Χαίρομαι συχνά τελευταία.
Χάρηκα όταν με πήρε τηλ ο Γιώργος·
μου είπε πως θα είναι για ένα μήνα στην πόλη που σπουδάσαμε.
Πήρα μια μέρα άδεια για να πάω εκεί
να τα πούμε
να βγαίνουμε
να πίνουμε
και να πηγαίνουμε στη θάλασσα.
Χαίρομαι κάθε φορά που οδηγάω μέχρι τη δουλειά.
Κάθε στροφή που δεν παίρνω απότομα είναι μια μικρή νίκη.
Κάθε αλλαγή λωρίδας, μια λίγο μεγαλύτερη νίκη.
Μα κυρίως χαίρομαι κάθε φορά που μπαίνω στο σπίτι μου·
χαίρομαι που υπάρχει ένα διαμέρισμα να λέω "σπίτι μου"
και πιο πολύ χαίρομαι που είναι λίγο δροσερό.
Σκέφτομαι τα πράγματα που θέλω να βάλω εδώ μέσα.
Ένα ψηλό τραπεζάκι -για να κάθεται πάνω η ζάμια·
έναν ανεμιστήρα οροφής για το σαλόνι
- απ' αυτούς τους παλιομοδίτικους που αρέσουν σε λίγους-
κορνίζες για να κρεμάσω τις αφίσες μου στους τοίχους
- γιατί μεγάλωσα για μπλου τακ αλλά δεν μεγάλωσα για αφίσες -
ένα τραπέζι για την άδεια γωνία της κουζίνας
- εκεί θα μπει η τοστιέρα και τα υλικά του πρωινού,
θα είναι ο μικρός προσωπικός μου μπουφές.
Είμαι ένα κορίτσι που έχει σπίτι
φίλες
φίλους
δουλειά
μισό αυτοκίνητο.
Κυρίως όμως είμαι ένα κορίτσι που έχει όρεξη.
Νιώθω πάλι όπως εκείνη την άνοιξη που έβγαινα βόλτα
και ήθελα να πάρω μια βαθιά ανάσα και να 'χω μέσα μου όλη την πόλη.
Μόνο που τώρα, αυτό το καλοκαίρι, παίρνω διαφορετικό δρόμο όταν βγαίνω από το σπίτι
κι αυτός ο δρόμος έχει περισσότερα δέντρα και πιο παχιά σκιά
και αγγελικές και αγιοκλίματα και θερινά σινεμά
και νιώθω σα να μπήκα σε κάποια ταινία ή σειρά ή βιβλίο
γιατί δε γίνεται αν είναι όλα τόσο όμορφα.
Είναι όλα τόσο όμορφα.
ΥΓ ψάχνοντας εκείνο το ποστ για εκείνη την άνοιξη, βρήκα αυτό το ποστ και ένιωσα πολύ ικανοποιημένη από τον εαυτό μου. Γιατί μεγάλωσα ακριβώς έτσι.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα η στιγμή φωτογραφίζεται. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα η στιγμή φωτογραφίζεται. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Σάββατο 4 Ιουλίου 2020
Δευτέρα 8 Ιουνίου 2020
the richest man in Babylon
Κατέβηκα από τον έβδομο όροφο με το ασανσέρ.
Ήταν πολύ αργά το βράδυ μίας Τρίτης.
Ποτέ δε θέλησα να κοιμηθώ μαζί του.
Θέλησα να κάνω άλλα πράγματα μαζί του-
ποτέ όμως να ξαπλώσω δίπλα του.
Έφυγα πάλι πολύ βιαστικά - ίσως περισσότερο απ' όσο περίμενε.
Ένιωσα πως αυτό μου έδωσε μια δόση εξουσίας.
Δεν επιζητώ γενικά την εξουσία - ειδικά όμως την επιζητούσα.
Πριν από αυτό το βράδυ αναρωτιόμουν αν θα μπορούσα να νιώθω για κείνον κάτι βαθύτερο.
Κάτι σαν αυτό για το οποίο παραπονιέται η κοπέλα στον Φάμελο στο "γκομενάκι μου".
Δεν είχα απάντηση μέχρι εκείνη την Τρίτη.
Το βράδυ εκείνο εκείνης της Τρίτης, περπάτησα προς την Εγνατία
πέρασα κάτω από ένα κλειστό μαγαζί.
Ένα μαγαζί που, όταν ήταν ακόμα ανοιχτό, είχα πάει μία μόνο φορά.
Tο ερωτευμένο αγόρι της παρέας μας παρακάλεσε να πιούμε εκεί το ποτό μας
γιατί "ακούστε, παίζει Thievery" και του θύμιζαν την κοπέλα.
Και τότε κατάλαβα γιατί δεν μπορώ να τον γουστάρω.
Γιατί εμένα ποτέ δε με αφορούσε να είμαι -ή να έχω -
The richest man in Babylon.
Ήταν πολύ αργά το βράδυ μίας Τρίτης.
Ποτέ δε θέλησα να κοιμηθώ μαζί του.
Θέλησα να κάνω άλλα πράγματα μαζί του-
ποτέ όμως να ξαπλώσω δίπλα του.
