να 'χεις χάρη μάγκα

Το βρίσκω εξαιρετικά δύσκολο το να βολευτώ σ'αυτή την καρέκλα. Το δωμάτιο μ'αρέσει, αν και το επισκέπτομαι σπάνια. Ποτέ όμως δεν τα πήγαινα καλά μ'αυτή την καρέκλα. Δεν είναι καθόλου συνεργάσιμη* τα ροδάκια πηγαίνουν όπου θέλουν αυτά και το πλάτος της ταιριάζει οριακά στο άνοιγμα μεταξύ από τις δύο συρταριέρες κάτω απ' το γραφείο. Επιπλέον γράφω σε ένα λαπτοπ με αντιολισθητικές βλακείες στον πάτο του οπότε ούτε καν αυτό δεν μπορώ να προσαρμόσω όπως ακριβώς το θέλω. Και τι μας το λες θα μου πεις; Στο λέω γιατί είχα έναν κάποιο ειρμό πριν, αλλά τώρα δεν.

Που λες, κάτι θα 'γραφα αλλά να πω την αλήθεια δεν είχα καταλήξει ακριβώς.
Στην αρχή είπα να γράψω κάτι για τη μοίρα, στην οποία δεν είναι ότι πιστεύω και σίγουρα δεν την εμπιστεύομαι γιατί αυτό σημαίνει να επαναπαύεσαι και να την αφήνεις να κάνει τη δουλειά για σένα κι αυτό καθόλου δε μου πάει με το χαρακτήρα που 'χω (που θα 'λεγε και η Μαλβίνα, να μην ξεχνάμε τη Μαλβίνα παρακαλώ). Πιστεύω στη μοίρα με την εξής έννοια: κάποια πράγματα είναι γραφτό να συμβαίνουν. Και με τη ρομαντική της επέκταση: κάποιοι άνθρωποι είναι γραφτό να 'ναι μαζί. Και πάνω σ' αυτό θα 'λεγα πως παιδιά, μην περιμένετε οι συνθήκες να είναι ιδανικές. Οι συνθήκες, παιδιά, ποτέ δε θα είναι ιδανικές. Πες το τώρα. Κάν' το τώρα.

Μετά καθόμουν στην κουνιστή πολυθρόνα και κάπνιζα (αυτή η στιγμή είναι άνετα η καλύτερη κάθε σαββατοκύριακου στη Θεσσαλονίκη, όσο επικό κι αν είναι κατά τ' άλλα το σαββατοκύριακο) κι είχε ησυχία γιατί όλοι είχαν κοιμηθεί και κοιτούσα τα φώτα του δρόμου, αλλά όχι στ' αλήθεια. Στην πραγματικότητα δεν κοιτούσα πουθενά. Μόνο σκεφτόμουν στιγμές που κάνουν το λαιμό να τεντώνεται και τη λεκάνη να σηκώνεται, χωρίς καν να το καταλαβαίνεις. Σκεφτόμουν κομμένες ανάσες και κάτι μελανιές και μπλεγμένα δάχτυλα.

Δάχτυλα που λες και μετά κοίταξα τα δάχτυλα των ποδιών μου, που συνήθως τα βρίσκω όχι όμορφα αλλά σήμερα μ' άρεσαν και μετά συνειδητοποίησα πως είναι ένα απ' τα πιο δύσκολα πράγματα να ανακαλέσει η μνήμη σου. Τα δάχτυλα των ποδιών. Πόσων ανθρώπων τα δάχτυλα των ποδιών νομίζεις πως θυμάσαι;

Κι ύστερα κοίταξα την καμάρα του ποδιού μου και σκέφτηκα πως μου θυμίζει μια τεντωμένη πλάτη και έτσι γυρίσαμε στο πλάνο της προ-προηγούμενης παραγράφου αλλά χαλάλι. Αυτό το πλάνο αξίζει δικιά του παράγραφο και επιπλέον αναφορά και όλες τις μελανιές που του αναλογούν.

