Όταν ήμουν 16 πήγαινα γαλλικά κάπου στη Ναυαρίνου. Οι μόνες φορές που κάπνιζα ήταν στο δρόμο για τα γαλλικά. Οι αγαπημένες μου στιγμές ήταν εκείνο το χειμώνα του 2007,που νύχτωνε νωρίς, εγώ περπατούσα στην Εγνατία κρατώντας ένα τσιγάρο με τα κομμένα γάντια μου. Κι ήταν σκοτείνα και καθόλου τρομακτικά,ήταν σκοτεινά και καθησυχαστικά -κι ίσως τίποτα άλλο εκείνη τη χρονιά να μην ήταν καθησυχαστικό. Και ο τρόπος που το φως της καύτρας έσπαγε το σκοτάδι,θα ορκιζόμουν πως ήταν απ'τα ομορφότερα θεάματα που έχω αντικρύσει.
Κι από τότε αγαπώ τις καύτρες και τα σκοτεινά μέρη χωρίς πολύ κόσμο. Προσπαθώ να κοιτάω την άκρη απ'το τσιγάρο μου ή να βρίσκω μια επιφάνεια που γυαλίζει. Η επιφάνεια απλώς θα γυαλίζει και δε θα δείχνει τίποτα γιατί όλα θα'ναι σκοτεινά. Μέχρι να τραβήξεις μια ρουφηξιά και τότε θα φανεί ένα πορτοκαλί φωτάκι κι ύστερα θα σβήσει πάλι. Σαν φάρος.
Και που λες περπατούσα στην Εγνατία μέχρι να χρειαστεί να στρίψω στη Ναυαρίνου. Και προσπερνούσα το φροντιστήριο των γαλλικών γιατί είχα μια τελετουργία. Πήγαινα στα αρχαία που είναι πιο κοντά στην Τσιμισκή,εκεί στο αδιέξοδο,ακουμπούσα στα κάγκελα κι έκανα ένα ακόμα τσιγάρο ακούγοντας το Talk των Coldplay. Γιατί το 2007 τίποτα δεν ήταν καθησυχαστικό κι ήταν σαν όλοι να μιλάνε σε μια γλώσσα που δεν ήξερα και να απευθύνονται σε μενα.
...and they're talking it to me*
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σχολείο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σχολείο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 29 Ιανουαρίου 2014
Τετάρτη 24 Μαρτίου 2010
both ways
Κι έτσι κάποια πρωινά η μισή νυσταγμένη πλευρά του εγκεφάλου μου με διατάζει να μείνω στο κρεβάτι και να μην πάω στη σχολή. Κι ύστερα όταν ξυπνάω,ξυπνάει κι άλλη μισή πλευρά κι έτσι έχω πάνω απ'το κεφάλι μου ένα αγγελάκι κι ένα διαβολάκι με ανάποδες συμπεριφορές. Το αγγελάκι θυμωμένο να με μαλώνει φωνάζοντας πως είμαι αμελής φοιτήτρια και το διαβολάκι να μου λέει "δεν πειράζει,κι αύριο μέρα είναι".
Και τότε σκέφτομαι πόσο τρέχει και ξεσκίζεται στο διάβασμα και τα καταφέρνει όλα η Μ. και νιώθω απαράδεκτη τεμπέλα.Και έτσι την άλλη μέρα πάω στο εργαστήρι του προγραμματισμού για να χαζέψω τα δάχτυλά μου και τα μωβ νύχια μου πάνω στο πληκτρολόγιο και να νοσταλγώ να γράφω κείμενα κι όχι να παλεύω με 10 εντολές.
Όποτε λοιπόν κάνω ασκήσεις μου λείπει το γράψιμο κι όταν το ρίχνω στο γράψιμο μου λείπει η φυσική και το λογικό της υπόθεσης. Είναι κατάρα να είσαι καλός σε 2 εντελώς διαφορετικά πράγματα στο σχολείο ,να ταλαντεύεσαι ανάμεσα σε θεωρητική και τεχνολογική μέχρι τελευταία στιγμή ,να περάσεις στην 1η σου επιλογή και να μην ξέρεις αν έκανες τη σωστή επιλογή.
Απ΄την άλλη μπορείς να έχεις και κάτι σταθερό και ένα χόμπυ κι αυτά τα 2 να είναι ασυσχέτιστα.Και να γράφεις κείμενα όπου το 2 να είναι 2 και όχι δύο. Το ένα να είναι ταλέντο και το άλλο χάρισμα και δες!Έγραψα ένα κι όχι 1. Και πάντα θα αγαπώ τα κείμενα σε τετράδια χημείας και θερμοδυναμικής και μαθηματικών και το ότι είμαι παρορμητική θα με κάνει να κάνω λάθος πράξεις. Κάποτε θα το ξεπεράσω και θα κάνω σωστές πράξεις και θα μάθω να ελέγχω τα γραπτά μου πριν τα παραδώσω.
Κι όταν βγαίνω απ την αίθουσα θα κάθομαι σ'αυτό το πεζούλι και θα κοιτάζω το γρασίδι και τα δέντρα και τα ποδήλατα και θα περνάνε γνωστοί και άγνωστοι που θα αναρωτιούνται τι γράφω κι όταν πλησιάσουν αρκετά ώστε να καταλάβουν πως δεν πρόκειται για άσκηση θα ζηλεύουν ή θα κοροιδεύουν την κοπέλα που κάθεται στο πολυτεχνείο και γράφει κάτι που δεν είναι εργασία. Και θα χαίρομαι τις 2 φύσεις μου όσο κανείς άλλος.
Και τότε σκέφτομαι πόσο τρέχει και ξεσκίζεται στο διάβασμα και τα καταφέρνει όλα η Μ. και νιώθω απαράδεκτη τεμπέλα.Και έτσι την άλλη μέρα πάω στο εργαστήρι του προγραμματισμού για να χαζέψω τα δάχτυλά μου και τα μωβ νύχια μου πάνω στο πληκτρολόγιο και να νοσταλγώ να γράφω κείμενα κι όχι να παλεύω με 10 εντολές.
Όποτε λοιπόν κάνω ασκήσεις μου λείπει το γράψιμο κι όταν το ρίχνω στο γράψιμο μου λείπει η φυσική και το λογικό της υπόθεσης. Είναι κατάρα να είσαι καλός σε 2 εντελώς διαφορετικά πράγματα στο σχολείο ,να ταλαντεύεσαι ανάμεσα σε θεωρητική και τεχνολογική μέχρι τελευταία στιγμή ,να περάσεις στην 1η σου επιλογή και να μην ξέρεις αν έκανες τη σωστή επιλογή.
Απ΄την άλλη μπορείς να έχεις και κάτι σταθερό και ένα χόμπυ κι αυτά τα 2 να είναι ασυσχέτιστα.Και να γράφεις κείμενα όπου το 2 να είναι 2 και όχι δύο. Το ένα να είναι ταλέντο και το άλλο χάρισμα και δες!Έγραψα ένα κι όχι 1. Και πάντα θα αγαπώ τα κείμενα σε τετράδια χημείας και θερμοδυναμικής και μαθηματικών και το ότι είμαι παρορμητική θα με κάνει να κάνω λάθος πράξεις. Κάποτε θα το ξεπεράσω και θα κάνω σωστές πράξεις και θα μάθω να ελέγχω τα γραπτά μου πριν τα παραδώσω.
Κι όταν βγαίνω απ την αίθουσα θα κάθομαι σ'αυτό το πεζούλι και θα κοιτάζω το γρασίδι και τα δέντρα και τα ποδήλατα και θα περνάνε γνωστοί και άγνωστοι που θα αναρωτιούνται τι γράφω κι όταν πλησιάσουν αρκετά ώστε να καταλάβουν πως δεν πρόκειται για άσκηση θα ζηλεύουν ή θα κοροιδεύουν την κοπέλα που κάθεται στο πολυτεχνείο και γράφει κάτι που δεν είναι εργασία. Και θα χαίρομαι τις 2 φύσεις μου όσο κανείς άλλος.
Σάββατο 13 Φεβρουαρίου 2010
dedicated
Αναρωτιέμαι αν όλοι δίνουν την ίδια σημασία με εμένα στις μυρωδιές. Δίνω μεγάλη σημασία στις μυρωδιές ώστενα βαζω άρωμα πάντα μετά το μπάνιο.
Δεν μεταφέρω τις κολόνιες μου κάθε φορά που έρχομαι,όταν είμαι εδώ χρησιμοποιώ τις κολόνιες της μαμάς ή κάποιες παλιές δικές μου που δεν τους έχουν εξαντληθεί όλες οι σταγόνες.
Και δίνω τόσο μεγάλη σημασία στις μυρωδιές ώστε αυτή η παλιά,σχεδόν βαριά και καθόλου ξεθυμασμένη κολόνια να με γυρίζει βίαια στην πρώτη λυκείου. Η πρώτη λυκείου είναι κάτι που έχω αποβαλει βίαια από τον οργανισμό μου και το ίδιο βίαια είναι κάθε φορά που επιστρέφει και ευτυχώς την τελευταία φορά ήμουν αρκετά βίαια ώστε να χει εξαφανισθεί διαπαντός. Ωστόσο η κολόνια δεν γνωρίζει παρελθόν,θα είναι αυτή η κολόνια μέχρι να την τελειώσω,πράγμα που ορίζεται άτοπο από τα δεδομένα.
Η δευτέρα λυκείου ήταν σχεδόν αδιάφορη ήταν σαν να μην έγινε τίποτα,σαν να ήταν απλώς άλλη μια χρονιά σχολείου και τίποτα παραπάνω.Δεν είχε τίποτα από ζωή,τίποτα από περιπέτεια.Δεν είχε καν πολύ διάβασμα. Ήταν μια χαζή χρονιά.
Και από όλο το λύκειο η καλύτερη χρονιά ήταν η τρίτη. Η τρίτη ήταν γεμάτη μυστήρια,must take αποφάσεις,διλλήματα,αμφιβολίες,λάθη και πολύ πολύ διασκέδαση. Ακούς Λορέλ? Η τρίτη ήταν η καλύτερη :)
Δεν μεταφέρω τις κολόνιες μου κάθε φορά που έρχομαι,όταν είμαι εδώ χρησιμοποιώ τις κολόνιες της μαμάς ή κάποιες παλιές δικές μου που δεν τους έχουν εξαντληθεί όλες οι σταγόνες.
Και δίνω τόσο μεγάλη σημασία στις μυρωδιές ώστε αυτή η παλιά,σχεδόν βαριά και καθόλου ξεθυμασμένη κολόνια να με γυρίζει βίαια στην πρώτη λυκείου. Η πρώτη λυκείου είναι κάτι που έχω αποβαλει βίαια από τον οργανισμό μου και το ίδιο βίαια είναι κάθε φορά που επιστρέφει και ευτυχώς την τελευταία φορά ήμουν αρκετά βίαια ώστε να χει εξαφανισθεί διαπαντός. Ωστόσο η κολόνια δεν γνωρίζει παρελθόν,θα είναι αυτή η κολόνια μέχρι να την τελειώσω,πράγμα που ορίζεται άτοπο από τα δεδομένα.
Η δευτέρα λυκείου ήταν σχεδόν αδιάφορη ήταν σαν να μην έγινε τίποτα,σαν να ήταν απλώς άλλη μια χρονιά σχολείου και τίποτα παραπάνω.Δεν είχε τίποτα από ζωή,τίποτα από περιπέτεια.Δεν είχε καν πολύ διάβασμα. Ήταν μια χαζή χρονιά.
Και από όλο το λύκειο η καλύτερη χρονιά ήταν η τρίτη. Η τρίτη ήταν γεμάτη μυστήρια,must take αποφάσεις,διλλήματα,αμφιβολίες,λάθη και πολύ πολύ διασκέδαση. Ακούς Λορέλ? Η τρίτη ήταν η καλύτερη :)
Παρασκευή 19 Ιουνίου 2009
Δευτέρα 25 Μαΐου 2009
25~05~2009
Εκεί που καθόμασταν ήρεμα κι ωραία στην "πίσω αυλή" είπαμε να πάμε να δούμε αν έχει ανοίξει το κυλικείο για να πάρουμε νερά, φαγιά κλπ. Κ οι άλλοι είχαν μπει στις αίθουσες κι εμείς δεν είχαμε ακούσει το κουδούνι :Ρ Ε καλά δλδ δεν είχαν μπει κιόλας, εκείνη την ώρα έμπαιναν αλλά ο επιστάτης μας είπε πως είχαν μπει ήδη και τρομάξαμε.