Έφυγα πάλι πολύ βιαστικά - ίσως περισσότερο απ' όσο περίμενε.
Ένιωσα πως αυτό μου έδωσε μια δόση εξουσίας.
Δεν επιζητώ γενικά την εξουσία - ειδικά όμως την επιζητούσα.
Πριν από αυτό το βράδυ αναρωτιόμουν αν θα μπορούσα να νιώθω για κείνον κάτι βαθύτερο.
Κάτι σαν αυτό για το οποίο παραπονιέται η κοπέλα στον Φάμελο στο "γκομενάκι μου".
Δεν είχα απάντηση μέχρι εκείνη την Τρίτη.
Το βράδυ εκείνο εκείνης της Τρίτης, περπάτησα προς την Εγνατία
πέρασα κάτω από ένα κλειστό μαγαζί.
Ένα μαγαζί που, όταν ήταν ακόμα ανοιχτό, είχα πάει μία μόνο φορά.
Tο ερωτευμένο αγόρι της παρέας μας παρακάλεσε να πιούμε εκεί το ποτό μας
γιατί "ακούστε, παίζει Thievery" και του θύμιζαν την κοπέλα.
Και τότε κατάλαβα γιατί δεν μπορώ να τον γουστάρω.
Γιατί εμένα ποτέ δε με αφορούσε να είμαι -ή να έχω -
The richest man in Babylon.
Τρίτη 5 Μαΐου 2020
I never stick around quite long enough to make it
Κάθε φορά που μετακομίζω -κι έχω μετακομίσει πολλές φορές-
σκέφτομαι το Life for Rent της Dido.
Το ίδιο και κάθε φορά που θέλω να μετακομίσω.
Σήμερα αυτά τα δύο συνδυάζονται
με έναν τρόπο τρομερά λυτρωτικό.
Με όλη την ελευθερία και την αισιοδοξία του
"το θέλω και θα το κάνω".
Αυτό από μόνο του δε μου προξενεί ιδιαίτερη εντύπωση
γιατί συνήθως έτσι συμβαίνει η ζωή μου.
Το θέλω,
το κάνω.
Το μαθηματικό μυαλό μου θέλει να βάλει το σύμβολο της συνεπαγωγής (=>)
Τα μαθηματικά σύμβολα είναι σημαντικά.
Σημαντικότερο ίσως όλων είναι το "ισοδυναμεί" ( <=>).
Αυτό που δηλώνει τις ικανές και αναγκαίες συνθήκες.
Μου αρέσει να δίνω τέτοιους χαρακτηρισμούς στις συνθήκες της ζωής μου.
Έχει σημασία να ξέρεις τι είναι αναγκαίο
και τι είναι απλώς ικανό.
Θέλω έναν τύπο ικανό και αναγκαίο.
Θέλω να του είμαι ικανή και αναγκαία.
Αλλά πιο πολύ απ' όλα ξέρεις τι θέλω;
Θέλω αυτό το σπίτι που θα είναι δικό μου.
Δεν ταυτίζομαι απολύτως με τη Dido,
δεν ισχύει πως I haven't ever found a place that I call home.
Ταυτίζομαι όμως με τη γενικότερη ψυχολογία του τραγουδιού,
γιατί όλα μου τα σπίτια -που σπίτια μου τα ένιωσα-
έχουν ένα κοινό με όλες τις ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου:
τη δυσάρεστη βεβαιότητα πως είναι προσωρινά.
Αν είναι λοιπόν, να ανακεφαλαιώσω,
θέλω ένα σπίτι χωρίς ημερομηνία λήξης·
μια ευτυχία χωρίς ημερομηνία λήξης.
Και ξέρεις, το αντίθετο του προσωρινά δεν είναι το μόνιμα.
Είναι το ε λ ε ύ θ ε ρ α .
At will, που λέγαμε και πριν.
Κι αν μιλάμε για πιο απλές επιθυμίες,
τότε το μόνο που θέλω
είναι να ξαπλώσω ανάσκελα στο laminate πάτωμα.
σκέφτομαι το Life for Rent της Dido.
Το ίδιο και κάθε φορά που θέλω να μετακομίσω.
Σήμερα αυτά τα δύο συνδυάζονται
με έναν τρόπο τρομερά λυτρωτικό.
Με όλη την ελευθερία και την αισιοδοξία του
"το θέλω και θα το κάνω".
Αυτό από μόνο του δε μου προξενεί ιδιαίτερη εντύπωση
γιατί συνήθως έτσι συμβαίνει η ζωή μου.
Το θέλω,
το κάνω.
Το μαθηματικό μυαλό μου θέλει να βάλει το σύμβολο της συνεπαγωγής (=>)
Τα μαθηματικά σύμβολα είναι σημαντικά.
Σημαντικότερο ίσως όλων είναι το "ισοδυναμεί" ( <=>).
Αυτό που δηλώνει τις ικανές και αναγκαίες συνθήκες.
Μου αρέσει να δίνω τέτοιους χαρακτηρισμούς στις συνθήκες της ζωής μου.
Έχει σημασία να ξέρεις τι είναι αναγκαίο
και τι είναι απλώς ικανό.
Θέλω έναν τύπο ικανό και αναγκαίο.
