουλειά, τρέξιμο για περιστασιακή δουλειά, η ίωση πέρασε, ο βήχας έμεινε, ο καιρός φτιάχνει, ο ήλιος βγαίνει, η θερμοκρασία ανεβοκατεβαίνει, οι άνθρωποι χαίρονται, οι δικοί μου άνθρωποι όμως όχι, γελάμε χαζά με χαζά πράγματα, συναντιόμαστε και καπνίζουμε και κοιτάμε το άπειρο χωρίς να μιλάμε, γιατί τα σοβαρά πράγματα δεν είναι ευχάριστα, κλαίμε λοιπόν με σοβαρά πράγματα, αν και όχι με τόσο σοβαρά που να αξίζουν κλάματα, αλλά είμαστε τέτοια παιδιά.

Η φάση είναι τραγούδια καταθλιπτικά και έντεχνα ή ροκ ή μέταλ ξέρω γω, αλλά μετά βγαίνει ήλιος και θες ν' ακούσεις κάτι ανοιξιάτικο όπως Φάμελλο ή Παυλίδη, παίρνεις το ποδήλατο για να πας να κάνεις δουλειές και σκέφτεσαι "σ' είδα μια μέρα να περνάς με το ποδήλατό σου/ κοίταζες λες κι ο κόσμος φτιάχτηκε για να 'ν' δικός σου", κι όντως κοίταζα μ' αυτό το βλέμμα, ως που χαμογελούσα με τα δόντια μου να φαίνονται σ' ένα φανάρι και δε με πολυένοιαζε που είχα αμάξια πίσω μου σ' εκείνον τον στενό δρόμο, συνήθως κάνω στην άκρη να περάσουνε με την πρώτη ευκαιρία αλλά σήμερα σκέφτηκα "είναι 50 μέτρα, θα μου κάνετε τη χάρη να μη βιάζεστε".

Η φάση είναι περίεργη κι όταν νυχτώνει θέλω ν' ακούω she wants revenge και το κινητό μου να χτυπάει και she wants revenge ακούω κάθε βράδυ αλλά και το κινητό μου χτυπάει συχνά κι είναι ωραία, βασικά είναι φυσιολογικά, έτσι κάνουν οι άνθρωποι όταν σε θέλουν, σε παίρνουν ένα τηλέφωνο ξέρω γω, αλλά είχα τόσο πολύ συνηθίσει τους τύπους που απλά δε με ήθελαν αρκετά που σε λίγο θα πίστευα πως έτσι είναι το νορμάλ, αλλά παιδιά δεν είναι έτσι το νορμάλ, το νορμάλ είναι άμα μας θέλουν να μας το δείχνουν κι άμα τους θέλουμε ν' ανταποδίδουμε, αυτό είναι το νορμάλ.

Και επειδή η φάση είναι περίεργη είμαι σε δίλημμα, δεν ξέρω αν θέλω ν' ανεβάσω Φάμελλο ή she wants revenge, αλλά επειδή είναι ωραία απογευματινή ώρα και μπαίνει ήλιος απ' το παράθυρο θα επιλέξω Φάμελλο αλλά εσείς άμα νυχτώσει να ακούσετε το a little bit harder now, στο spotify κατά προτίμηση γιατί στο youtube δεν έχει καλή ποιότητα. Και καλό απόγευμα με φως και καλό βράδυ με ύποπτα χαμόγελα και γενικά όλα καλά να μας πάνε κάποια στιγμή αν γίνεται, πληζ δηλαδή ρε παιδιά, πρέπει κάποια στιγμή οι φίλοι μου να γίνουν χαρούμενοι, γιατί το αξίζουν. Α,ναι. Κι εγώ. Το αξίζω νομίζω κι εγώ.

24

Τα γενέθλιά μου δεν άρχισαν ακόμα καλά καλά αλλά εγώ σήμερα -ή χτες; χτες- το πρωί ξύπνησα από το θυροτηλέφωνο γιατί ένας φίλος μού έστειλε δώρο με κούριερ κι έφτασε μια μέρα νωρίτερα και ξέχασε να γράψει κάρτα απ' τη βιασύνη του κι όταν τον πήρα να τον ευχαριστήσω, μου είπε "αφού ξέχασα να στα γράψω θα στα πω: ήθελα απλά να ξέρεις πόσο τυχερός νιώθω που σε έχω φίλη", και τώρα είναι αργά το βράδυ κι εγώ γύρισα σπίτι με μια μισοφαγωμένη τούρτα στο χέρι που την κρατούσα σαν δίσκο, γιατί οι μαντράχαλοι με τους οποίους κάνω παρέα είναι και γαμώ τα παιδιά κι επειδή εγώ είμαι και γαμώ τις σερβιτόρες. Και θυμάμαι που χτες βράδυ με ρώτησε ο Ν. πότε ήμουν πιο ευτυχισμένη από ποτέ και δυσκολεύτηκα να απαντήσω αλλά δυσκολεύτηκα γιατί ευτυχισμένη είμαι κάθε μέρα, γιατί με κάτι τέτοια νιώθω ευτυχία και νιώθω ευτυχία και με λιγότερο σημαντικά ακόμα. Είπαμε, Λειβαδίτης: ήταν μια παλιά μου συνήθεια το να χαίρομαι.