Ανεβήκαμε στις αίθουσές μας, καθήσαμε. Είχαμε έναν καλό επιτηρητή που τον είχαμε και την προηγούμενη φορά. Αλλά η 2η ήταν μία απ τις δυο ξινές που είχαμε στη βιολογία νομίζω. Ε δεν της δώσαμε και πολύ σημασία. Και δεν ήταν κακιά εδώ που τα λέμε γιατί εγώ με τον διπλανό είχαμε κάνει εξακρίβωση αποτελεσμάτων για όλο το 4ο θέμα κι όταν πια είχαμε τελειώσει την εξακρίβωση μας λέει "ρε παιδιά σταματήστε να μιλάτε" :D
Δεν είναι ότι ήταν δύσκολα. Όταν είδα το 4ο θέμα το 1ο πράγμα που σκέφτηκα ήταν "εντάξει, έχω κάνει πολλές παρόμοιες". Νομίζω πως το δύσκολο στη φυσική είναι πως κάνεις κάνεις κάνεις πράγματα και πράξεις και δεν είσαι σίγουρος αν είναι σώστα. Εκτός αν είσαι τόσο σίγουρος για τον εαυτό σου. Που εγώ σήμερα δεν ήμουν γιατί χτες είχα πάθει ένα ψιλοπατατρακ και κατά τις 12 το βράδυ άρχισα να κλαίω με λυγμούς, γεγονός που κράτησε καμια ώρα. Δεν ξέρω γιατί, έτσι απλά.
Εν τω μεταξύ βγήκα απ την αίθουσα και δεν είχε βγει κανένας άλλος από θετική/τεχνολογική και δεν είχα ποιον να ρωτήσω. Με το που βγήκε μια κοπέλα και λέγαμε αποτελέσματα κι είχαμε βρει τα ίδια...τι χαρά ήταν αυτή!Πήρα ανάσα!Περίμενα το σόουλ μέιτ μου και φύγαμε. Αλλά δεν έγραψε καλά και στεναχωρέθηκα :( Αφού μου ζήτησε τσιγάρο, φαντάσου.
Αχ όταν γύρισα σπίτι και πήρα τηλ τον φυσικό..καλά αυτός ο άνθρωπος έχει απίστευτη πλάκα. Τον ρωτάω κάτι για μια παγίδα σο 2ο θέμα και μου λέει "ααα αυτό είχε πράξεις,πράξεις,πράξεις" και λέω "α. Καλά. Εγώ πολλαπλασίασα με το α" και μου είπε πως είναι πολύ πονηρό αυτό και πολύ χάρηκα που σκέφτηκα κάτι που είναι πολύ πονηρό :D
καλά εννοείται πως την έκανα κιόλας τη βλακεία. Αλλά ευτυχώς η βλακεία πιάνει 3 μόρια. Αλλά τα χουμε πει αυτά, αν δεν έχει ένα χαζό λάθος το γραπτό πώς θα καταλάβει ο άλλος ότι είναι δικό μου??Πρέπει να αφήσω το στίγμα μου!
Κι αυτά που λέτεεεεε.
άντε να τελειώσουν οι εξετάσεις να βρει και το μπλογκ μου λίγο τον εαυτό του, γιατί το λυπάμαι που λέει μόνο για τις πανελλήνιες. Υπόσχομαι καμ μπακ μετά τις 27 μαίου. Τώρα δεν ξέρω πόοοοοσο μετά, αφήστε με να γλεντήσω και λίγο που τέλειωσα το σχολείο!
Α και σχετικά με το γλέντι, για αυτόν ακριβώς το λόγο μην ανησυχήσετε που δε θα κάνω ποστ την τετάρτη..θα είναι επειδή θα γυρίσω σπίτι την Πέμπτη :Ρ
Ανεβήκαμε στις αίθουσές μας, καθήσαμε. Είχαμε έναν καλό επιτηρητή που τον είχαμε και την προηγούμενη φορά. Αλλά η 2η ήταν μία απ τις δυο ξινές που είχαμε στη βιολογία νομίζω. Ε δεν της δώσαμε και πολύ σημασία. Και δεν ήταν κακιά εδώ που τα λέμε γιατί εγώ με τον διπλανό είχαμε κάνει εξακρίβωση αποτελεσμάτων για όλο το 4ο θέμα κι όταν πια είχαμε τελειώσει την εξακρίβωση μας λέει "ρε παιδιά σταματήστε να μιλάτε" :D
Δεν είναι ότι ήταν δύσκολα. Όταν είδα το 4ο θέμα το 1ο πράγμα που σκέφτηκα ήταν "εντάξει, έχω κάνει πολλές παρόμοιες". Νομίζω πως το δύσκολο στη φυσική είναι πως κάνεις κάνεις κάνεις πράγματα και πράξεις και δεν είσαι σίγουρος αν είναι σώστα. Εκτός αν είσαι τόσο σίγουρος για τον εαυτό σου. Που εγώ σήμερα δεν ήμουν γιατί χτες είχα πάθει ένα ψιλοπατατρακ και κατά τις 12 το βράδυ άρχισα να κλαίω με λυγμούς, γεγονός που κράτησε καμια ώρα. Δεν ξέρω γιατί, έτσι απλά.
Εν τω μεταξύ βγήκα απ την αίθουσα και δεν είχε βγει κανένας άλλος από θετική/τεχνολογική και δεν είχα ποιον να ρωτήσω. Με το που βγήκε μια κοπέλα και λέγαμε αποτελέσματα κι είχαμε βρει τα ίδια...τι χαρά ήταν αυτή!Πήρα ανάσα!Περίμενα το σόουλ μέιτ μου και φύγαμε. Αλλά δεν έγραψε καλά και στεναχωρέθηκα :( Αφού μου ζήτησε τσιγάρο, φαντάσου.
Αχ όταν γύρισα σπίτι και πήρα τηλ τον φυσικό..καλά αυτός ο άνθρωπος έχει απίστευτη πλάκα. Τον ρωτάω κάτι για μια παγίδα σο 2ο θέμα και μου λέει "ααα αυτό είχε πράξεις,πράξεις,πράξεις" και λέω "α. Καλά. Εγώ πολλαπλασίασα με το α" και μου είπε πως είναι πολύ πονηρό αυτό και πολύ χάρηκα που σκέφτηκα κάτι που είναι πολύ πονηρό :D
καλά εννοείται πως την έκανα κιόλας τη βλακεία. Αλλά ευτυχώς η βλακεία πιάνει 3 μόρια. Αλλά τα χουμε πει αυτά, αν δεν έχει ένα χαζό λάθος το γραπτό πώς θα καταλάβει ο άλλος ότι είναι δικό μου??Πρέπει να αφήσω το στίγμα μου!
Κι αυτά που λέτεεεεε.
άντε να τελειώσουν οι εξετάσεις να βρει και το μπλογκ μου λίγο τον εαυτό του, γιατί το λυπάμαι που λέει μόνο για τις πανελλήνιες. Υπόσχομαι καμ μπακ μετά τις 27 μαίου. Τώρα δεν ξέρω πόοοοοσο μετά, αφήστε με να γλεντήσω και λίγο που τέλειωσα το σχολείο!
Α και σχετικά με το γλέντι, για αυτόν ακριβώς το λόγο μην ανησυχήσετε που δε θα κάνω ποστ την τετάρτη..θα είναι επειδή θα γυρίσω σπίτι την Πέμπτη :Ρ
Σάββατο 23 Μαΐου 2009
22~05~09
Ρεεεεεε άντε πέρασε απο 12 δηλαδής άλλαξε η μέρα και τώρα ο τίτλος του ποστ δεν ταυτίζεται με την ημερομηνία :(
Ε δεν πειράζει!
Σήμερα έχω ένα κενό μνήμης. Δε θυμάμαι απολύτως τίποτα από τη διαδρομή μέχρι το σχολείο.Νιώθω σαν να διακτινίστηκα εκεί.
Σήμερα όλοι θέλαμε να πάμε για καφέ μετά που θα γράφαμε. Και συζητάμε τώρα
-Ρε δεν έχω λεφτά, πόσο τον έχουν πάει τον καφέ στο "μικρό"? -μικρό είναι το όνομα του στεκιού μας-
-Εγώ καλού κακού έχω 50ρικο γιατί έχω ξεχάσει πόσο κάνει ο καφές.
Γράφαμε ΑΟΔΕ η τεχνολογική. Αυτό είναι 43 σελίδες που απλώς πρέπει να τις ξέρεις ακριβώς όπως είναι γραμμένες. Ασχέτως που αυτός που το γραψε προφανώς δεν ξέρει να μιλάει και που το μεγαλύτερο μέρος του είναι κακοσυναρμολογημένες μεταφράσεις. Για να καταλάβετε πόοοοοσο εντελώς παπαγαλία είναι το μάθημα κοιτάξτε πώς βαθμολογούνται οι ερωτήσεις: όσες σειρές πιάνει η απάντηση στο βιβλίο, τόσα μόρια. Πραγματικά.
Εγώ γράφω, γράφω, γράφω σε κάποια φάση πιάστηκε το χέρι μου και είπα να σταματήσω να ξεκουραστώ γιατί έτσι κι αλλιώς θα τέλειωνα πολύ γρήγορα. Αλλά μετά το ξανασκέφτηκα και λέω κάτσε γράψτα τώρα που τα θυμάσαι μη σου φύγουν μετά. Ε το αποτελέσμα ήταν να τελειώσω και να ρωτήσω τι ώρα ήταν και ήταν 9. Έπρεπε να περιμένω άλλη μια ώρα για να φύγω.
Το πόσο χαλαρά αντιγράφεις στις Πανελλήνιες μου το έλεγαν αλλά αν δεν το βλεπα δεν το πίστευα. Εντάξει και στα άλλα μαθήματα κάτι ψιλολέγαμε αλλά σήμερα που τελειώσαμε και νωρίς έγινε το έλα να δεις. Μπροστά μου καθόταν ένας που ξαναδίνει φέτος, παίζει να θέλει μόνο απολυτήριο. Αλλά ο άνθρωπας ήταν και κουφάλογο. Τρεις φορές του τα είπα το σωστό-λάθος και δεν άκουγε!! Ε στο τέλος απηύδησα, έριξα κάτω το κοκαλάκι μου κι έσκυψα και του τα είπα :Ρ
Στη διπλανή τάξη ήταν το κορυφαίο όμως. Ένας φίλος μου είχε πεί όλα τα Σ-Λ, όλα τα πολλαπλής, τις περισσότερες ανάπτυξης σχεδόν σε όλη την τάξη. Ε σε κάποια φάση ο επιτηρητής σκέφτηκε ας μην το ξεφτιλίσουμε και τελείως και του λέε:
-Άντε τράβα στο τελευταίο θρανίο.
-Μισό λεπτό δεν μπορώ αυτή τη στιγμή.
Γυρνάει στον από πίσω του "συνδικαλιστικό κίνημα είναι η απάντηση" και:
-Οκ, τώρα μπορώ να φύγω
και πετάγεται ένας φίλος του "ε ναι , αφού τους έβαλες όλους στο πανεπιστήμιο"!!!
Με το που βγήκα απ την τάξη έκανα αυτό που είχε κάνει πριν 2 χρόνια η Ρενέ με την ιστορία : πέταξα το βιβλίο κάτω κι άρχισα να χοροπηδάω πάνω του. Όλα αυτά πριν το ρίξω στον κάδο ανακύκλωσης (ανακύκλωσης φυσικά, το κάνουμε που το κάνουμε ας το κάνουμε σωστά!).
Το πόσο ευχαριστήθηκα τον καφέ μετά δεν λέγεται.
Χμμμ, αυτά πολύ ανώδυνα σήμερα τα πράγματα... κατοσταράκι :)
Ε δεν πειράζει!
Σήμερα έχω ένα κενό μνήμης. Δε θυμάμαι απολύτως τίποτα από τη διαδρομή μέχρι το σχολείο.Νιώθω σαν να διακτινίστηκα εκεί.
Σήμερα όλοι θέλαμε να πάμε για καφέ μετά που θα γράφαμε. Και συζητάμε τώρα
-Ρε δεν έχω λεφτά, πόσο τον έχουν πάει τον καφέ στο "μικρό"? -μικρό είναι το όνομα του στεκιού μας-
-Εγώ καλού κακού έχω 50ρικο γιατί έχω ξεχάσει πόσο κάνει ο καφές.
Γράφαμε ΑΟΔΕ η τεχνολογική. Αυτό είναι 43 σελίδες που απλώς πρέπει να τις ξέρεις ακριβώς όπως είναι γραμμένες. Ασχέτως που αυτός που το γραψε προφανώς δεν ξέρει να μιλάει και που το μεγαλύτερο μέρος του είναι κακοσυναρμολογημένες μεταφράσεις. Για να καταλάβετε πόοοοοσο εντελώς παπαγαλία είναι το μάθημα κοιτάξτε πώς βαθμολογούνται οι ερωτήσεις: όσες σειρές πιάνει η απάντηση στο βιβλίο, τόσα μόρια. Πραγματικά.