Α ναι κι αφού αποφάσισα πως δε θα 'γραφα τίποτα απ' όλα αυτά που εν τέλει έγραψα (σ' αυτό το σημείο θα ήθελα να πάρουμε ένα λεπτό και να αναλογιστούμε την αποφασιστικότητά μου), είπα πως αντί να γράψω θα βάλω τραγούδι. Να, αυτό:

δε σ'έχω ανάγκη απλώς όλα είναι χειρότερα όταν λείπεις*

28 Ιουνίου 2009

Άνοιξα το γουόρντ αλλά μετά σκέφτηκα πως έπρεπε πρώτα να αλλάξω την επιφάνεια εργασίας* η πανσέληνος στην κόκκινη έρημο παραήταν μουντή γιατη διάθεσή μου.

Όχι ότι σήμερα είναι καμία καταπληκτική μέρα.Μάλιστα είναι αρκετά μέτρια προς το κακό μέρα. Όπως οι ελληνικοί καφέδες που σου ζητάνε οι γιαγιάδες, «μέτριοι προς το γλυκό». Μόνο που είπαμε, η μέρα είναι μέτρια προς το σκέτο.

Έχω τα νεύρα μου τις μέρες που ξέρω πως δε θα σε δω. Πήγα 2^η μέρα στη δουλειά σήμερα, ξέρεις επιτηρώ τα διαγωνίσματα των ομογενών. Χτες δεν ήταν καθόλου βαρετά, ήταν πολύ καλά παιδιά,κάναμε πλάκα μεταξύ μας σαν να γνωριζόμαστε από καιρό και σήμερα μόλις μπήκα στην τάξη ένας είπε «η καλή!» και χάρηκα.Και σήμερα καλά ξεκίνησε δηλαδή αλλά μετά άρχισε να με πονάει η κοιλιά μου και είχα διπλωθεί και ήπια ένα αναβράζον και είχα τα νεύρα μου κι έτσι την τελευταία φορά που πήγε να μιλήσει δυνατά αυτός που είπε ότι είμαι καλή είπα «ρε συ μισή ώρα έμεινε σε παρακαλώ γράψε ό,τι είναι να γράψεις».Μετά ένιωσα άσχημα αλλά πονούσα υπερβολικά πολύ για να έχω και ηθικούς προβληματισμούς. Πάντως το κατάλαβε, όταν έφευγε του χαμογέλασα και μου είπε περαστικά.Σκέφτηκα πως είναι πράγματι πολύ καλά παιδιά, δε μου κράτησε κακία.

Ύστερα γύρισα στο σπίτι και κρυώνα,φόρεσα μακριές πυτζάμες και σκεπάστηκα με κουβέρτα και έψαχνα με ποιον τρόπο έπρεπε να κουλουριαστώ για να πονάω λιγότερο. Στριφογύριζε στο μυαλό μου η συζήτηση που είχα χτες με την Μ. Μου είπε εκείνο το διάλογο απ το γλυκό νοέμβρη

-μα θα θυμώσει η κοπέλα μου.

-αφού δεν έχεις κοπέλα.

-κι εσύ που το ξέρεις?

-όταν είσαι με κάποιον έχεις πάνω σου κάτι δικό του.Κάτι στο βλέμμα σου, στον τρόπο που μιλάς,στις κινήσεις σου..εσύ δεν το έχεις αυτό.

-κι όμως, έχω γυναίκα.

-τότε τη λυπάμαι γιατί δε σου έχει αφήσει τίποτα.

Στ αλήθεια ανατρίχιασα μόλις το άκουσα και ρώτησα βιαστικά και αγχωμένα αν έχω κάτι δικό του πάνω μου.Αλίμονο αν δεν είχα. Η Μ.μου είπε πως έχω και τότε ανακουφίστηκα. Της είπα πως είμαι ερωτευμένη,δεν της προκάλεσε καμία έκπληξη,είπε πως φαίνεται.

-είμαι ψυχάκιας που κουβαλάω μαζί μου τη φωτογραφία του?

-όχι, είσαι Μαλβίνα.

Τότε αλήθεια σου λέω,ανατρίχιασα ακόμα περισσότερο. Θυμήθηκα τον άνεμο κουβάρι που έλεγε για τη φωτογραφία του που την έχωνε κάθε βράδυ κάτω απ το φανελάκι της-που ήταν κι αυτό δικό του- και σκέφτηκα πως εγώ λέω κάθε βράδυ καληνύχτα στη φωτογραφία και της δίνω ένα πεταχτό φιλί και θεέ μου πόσο φρίκαρα.Ύστερα θυμήθηκα και τον Κλίφορντ Χενεσσύ από το Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης που χώρισε γιατί λέει πως ήταν πολύ νωρίς για να βρει τον έρωτα της ζωής του.