Θέλω να του είμαι ικανή και αναγκαία.
Αλλά πιο πολύ απ' όλα ξέρεις τι θέλω;
Θέλω αυτό το σπίτι που θα είναι δικό μου.
Δεν ταυτίζομαι απολύτως με τη Dido,
δεν ισχύει πως I haven't ever found a place that I call home.
Ταυτίζομαι όμως με τη γενικότερη ψυχολογία του τραγουδιού,
γιατί όλα μου τα σπίτια -που σπίτια μου τα ένιωσα-
έχουν ένα κοινό με όλες τις ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου:
τη δυσάρεστη βεβαιότητα πως είναι προσωρινά.
Αν είναι λοιπόν, να ανακεφαλαιώσω,
θέλω ένα σπίτι χωρίς ημερομηνία λήξης·
μια ευτυχία χωρίς ημερομηνία λήξης.
Και ξέρεις, το αντίθετο του προσωρινά δεν είναι το μόνιμα.
Είναι το ε λ ε ύ θ ε ρ α .
At will, που λέγαμε και πριν.
Κι αν μιλάμε για πιο απλές επιθυμίες,
τότε το μόνο που θέλω
είναι να ξαπλώσω ανάσκελα στο laminate πάτωμα.
Πέμπτη 23 Απριλίου 2020
fire at will
Το πρώτο βράδυ που έμεινα σε αυτό το σπίτι ήταν πριν σχεδόν ακριβώς ένα χρόνο.
Το δεύτερο βράδυ που έμεινα σε αυτό το σπίτι, ήταν πριν ακριβώς 23 μέρες.
Σαν ψέμα.
Το πρώτο βράδυ που γύρισα σε αυτό το σπίτι
ήμουν μεθυσμένη
ήμουν χαρούμενη
ήμουν μαζί με κάποιον.
Στο μυαλό μου είχε κολλήσει το Lucretia my reflection.
Το δεύτερο βράδυ που γύρισα σε αυτό το σπίτι
ήμουν νηφάλια
ήμουν χαρούμενη
ήμουν με φίλο που κουβαλούσε τη βαλίτσα μου.
Εγώ κουβαλούσα το Lucretia my reflection
Το εικοστό-τέταρτο απόγευμα σε αυτό το σπίτι
νιώθω μία θλίψη·
απ' αυτή την προσωρινή μα έντονη θλίψη,
που σε κάνει να νομίζεις πως πράγματι κρύφτηκε ο ήλιος.
Μίλησα στο τηλέφωνο με την αγαπημένη μου φίλη.
Η φωνή της έκανε τον ήλιο να ξαναβγεί.
Όλα θα πάνε καλά, ξέρεις.
Κι αν δεν πάνε, θα το διαχειριστούμε.
Ακόμα κι αν δε γίνουμε τίποτα άλλο,
θα έχουμε γίνει μάστερ στη διαχείριση.
Δε βαριέσαι.
Shoot to kill.
Αυτό το τραγούδι νιώθω πως είναι μέσα στους τοίχους αυτού του σπιτιού.
Αυτού του μικρού, γλυκού, τόσο δικού μου σπιτιού.
Το δεύτερο βράδυ που έμεινα σε αυτό το σπίτι, ήταν πριν ακριβώς 23 μέρες.
Σαν ψέμα.
Το πρώτο βράδυ που γύρισα σε αυτό το σπίτι
ήμουν μεθυσμένη
ήμουν χαρούμενη
ήμουν μαζί με κάποιον.
Στο μυαλό μου είχε κολλήσει το Lucretia my reflection.
Το δεύτερο βράδυ που γύρισα σε αυτό το σπίτι
ήμουν νηφάλια
ήμουν χαρούμενη
ήμουν με φίλο που κουβαλούσε τη βαλίτσα μου.
Εγώ κουβαλούσα το Lucretia my reflection
Το εικοστό-τέταρτο απόγευμα σε αυτό το σπίτι
νιώθω μία θλίψη·
απ' αυτή την προσωρινή μα έντονη θλίψη,
που σε κάνει να νομίζεις πως πράγματι κρύφτηκε ο ήλιος.
Μίλησα στο τηλέφωνο με την αγαπημένη μου φίλη.
Η φωνή της έκανε τον ήλιο να ξαναβγεί.
Όλα θα πάνε καλά, ξέρεις.
Κι αν δεν πάνε, θα το διαχειριστούμε.
Ακόμα κι αν δε γίνουμε τίποτα άλλο,
θα έχουμε γίνει μάστερ στη διαχείριση.
Δε βαριέσαι.
Shoot to kill.
Αυτό το τραγούδι νιώθω πως είναι μέσα στους τοίχους αυτού του σπιτιού.
Αυτού του μικρού, γλυκού, τόσο δικού μου σπιτιού.
I hear the sons of the city and dispossessed
Get down, get undressed
Πέμπτη 16 Απριλίου 2020
η ευφορία του κουδουνίσματος
Δεν είναι θλιβερό που μας παρέχει προσωρινή ευτυχία ένα κουδούνισμα;
Ένα μήνυμα στο βάιμπερ.
Ένα ματς στο τίντερ.