:)

-καημό το 'χω να μου στείλουν μια φορά λουλούδια.
-πού μένεις;

and I'm a believer :)

Το "πιστεύω σε σένα" δεν είναι το ίδιο με το "δε σε φοβάμαι".
Το "δε σε φοβάμαι" σε γεμίζει άγχος, είναι σα να σου λένε "δεν περιμένω να μου ζητήσεις βοήθεια".
Το "πιστεύω σε σένα" σε γεμίζει ελπίδα, είναι σα να σου λένε "δε νομίζω να χρειαστείς τη βοήθειά μου".

Είναι ωραία να πιστεύουν σε σένα ή ακόμα και να στο λένε χωρίς να 'ναι και πολύ σίγουροι, γιατί η ελπίδα -συνήθως- κακό δεν κάνει.

Και γιατί καμιά φορά σου θυμίζουν, πως κατά βάθος κι εσύ πιστεύεις σε σένα.
Και δεν είναι να τα ξεχνάμε αυτά.
Όχι. Αυτά να τα θυμόμαστε.

Το τραγούδι άσχετο, απλά με φτιάχνουν τα τάνγκο :)

δε φταίει κανείς*

Βγαίνεις από την τράπεζα λίγο μετά τις 2μιση.
Η καθαρίστρια σκουπίζει τα τζάμια της σούπερ ασφαλισμένης πόρτας.
Της λες "γεια σας".
Τόσο απλό είναι να φτιάξεις κάποιου τη μέρα.
Κι αν, βρε αδερφέ, δεν είσαι αλτρουιστής, να ένα κίνητρο και για σένα: τόσο εύκολο είναι να φτιάξεις τη δική σου μέρα.
Γιατί η καθαρίστρια θα σου χαμογελάσει και θα σε χαιρετίσει κι αυτή.

Ίσως λίγο άσχετο, αλλά ίσως και όχι: σύμφωνα με τη δική μου ερμηνεία, αυτός ο στίχος που λέει "όποιος κερνάει τη ζωή, αυτός τη σεργιανάει", καμία σχέση δεν έχει με τα λεφτά.

Η ζωή είναι μια γυναίκα που θέλει καμιά φορά να της λες πόσο όμορφη είναι.
Κι αρκεί να την κεράσεις μια μπύρα στην προβλήτα ενός λιμανιού.
Πόσο νομίζεις κοστίζει αυτό;
Δεν κοστίζει αυτό.
Άλλα κοστίζουν.

*

happy go lucky

Για το πόσο τυχερή νιώθω για τους φίλους μου, έχω γράψει πολλές φορές αλλά επειδή it never gets old -κι επειδή κάποιοι μου κάνουν παράπονα :Ρ, πάμε πάλι:

Λοιπόν όταν έχεις μια φίλη που θα σε κοιτάξει με απηυδισμένο παύλα δολοφονικό βλέμμα, που αν είχε λεζάντα θα ήταν "serioysly?", κι έτσι απλά κοιτώντας σε θα σε αποτρέψει από τη μαλακία που σκεφτόσουν να κάνεις και που μακροπρόθεσμα θα σε πλήγωνε ανεπανόρθωτα, τότε μπορείς να νιώθεις τυχερή. Όταν έχεις και παραπάνω από μία τέτοιες φίλες -εγώ έχω 3, lucky me :D - τότε μπορείς να νιώθεις σαν τον υπερτυχερό του τζόκερ.