Φρικάρω συχνά τελευταία. Φρικάρω που ταιριάζουμε τόσο πολύ. Που όταν με ρωτάνε αν έχουμε ίδια γούστα λέω «απολύτως» κι όταν με ρωτάνε ποιος στέλνει συνήθως πρώτος μήνυμα δεν απαντάω τίποτα γιατί δεν υπάρχει απάντηση.

Ρώτησα πάλι αγχωμένη τη Μ.αν άραγε εσύ είσαι ερωτευμένος μάζι μου κι εκείνη είπε πως είναι όπως νιώθω. Αλλά εγώ νιώθω πως αισθανόμαστε ακριβώς τα ίδια πράγματα και τότε φρίκαρα ακόμα περισσότερο.

Το ξέρεις ότι φρικάρω κι αναρωτιέμαι αν φρικάρεις κι εσύ. Εγώ στο λέω χωρίς ενδοιασμούς ότι με φρικάρει αυτή η κατάσταση, αυτή η απόλυτη άνεση που έχεις μαζί μου. Είναι αυτό που λέει η Μαλβίνα για τον απαλλαγμένο από το αμπαλάζ εαυτό μας.Και διάολε είναι πανδύσκολο πράγμα.

*

ό,τι να'ναι ποστ

έχω κεφάκια =DDDDDDDD

κι εννοώ σε σημείο που αρχίζω να πιστεύω πως δεν είναι φυσιολογικό. Πριν άκουγα αυτό το τραγουδάκι και χτυπιόμουν όπως ακριβώς το Μητσάκι απ τα υπέροχα πλάσματα στο πρώτο επισόδειο. Και πιο πριν άκουγα το φτάσε στον πάτο και σκεφτόμουν αυτό που λέγαμε τις προάλλες με το μονομαχάκι, πως κάποιοι στίχοι αποκτούν νόημα αφού ζησεις συγκεκριμένα πράγματα. Όπως εκείνο το άντε να λύσουμε να ξεκινήσουμε και τους βαρέθηκα δεν τους μπορώ (σσ, δε στο είπα, το έγραψα με ανεξίτηλο στο περιθώριο του καθρέφτη. Είμαι αρκετά ψώνιο για να μην το γράψω στον ίδιο τον καθρέφτη!). Και αυτό το όταν αγγίξεις την κορυφή και τσιρίξεις σκέφτομαι πόσο τεράστιο νόημα θα χει όταν θα τελειώσουν οι bloody οι εξετάσεις αν έχουμε γράψει καλά..

καλά θα γράψουμε ρε..σήμερα έλεγα χρόνια πολλά στο Ζωζάκι μου και "ξέρεις που θα πίνουμε καφέ στην επόμενη γιορτή σου ε? faculty of engineering"!

ρε ξέρετε κάτι? έμεινε υπερβολικά λίγος καιρός για να τον σπαταλήσουμε κι αυτόν αγχωμένα κι απαισιόδοξα. Και τώρα θυμήθηκα το Διδυμότειχο μπλουζ και του παράλογου η θητεία αγχωμένη μαλακία. Αφού μόνο εμείς και οι φανταροι μετράμε μέρες αντίστροφα. Τώρα θα μου πείτε μιλάω κι εγώ που δεν αγχώθηκα ούτε μία απ τις διακόσιες εξηντα τόσες μέρες που πέρασαν.. ε αγχώθηκα χτες γι αυτό στο λέω.

σκέφτηκα πως οκ διάβασα μες στο πάσχα, κάθε μέρα διάβαζα αλλά δεν ξεσκίστηκα κιόλας.Θα μπορούσα να διαβάσω και περισσότερο.Κ ύστερα αναρωτήθηκα αν υπάρχει κάποιος που πιστεύει ότι έχει διαβάσει αρκετά. Αγχώθηκα χτες αλήθεια στο λέω, ήμουν στο φροντιστήριο κι είχα ΑΟΔΕ και συζητούσαμε με το Ντινάκι για το τελευταίο μάθημα που θα βγούμε όλοι μαζί να τα πιούμε και εμένα σφίχτηκε το στομάχι μου και δεν μπορούσα να ανασάνω καλά αλλά έπαιρνα βαθιές ανάσες με δεξιοτεχνία, μην μας πάρουν και χαμπάρι και μετά σταματήσουν να με λένε little miss sunshine!και μετά γύρισα σπιτάκι και μιλούσα με το μονομαχάκι στο τηλ και
-καλά είσαι?
-κλαίω.
-κάτι κατάλαβα.
-πω ρε γαμώτο κρατάω και το απαρχαιωμένο το κινητό, αν πέσει δάκρυ θα βραχυκυκλώσει