Γκλιν-γκλον η λήψη τόρρεντ ολοκληρώθηκε.
Ξέρεις τι μου λείπει;
Ο ήχος από ποτήρια που τσουγκρίζουν.
Ο άγνωστος που θα σε σπρώξει —κάτα λάθος ή επίτηδες—
θα γνωριστείτε και θα πιείτε σφηνάκια.
Ίσως κοιμηθείτε και ξυπνήσετε μαζί —ίσως και όχι.
Μου λείπει να πηγαίνω στον dj και να ρωτάω
"πώς λέγεται αυτό το κομμάτι"
γιατί και το shazam είναι παρεμβολή στις ανθρώπινες σχέσεις.
Ανυπομονώ να κατέβω τα σκαλάκια στο στέκι μου
να αγκαλιαστώ σφιχτά με τη σερβιτόρα
και να μου βάλει ένα Tullamore σκέτο χωρίς να ρωτήσει τίποτα.
Ένα μήνυμα στο βάιμπερ.
Ένα ματς στο τίντερ.
Γκλιν-γκλον η λήψη τόρρεντ ολοκληρώθηκε.
Ξέρεις τι μου λείπει;
Ο ήχος από ποτήρια που τσουγκρίζουν.
Ο άγνωστος που θα σε σπρώξει —κάτα λάθος ή επίτηδες—
θα γνωριστείτε και θα πιείτε σφηνάκια.
Ίσως κοιμηθείτε και ξυπνήσετε μαζί —ίσως και όχι.
Μου λείπει να πηγαίνω στον dj και να ρωτάω
"πώς λέγεται αυτό το κομμάτι"
γιατί και το shazam είναι παρεμβολή στις ανθρώπινες σχέσεις.
Ανυπομονώ να κατέβω τα σκαλάκια στο στέκι μου
να αγκαλιαστώ σφιχτά με τη σερβιτόρα
και να μου βάλει ένα Tullamore σκέτο χωρίς να ρωτήσει τίποτα.
Κυριακή 5 Απριλίου 2020
The saddest thing that I've ever seen*
Ζούμε στα μπαλκόνια μας.
Στα σπίτια μας ζούσαμε και πριν,
μα τώρα ζούμε και στα μπαλκόνια μας.
Έχω καινούριο μπαλκόνι, μου αρέσει εκεί που κοιτάει.
Η αυλή του σχολείου είναι άδεια
αλλά δεν ξέρω αν ευθύνεται η καραντίνα
ή αν κάτι άλλο το είχε οδηγήσει στην εγκατάλειψη νωρίτερα.
Ο κατηφορικός κεντρικός που περνάει στα δεξιά μου
οδηγεί το νερό της βροχής μακριά
και αυτό το βρίσκω κάπως ανακουφιστικό,
όπως κάθε νερό που κυλάει.
Είναι μια αστική εκδοχή από κάποιο ποτάμι.
Στέκομαι όρθια ακουμπώντας στην κάσα της μπαλκονόπορτας,
μυρίζω τον ζεστό γαλλικό μου,
κι αναζητώ ανθρώπους στα απέναντι μπαλκόνια.
Ένα μεγάλο δέντρο κρύβει τους δύο μεσαίους ορόφους
της απέναντι πολυκατοικίας.
Ίσως παλιά να το θεωρούσαν προστασία της ιδιωτικότητάς τους
κι ίσως τώρα να το θεωρούν έναν έξτρα τοίχο
που συμβάλλει κι αυτό στην απομόνωση.
Ίσως και όχι.
Πώς να σε ενοχλεί ένα δέντρο;
Δεν υπάρχει πια απέναντι τραπέζι·
παραδίπλα σκαμπό·
ο όμορφος ντιτζέυ·
και ο παιχνιδιάρης μπάρμαν.
Υπάρχει μόνο το απέναντι μπαλκόνι·
άνθρωποι που καπνίζουν έξω από την κουζίνα·
άνθρωποι που πίνουν έξω από το σαλόνι.
Κι ίσως μια μέρα να δω κάποιον να βγάζει βόλτα ένα μπαλόνι.
* Editors - Smokers outside the hospital doors
Στα σπίτια μας ζούσαμε και πριν,
μα τώρα ζούμε και στα μπαλκόνια μας.
Έχω καινούριο μπαλκόνι, μου αρέσει εκεί που κοιτάει.
Η αυλή του σχολείου είναι άδεια
αλλά δεν ξέρω αν ευθύνεται η καραντίνα
ή αν κάτι άλλο το είχε οδηγήσει στην εγκατάλειψη νωρίτερα.
Ο κατηφορικός κεντρικός που περνάει στα δεξιά μου
οδηγεί το νερό της βροχής μακριά
και αυτό το βρίσκω κάπως ανακουφιστικό,
όπως κάθε νερό που κυλάει.
Είναι μια αστική εκδοχή από κάποιο ποτάμι.
Στέκομαι όρθια ακουμπώντας στην κάσα της μπαλκονόπορτας,
μυρίζω τον ζεστό γαλλικό μου,
κι αναζητώ ανθρώπους στα απέναντι μπαλκόνια.
Ένα μεγάλο δέντρο κρύβει τους δύο μεσαίους ορόφους
της απέναντι πολυκατοικίας.