Εγώ γράφω, γράφω, γράφω σε κάποια φάση πιάστηκε το χέρι μου και είπα να σταματήσω να ξεκουραστώ γιατί έτσι κι αλλιώς θα τέλειωνα πολύ γρήγορα. Αλλά μετά το ξανασκέφτηκα και λέω κάτσε γράψτα τώρα που τα θυμάσαι μη σου φύγουν μετά. Ε το αποτελέσμα ήταν να τελειώσω και να ρωτήσω τι ώρα ήταν και ήταν 9. Έπρεπε να περιμένω άλλη μια ώρα για να φύγω.
Το πόσο χαλαρά αντιγράφεις στις Πανελλήνιες μου το έλεγαν αλλά αν δεν το βλεπα δεν το πίστευα. Εντάξει και στα άλλα μαθήματα κάτι ψιλολέγαμε αλλά σήμερα που τελειώσαμε και νωρίς έγινε το έλα να δεις. Μπροστά μου καθόταν ένας που ξαναδίνει φέτος, παίζει να θέλει μόνο απολυτήριο. Αλλά ο άνθρωπας ήταν και κουφάλογο. Τρεις φορές του τα είπα το σωστό-λάθος και δεν άκουγε!! Ε στο τέλος απηύδησα, έριξα κάτω το κοκαλάκι μου κι έσκυψα και του τα είπα :Ρ
Στη διπλανή τάξη ήταν το κορυφαίο όμως. Ένας φίλος μου είχε πεί όλα τα Σ-Λ, όλα τα πολλαπλής, τις περισσότερες ανάπτυξης σχεδόν σε όλη την τάξη. Ε σε κάποια φάση ο επιτηρητής σκέφτηκε ας μην το ξεφτιλίσουμε και τελείως και του λέε:
-Άντε τράβα στο τελευταίο θρανίο.
-Μισό λεπτό δεν μπορώ αυτή τη στιγμή.
Γυρνάει στον από πίσω του "συνδικαλιστικό κίνημα είναι η απάντηση" και:
-Οκ, τώρα μπορώ να φύγω
και πετάγεται ένας φίλος του "ε ναι , αφού τους έβαλες όλους στο πανεπιστήμιο"!!!
Με το που βγήκα απ την τάξη έκανα αυτό που είχε κάνει πριν 2 χρόνια η Ρενέ με την ιστορία : πέταξα το βιβλίο κάτω κι άρχισα να χοροπηδάω πάνω του. Όλα αυτά πριν το ρίξω στον κάδο ανακύκλωσης (ανακύκλωσης φυσικά, το κάνουμε που το κάνουμε ας το κάνουμε σωστά!).
Το πόσο ευχαριστήθηκα τον καφέ μετά δεν λέγεται.
Χμμμ, αυτά πολύ ανώδυνα σήμερα τα πράγματα... κατοσταράκι :)
Τετάρτη 20 Μαΐου 2009
20-5-2009 ~ I ain't happy, I'm feeling glad :D
Συγγνώμηηηηη που το άργησα το ποστ, ελπίζω να μην ανησυχήσατε και σκεφτόσασταν πως πάει πάτωσα στα μαθηματικά κι είμαι μέσα στο σπίτι και κλαίω και δεν περνάω κι εκεί που θέλω και γενικά "άντε γαμήσου κι εσύ κι ο γρύλος σου" :Ρ δεν θέλω πανικό!!
Θα τα πάρω απ την αρχή να σας ψήσω το ψάρι στα χείλη :ΡΡΡΡΡ
Λοιπόν σήμερα δεν πήγαμε κλασικά απ τον περιφερειακό, είπαμε να κάνουμε μια παράκαμψη έτσι γι αλλαγή. Πετύχαμε στο δρόμο μια της θεωρητικής που παρακαλούσε να μην πέσει η σονάτα του σεληνόφωτος (δεν έπεσε) και φτάσαμε ευχάριστα κι ανώδυνα στο σχολειάκι μας.
Στην "πίσω αυλή" ή αλλιώς "στα καπνιστήρια" πέφτει γέλιο το πρωί. Σήμερα η Ν. (η συμμαθήτρια του προηγούμενου ποστ) μας έλεγε πόσο παγωτό είχε μείνει εξαιτίας της συμπεριφοράς του μπαμπά της. Η Ν. με τον μπαμπά της δεν τα πήγαιναν καθόλου καλά φέτος, είχαν μια κόντρα γάματα με μεγάλα γράμματα.Και ξαφνικά την τελευταία βδομαδα λέει η Ν. ο μπαμπάς να χει γίνει αλοιφή να την παίρνει τηλ από όοοπου και να ναι και να τη ρωτάει πώς έγραψε και ανάλογα με την απάντηση να λέει ή "μπράβο παιδί μου είμαι πολύ περήφανος για σένα" ή "δεν πειράζει παιδί μου εγώ πάλι θα σ'αγαπάω". Και να σημειωθεί πως ο μπαμπάς προσφάτως ήταν στα εξωτερικά και της έφερε μεγάλο μπουκαλάκι κολόνια ΚΑΙ μπόντη γκλίττερ ΚΑΙ αποσμητικό βεβαίως βεβαίως. Είδες τι κάνουν στον γονιό οι πανελλήνιες? Πανελλήνιες φορέβερ!
Παρακάτω. Μετά βλέπει ο Α. την Ν. με το βιβλίο των μαθηματικών στα πόδια και λέει "έλεος ρε Ν. κλείστο, μη διαβάζεις τώρα" και η Ν.: "ποιος διαβάζει καλέ?απλώς το χω ανοιχτό στο Fermat για ξεκάρφωμα"! Μετά εγώ σε μια έκλαμψη:
-Πόσα αρχίδια έχει ο Bolzano?
-Πόσα?
-Τουλάχιστον ένα.
(δεν το σκέφτηκα εγώ, κυκλοφορεί το ανέκδοτο, αλλά δεν ήταν η κατάλληλη μέρα και ώρα για να το διαδώσω????)
Αλλά καλά έπρεπε να είσαι στην αίθουσα που γράφαμε. Ο Γ. είναι το πειραχτήρι της τάξης και λέει στον Μ. που καθόταν ακριβώς δίπλα στην πόρτα "έλα ρε μαλάκα Μ. εσύ είσαι και κοντά φύγε από τώρα" και ο Α.: "Σταμάτα να τον κοροιδεύεις ρε, πριν ένα τέταρτο τα διάβαζε!" (το ξέρω ότι δεν έχει πολύ πλάκα να τα διαβάζει κανείς αλλά αν ήσουν μπροστά θα γελούσες, αλήθεια!)
Και μετά είδα τα θέματαααααα
Με μια πρώτη όψη με τρόμαξε το γ ερώτημα απ το 3ο θέμα και το 4ο μου φάνηκε πως ζητάει κουλά πράγματα αλλά πως μπορώ να τα κάνω.
Ε ξεκινάω, 1o θέμα όλα καλά, 2ο όλα καλά 3ο όλα καλά μέχρι το γ ερώτημα. Γι αυτό το **** το γ ερώτημα παίζει να χρησιμοποιήσα και 4 σελίδες πρόχειρο. Μετά σκέφτηκα να μην κολλήσω εκεί γιατί αφού το προσπαθώ τόση ώρα, τώρα ό,τι και να γίνει τα ίδια θα σκέφτομαι οπότε ας πάω παρακάτω και ξαναγυρίζω μετά. Το 4ο το έλυσα πολύ γρήγορα και σχεδόν χωρίς να σταματήσω. Ε ναι άμα είναι ανώμαλος ο άνθρωπος κάνει το 4ο λες κι είναι piece of cake και δεν μπορεί να κάνει το 3ο. γουάτ του σέυ.
Ξαναγυρίζω λοιπόν στο 3ο που όπως ήταν αναμενόμενο έβγαινε σε 5 σειρές και πολύ σας λέω.Όταν τέλειωσα το 4ο ήταν 10:20. Λέω ντάξει, δεν αγχώνομαι, έχω 1 ώρα και 5 λεπτά για ένα ερώτημα που πιάνει 6 μόρια, τι σκατά θα το λύσω. Περνάει η ώρα, περνάει η ώρα..τίποτα. Ακούω τον επιτηρητή να λέει "παρά 5" λέω "τι παρά 5" και μου λέει "έντεκα παρά πέντε". Ε εκεί πρέπει να είχα πολύ γέλιο γιατί άρχισα να χτυπιέμαι στο θρανίο και να λέω "όχι ρε πούστη μου, ε όχι ρε πούστη μου". Και μετά συνειδητοποιήσα πως για άλλη μια φορά πρέπει να σκεφτώ " έχεις 5 λεπτά για να το λύσεις και να περάσεις στη σχολή που θέλεις"(δεν είχα 5 λεπτά μισή ώρα είχα, αλλά για να είμαι μέσα είπα να το γκαζώσω λίγο). Και φυσικά το όλο ερώτημα ήταν αποκλειστικά και μόνο θέμα προσήμων, έπρεπε να ψάξεις λίγο ποια είναι θετικά ποια αρνητικά για να βγαίνει ο ρημάδης ο Μπολζάνος! Και το κανα κι αυτόοο.
Αλλά στο μεταξύ ήμουν σίγουρη πως κάτι στο 2ο θεμα δεν είναι εντάξει. Παρόλα αυτά έδωσα την κόλλα κι έφυγα γιατί το ήξερα ότι δεν παίζει να βρω λάθος.
Και τι έκανε η κυρία στο 2ο? Το γ ερώτημα ήταν σαν να σου λεγε "σου δίνω αυτά. Κάντα εξίσωση πες μου ποια είναι αυτή η εξίσωση και μετά λύστην κιόλας και πες μου τι βρήκες".Εγώ για κάποιο λόγο δεν είχα καταλάβει πως θα βρισκα 2 συγκεκριμένες λύσεις, νόμιζα πως ζητούσε εξίσωση γεωμετρικού τόπου. Ε μεταφράζω τα δεδομένα κλπ , καταλήγω σε ένα σύστημα αντικαθιστώ απ τη μία εξίσωση στην άλλη και καταλήγω σε μια 2οβαθμια εξίσωση την οποία και...
ΔΕΝ λύνω!
Αχα! όπως διαβάζεις, δεν την έλυσα, είπα ορίστε η εξίσωση πάρτε να χετε!
Πάλι καλά που αυτό έπιανε μόνο 8 μόρια...ε και δε νομίζω να μου τα αφαιρέσει όλα γιατί εντάξει, δεν του είπα "είναι αυτός κι αυτός ο μιγαδικός" όπως θα πρεπε, αλλά κάτι έκανα μέχρι να φτάσω εκεί, άδικο δε θα ναι να τα αφαιρέσει όλα σαν να μην έκανα τίποτα? Παρακαλώ τη γνώμη ενός μαθηματικού επειγόντως.Ωχ, τώρα που είπα για μαθηματικό τον δικό μου τον καημένο ακόμα δεν τον πήρα, θα νομίζει κι αυτός ότι πάτωσα και κρύβομαι.
καλέ δεν πάτωσα :)))
Μου φύγε ένα τόσο τεράστιο βάρος που έδωσα μαθηματικά και τέλος από αυτό.
Αφού πήγαινα τα των μαθηματικών εκεί που μαζεύω όλα τα πράγματα που όταν τελειώσω τις εξετάσεις θα πάνε στην ανακύκλωση. Και ξέρεις τι είναι να έχεις 4 τετράδια σπιράλ Α4, κι ένα γεμάτο ντοσιέ για ένα μάθημα? 4 σπιράλ Α4!!!!!!!
Νιώθω την απόλυτη ανακούφιση :)
Θα τα πάρω απ την αρχή να σας ψήσω το ψάρι στα χείλη :ΡΡΡΡΡ
Λοιπόν σήμερα δεν πήγαμε κλασικά απ τον περιφερειακό, είπαμε να κάνουμε μια παράκαμψη έτσι γι αλλαγή. Πετύχαμε στο δρόμο μια της θεωρητικής που παρακαλούσε να μην πέσει η σονάτα του σεληνόφωτος (δεν έπεσε) και φτάσαμε ευχάριστα κι ανώδυνα στο σχολειάκι μας.