και μετά χαχαχαχα και είμαστε χαζοχαρούμενα σου λέω.

Σήμερα πάλι διάβαζα αποσπάσματα απ τον άνεμο κουβάρι.

πές την αλήθεια,

τι θες απ αυτόν τον άνθρωπο.
θέλω να ξυπνάει πλάι μου
κι ως την τελευταία μέρα της ζωής μου
να τον φροντίζω.
Θέλω να πεθάνω πρώτη εγώ.
Θέλω ένα σημάδι ότι με σκέφτεται
και μετά να κοιμηθώ
έναν ήσυχο ύπνο.

i take a deep breath and i get real high

Αντικατέστησα τον γαλλικό με φραπέ για να πειστώ πως έχει καλό καιρό. Ή επειδή έχω πειστεί. Του ριξα μέσα και 2 παγάκια σε σχήμα καρδιάς και έμπηξα φούξια καλαμάκι στον αφρό του.

Μετά έβαλα φσίτ στη μύτη μου –είναι βουλωμένη- και θυμήθηκα τον ωριλά.

«θα σου αλλάξω αποσυμφορητικό, αυτό εδώ προκαλεί εθισμό»

Γέλασα* σκέφτηκα πως ο γιατρός δεν ξέρει σε τι είναι πραγματικά εθισμένη η μύτη μου: στη μυρωδιά σου.

Κατάλαβε πως το θέμα με τον εθισμό ακούστηκε πολύ σοβαρό και διόρθωσε βιαστικά:

«εννοώ πως μετά από πολλές χρήσεις η μύτη το συνηθίζει και δεν ανακουφίζει τα συμπώματα».

Α τότε γράψε λάθος. Εσένα η μύτη μου δε σε συνηθίζει* είναι αυτό που λέμε κάθε φορά πρώτη φορά κι είναι όλα καινούρια και πρωτότυπα και βρεφικά εύθραυστα**

Δηλαδή δεν είναι εθισμός.

Λατρεία είσαι.

Μετά μάζεψα τα μαλλιά μου με κοκαλάκι και θυμήθηκα καλοκαίρι. Και σκεφτηκα πως αυτό είναι το καλοκαίρι: η εποχή που μαζεύω τα μαλλιά μου.

** μαλβίνα, το χω ξαναπει και θα το λέω συνέχεια =)

la vita e bella!

Μ’αρέσει το μπλε. Θέλω να πω δε μ’ άρεζε πάντα, τώρα μ’αρέσει. Και δεν μ’ αρέσει πολύ, μ ‘ αρέσει λίγο. Αλλά το συμπαθώ πολύ. Και νιώθω ωραία όταν βλέπω μπλε. Όχι όμως όταν φοράω. Μάλλον είναι ωραία να φοράς μπλε αλλά νομίζω πως δε μου πάει.

Μ’αρέσει να κοιτάω τη θάλασσα και τον ουρανό που είναι μπλε. Και πήρα ένα μπλε σκουλαρίκι για τη μύτη, γαλαζοπράσινο για την ακρίβεια. Και τα ζαφείρια είναι μπλε, ε? Μια φορά σ ένα τεστ ψυχολογικό μου λεγε πως το χρώμα της αύρας μου είναι ζαφειρένιο. Η αγγλική λέξη μ’αρέσει περισσότερο: sapphire.

Το μπλε μου φαίνεται μυστηριώδες και ήρεμο, σαν να κρύβει κάτι και σαν να σε κοιμίζει ήσυχα αλλά και σαν ένας ωραίος λόγος για να μείνεις ξύπνιος.