Επίσης όταν έχεις αυτή τη φίλη με την οποία δε μοιάζεις καθόλου και σε τίποτα αλλά την αγαπάς σα να 'ναι αδερφή σου, γιατί μεταξύ μας σαν αδερφή σου την έχεις, όχι σαν φίλη. Θα πεις μια βαριά κουβέντα, θα στεναχωρεθεί, θα κάνει κάτι επιπόλαιο,θα τσατιστείς, δεν είναι η τέλεια σχέση. Αλλά είναι η αδερφή σου, κι επειδή είσαι και μοναχοπαίδι -εγώ δηλαδή, για σας δεν ξέρω- that's a big fucking deal.

Τις από πάνω κατηγορίες, εντάξει, μπορεί να μην τις έχει όλος ο κόσμος, αλλά φαντάζομαι πως όταν διαβάζατε όλοι είχατε κάποιον στο μυαλό σας. Τώρα η από κάτω κατηγορία είναι λίγο πιο σπάνια -για τις γυναίκες δηλαδή- γι αυτό όποια έχει ΚΑΙ αυτή την κατηγορία, φτου φτου σκόρδα.

Η επόμενη κατηγορία φίλου είναι Ο ΒΑΣΙΛΗΣ. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να το πω, είναι απλά ο Βασίλης, είναι ο φίλος σου που έχει διαβάσει τα άπειρα βιβλία κι όταν ακούτε μαζί μουσική συχνά αναρωτιέσαι "σοβαρά, πού τα ξέρει όλα αυτά" και μιλάει ήρεμα και λογικά και έχει και πλάκα κι όταν μια φορά ήσουν τόσο χάλια που δε σε είχε ξαναδεί τόσο χάλια σου είπε "γουστάρεις να σε πάω στριπτιζάδικο;".

Να, κατάλαβες τώρα γιατί νιώθω τόσο τυχερή για τους φίλους μου;

ΥΓ μου ήταν πολύ δύσκολο να αντισταθώ στο σύνθημα: ΒΑΣΙΛΗ ΕΙΣΑΙ ΚΑΥΛΑ ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ.

be my friend, hold me

Οι παλιοί φίλοι, αν ήταν καλοί φίλοι
ξαναβλέπονται ύστερα από χρόνια
σε κοιτάνε όπως σε κοιτούσαν πριν χρόνια
σ' αγαπάνε όπως σ' αγαπούσαν πριν χρόνια
σε κάνουν να νιώθεις όπως ένιωθες πριν χρόνια.
Κι ακόμα κι αν έχουν περάσει τόσα χρόνια
-εφτά, σε περίπτωση που αναρωτιόταν κανείς-
αν είχες κάτι να τους πεις που δεν το 'χες πει, να το πεις.
Έτσι εγώ καθόμουν σε κάποιο ροκάδικο και τον ευχαρίστησα που υπήρχε
και που έκανε όλη εκείνη τη μαυρίλα κάπως πιο υποφερτή, ή μάλλον όχι.
Όχι υποφερτή
που με έκανε να γελάω και να νιώθω πραγματικά ευτυχισμένη μια στο τόσο. Του είπα "σ'ευχαριστώ" 
κι έβαλα τα κλάματα πάνω σε μια βαρελίσια μπύρα
για να ακούσω ένα
"είσαι χαζή;".
Γιατί έτσι είναι οι φίλοι.

είσαι να κάνουμε τον άνεμο κουβάρι;

Εχεις να θυμάσαι νύχτες με αλκοόλ, φιλιά και κλάματα;
Εγώ έχω ρε φίλε.
Και δεν πειράζει που έκλαιγα.
Και δεν πειράζει που κλαίω ακόμα.
Γιατί είμαι απ'τα κορίτσια που πιστεύουν στα γράμματα
που γράφουν γράμματα
και στέλνουν γράμματα
και κλαίνε και στο ταχυδρομείο
και ο υπάλληλος τους λέει να περιμένουν να πάρουν την απόδειξή τους
κι ύστερα τσαλακώνουν την απόδειξη με βία
και με βία την πετάνε στα σκουπίδια
λες και η απόδειξη φταίει
λες κι ο υπάλληλος φταίει
κι ύστερα περπατάνε απορημένες στη Βασιλέως Ηρακλείου
κι αναρωτιούνται τι στο διάολο πάει στραβά στον κόσμο
και πόσο καλύτερα θα ήταν όλα
αν όλα τα κορίτσια έγραφαν γράμματα
κι αν όλα τα αγόρια τα αντιμετώπιζαν σαν εσένα
κι όλα αυτά πειράζουν, φυσικά και πειράζουν
αλλά βασικά τίποτα δεν πειράζει τόσο πολύ
γιατί ό,τι αξίζει στον άνθρωπο είναι να ζήσει μια φορά στη ζωή του μια ιστορία της προκοπής.