Στην "πίσω αυλή" ή αλλιώς "στα καπνιστήρια" πέφτει γέλιο το πρωί. Σήμερα η Ν. (η συμμαθήτρια του προηγούμενου ποστ) μας έλεγε πόσο παγωτό είχε μείνει εξαιτίας της συμπεριφοράς του μπαμπά της. Η Ν. με τον μπαμπά της δεν τα πήγαιναν καθόλου καλά φέτος, είχαν μια κόντρα γάματα με μεγάλα γράμματα.Και ξαφνικά την τελευταία βδομαδα λέει η Ν. ο μπαμπάς να χει γίνει αλοιφή να την παίρνει τηλ από όοοπου και να ναι και να τη ρωτάει πώς έγραψε και ανάλογα με την απάντηση να λέει ή "μπράβο παιδί μου είμαι πολύ περήφανος για σένα" ή "δεν πειράζει παιδί μου εγώ πάλι θα σ'αγαπάω". Και να σημειωθεί πως ο μπαμπάς προσφάτως ήταν στα εξωτερικά και της έφερε μεγάλο μπουκαλάκι κολόνια ΚΑΙ μπόντη γκλίττερ ΚΑΙ αποσμητικό βεβαίως βεβαίως. Είδες τι κάνουν στον γονιό οι πανελλήνιες? Πανελλήνιες φορέβερ!
Παρακάτω. Μετά βλέπει ο Α. την Ν. με το βιβλίο των μαθηματικών στα πόδια και λέει "έλεος ρε Ν. κλείστο, μη διαβάζεις τώρα" και η Ν.: "ποιος διαβάζει καλέ?απλώς το χω ανοιχτό στο Fermat για ξεκάρφωμα"! Μετά εγώ σε μια έκλαμψη:
-Πόσα αρχίδια έχει ο Bolzano?
-Πόσα?
-Τουλάχιστον ένα.
(δεν το σκέφτηκα εγώ, κυκλοφορεί το ανέκδοτο, αλλά δεν ήταν η κατάλληλη μέρα και ώρα για να το διαδώσω????)
Αλλά καλά έπρεπε να είσαι στην αίθουσα που γράφαμε. Ο Γ. είναι το πειραχτήρι της τάξης και λέει στον Μ. που καθόταν ακριβώς δίπλα στην πόρτα "έλα ρε μαλάκα Μ. εσύ είσαι και κοντά φύγε από τώρα" και ο Α.: "Σταμάτα να τον κοροιδεύεις ρε, πριν ένα τέταρτο τα διάβαζε!" (το ξέρω ότι δεν έχει πολύ πλάκα να τα διαβάζει κανείς αλλά αν ήσουν μπροστά θα γελούσες, αλήθεια!)
Και μετά είδα τα θέματαααααα
Με μια πρώτη όψη με τρόμαξε το γ ερώτημα απ το 3ο θέμα και το 4ο μου φάνηκε πως ζητάει κουλά πράγματα αλλά πως μπορώ να τα κάνω.
Ε ξεκινάω, 1o θέμα όλα καλά, 2ο όλα καλά 3ο όλα καλά μέχρι το γ ερώτημα. Γι αυτό το **** το γ ερώτημα παίζει να χρησιμοποιήσα και 4 σελίδες πρόχειρο. Μετά σκέφτηκα να μην κολλήσω εκεί γιατί αφού το προσπαθώ τόση ώρα, τώρα ό,τι και να γίνει τα ίδια θα σκέφτομαι οπότε ας πάω παρακάτω και ξαναγυρίζω μετά. Το 4ο το έλυσα πολύ γρήγορα και σχεδόν χωρίς να σταματήσω. Ε ναι άμα είναι ανώμαλος ο άνθρωπος κάνει το 4ο λες κι είναι piece of cake και δεν μπορεί να κάνει το 3ο. γουάτ του σέυ.
Ξαναγυρίζω λοιπόν στο 3ο που όπως ήταν αναμενόμενο έβγαινε σε 5 σειρές και πολύ σας λέω.Όταν τέλειωσα το 4ο ήταν 10:20. Λέω ντάξει, δεν αγχώνομαι, έχω 1 ώρα και 5 λεπτά για ένα ερώτημα που πιάνει 6 μόρια, τι σκατά θα το λύσω. Περνάει η ώρα, περνάει η ώρα..τίποτα. Ακούω τον επιτηρητή να λέει "παρά 5" λέω "τι παρά 5" και μου λέει "έντεκα παρά πέντε". Ε εκεί πρέπει να είχα πολύ γέλιο γιατί άρχισα να χτυπιέμαι στο θρανίο και να λέω "όχι ρε πούστη μου, ε όχι ρε πούστη μου". Και μετά συνειδητοποιήσα πως για άλλη μια φορά πρέπει να σκεφτώ " έχεις 5 λεπτά για να το λύσεις και να περάσεις στη σχολή που θέλεις"(δεν είχα 5 λεπτά μισή ώρα είχα, αλλά για να είμαι μέσα είπα να το γκαζώσω λίγο). Και φυσικά το όλο ερώτημα ήταν αποκλειστικά και μόνο θέμα προσήμων, έπρεπε να ψάξεις λίγο ποια είναι θετικά ποια αρνητικά για να βγαίνει ο ρημάδης ο Μπολζάνος! Και το κανα κι αυτόοο.
Αλλά στο μεταξύ ήμουν σίγουρη πως κάτι στο 2ο θεμα δεν είναι εντάξει. Παρόλα αυτά έδωσα την κόλλα κι έφυγα γιατί το ήξερα ότι δεν παίζει να βρω λάθος.
Και τι έκανε η κυρία στο 2ο? Το γ ερώτημα ήταν σαν να σου λεγε "σου δίνω αυτά. Κάντα εξίσωση πες μου ποια είναι αυτή η εξίσωση και μετά λύστην κιόλας και πες μου τι βρήκες".Εγώ για κάποιο λόγο δεν είχα καταλάβει πως θα βρισκα 2 συγκεκριμένες λύσεις, νόμιζα πως ζητούσε εξίσωση γεωμετρικού τόπου. Ε μεταφράζω τα δεδομένα κλπ , καταλήγω σε ένα σύστημα αντικαθιστώ απ τη μία εξίσωση στην άλλη και καταλήγω σε μια 2οβαθμια εξίσωση την οποία και...
ΔΕΝ λύνω!
Αχα! όπως διαβάζεις, δεν την έλυσα, είπα ορίστε η εξίσωση πάρτε να χετε!
Πάλι καλά που αυτό έπιανε μόνο 8 μόρια...ε και δε νομίζω να μου τα αφαιρέσει όλα γιατί εντάξει, δεν του είπα "είναι αυτός κι αυτός ο μιγαδικός" όπως θα πρεπε, αλλά κάτι έκανα μέχρι να φτάσω εκεί, άδικο δε θα ναι να τα αφαιρέσει όλα σαν να μην έκανα τίποτα? Παρακαλώ τη γνώμη ενός μαθηματικού επειγόντως.Ωχ, τώρα που είπα για μαθηματικό τον δικό μου τον καημένο ακόμα δεν τον πήρα, θα νομίζει κι αυτός ότι πάτωσα και κρύβομαι.
καλέ δεν πάτωσα :)))
Μου φύγε ένα τόσο τεράστιο βάρος που έδωσα μαθηματικά και τέλος από αυτό.
Αφού πήγαινα τα των μαθηματικών εκεί που μαζεύω όλα τα πράγματα που όταν τελειώσω τις εξετάσεις θα πάνε στην ανακύκλωση. Και ξέρεις τι είναι να έχεις 4 τετράδια σπιράλ Α4, κι ένα γεμάτο ντοσιέ για ένα μάθημα? 4 σπιράλ Α4!!!!!!!
Νιώθω την απόλυτη ανακούφιση :)
Δευτέρα 18 Μαΐου 2009
18-5-2009
Σήμερααααα...
Σήμερα ανεβήκαμε την ανηφόρα του περιφερειακού χωρίς απρόσμενη "παρέα".Καλό αυτό. Παρακάλεσα την Αφροδίτη να μη με ρωτήσει τίποτα για χτες. Αλλά μόλις φτάσαμε στο σχολείο με το πρώτο τσιγάρο της ήμερας άρχισα κι έλεγα κι όποιον πάρει ο χάρος και μια συμμαθήτρια μου λέει "ηρέμισε, κι εμείς δίνουμε!":Ρ Αλλά δεν είχα αγχωθεί για τη Βιολογία,πού να εξηγείς όμως.
Μετά από λίγο έρχεται και το συγκατοικάκι με κοιτάει αποφασιστικά και μου λέει "δε θα γράψω σήμερα". Προσπάθησα να της αλλάξω γνώμη αλλά μάταια, ήταν πεπεισμένη πως όχι δεν θα γράψει σήμερα. Κι όποτε κάποιος ανέφερε ένα οποιοδήποτε κομμάτι απ το βιβλίο το συγκατοικάκι αφινίαζε κι έλεγε "τι σου είπα εγώ?όχι πες μου τι σου είπα? δεν είπαμε τέλος δεν το σύζητάμε?" κι είχε πολύ πλάκα αν και νιώθω λίγο άσχημα που μου φάνηκε αστείο αυτό.Αλλά κι εκείνη μεταξύ σοβαρού και αστείου τα λεγε οπότε δικαιολογούμαι.
Με τα πολλά χτυπάει το κουδούνι(ρε δεν έχω παρατηρήσει ακόμα τι ώρα χτυπάει το κουδούνι.Λογικά πρεπει να χτυπάει 7μιση αλλά αν χτυπάει 7μιση σημαίνει πως μέχρι να πάρουμε τα θέματα μεσολαβεί μία ώρα και μου φαίνεται πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, εγώ δλδ νομίζω πως απ την ώρα που μπαίνουμε στην τάξη σε κανα 10λεπτο είναι εκεί.Άμα περνάει καλά ο άνθρωπος, περνάει η ώρα). Και ξαφνικά έτσι όπως τους κοιτάω όλους μαζεμένους με ταυτότητες και καρτελάκια στο χέρι γυρνάω στην Αφροδίτη και λέω μες στην χαλλλλλλαρότητα "δεν έχω φέρει ούτε το καρτελάκι μου ούτε την ταυτότητά μου" και εκείνη μου απαντάει επίσης μες στην χαλλλλαρότητα "είσαι ηλίθια". Εκείνη η συμμαθήτρια που λέγαμε πριν μου δωσε το κινητό της γιατί εγώ σαν υπόδειγμα και φυτό που είμαι δεν είχα μαζί μου κινητό, πήρα τηλ τη μανούλα και μου τα φερε πάλι καλά δλδ να λέω που ήταν στο σπίτι και οδηγάει και που το σπίτι είναι κοντά.
Μετά που μπήκαμε στην τάξη άρχισα να αναρωτιέμαι: πότε γαμώ τον μπελά μου θα μας τύχουν εμάς καλοί επιτηρητές? Δεν εννοώ να μας πιάνουν την κουβέντα και να μας ρωτάνε τι ζώδια είμαστε. Αλλά χαμόγελα γαμώτο σου! Τι σου ζητάω? Την Παρασκευή οκ δεν είχα παράπονο, δεν ήταν αχόνευτες οι γυναίκες, ήταν απλώς άχρωμες και άοσμες.Αλλά αυτές οι σημερινές...πωωωωωω κοιτούσα έξω απ το παράθυρο για να μην βλέπω τις φάτσες τους! Η μία ήταν "ήρθα μόλις τέλειωσε η πρωινή λειτουργία" και η άλλη λες και νόμιζε πως πήγαμε όλοι εκεί για να αντιγράψουμε ο ένας απ τον άλλον!Μα τέτοια καχυποψία!Ουφ βαρέθηκα να περιγράφω τις αντιπαθητικές. Παρακάτω.
Με το που είδα τα θέματα λέω "χριστέ μου ΔΕΝ γινόταν να βάλουν κάτι που να μπορώ να το θυμηθώ αυτή τη στιγμή?". Στη διαδρομή βέβαια άλλαξα γνώμη.Αλλά αυτό το πρώτο σοκ το παθα απ την πρώτη ερώτηση τους 2ου θέματος.Γιατί εγώ γενικά πάντα κοιτάζω πόσες μονάδες παίρνει μια ερώτηση κι ανάλογα σκέφτομαι αν πρέπει να πω και το πιο πάνω και το πιο κάτω και το πιο δίπλα.Αν πχ μια ερώτηση παίρνει 2 μόρια σημαίνει πως θέλει απλή αναφορά(παράδειγμα λέω).Κι αυτή έπιανε 8 αν θυμάμαι καλά και λέω ρε φίλε γιατί 8 αυτό το πράγμα??Αλλά τελικά σωστά το κανα xD Ε τα υπόλοιπα τα θυμήθηκα πιο εύκολα.