Τελευταία νομίζω πως όλα είναι ωραίοι λόγοι να μένεις ξύπνιος. Νομίζω πως ο ύπνος είναι χάσιμο χρόνου, κι αν μπορείς να κάνεις μια βόλτα ή να κοιτάς απ το παράθυρο, τότε γιατί να κοιμηθείς? Και νομίζω πως όλα έχουν νόστιμες μυρωδιές και γοητευτική όψη.

Μοιάζεις κι εσύ σαν στολίδι, σαν μαύρο διαμάντι σε οπάλινη θάλασσα (το χω ξαναπεί αυτό,ε?) και μοιάζω κι εγώ ικανή να τα ξεχάσω όλα. Μοιάζει το 07 να μην έγινε ποτέ και το 09 τρομακτικά κοντά. Και πού θα είσαι αύριο ιδέα δεν έχω κι ούτε αν ζηλεύω το εκεί σου ξέρω και δε μ απασχολεί.

Ξέρω μόνο πως πάλι θα ξυπνήσω ό,τι ώρα θέλω κι έχω την πεποίθηση πως έκανα όλες τις ασκήσεις μου σωστά . Σήμερα έφαγα σοκολάτα χωρίς τύψεις και διάβασα Σώτη Τριανταφύλλου στον καναπέ.

La vie est belle et facile*

Μα το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να μείνεις ζωντανός. Κατά τ άλλα δεν είναι όλα πολύ ... πρωτότυπα και μοναδικά και βρεφικά εύθραστα? * *

* δε θυμάμαι ποιος το είπε

** Μαλβίνα, φυσικά

Πλαγιομετωπική

-->

Το διάβασα χτες κι από τότε το ξαναδιαβάζω συνεχώς.. Μαλβίνα γαρ..:

Υπάρχει μια πάθηση που λέγεται στατικός ίλιγγος.
Στη Φυσική ορίζεται ως “εκτροπή σώματος που πέφτει ελεύθερο”. Στον έρωτα, το λένε Εξομολόγηση.

Από όταν έμαθα πως οι ερωτευμένοι κινδυνεύουν από τους χειρότερους ιλίγγους,
με όλο το σεβασμό προς τη Φυσική,τσεκάριζα καθημερινά πάνω στα τακούνια μου το Επίπεδο Ταλάντωσης.Το έβρισκα σταθερό, ανακουφιζόμουν κι έτρεμα.Πως όπου να’ ναι, θα έπαυα ν’ αντιστέκομαι στη δύναμη Κοριόλις,το επίπεδο θα άλλαζε κι εγώ θα έβλεπα τη Γη να έρχεται τα πάνω κάτω…

Υπάρχουν ερωτευμένοι που δεν γνώρισαν ποτέ τον ίλιγγο και τις σκοτοδίνες.Είναι αυτοί που χτυπήθηκαν πάνω στους έρωτές τους, σύμφωνα με το φυσικό νόμο της Πλάγιας Κρούσης.
Αυτοί που, αν ποτέ επιχειρούσαν την Κάθετη Πτώση, θα χάνονταν στο βυθό.
Ή θα ντρέπονταν που τους πήραν είδηση και μετά την αποκάλυψη θα έφευγαν.
Γιατί οι άρρωστοι ερωτευμένοι, οι εκ γενετής απαρηγόρητοι,
πιστεύουν πως, όποιος αγαπάει, ξέρει και να κρύβεται από τον παραλήπτη της αγάπης του.

Χιλιάδες εφευρήματα προκειμένου να κρυφτείς.Όπως το να ισχυρίζεσαι πως ονομάζοντας τον έρωτά σου,τον σχηματοποιείς, τον μεταμορφώνεις σε κάτι προβλέψιμο και αντιποιητικό…
Πως κανείς δεν πρέπει να μάθει πόσο τον αγαπάς,γιατί μπορεί να σε τσακίσει, ή να σε υποπτευθεί,
ή και να σου καταλογίσει πως θες να μετατρέψειςτην (αισθητικώς άψογη και υπαινικτική) ασάφεια σε δήλωση.