Ίσως παλιά να το θεωρούσαν προστασία της ιδιωτικότητάς τους
κι ίσως τώρα να το θεωρούν έναν έξτρα τοίχο
που συμβάλλει κι αυτό στην απομόνωση.
Ίσως και όχι.
Πώς να σε ενοχλεί ένα δέντρο;
Δεν υπάρχει πια απέναντι τραπέζι·
παραδίπλα σκαμπό·
ο όμορφος ντιτζέυ·
και ο παιχνιδιάρης μπάρμαν.
Υπάρχει μόνο το απέναντι μπαλκόνι·
άνθρωποι που καπνίζουν έξω από την κουζίνα·
άνθρωποι που πίνουν έξω από το σαλόνι.
Κι ίσως μια μέρα να δω κάποιον να βγάζει βόλτα ένα μπαλόνι.
* Editors - Smokers outside the hospital doors
Πέμπτη 19 Μαρτίου 2020
so damn beautiful
Μέσα σ' όλα αυτά, εγώ νιώθω πιο όμορφη από ποτέ
Ίσως φταίει που τα μαλλιά μου έχουν επιτέλους τη σωστή απόχρωση
Ίσως φταίει που όταν τεντώνω το λαιμό μου τα μαλλιά φτάνουν στη βάση της μέσης
Ίσως φταίει η ανάμνηση αυτής ακριβώς της κίνησης
που ίσως είναι η απόλυτη εικόνα της απόλαυσης
Ίσως φταίει που μπορώ να βγω το πρωί από το σπίτι φορώντας φόρμες
Ίσως έτσι θυμήθηκα πως δε χρειάζομαι κραγιόν και υφασμάτινο παντελόνι για να είμαι πανέμορφη
πως είμαι πανέμορφη χωρίς κραγιόν
με t-shirt από συναυλία των Madrugada
Οι Madrugada πάντα θα μου θυμίζουν εκείνον κι ας μην ήμασταν μαζί στη συναυλία
θα είναι πάντα το αγόρι που θα σκέφτομαι όταν θα ακούω το honey bee
Κι όταν σκέφτομαι εκείνον νιώθω πάντα όμορφη
γιατί εκείνος ίσως και να με έβρισκε τέλεια
Ίσως και όχι, μα έτσι με έκανε να νιώθω κι αυτό έχει σημασία
Ίσως καμία αντικειμενικότητα δεν έχει σημασία
παραμόνο το πως αυτή μας έκανε να νιώσουμε
Φυσικά η διαλεκτική μου φύση διαφωνεί κάθετα με αυτό που μόλις έγραψα μα
είμαι μόνο κατά το ήμισυ λογικός άνθρωπος
Κατά το άλλο ήμισυ -που πόσο αστείο θα ήταν αν το έγραφα "έτερον"-
είμαι συναισθηματικός άνθρωπος
Ίσως το έτερον ήμισύ σου να είναι ο άλλος εαυτός σου
αυτός που συχνά ξεχνάς να βγάλεις βόλτα.
Ίσως φταίει που τα μαλλιά μου έχουν επιτέλους τη σωστή απόχρωση
Ίσως φταίει που όταν τεντώνω το λαιμό μου τα μαλλιά φτάνουν στη βάση της μέσης
Ίσως φταίει η ανάμνηση αυτής ακριβώς της κίνησης
που ίσως είναι η απόλυτη εικόνα της απόλαυσης
Ίσως φταίει που μπορώ να βγω το πρωί από το σπίτι φορώντας φόρμες
Ίσως έτσι θυμήθηκα πως δε χρειάζομαι κραγιόν και υφασμάτινο παντελόνι για να είμαι πανέμορφη
πως είμαι πανέμορφη χωρίς κραγιόν
με t-shirt από συναυλία των Madrugada
Οι Madrugada πάντα θα μου θυμίζουν εκείνον κι ας μην ήμασταν μαζί στη συναυλία
θα είναι πάντα το αγόρι που θα σκέφτομαι όταν θα ακούω το honey bee
Κι όταν σκέφτομαι εκείνον νιώθω πάντα όμορφη
γιατί εκείνος ίσως και να με έβρισκε τέλεια
Ίσως και όχι, μα έτσι με έκανε να νιώθω κι αυτό έχει σημασία
Ίσως καμία αντικειμενικότητα δεν έχει σημασία
παραμόνο το πως αυτή μας έκανε να νιώσουμε
Φυσικά η διαλεκτική μου φύση διαφωνεί κάθετα με αυτό που μόλις έγραψα μα
είμαι μόνο κατά το ήμισυ λογικός άνθρωπος
Κατά το άλλο ήμισυ -που πόσο αστείο θα ήταν αν το έγραφα "έτερον"-
είμαι συναισθηματικός άνθρωπος
Ίσως το έτερον ήμισύ σου να είναι ο άλλος εαυτός σου
αυτός που συχνά ξεχνάς να βγάλεις βόλτα.
Τρίτη 10 Δεκεμβρίου 2019
28
Κατέβηκα βόλτα στην αγορά με βροχή.
Ήταν ακόμα μέρα και σκέφτηκα πως είναι ανάγκη να φεύγεις απ τη δουλειά πριν νυχτώσει.