Δεν είναι ότι έβαλαν δύσκολα θέματα αλλά είχε πολύ μπρος πίσω. Δηλαδή σου ζητούσε να γράψεις ουσιαστικά σχεδόν ολόκληρο το φωτοχημικό νέφος και σχεδόν ολόκληρη την τρύπα του όζοντος αλλά σε ρωτούσε πρώτα γιατί είναι καλό το όζον στη στρατόσφαιρα(πρώτη σελίδα στη μέση δεξιά) μετά γιατί εξασθενεί η στιβάδα του όζοντος(2η σελίδα πάνω αριστερά)μετά τι πειράζει που εξασθενεί(γυρνάμε πάλι πίσω στη μέση δεξιά αλλά λίγο κάτω απ το προηγούμενο) και μετά να πεις ποιον άλλο δευυτερογενή ρύπο γνωρίζεις και γενικά ενώ μπορούσες να γράψεις σερί 2 σελίδες να τελειώνεις έπρεπε να τα γράψεις ζιγκ ζαγκ.
Αχ εκεί με τους δευτερογενείς ρύπους είχε πολύ γέλιο!!
Είχε πάει 10 η ώρα, η ώρα που όλοι περιμέναμε γιατί είχαμε τελειώσει απ τις 9:20 κι είχαμε βαρεθεί τη ζωή μας με τη σκύλα και τη χάρυβδη εκεί μέσα. Οπότε είμαστε όλοι σε μια φάση με τα πράγματα στο χέρι και περιμένουμε να έρθει η σειρά μας να φύγουμε. Όπως καταλαβαίνεται γίνεται αρκετός χαμός ώστε όποιος θέλει να ρωτήσει τον διπλανό τον πισινό τον διαγωνίως απέναντι ό,τι θέλει. Ε εμένα ο διαγωνίως απέναντι μου ψιθυρίζει "δευτερογενής ρύπος?" του λέω "το ΡΑΝ" μου λέει "ναι..αλλά πώς το λένε?" και του απαντάω "νιτρικό..." "ναι.."(το γράφει) και συνεχίζω "υπεροξυακετίλιο" και τον βλέπω να κουνάει κυκλικά την παλάμη του και μου λέει "γάμησέ το" και να χω λιώσειιιιιιιιιιιι. Ε βρήκε κι αυτός λέξη να ξεχάσει, το μαθαίνουμε ρε αγόρι μου το υπεροξυακετύλιο, ένα είναι παναθεμά το!
Α! το καλό δε σας είπα! όλη την ώρα που γράφαμε στο γήπεδο που είναι κοντά στο σχολείο κάτι πρέπει να γινόταν σε στυλ μαθητικοί αγώνες. Και να γράφεις τώρα εσύ και να ακούς κάθε 3 και λίγο "ο τάδε τάδε και τάδε να περάσουν στον τάδε χώρο. Οι υπόλοιποι να συγκεντρωθούν στις κερκίδες". Ω ναι.
Σε κάποια φάση επίσης χάνεται ο ήλιος κι αρχίσει να ρίχνει καρεκλοπόδαρα. Μιλάμε για πολύ απότομη βροχή όμως και δυνατήηηηηηηη.
Ε τεσπα τελειώσαμε και ξεκινάω να πάω σπίτι με τη βροχή να χει σταματήσει.Και φυσικά ξανάρχισε :Ρ και γύρισα σπίτι σαν να βγήκα απ το ντουζ. Αλλά μ' άρεσε :) είχα πολύ καιρό να περπατήσω στη βροχή και να μη με νοιάζει που γίνομαι μούσκεμα. Κι έγινα μούσκεμα. Και δεν με πείραζε :)
Όλα καλά :)
και θέλω να ακούσω αυτό:
Σήμερα ανεβήκαμε την ανηφόρα του περιφερειακού χωρίς απρόσμενη "παρέα".Καλό αυτό. Παρακάλεσα την Αφροδίτη να μη με ρωτήσει τίποτα για χτες. Αλλά μόλις φτάσαμε στο σχολείο με το πρώτο τσιγάρο της ήμερας άρχισα κι έλεγα κι όποιον πάρει ο χάρος και μια συμμαθήτρια μου λέει "ηρέμισε, κι εμείς δίνουμε!":Ρ Αλλά δεν είχα αγχωθεί για τη Βιολογία,πού να εξηγείς όμως.
Μετά από λίγο έρχεται και το συγκατοικάκι με κοιτάει αποφασιστικά και μου λέει "δε θα γράψω σήμερα". Προσπάθησα να της αλλάξω γνώμη αλλά μάταια, ήταν πεπεισμένη πως όχι δεν θα γράψει σήμερα. Κι όποτε κάποιος ανέφερε ένα οποιοδήποτε κομμάτι απ το βιβλίο το συγκατοικάκι αφινίαζε κι έλεγε "τι σου είπα εγώ?όχι πες μου τι σου είπα? δεν είπαμε τέλος δεν το σύζητάμε?" κι είχε πολύ πλάκα αν και νιώθω λίγο άσχημα που μου φάνηκε αστείο αυτό.Αλλά κι εκείνη μεταξύ σοβαρού και αστείου τα λεγε οπότε δικαιολογούμαι.
Με τα πολλά χτυπάει το κουδούνι(ρε δεν έχω παρατηρήσει ακόμα τι ώρα χτυπάει το κουδούνι.Λογικά πρεπει να χτυπάει 7μιση αλλά αν χτυπάει 7μιση σημαίνει πως μέχρι να πάρουμε τα θέματα μεσολαβεί μία ώρα και μου φαίνεται πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, εγώ δλδ νομίζω πως απ την ώρα που μπαίνουμε στην τάξη σε κανα 10λεπτο είναι εκεί.Άμα περνάει καλά ο άνθρωπος, περνάει η ώρα). Και ξαφνικά έτσι όπως τους κοιτάω όλους μαζεμένους με ταυτότητες και καρτελάκια στο χέρι γυρνάω στην Αφροδίτη και λέω μες στην χαλλλλλλαρότητα "δεν έχω φέρει ούτε το καρτελάκι μου ούτε την ταυτότητά μου" και εκείνη μου απαντάει επίσης μες στην χαλλλλαρότητα "είσαι ηλίθια". Εκείνη η συμμαθήτρια που λέγαμε πριν μου δωσε το κινητό της γιατί εγώ σαν υπόδειγμα και φυτό που είμαι δεν είχα μαζί μου κινητό, πήρα τηλ τη μανούλα και μου τα φερε πάλι καλά δλδ να λέω που ήταν στο σπίτι και οδηγάει και που το σπίτι είναι κοντά.
Μετά που μπήκαμε στην τάξη άρχισα να αναρωτιέμαι: πότε γαμώ τον μπελά μου θα μας τύχουν εμάς καλοί επιτηρητές? Δεν εννοώ να μας πιάνουν την κουβέντα και να μας ρωτάνε τι ζώδια είμαστε. Αλλά χαμόγελα γαμώτο σου! Τι σου ζητάω? Την Παρασκευή οκ δεν είχα παράπονο, δεν ήταν αχόνευτες οι γυναίκες, ήταν απλώς άχρωμες και άοσμες.Αλλά αυτές οι σημερινές...πωωωωωω κοιτούσα έξω απ το παράθυρο για να μην βλέπω τις φάτσες τους! Η μία ήταν "ήρθα μόλις τέλειωσε η πρωινή λειτουργία" και η άλλη λες και νόμιζε πως πήγαμε όλοι εκεί για να αντιγράψουμε ο ένας απ τον άλλον!Μα τέτοια καχυποψία!Ουφ βαρέθηκα να περιγράφω τις αντιπαθητικές. Παρακάτω.
Με το που είδα τα θέματα λέω "χριστέ μου ΔΕΝ γινόταν να βάλουν κάτι που να μπορώ να το θυμηθώ αυτή τη στιγμή?". Στη διαδρομή βέβαια άλλαξα γνώμη.Αλλά αυτό το πρώτο σοκ το παθα απ την πρώτη ερώτηση τους 2ου θέματος.Γιατί εγώ γενικά πάντα κοιτάζω πόσες μονάδες παίρνει μια ερώτηση κι ανάλογα σκέφτομαι αν πρέπει να πω και το πιο πάνω και το πιο κάτω και το πιο δίπλα.Αν πχ μια ερώτηση παίρνει 2 μόρια σημαίνει πως θέλει απλή αναφορά(παράδειγμα λέω).Κι αυτή έπιανε 8 αν θυμάμαι καλά και λέω ρε φίλε γιατί 8 αυτό το πράγμα??Αλλά τελικά σωστά το κανα xD Ε τα υπόλοιπα τα θυμήθηκα πιο εύκολα.
Δεν είναι ότι έβαλαν δύσκολα θέματα αλλά είχε πολύ μπρος πίσω. Δηλαδή σου ζητούσε να γράψεις ουσιαστικά σχεδόν ολόκληρο το φωτοχημικό νέφος και σχεδόν ολόκληρη την τρύπα του όζοντος αλλά σε ρωτούσε πρώτα γιατί είναι καλό το όζον στη στρατόσφαιρα(πρώτη σελίδα στη μέση δεξιά) μετά γιατί εξασθενεί η στιβάδα του όζοντος(2η σελίδα πάνω αριστερά)μετά τι πειράζει που εξασθενεί(γυρνάμε πάλι πίσω στη μέση δεξιά αλλά λίγο κάτω απ το προηγούμενο) και μετά να πεις ποιον άλλο δευυτερογενή ρύπο γνωρίζεις και γενικά ενώ μπορούσες να γράψεις σερί 2 σελίδες να τελειώνεις έπρεπε να τα γράψεις ζιγκ ζαγκ.
Αχ εκεί με τους δευτερογενείς ρύπους είχε πολύ γέλιο!!
Είχε πάει 10 η ώρα, η ώρα που όλοι περιμέναμε γιατί είχαμε τελειώσει απ τις 9:20 κι είχαμε βαρεθεί τη ζωή μας με τη σκύλα και τη χάρυβδη εκεί μέσα. Οπότε είμαστε όλοι σε μια φάση με τα πράγματα στο χέρι και περιμένουμε να έρθει η σειρά μας να φύγουμε. Όπως καταλαβαίνεται γίνεται αρκετός χαμός ώστε όποιος θέλει να ρωτήσει τον διπλανό τον πισινό τον διαγωνίως απέναντι ό,τι θέλει. Ε εμένα ο διαγωνίως απέναντι μου ψιθυρίζει "δευτερογενής ρύπος?" του λέω "το ΡΑΝ" μου λέει "ναι..αλλά πώς το λένε?" και του απαντάω "νιτρικό..." "ναι.."(το γράφει) και συνεχίζω "υπεροξυακετίλιο" και τον βλέπω να κουνάει κυκλικά την παλάμη του και μου λέει "γάμησέ το" και να χω λιώσειιιιιιιιιιιι. Ε βρήκε κι αυτός λέξη να ξεχάσει, το μαθαίνουμε ρε αγόρι μου το υπεροξυακετύλιο, ένα είναι παναθεμά το!
Α! το καλό δε σας είπα! όλη την ώρα που γράφαμε στο γήπεδο που είναι κοντά στο σχολείο κάτι πρέπει να γινόταν σε στυλ μαθητικοί αγώνες. Και να γράφεις τώρα εσύ και να ακούς κάθε 3 και λίγο "ο τάδε τάδε και τάδε να περάσουν στον τάδε χώρο. Οι υπόλοιποι να συγκεντρωθούν στις κερκίδες". Ω ναι.
Σε κάποια φάση επίσης χάνεται ο ήλιος κι αρχίσει να ρίχνει καρεκλοπόδαρα. Μιλάμε για πολύ απότομη βροχή όμως και δυνατήηηηηηηη.
Ε τεσπα τελειώσαμε και ξεκινάω να πάω σπίτι με τη βροχή να χει σταματήσει.Και φυσικά ξανάρχισε :Ρ και γύρισα σπίτι σαν να βγήκα απ το ντουζ. Αλλά μ' άρεσε :) είχα πολύ καιρό να περπατήσω στη βροχή και να μη με νοιάζει που γίνομαι μούσκεμα. Κι έγινα μούσκεμα. Και δεν με πείραζε :)
Όλα καλά :)
και θέλω να ακούσω αυτό:
Παρασκευή 15 Μαΐου 2009
15-5-2009
Εγώ που λέτε πίστευα πως με καμία κυβέρνηση και με καμία παναγία επίσης δε θα κανα ποστ για τις πανελλήνιες μόλις γύριζα.
Αλλά ρε, τελικά δεν είναι τίποτα φοβερό. Όχι ό,τι μου είχα φανεί απ την αρχή κάτι φοβερό αλλά νόμιζα πως θα αγχωθώ αν κάτσω να γράψω γι αυτό. Ε προφανώς δεν αγχώνομαι οπότε πάρτε να χετε :Ρ
Σήηηημερα ήταν μια μέρα που ξύπνησα κανονικά με το ξυπνητήρι μου (η μαμά προσφέρθηκε να με ξυπνήσει της είπα εντάξει αλλά από μέσα μου "τι μαλακίες είναι αυτές" και ξύπνησα μόνη μου με την Αμελί μου. Άφησα παρόλα αυτά τη μαμά να μου φρυγανίσει φέτες και να μου τις αλείψει με μαρμελάδα. Το κακάο μου ωστόσο δεν αφήνω κανέναν άλλον να το φτιάξει, δεν το πετυχαίνουνε πώς να το κάνουμε! Δηλαδή και που έβρασε το νερό -ναι ζεστό το πίνω ακόμα- πολύ ήταν! Ε ήπια και το κακάο μου, πήρα και τις βιταμίνες μου και ντύθηκα.