Έβρισκες οπλοστάσια κουκλίτσα μου.
Οι έρωτές μας, έλεγες στα ψέματα, ,πίστεψέ με,
δεν πρέπει να πάσχουν από υπερβολική σιγουριά
αλλά από ευθραυστότητα…

Ισχυριζόσουν ακόμα πως τους έρωτές μας πρέπει να τους ζούμε στο σκοτάδι,
(αλλά τότε, πώς θα μπορούσες να τον επιδεικνύεις και να επαίρεσαι;)

Όλα σου τα χρόνια, πλάγιες κρούσεις ανθρώπου που ντρέπεται τον έρωτα.
Που τον φοβάσαι όσο η Κυβερνητική, γι’ αυτό και δίνει τον ορισμό:

“Έρωτας: καταστροφή, απορρύθμιση ενός συστήματος από ένα άλλο”.

Όλο λόγια, και πόσο με βλάπτεις έρωτά μου, αφού από όταν σ’ ερωτεύτηκα, πηγαινοέρχομαι από την αναμονή στην απώλεια της δύναμής μου…

Ποιας δύναμης αλήθεια; Δεν ξέρεις τίποτα η άπειρη.

Μεγάλωσες, κουράστηκες, μίκρυνες, ξαναρχίζεις.
Για να ξαναμεγαλώσεις και να ξανακουραστείς.
Εξακολουθείς να τρέμεις μια ερωτική ομολογία - Κάθετη Πτώση.
Φοβάσαι τον ίλιγγο μα τώρα, πιο πολύ απ’ όλα,

φοβάσαι ένα αίσθημα αφημένο στη σιωπή…

Και πάλι η αμφιβολία.
Αν του το πεις, μήπως ψυλλιαστεί πως στην ουσία διαμαρτύρεσαι για τον απρόβλεπτο χαρακτήρα των αισθημάτων σου, η εγωίστρια, για το αυτεξούσιο σου που απόλλυται;

Μήπως δεν υπάρχει καμιά γλυκύτητα στην ομολογία σου,
αλλά μόνο η βίαιη επιθυμία να εγκατασταθείς μέσα στα αισθήματα του άλλου;

Και, αν εξομολογείσαι τον έρωτά σου,
για να αρχίσει εκείνος ο μηχανισμός που βασίζεται στη βία της αμοιβαιότητας, αλλά που σου χαρίζει έναν ήσυχο ύπνο;

Εκεί όπου το εξομολογημένο “αγαπώ” σου
δεν θα σημαίνει εν τέλει παρά ένα επιτακτικό “αγάπα με κι εσύ”.

Αν δεν αντέχεις να το πεις και να μείνεις,
σκέφτομαι τελευταία,
μπορείς τουλάχιστον να το πεις
και, όχι να φύγεις - να χαθείς…

Ο άλλος πάντα ξέρει δραματουργικά από παρόμοιους ήρωες, θα καταλάβει.Πως αυτό που ζητάς όταν χάνεσαι - και όχι όταν φεύγεις – είναι πάντα η εγκατάσταση…

Διάλειμμα: ο Φλωμπέρ μου:
“ξέρεις τι θα χρειαζόταν γιε μου, η γυναίκα σου η Έμμα; Βαριές δουλειές, χειρωνακτικές δουλειές.

Αν εργαζόταν, δε θα διάβαζε βλαβερά ρομάντζα και δεν θα είχε αυτή τη θολούρα στο κεφάλι…”!

Δεν τα βγάζεις πέρα κουκλίτσα μου. Παράτα τα. Αφού η Λογική τα ερωτικά και ντροπιασμένα δεν τα καταδέχεται. Ο πρωτότοκος γιος της Γνώσης, αν αυτό σου λέει κάτι,

λεγόταν Μύθος…

Δύο ειδών ζωές μπορείς να ζήσεις,και η μία,αυτή με τις αγάπες τις μετωπικές, είναι πιο κρύα απ’το θάνατο.Πάνω απ’ το νεκροκρέβατό σου θα ολολύζουν συντετριμμένοι φίλοι και θα ρωτάει ο ένας τον άλλο: “Μα πώς το έπαθε; Από τι ερωτεύτηκε; Πέρυσι ακόμα ήταν καλά”…

Τηλέφωνο-
” Τι γράφεις τώρα; “με ρωτάνε.
“Κάτι για το πώς να μην μετατρέπεις τη συγκίνησή σου σε αίτημα”,
απαντάω η ψεύτρα…

ΜΑΛΒΙΝΑ ΚΑΡΑΛΗ