Είναι ανάγκη να βγαίνεις από το σπίτι τις καθημερινές - δε χρειάζεται λόγος.
Ο λόγος είναι πως το 'χεις ανάγκη.
Πρέπει το μυαλό μας να ξεφεύγει
να βλέπει την πόλη να λειτουργεί
ανθρώπους να πηγαίνουν στη δουλειά τους
μποτιλιάρισμα
ασφυκτικά αστικά
σχεδία σε κάθε γωνία και κάστανα.
Δεν είμαστε τουρίστες εδώ.
Αυτή είναι η κυρίως ζωή.
Η βόλτα δεν είναι το διάλειμμα απ' τη δουλειά.
Η βόλτα είναι ανάγκη.
Όπως ο ύπνος και το φαΐ.
Εντάξει, δε θα μιλάω άλλο για εσάς.
Εγώ πάντως είχα ανάγκη να περπατήσω τη βρεγμένη Λεωφόρο Στρατού,
να πατήσω σπασμένα πλακάκια και να μπει νερό στο παντελόνι μου,
να φωτογραφήσω τα παγκάκια έξω από το Βυζαντινό Μουσείο,
να θυμώσω με τον κόσμο που δεν κλείνει τις ομπρέλες του σε συνωστισμένα πεζοδρόμια
Να δω αυτό το φόρεμα να δεσπόζει στο κέντρο του μαγαζιού.
Να το φορέσω.
Να το αποκτήσω.
Θυμάσαι ότι φοράω πάντα μαύρα στα γενέθλιά μου ε;
Όχι, δεν είναι πένθιμο, το έχουμε ξαναπει.
Είναι κομψό.
Είναι εγώ.
Μου πήρα και ένα φτηνό άρωμα που όμως μυρίζει εγώ.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν μυρίσει τίποτα άλλο πάνω στο δέρμα μου.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν τους θυμίζει καμιά άλλη αυτό το άρωμα.
Μου αρέσει να με φροντίζω και να μου παίρνω δώρα και να με βγάζω βόλτες.
Μου αρέσω.
Χρόνια μου πολλά.
Ήταν ακόμα μέρα και σκέφτηκα πως είναι ανάγκη να φεύγεις απ τη δουλειά πριν νυχτώσει.
Είναι ανάγκη να βγαίνεις από το σπίτι τις καθημερινές - δε χρειάζεται λόγος.
Ο λόγος είναι πως το 'χεις ανάγκη.
Πρέπει το μυαλό μας να ξεφεύγει
να βλέπει την πόλη να λειτουργεί
ανθρώπους να πηγαίνουν στη δουλειά τους
μποτιλιάρισμα
ασφυκτικά αστικά
σχεδία σε κάθε γωνία και κάστανα.
Δεν είμαστε τουρίστες εδώ.
Αυτή είναι η κυρίως ζωή.
Η βόλτα δεν είναι το διάλειμμα απ' τη δουλειά.
Η βόλτα είναι ανάγκη.
Όπως ο ύπνος και το φαΐ.
Εντάξει, δε θα μιλάω άλλο για εσάς.
Εγώ πάντως είχα ανάγκη να περπατήσω τη βρεγμένη Λεωφόρο Στρατού,
να πατήσω σπασμένα πλακάκια και να μπει νερό στο παντελόνι μου,
να φωτογραφήσω τα παγκάκια έξω από το Βυζαντινό Μουσείο,
να θυμώσω με τον κόσμο που δεν κλείνει τις ομπρέλες του σε συνωστισμένα πεζοδρόμια
Να δω αυτό το φόρεμα να δεσπόζει στο κέντρο του μαγαζιού.
Να το φορέσω.
Να το αποκτήσω.
Θυμάσαι ότι φοράω πάντα μαύρα στα γενέθλιά μου ε;
Όχι, δεν είναι πένθιμο, το έχουμε ξαναπει.
Είναι κομψό.
Είναι εγώ.
Μου πήρα και ένα φτηνό άρωμα που όμως μυρίζει εγώ.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν μυρίσει τίποτα άλλο πάνω στο δέρμα μου.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν τους θυμίζει καμιά άλλη αυτό το άρωμα.
Μου αρέσει να με φροντίζω και να μου παίρνω δώρα και να με βγάζω βόλτες.
Μου αρέσω.
Χρόνια μου πολλά.
Κυριακή 28 Ιουλίου 2019
Εποχή για Βιολέτες
Το πρόβλημα με τους ενήλικες είναι πως απομακρύνθηκαν από τις δαχτυλομπογιές.
Έτσι έπαψαν να λερώνονται γι αυτό που λαχταράνε.
"…όπως τα παιδικά παιχνίδια που μια μέρα εξαφανίζονται άξαφνα σα να τα πήρε μαζί του το παιδί – καθώς πέθαινε, περίλυπο, μέσα στον άντρα." Τάσος Λειβαδίτης, Βιολέτες για μια εποχή
Έτσι έπαψαν να λερώνονται γι αυτό που λαχταράνε.