Α όχι. Πριν ντυθώ πήρα τηλ το μονομαχάκι, που είχαμε δώσει τηλεφωνικό ραντεβού στις 6μιση αλλά εγώ τον έστησα :Ρ σόρρυ καλό μου, αλλά τρώω αργά τι να κάνουμε! ε τα είπαμε λίγο και συμφωνήσαμε πως πάμε να τους σκίσουμε.
Πήγα στο γνωστό παρκάκι που είχα ραντεβού με την A. και άρχισαν να με ζώνουν φίδια. Όχι, για άλλη μια φορά δεν αγχώθηκα για τις εξετάσεις. Απλώς άργησε κανένα 5λεπτο κι εγώ δεν είχα μαζί μου κινητό και λέω αμάν τώρα θα παίρνει τηλ να μου πει ότι θα την πάνε οι γονείς της και θα μου στέλνει μήνυμα κι επειδή το χω ανοιχτό θα νομίζει ότι το είδα... και μετά πάλι καλά που ήρθε η A. γιατί ποιος ξέρει τι θα βαζα με τον νου μου!
Περίμεναν για να περάσουν απέναντι η Ε. και η Μ. Χαιρετάω από μακριά, η Άφρο μου λέει "δε θα τις περιμένουμε?" της απαντάω "γιατί?" και μου είπε "ας είμαστε καλές σημερα" οπότε είπα να γίνω καλή και τις περιμέναμε.
Ανεβαίνουμε την ανηφόρα του περιφερειακού και:
-Παιδιά αντιμετωπίζω ένα σοβαρό δίλημμα.
-Τι δίλημμα?
-Θέλω ένα τσιγάρο τωρα. Να κάνω ή να μην κάνω?
-(Ομοφωνία)Να κάνεις.
(σημείωση: καμία απ τις 3 της ομοφωνίας δεν είναι καπνίστρια)
Φτάσαμε στο σχολείο όπου μόλις είχε φτάσει κι ο μπάτσος που μας αναλογούσε. Πάμε στην τουαλέτα και η A. μου λέει "ξέρεις τι άκουσα? Πως αν αντιγράψεις σε πάει αυτόφορω αυτός". Έχει σημασία το αυτός γι αυτό και είναι έντονο και πλαγιαστό. Ήταν ωραίος ο μπάτσος. Αλλά εξαιτίας του γεγονότος πως οι μπάτσοι δεν έχουν ποτέ μακριά μαλλιά ούτε πρόκειται να αποκτήσουν στο μελλον αν τους παρακαλέσεις (εεε..ε... εγώ δεν έκανα τίποτα :Ρ) και τέλος πάντων μπάτσος είναι και ούτε καν καταμελάχρινος του γούστου μου, ε για όλους αυτούς τους λόγους εμένα ο μπάτσος δεν μ άρεσε και δεν αποπειράθηκα να αντιγράψω για χάρη του!
Μπήκαμε στην τάξη κάναμε τα διαδικαστικά.
Μετά από καμιά ώρα μας έφεραν και τα θέματα. Πάλι καλά που ήταν ωραίο το κείμενο (αγαπώ Τερζάκη) γιατί αλλιώς ένας θεός ξέρει τι περίληψη θα το κανα. Εγώ παιδί μου δεν είμαι έξυπνη, κωλόφαρδη είμαι!
Όχι πραγματικά είμαι κωλόφαρδη. Θέλω να πω, τα θέματα τα είδατε? να βρείτε 4 μεταφορές στο κείμενο? να μετατρέψετε την ενεργητική σύνταξη σε παθητική και το αντίστροφο?
Ρε παιδιά μ άρεσαν οι πανελλήνιες. Έτσι που ήμασταν εκεί μαζεμένοι όλοι, λέγαμε ανέκδοτα, ο διευθυντής μας μοίραζε τα καρτελάκια κ κάποιος φώναξε "εεεε προσευχή δε θα κάνουμε?"! Τελικά δεν κάναμε, γεγονός που μου δωσε την εντύπωση πως προσευχή κάνουμε μόνο όταν μας βλέπουν για να δίνουμε το καλό παράδειγμα οπότε τώρα που είμαστε μεταξύ μας γαμήστε το. Πραγματικά αυτή την εντύπωση μου δωσε ο διευθυντής. Κ αυτό το στυλ του είναι ο λόγος που τον παω τόσο τρελά. Ειδικά αν σκεφτείς πως είναι θεολόγος :Ρ
Και τέλος πάντων, αφού πέρασα τόσο καλά στις πανελλήνιες, λέω να ξαναπάω :Ρ
Άντε μακάρι να 'ναι έτσι όλες οι μέρες!
Καλά είμαστε παιδιά...είμαστε πολύ καλά.
Κι ούτε που θα καταλάβουμε πότε θα περάσει..
Αλλά ρε, τελικά δεν είναι τίποτα φοβερό. Όχι ό,τι μου είχα φανεί απ την αρχή κάτι φοβερό αλλά νόμιζα πως θα αγχωθώ αν κάτσω να γράψω γι αυτό. Ε προφανώς δεν αγχώνομαι οπότε πάρτε να χετε :Ρ
Σήηηημερα ήταν μια μέρα που ξύπνησα κανονικά με το ξυπνητήρι μου (η μαμά προσφέρθηκε να με ξυπνήσει της είπα εντάξει αλλά από μέσα μου "τι μαλακίες είναι αυτές" και ξύπνησα μόνη μου με την Αμελί μου. Άφησα παρόλα αυτά τη μαμά να μου φρυγανίσει φέτες και να μου τις αλείψει με μαρμελάδα. Το κακάο μου ωστόσο δεν αφήνω κανέναν άλλον να το φτιάξει, δεν το πετυχαίνουνε πώς να το κάνουμε! Δηλαδή και που έβρασε το νερό -ναι ζεστό το πίνω ακόμα- πολύ ήταν! Ε ήπια και το κακάο μου, πήρα και τις βιταμίνες μου και ντύθηκα.
Α όχι. Πριν ντυθώ πήρα τηλ το μονομαχάκι, που είχαμε δώσει τηλεφωνικό ραντεβού στις 6μιση αλλά εγώ τον έστησα :Ρ σόρρυ καλό μου, αλλά τρώω αργά τι να κάνουμε! ε τα είπαμε λίγο και συμφωνήσαμε πως πάμε να τους σκίσουμε.
Πήγα στο γνωστό παρκάκι που είχα ραντεβού με την A. και άρχισαν να με ζώνουν φίδια. Όχι, για άλλη μια φορά δεν αγχώθηκα για τις εξετάσεις. Απλώς άργησε κανένα 5λεπτο κι εγώ δεν είχα μαζί μου κινητό και λέω αμάν τώρα θα παίρνει τηλ να μου πει ότι θα την πάνε οι γονείς της και θα μου στέλνει μήνυμα κι επειδή το χω ανοιχτό θα νομίζει ότι το είδα... και μετά πάλι καλά που ήρθε η A. γιατί ποιος ξέρει τι θα βαζα με τον νου μου!
Περίμεναν για να περάσουν απέναντι η Ε. και η Μ. Χαιρετάω από μακριά, η Άφρο μου λέει "δε θα τις περιμένουμε?" της απαντάω "γιατί?" και μου είπε "ας είμαστε καλές σημερα" οπότε είπα να γίνω καλή και τις περιμέναμε.
Ανεβαίνουμε την ανηφόρα του περιφερειακού και:
-Παιδιά αντιμετωπίζω ένα σοβαρό δίλημμα.
-Τι δίλημμα?
-Θέλω ένα τσιγάρο τωρα. Να κάνω ή να μην κάνω?
-(Ομοφωνία)Να κάνεις.
(σημείωση: καμία απ τις 3 της ομοφωνίας δεν είναι καπνίστρια)
Φτάσαμε στο σχολείο όπου μόλις είχε φτάσει κι ο μπάτσος που μας αναλογούσε. Πάμε στην τουαλέτα και η A. μου λέει "ξέρεις τι άκουσα? Πως αν αντιγράψεις σε πάει αυτόφορω αυτός". Έχει σημασία το αυτός γι αυτό και είναι έντονο και πλαγιαστό. Ήταν ωραίος ο μπάτσος. Αλλά εξαιτίας του γεγονότος πως οι μπάτσοι δεν έχουν ποτέ μακριά μαλλιά ούτε πρόκειται να αποκτήσουν στο μελλον αν τους παρακαλέσεις (εεε..ε... εγώ δεν έκανα τίποτα :Ρ) και τέλος πάντων μπάτσος είναι και ούτε καν καταμελάχρινος του γούστου μου, ε για όλους αυτούς τους λόγους εμένα ο μπάτσος δεν μ άρεσε και δεν αποπειράθηκα να αντιγράψω για χάρη του!
Μπήκαμε στην τάξη κάναμε τα διαδικαστικά.
Μετά από καμιά ώρα μας έφεραν και τα θέματα. Πάλι καλά που ήταν ωραίο το κείμενο (αγαπώ Τερζάκη) γιατί αλλιώς ένας θεός ξέρει τι περίληψη θα το κανα. Εγώ παιδί μου δεν είμαι έξυπνη, κωλόφαρδη είμαι!
Όχι πραγματικά είμαι κωλόφαρδη. Θέλω να πω, τα θέματα τα είδατε? να βρείτε 4 μεταφορές στο κείμενο? να μετατρέψετε την ενεργητική σύνταξη σε παθητική και το αντίστροφο?
Ρε παιδιά μ άρεσαν οι πανελλήνιες. Έτσι που ήμασταν εκεί μαζεμένοι όλοι, λέγαμε ανέκδοτα, ο διευθυντής μας μοίραζε τα καρτελάκια κ κάποιος φώναξε "εεεε προσευχή δε θα κάνουμε?"! Τελικά δεν κάναμε, γεγονός που μου δωσε την εντύπωση πως προσευχή κάνουμε μόνο όταν μας βλέπουν για να δίνουμε το καλό παράδειγμα οπότε τώρα που είμαστε μεταξύ μας γαμήστε το. Πραγματικά αυτή την εντύπωση μου δωσε ο διευθυντής. Κ αυτό το στυλ του είναι ο λόγος που τον παω τόσο τρελά. Ειδικά αν σκεφτείς πως είναι θεολόγος :Ρ
Και τέλος πάντων, αφού πέρασα τόσο καλά στις πανελλήνιες, λέω να ξαναπάω :Ρ
Άντε μακάρι να 'ναι έτσι όλες οι μέρες!
Καλά είμαστε παιδιά...είμαστε πολύ καλά.
Κι ούτε που θα καταλάβουμε πότε θα περάσει..
Παρασκευή 8 Μαΐου 2009
Τετάρτη 6 Μαΐου 2009
που κλαις σε κάθε πτώση..
Όταν αγγίξεις την κορυφή και τσιρίξεις
και έχεις την τύχη με το μέρος σου
κρατάς την πορεία και φτάνεις στα όρια
Μα όταν γλιτώσεις από το βάρος μιας πτώσης
και δεν μπορείς να σηκωθείς
τότε δεν βλέπω να έχεις πολλά περιθώρια
Φτάσε στον πάτο
εκεί που δεν υπάρχει πιο κάτω
και βρες την ευτυχία κρυμμένη
κομμένη και ραμμένη για σένα
που κλαις σε κάθε πτώση
ισχύς εν τη ενώσει ψυχή μου
και έλα μαζί μου στον πάτο
Όταν παλέψεις και όλη τη γνώση μαζέψεις
και ετοιμαστείς να απογειωθείς
καιρός να μάθεις τι κάνουν τα ώριμα φρούτα
Φόρα το κράνος πάρε ανάσα και θάρρος
και αντί να προς τα πάνω να κοιτάς
κλείσε τη μύτη σου φτάσε στην άκρη και βούτα
για μας που δίνουμε πανελλήνιες γιατί τελειώνουμε, πάει,πέρασε!
και θα περάσουμε και μεις και θα περνάμε και τέλεια κι είναι τέλεια που πάμε τώρα 3η λυκείου γιατί φαντάζεστε να χαμε χρόοονια ακόμα??
είναι ωραία..
Κυριακή 3 Μαΐου 2009
unlimited edition = extended edition ?
