Στα ξαφνικά

Το θέμα με τις συνειδητοποιήσεις είναι πως δε σου δίνουν χρόνο να τις χωνέψεις.

Οι συνειδητοποιήσεις δε συμβαίνουν σταδιακά.
Συμβαίνουν απότομα.

This is the last time

— Δεν είπαμε πως ήταν η τελευταία φορά;
— Το είπαμε;
— Το είπαμε.
— Ε δεν το εννοούσαμε.
— Εγώ το εννοούσα.
— Το βλέπω.

Not enough

Το χειρότερο είναι αυτή η , όχι αναπόφευκτη, αλλά δύσκολα διαχειρίσιμη φωνή που σου ανήκει και που επιμένει να σε ρωτάει "γιατί δεν είσαι αρκετή; Αρκετά τι δεν είσαι;"

A perfect colour

Το τέλειο πλάσμα είναι για την προσωπική ζωή ο,τι είναι και η ουτοπία για το σύνολο της ζωής. Κάτι που σε κάνει να προχωράς χωρίς απαραίτητα να περιμένεις να το βρεις. Τα προβλήματα —τα προσωπικά— ίσως ξεκινάνε όταν για το πλάσμα αυτό αποκτήσεις εικόνα.

Κάτι πρέπει να γίνει(ς)

Ένα φθινοπωρινό ή ακόμα καλύτερα σεπτεμβριάτικο απόγευμα,
μόλις έχεις δώσει μάθημα,
νιώθεις κάπως έξυπνη γιατί ήξερες τι έγραφες,
το ίδιο και ο φίλος στου οποίου το μπαλκόνι πίνετε καφέ.
Από τα ηχεία ακούγονται pink floyd 

κ εσύ σκέφτεσαι να είσαι μικρή
να σε ρωτάνε τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις
και να μην ξέρεις
ποτέ δεν ήσουν σίγουρη
και να φοβάσαι
και να μην έχεις μάθει ακόμα τους pink floyd
ώστε να μπορείς να πεις —στον εαυτό σου κυρίως—
"Θεέ μου, όχι another brick on the wall".

Σχεδόν σχετική*

*https://youtu.be/elJkqZAm2r4

Φθινόπωρο

Ωραία τα γιασεμιά,
ωραία τ' αγιοκλήματα,
ωραίες κι οι πασχαλιές.

Αλλά σαν το βρεγμένο χώμα, τίποτα.