"…όπως τα παιδικά παιχνίδια που μια μέρα εξαφανίζονται άξαφνα σα να τα πήρε μαζί του το παιδί – καθώς πέθαινε, περίλυπο, μέσα στον άντρα." Τάσος Λειβαδίτης, Βιολέτες για μια εποχή
Παρασκευή 26 Απριλίου 2019
I'm glad I failed*
Είναι άνοιξη· η σωστή εποχή.
Ο καιρός είναι σωστός.
Κατέβασα την τέντα και το δωμάτιό μου έχει τα σωστά χρώματα.
Και από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα μπαίνει απαλά το σωστό αεράκι.
Η γειτονιά έχει απόλυτη ησυχία
κι εγώ νιώθω σα να πηγαίνω τρίτη λυκείου
έτοιμη να πιω τον παγωμένο καφέ μου.
Δεν ένιωθα άγχος την άνοιξη της τρίτης λυκείου.
Ένιωθα ατελείωτη πιθανότητα και έβλεπα τον κόσμο με τα πιο χρωματιστά γυαλιά.
Δεν ένιωθα άγχος.
Κι είναι λοιπόν Απρίλης, αναμφίβολα ο σωστότερος μήνας,
κι είναι όλα σωστά.
Είναι όλα σωστά.
Κατακλύζομαι από μια άσβεστη επιθυμία να γράφω όσα πανέμορφα βλέπω
κι όσα πανέμορφα νιώθω
κι άθελά μου διαψεύδω το γνωστό "οι ευτυχισμένοι δε γράφουν".
Οι ευτυχισμένοι γράφουν.
Οι δυστυχισμένοι γράφουν κι αυτοί.
Δε γράφουν αυτοί με τις πιο αδιάφορες ζωές.
Έχω ζήσει αδιάφορη ζωή και πράγματι δεν έγραφα.
Κάποιοι θα με θεωρούσαν ευτυχισμένη, αλλά δεν ήμουν.
Απλά δε συνέβαινε τίποτα άξιο απομνημόνευσης.
Σήμερα όμως;
Σήμερα είμαι ευτυχισμένη.
Και δε θα χαρακτήριζα τα γεγονότα αξιομνημόνευτα.
Θα τα χαρακτήριζα αλησμόνητα.
Δε χρειάζεται προσπάθεια για να τα θυμάται κανείς.
Θα χρειαζόταν προσπάθεια για να τα ξεχάσουμε.
Νομίζω πως μάλλον επιβάλλω στον εαυτό μου τις ωραίες ιστορίες.
Όχι καταναγκαστικά, όχι με αφέλεια, όχι αδιαφορώντας για το μέλλον.
Απλώς με την ακράδαντη πεποίθηση πως
τι νόημα έχει να μπω σε μια κατάσταση
για την οποία δε θα θέλω να γράψω;
Σήμερα με είπανε ρομαντική.
Χαίρω πολύ, Στεφανία.
Το είπανε σαν κατηγορία.
Σαν ψεγάδι.
Σαν ένα λάθος που δεν έχω διορθώσει ακόμα.
Αυτοπροσδιορίστηκαν ρεαλιστές και ξόδεψαν περίπου 20 λεπτά
μονολογώντας και εκθειάζοντας τον τρόπο που σκέφτονται.
Τον ώριμο, τον σωστό.
Έφυγα από το τραπέζι σκεπτόμενη πόσο δε θέλω ν' αλλάξω.
Πόσο σωστή ήταν η απόφαση της διάλυσης αυτής της φιλίας.
Πως δε με αφορά καν το να πίνουμε ένα τσίπουρο δυο φορές τον χρόνο και να λέμε τα νέα μας.
Δε με αφορά ο τρόπος που βλέπει τη ζωή, όχι αυτός καθεαυτός.
Θα μπορούσα να το σεβαστώ έως και να το θαυμάσω,
αν δε συνοδευόταν από την άκρατη υπεροψία του "εγώ ξέρω, εσύ όχι".
Αν είναι έτσι, δε θέλω να μάθω ποτέ.
Χαίρομαι που μέχρι τώρα δεν έμαθα.
Κι ελπίζω να συνεχίσω να γνωρίζω ανθρώπους που κι αυτοί "δεν ξέρουν".
Είμαι εξάλλου, όπως μου έχουν πει, μια προσωπικότητα ανοιξιάτικη.
Και έχω την υποψία πως μόλις διασταυρώθηκα με άλλη μία τέτοια.
*I've been learning how to not trust people and I'm glad I failed.
Ο καιρός είναι σωστός.
Κατέβασα την τέντα και το δωμάτιό μου έχει τα σωστά χρώματα.
Και από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα μπαίνει απαλά το σωστό αεράκι.
Η γειτονιά έχει απόλυτη ησυχία
κι εγώ νιώθω σα να πηγαίνω τρίτη λυκείου
έτοιμη να πιω τον παγωμένο καφέ μου.
Δεν ένιωθα άγχος την άνοιξη της τρίτης λυκείου.
Ένιωθα ατελείωτη πιθανότητα και έβλεπα τον κόσμο με τα πιο χρωματιστά γυαλιά.
Δεν ένιωθα άγχος.
Κι είναι λοιπόν Απρίλης, αναμφίβολα ο σωστότερος μήνας,
κι είναι όλα σωστά.