Σκεφτόμουν πως είναι πολύ λεπτή η γραμμή που ξεχωρίζει το "με φτιάχνει" απ το "με χαλάει" και πολύ δύσκολο ο άλλος (εσύ) να σταματήσει(ς) εκεί που πρέπει.
είναι πολύ κρίμα ή πολύ ενδιαφέρον να μην έχεις όρια?
και τώρα ΘΜΤ, ισχύει για συνεχείς και παραγωγίσιμες συναρτήσεις- σταματάω, δεν είμαι παραγωγίσιμη* έχω αιχμηρά σήμεια.
όμως αν ήμουν θα υπήρχε Χο : f'(Xo)=f(b)-f(a)/b-a
ξέρεις τι είναι η παράγωγος,ε? f'(Xo)= lim(f(X)-f(Xo)/X-Xo)
ένα όριο.
και τώρα ΘΜΤ, ισχύει για συνεχείς και παραγωγίσιμες συναρτήσεις- σταματάω, δεν είμαι παραγωγίσιμη* έχω αιχμηρά σήμεια.
όμως αν ήμουν θα υπήρχε Χο : f'(Xo)=f(b)-f(a)/b-a
ξέρεις τι είναι η παράγωγος,ε? f'(Xo)= lim(f(X)-f(Xo)/X-Xo)
ένα όριο.
Τετάρτη 1 Απριλίου 2009
γιούχουυυυυυυυυ, ταξιδάκι!!!!
καλά να περνάτε, εγώ πάω εδώ:
δηλαδή εδώ:
γιούπιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι!!!!!!!!!!!!!!!!!
φιλιάααααα!!!!
φιλιάααααα!!!!
Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 2009
such a snob but such a supergirl :P
στη φυσική έκανα το φοβερό: 5/8 > 1
-για τους πολύ θεωρητικούς είναι σαν να λες πως το 5 είναι μεγαλύτερο απ το 8-
αλλά όχι! εγώ μία φορά θα γράψω 20 στη φυσική! και θα είναι και στις πανελλαδικές! όχι για μένα, για τον φουκαριάρη τον καθηγητή μου =Ρ που έχει δει 19, 19.5, 19.8 και 20 ποτέ! μην απογοητεύεστε κύριε! θα τη σπάσουμε την παράδοση!
δεν το βάζουμε κάτω λέμεεε!
παρεμπιπτόντως μπήκε η άνοιξη για όποιον δεν κατάλαβε!
Παρασκευή 24 Οκτωβρίου 2008
μίνι διακοπές =)
το τελειότερο πράγμα όταν ζεις στο δήμο Θεσσαλονίκης είναι πως όλα τα άλλα σχολεία κάνουν γιορτή παραμονή 28ης κι εσύ κάνεις παραμονή 26ης Οκτωβρίου =) και κοίτα να δεις που του αγίου Δημητρίου έπεσε Κυριακή.. δηλαδή κάτσε να μετρήσω..αράζω ντεμί σήμερα, αύριο, το σάββατο, την κυριακή, τη δευτέρα, την τρίτη... χμμμμμμ, τι καλά =)
Καλημέρααααααα!!
Καλημέρααααααα!!
Τετάρτη 3 Σεπτεμβρίου 2008
Κι αν είμαι στα αλήθεια σε κάτι καλός, φοβάμαι πως είναι το αμήχανο βήμα
Ο καλοκαιρινός μου εαυτός πέρασε. Ο ανοιξιάτικος πέρασε κι αυτός. Είναι επειδή πέρασε η 31η Αυγούστου, εκείνη η μέρα με τον υπέροχο καιρό, τον ανοιξιάτικα καλοκαιρινό, με τη δροσερή ζέστη και τον ευγενικό αέρα. Αν και τώρα που το σκέφτομαι πάλι ο καιρός θυμίζει άνοιξη και καλοκαίρι σε σύνθεση, μόνο εγώ δεν μπορώ να το δω έτσι, ίσως να μη θέλω να το δω έτσι. Ίσως είμαι τόσο εγωίστρια που δεν μπορώ να κάθομαι μέσα με ένα κάρο ασκήσεις με μιγαδικούς αριθμούς («κύριε, στα αγγλικά οι μιγαδικοί είναι bastards?») και τα δέντρα απέναντι να κάνουν πανηγύρι.
Αλλά το πιθανότερο είναι πως δε φταίει ο καιρός. Φταίει η εποχή κι όχι η εποχή του χρόνου. Η εποχή του χρόνου. Είναι όταν τελειώνουν οι διακοπές και γυρνάς πίσω και μέχρι να θυμηθείς το περσινό προγραμμα και να συμμορφοθείς σ’ αυτό, συνέχεια ψάχνεις τι και ποιος λείπει. Και νιώθεις πως σε κάποιον κάτι χρωστάς ή πως εκείνος κάτι σου χρωστάει αλλά και πάλι δε βρίσκεις τίποτα που να δικαιολογεί αυτές τις σαχλές τύψεις και απαιτήσεις.
Κι όμως όταν άκουσες στο ραδιόφωνο «πώς να κρατήσει το κορμί απόψε η νύχτα/ τώρα που ο κόσμος έχει χάσει μια στροφή/εγώ δε μίλησα για θαύματα δεν είπα/ που δε σου στάθηκε κανένας πιο πολύ» νόμισες πως σε εκφράζει και πως εσύ έχεις χάσει μια στροφή και απελπίστηκες που δεν μπορείς να πάρεις πίσω αυτό που έχασες κι ας μην ξέρεις ακόμα τι είναι.
Και τέλος πάντων αφού δεν ξέρεις ούτε τι, ούτε ποιος μα ούτε και πότε, τότε τι είναι αυτό που τόσο σου λείπει και έχεις την αδικαιολόγητη πεποίθηση πως όλα θα άλλαζαν αν αυτό ήταν εδώ. Παράπονο, αυτό είναι. Ξεχειλίζεις από λογιών λογιών παράπονα που ούτε εσύ μπορείς να ταξινομήσεις ,μόνο στεναχωριέσαι . και θυμάσαι αυτό που σου είπε η κολλητή σου όταν σε χαιρετούσε προχθές : ξέρεις τι θυμήθηκα τώρα; Τότε που σου είχα δώσει εκείνα τα λεφτά που χρειαζόσουν..και μου είπες πως κανένας άλλος δε θα το κανε αυτό. Μετά έκλαιγα.
Κι αυτό σε κάνει τόσο πολύ να χαμογελάς και να κλαις από χαρά κι όχι από θυμό ούτε τίποτα τέτοιο, μόνο από απέραντη ευτυχία, γιατί αν δεν ξέρεις τι λείπει, ξέρεις όμως τι είναι εδώ και ξέρεις πως ποτέ δε θα φύγει. Κι αυτό είναι οι άνθρωποι, οι άνθρωποι που ακόμα κι όταν σου κάνουν παράπονα είναι για καλό και που τους θυμώνεις το πολύ για καμιά ώρα. Και που έχουν θυσιάσει τόσα για σένα και- Α! Να επιτέλους αυτό που χρωστάς! Νιώθεις πως τους χρωστάς όλα αυτά που δώσανε κι ότι δεν είσαι τόσο πολύ καλός για να τα αξίζεις , αλλά είναι περίεργο πάλι γιατί έχετε τόσο ανιδιοτελείς σχέσεις που είναι ξένο εντελώς να χρωστάτε ο ένας στον άλλον. Τελικά νιώθεις απλώς πως χρωστάς στον εαυτό σου, ύστερα από 10 χρόνια να κάνεις για κάποιον όσα έκαναν κι αυτοί για σένα.
Και ξαφνικά η μέρα άρχισε, ξύπνησες in bed on fire with passion and love, κοιτάχτηκες στον καθρέφτη και λάτρεψες τη στιγμή που το δέρμα σου είναι πιο λευκό από ποτέ, τα μάτια σου μοιάζουν πιο πολύ στο χρώμα του λαδιού και τα μαλλιά σου σε εκείνο του δαμάσκηνου. Ετοίμασες με όρεξη το πρωινό σου –παρόλο που μετά το άφησες σε μια γωνία και ξέχασες να το φας. Ξέχασες γιατί ήσουν πολύ απορροφημένη σχεδιάζοντας τη μέρα.
Ύστερα αναρωτήθηκες τι ώρα είναι, αν σου πάει το πορτοκαλί και τι να φανερώνει άραγε το βήμα σου.
Αλλά το πιθανότερο είναι πως δε φταίει ο καιρός. Φταίει η εποχή κι όχι η εποχή του χρόνου. Η εποχή του χρόνου. Είναι όταν τελειώνουν οι διακοπές και γυρνάς πίσω και μέχρι να θυμηθείς το περσινό προγραμμα και να συμμορφοθείς σ’ αυτό, συνέχεια ψάχνεις τι και ποιος λείπει. Και νιώθεις πως σε κάποιον κάτι χρωστάς ή πως εκείνος κάτι σου χρωστάει αλλά και πάλι δε βρίσκεις τίποτα που να δικαιολογεί αυτές τις σαχλές τύψεις και απαιτήσεις.
Κι όμως όταν άκουσες στο ραδιόφωνο «πώς να κρατήσει το κορμί απόψε η νύχτα/ τώρα που ο κόσμος έχει χάσει μια στροφή/εγώ δε μίλησα για θαύματα δεν είπα/ που δε σου στάθηκε κανένας πιο πολύ» νόμισες πως σε εκφράζει και πως εσύ έχεις χάσει μια στροφή και απελπίστηκες που δεν μπορείς να πάρεις πίσω αυτό που έχασες κι ας μην ξέρεις ακόμα τι είναι.
Και τέλος πάντων αφού δεν ξέρεις ούτε τι, ούτε ποιος μα ούτε και πότε, τότε τι είναι αυτό που τόσο σου λείπει και έχεις την αδικαιολόγητη πεποίθηση πως όλα θα άλλαζαν αν αυτό ήταν εδώ. Παράπονο, αυτό είναι. Ξεχειλίζεις από λογιών λογιών παράπονα που ούτε εσύ μπορείς να ταξινομήσεις ,μόνο στεναχωριέσαι . και θυμάσαι αυτό που σου είπε η κολλητή σου όταν σε χαιρετούσε προχθές : ξέρεις τι θυμήθηκα τώρα; Τότε που σου είχα δώσει εκείνα τα λεφτά που χρειαζόσουν..και μου είπες πως κανένας άλλος δε θα το κανε αυτό. Μετά έκλαιγα.
Κι αυτό σε κάνει τόσο πολύ να χαμογελάς και να κλαις από χαρά κι όχι από θυμό ούτε τίποτα τέτοιο, μόνο από απέραντη ευτυχία, γιατί αν δεν ξέρεις τι λείπει, ξέρεις όμως τι είναι εδώ και ξέρεις πως ποτέ δε θα φύγει. Κι αυτό είναι οι άνθρωποι, οι άνθρωποι που ακόμα κι όταν σου κάνουν παράπονα είναι για καλό και που τους θυμώνεις το πολύ για καμιά ώρα. Και που έχουν θυσιάσει τόσα για σένα και- Α! Να επιτέλους αυτό που χρωστάς! Νιώθεις πως τους χρωστάς όλα αυτά που δώσανε κι ότι δεν είσαι τόσο πολύ καλός για να τα αξίζεις , αλλά είναι περίεργο πάλι γιατί έχετε τόσο ανιδιοτελείς σχέσεις που είναι ξένο εντελώς να χρωστάτε ο ένας στον άλλον. Τελικά νιώθεις απλώς πως χρωστάς στον εαυτό σου, ύστερα από 10 χρόνια να κάνεις για κάποιον όσα έκαναν κι αυτοί για σένα.
Και ξαφνικά η μέρα άρχισε, ξύπνησες in bed on fire with passion and love, κοιτάχτηκες στον καθρέφτη και λάτρεψες τη στιγμή που το δέρμα σου είναι πιο λευκό από ποτέ, τα μάτια σου μοιάζουν πιο πολύ στο χρώμα του λαδιού και τα μαλλιά σου σε εκείνο του δαμάσκηνου. Ετοίμασες με όρεξη το πρωινό σου –παρόλο που μετά το άφησες σε μια γωνία και ξέχασες να το φας. Ξέχασες γιατί ήσουν πολύ απορροφημένη σχεδιάζοντας τη μέρα.
Ύστερα αναρωτήθηκες τι ώρα είναι, αν σου πάει το πορτοκαλί και τι να φανερώνει άραγε το βήμα σου.
Παρασκευή 22 Αυγούστου 2008
Έχω στο μυαλό μου συνέχεια εικόνες.
Όλων των εποχών πλην του καλοκαιριού!
Το καλοκαίρι μπορώ να το ζω, όχι να το φαντασιώνομαι.
Όλων των εποχών πλην του καλοκαιριού!
Το καλοκαίρι μπορώ να το ζω, όχι να το φαντασιώνομαι.
Έχω στο μυαλό μου δρομάκια με πεσμένα φύλλα σε αποχρώσεις του πορτοκαλί και εφηβικά πόδια να βολτάρουν επάνω τους. Και να κάνουν αυτό το χαρακτηριστικό «χρατς». Μόνο εμένα δε μου φαίνεται φονικό το πάτημα των φύλλων?
Μια ψιλόλιγνη φιγούρα με σκούφο περπατάει γρήγορα και ρυθμικά στην Αριστοτέλους την ώρα που χιονίζει, ο Τερκενλής καίει πάλι σε ένα μπρίκι μυρωδικά κι ένας παππούλης πουλάει σαλέπι στη γωνία με Μητροπόλεως (εκεί που συνήθως υπάρχουν παιδιά που κάνουν σκέιτ. Αλλά εκείνη τη μέρα δε θα είναι εκεί γιατί κάτω θα ‘χει πάγο. Κι επιπλέον προτιμώ τους σκεΐτάδες του Μ. Αλεξάνδρου.)
Την άνοιξη βλέπω φατσούλες στο τελευταίο θρανίο, να μασουλάνε τα στυλό που κρατάνε και να χαζεύουν απ τα παράθυρα της τάξης τη θάλασσα. Ή μάλλον μόνο κοιτάνε τη θάλασσα…ή μάλλον..
Ή μάλλον ας μην το γενικεύω. Εγώ όταν κοιτάω απ’το παράθυρο απλώς κοιτάζω τη θάλασσα. Απλώς το βλέμμα μου κατευθύνεται προς τα κει. Δε βλέπω, δεν παρατηρώ τίποτα. Μόνο θέλω να στρέψω τα μάτια μου κάπου αλλού και να φανταστώ ανθισμένα λιβάδια και μια κοπέλα να—
Όχι μια κοπέλα. Εμένα. Εμένα να τρέχω σε ένα ξέφωτο και να μη θέλω να φτάσω κάπου, μόνο να θέλω να τρέχω και να παίρνω βαθιές ανάσες.
Αλλά μ’ αρέσει εδώ. Μ’ αρέσει η εποχή, ο καιρός, το δωμάτιό μου ακόμα και που άρχισαν τα μαθήματα μ’ αρέσει. Δε θέλω τίποτα επιπλέον. Θέλω μόνο να μην αλλάξει τίποτα, να παγώσουν όλα. Κι όχι επειδή έχω όλα αυτά που ονειρευόμουν και φοβάμαι να μην τα χάσω. Θέλω να μη χρειαστεί να πιέσω τον εαυτό μου για τίποτα. Να εξαρτώνται όλα από μένα και να μη χρειαστεί να λέω τι θέλω, απλώς να γίνεται.
Θέλω να μη γράψω αυτό που σκέφτομαι τώρα.
Θα μ ‘ αρέσει το διάβασμα και τώρα θα πάω να κάνω επανάληψη τα περσινά μαθηματικά και δε μου φαίνεται living hell. Δε θα πιστέψω εγώ πως τελειώνει ο κόσμος εδώ. Εγώ μόνο θα ακούσω κι άλλο Δεληβοριά κι αν είμαι σε κάτι στ’ αλήθεια καλός το ξέρω πως είναι ότι απλά συνεχίζω!!
Τρίτη 27 Μαΐου 2008
Ίσως να φτάνει μόνο αυτό..
Κάπου ανάμεσα σε γεωμετρικές αποδείξεις, ένα αλμυρό κουλουράκι και το μισοδιαβασμένο άρθρο για τη Joni Mitchel αποφάσισα να σηκωθώ απ’ την καρέκλα. Όχι για να ξεκουραστώ. Είναι ξεκούραστη η γεωμετρία, περισσότερο χόμπι από υποχρέωση. Σηκώθηκα γιατί ήθελα να κουνηθώ.
Έβγαλα τα γυαλιά και κοιτάχτηκα στον καθρέφτη. Ήταν περίεργα τα μαλλιά μου σήμερα. Τα άφησα να στεγνώσουν μόνα τους και μια τούφα ήταν άτσαλα γυρισμένη προς τα έξω. Μου άρεσε. Για πρώτη φορά δε με ενοχλούσαν τα σημάδια στο πρόσωπό μου. Και τα χείλια μου δε μου φαίνονταν υπερβολικά λεπτά.
Άφησα τον καθρέφτη στην ησυχία του και στάθηκα στη μπαλκονόπορτα. Περισσότερη ώρα απ’ όση είχα σχεδιάσει. Για την ακρίβεια δε σχεδίαζα να μείνω καθόλου εκεί. Μόνο να περάσω στο διπλανό δωμάτιο (ναι, απ’ το μπαλκόνι). Αλλά αγάπησα τόσο πολύ εκείνη τη στιγμή που ακουμπούσα στον τοίχο και το αεράκι με χτυπούσε στο πρόσωπο και μου έπαιρνε απαλά τα μαλλιά ( ή τα μυαλά? )
Για λίγο χάζεψα τον ουρανό κι άκουγα την κίνηση.
Μετά ένιωσα την ανάγκη να περιποιηθώ τον εαυτό μου. Πήρα τηλέφωνο στο κομμωτήριο.
Φόρεσα το καινούριο καλοκαιριάτικο παντελόνι μου και είχα διάθεση να ακούσω χαζά τραγούδια. Χωρίς ποιητικούς στίχους. Κάτι που να απασχολεί μόνο τα αυτιά μου.
Σου λέω δεν έχω ιδέα γιατί όλα αυτά με κάναν τόσο χαρούμενη.
Εκστατικά ευτυχισμένη.
Το ’χω ξαναπεί αυτό , ε? H Σώτη Τριανταφύλλου φταίει.
σονγκ που δε θεωρώ χαζό αλλά πάντως τη δουλειά του την κάνει!
Τρίτη 20 Μαΐου 2008
έμεινα εδώ
Ακούω το τραγούδι που κάνει τη Δ. να κλαίει.
Δεν ξέρω αν φέρνει στο μυαλό μου νύχτα ή μέρα. Περιγράφει νύχτα αλλά εγώ στο άκουσμά του σκέφτομαι φωτεινά.
Επειδή με το χρόνο δε βγάζω άκρη, ας διευκρινίσω τον τόπο. Είμαι σίγουρη ότι πρόκειται για μπαλκόνι! Και μάλιστα με θέα. Με θέα αλλά στενό. Με ένα ψηφιδωτό τραπεζάκι και δέντρα από κάτω.
Μ’ αρέσει να βγαίνω στο μπαλκόνι αλλά δεν το κάνω ποτέ. Δεν ξέρω γιατί. Προτιμώ να βγαίνω έξω, εντελώς έξω. Να περπατάω κοιτώντας τους ανθρώπους στο πρόσωπο. Τους κάνει όλους εντύπωση όταν λέω πως θα προτιμούσα το σπίτι μου να ‘χε απέναντι πολυκατοικία παρά ανοιχτωσιά και θέα. Δεν είπα ότι δε μ’ αρέσει η θάλασσα. Απλώς το βρίσκω πιο ενδιαφέρον να παρατηρώ τους ανθρώπους.
-----------
Μπορεί να μου θυμίζει και παραλία. Αλλά σίγουρα με βότσαλα, μια αμμώδης παραλία δεν έχει τέτοιες εικόνες.
Τα βότσαλα δίνουν μια … πλοκή στα πράγματα. Η άμμος δίνει την αίσθηση συνέχειας κι όλοι οι κόκκοι άμμου είναι τόσο ίδιοι μεταξύ τους.. βαρετό.
Ενώ τα βότσαλα έχουν το καθένα τον δικό τους χαρακτήρα.
Ναι αυτό είναι. Ήρεμη θάλασσα, βότσαλα και λινά ρούχα. Ίσως ένα άσπρο λινό φόρεμα. Και όχι γυαλιά ηλίου, τα γυαλιά κρύβουν τα μάτια. Καπέλα ίσως. Ψάθινα καπέλα και μετάλλινα βραχιόλια. Κι όχι ρολόγια. Τα ρολόγια τα κάνουν όλα πιο ρηχά. Ο χρόνος, ο χρόνος τα φταίει όλα. Θυμήθηκα ένα άλλο τραγούδι τώρα.. «α ρε χρόνε αλήτη…»
-----------
Και στο σχολείο. Θα μπορούσε να μου θυμίζει και το σχολείο. Αλλά όχι τις ώρες των μαθημάτων. Εκείνες τις άλλες ώρες. Όταν πηγαίναμε για πρόβες με την θεατρική ομάδα κι ήταν σκοτάδι έξω. Μας έκανε φοβερή εντύπωση το σχολείο μας το βράδυ. Ήταν αλλιώτικο.
Έχουμε δει και συναυλίες από εκεί! Τα κάναμε πλακάκια με την Α…….. για να μας αφήσει να μπούμε. Πλάκα είχε. Καλοκαίρι ήταν, είχαν έρθει οι deep purple. Έβρεχε κιόλας.
Δεν πάμε πια από εκείνη τη μεριά του σχολείου. Αν κι έχει αλλάξει πια… τώρα κάτω απ τη μπασκέτα έχει… να πάρει!
-------------
Μου θυμίζει κι εκείνη τη μέρα –αν τέτοιες μέρες επιδέχονται μουσικής- αλλά δε θα το πω. Τι να πω άλλωστε.. μερικές φορές απλώς δεν ξέρεις.
Ποτέ δεν ξέρεις.. το πιστεύω αυτό?
-Καλοκαίριασε , ε?
-καλοκαίριασε.. ναι.
ΥΓ δε θα πω για ποιο τραγούδι μιλάω.. αλλά το έχω πει ;-)
Κυριακή 16 Μαρτίου 2008
K4E
“Δε γεννήθηκα για να μισώ, αλλά για να αγαπώ.” -Αντιγόνη, στίχος 523, να αναλυθεί.
Μια αντίθεση. Όλος ο κόσμος είναι μια μεγάλη αντίθεση ή ένα σύνολο από επιμέρους αντιθέσεις. Όλοι μας κρύβουμε μέσα μας μια αντίφαση. Το καλό και το κακό κομμάτι του εαυτού μας. Κι όταν κάνουμε κάτι για το οποίο ντρεπόμαστε ή μετανιώνουμε λέμε «συγγνώμη, ήμουν εκτός εαυτού». Όχι, καθόλου εκτός εαυτού δεν είμαστε, είμαστε πιο εντός εαυτού από ποτέ. Είμαστε ο εαυτός μας στην πιο έντονη έκφρασή του. Από πότε το να εκφράζεις τον εαυτό σου είναι αφορμή για απολογίες;
Ένα σωρό λέξεις έχουμε πλάσει για να δείχνουμε πόσο αντιφατικά νιώθουμε. Αγαπομισώ, γλυκόπικρο, γλυκόξινο, χαρμολύπη, κλαυσίγελος. Νομίζω πως είναι περισσότερο σχέσεις εξάρτησης παρά αντίθεσης. Αν υπάρχει κάτι που το αγαπάς χωρίς να υπάρχουν στιγμές που το μισείς και θέλεις να το καταστρέψεις, τότε μάλλον δεν το αγαπάς πραγματικά. Και πώς θα καταλαβαίναμε τη γλύκα του γλυκού αν δεν είχαμε γευτεί την πίκρα του πικρού; Και πως θα ξέραμε αν είμαστε αρκετά δυστυχισμένοι ώστε να κλαίμε αν δεν είχαμε ποτέ την εμπειρία μια ευτυχισμένης κατάστασης;
Ακόμα και η τέχνη που φτιάχνουμε είναι γεμάτη αντιθέσεις, δε θα υπήρχε τέχνη αν δεν υπήρχαν αντιθέσεις. Τα κομμάτια με την σκληρότερη μουσική κρύβουν μέσα τους πάντα μια μπαλάντα. Και οι μπαλάντες έναν κυνισμό –γιατί όλοι αφιερώνουν μπαλάντες ο ένας στον άλλον; Γιατί μόνο οι μπαλάντες λένε ακριβώς αυτό που θα ευχόσουν να σου αφιερώσουν. Και υπάρχει κάτι πιο απάνθρωπο απ’ το να σου χαρίζουν λόγια μόνο και μόνο επειδή θέλεις να τα ακούσεις;
Αν κάποιος πει πως ο κόσμος θα ήταν καλύτερος αν έλειπαν οι αντιθέσεις και επικρατούσε ομοιομορφία, θα λέει ψέματα. Τίποτα δε θα μπορούσαμε να αγαπήσουμε αν δεν είχαμε κίνητρο να το κάνουμε. Και το μόνο κίνητρο για την αγάπη είναι το μίσος που προηγήθηκε.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)