Είναι όλα σωστά.
Κατακλύζομαι από μια άσβεστη επιθυμία να γράφω όσα πανέμορφα βλέπω
κι όσα πανέμορφα νιώθω
κι άθελά μου διαψεύδω το γνωστό "οι ευτυχισμένοι δε γράφουν".
Οι ευτυχισμένοι γράφουν.
Οι δυστυχισμένοι γράφουν κι αυτοί.
Δε γράφουν αυτοί με τις πιο αδιάφορες ζωές.
Έχω ζήσει αδιάφορη ζωή και πράγματι δεν έγραφα.
Κάποιοι θα με θεωρούσαν ευτυχισμένη, αλλά δεν ήμουν.
Απλά δε συνέβαινε τίποτα άξιο απομνημόνευσης.
Σήμερα όμως;
Σήμερα είμαι ευτυχισμένη.
Και δε θα χαρακτήριζα τα γεγονότα αξιομνημόνευτα.
Θα τα χαρακτήριζα αλησμόνητα.
Δε χρειάζεται προσπάθεια για να τα θυμάται κανείς.
Θα χρειαζόταν προσπάθεια για να τα ξεχάσουμε.
Νομίζω πως μάλλον επιβάλλω στον εαυτό μου τις ωραίες ιστορίες.
Όχι καταναγκαστικά, όχι με αφέλεια, όχι αδιαφορώντας για το μέλλον.
Απλώς με την ακράδαντη πεποίθηση πως
τι νόημα έχει να μπω σε μια κατάσταση
για την οποία δε θα θέλω να γράψω;
Σήμερα με είπανε ρομαντική.
Χαίρω πολύ, Στεφανία.
Το είπανε σαν κατηγορία.
Σαν ψεγάδι.
Σαν ένα λάθος που δεν έχω διορθώσει ακόμα.
Αυτοπροσδιορίστηκαν ρεαλιστές και ξόδεψαν περίπου 20 λεπτά
μονολογώντας και εκθειάζοντας τον τρόπο που σκέφτονται.
Τον ώριμο, τον σωστό.
Έφυγα από το τραπέζι σκεπτόμενη πόσο δε θέλω ν' αλλάξω.
Πόσο σωστή ήταν η απόφαση της διάλυσης αυτής της φιλίας.
Πως δε με αφορά καν το να πίνουμε ένα τσίπουρο δυο φορές τον χρόνο και να λέμε τα νέα μας.
Δε με αφορά ο τρόπος που βλέπει τη ζωή, όχι αυτός καθεαυτός.
Θα μπορούσα να το σεβαστώ έως και να το θαυμάσω,
αν δε συνοδευόταν από την άκρατη υπεροψία του "εγώ ξέρω, εσύ όχι".
Αν είναι έτσι, δε θέλω να μάθω ποτέ.
Χαίρομαι που μέχρι τώρα δεν έμαθα.
Κι ελπίζω να συνεχίσω να γνωρίζω ανθρώπους που κι αυτοί "δεν ξέρουν".
Είμαι εξάλλου, όπως μου έχουν πει, μια προσωπικότητα ανοιξιάτικη.
Και έχω την υποψία πως μόλις διασταυρώθηκα με άλλη μία τέτοια.
*I've been learning how to not trust people and I'm glad I failed.
would you?
— Είσαι τρελός που ταλαιπωρήθηκες τόσο μόνο για να με δεις!
— Το λες και το ξαναλές...γιατί;
— Γιατί δε θα το έκαναν πολλοί.
— Θα το έκανες όμως εσύ.
Και χαμογέλασα.
Και χαμογέλασε.
— Το λες και το ξαναλές...γιατί;
— Γιατί δε θα το έκαναν πολλοί.
— Θα το έκανες όμως εσύ.
Και χαμογέλασα.
Και χαμογέλασε.
Η Θεσσαλονίκη μου θ' ανάβει για μας
Θα έγραφα πολλά και θα ανέβαζα το αδιάκοπα του Δεληβοριά.
Αλλά δε θέλω.
Θέλω να κοιτάω τις φωτογραφίες που τράβηξα και που δεν περιέχουν εμάς.
Γιατί είμαστε λίγο εναλλακτικά παιδιά.
Θέλω να κοιτάω τις φωτογραφίες που τράβηξα και που δεν περιέχουν εμάς.
Γιατί είμαστε λίγο εναλλακτικά παιδιά.
Θέλω να διαβάζω σε αυτό το καφέ στο πιο όμορφο αδιέξοδο της πόλης.
Και να σκέφτομαι πόσο όμορφος είσαι,
πόσο σπάνια τρυφερή αγκαλιά έχεις,
και πόσο σπάνια πανέμορφο χαμόγελο
πόσο σπάνια τρυφερή αγκαλιά έχεις,
και πόσο σπάνια πανέμορφο χαμόγελο
Κι ένα σωρό που δε θέλω να γράψω.
Θέλω μόνο να σκέφτομαι.
Θέλω μόνο να σκέφτομαι.
Πέμπτη 17 Ιανουαρίου 2019
never give up, it's such a wonderful life
Έχω πει πολλές φορές πως κάτι δεν το περίμενα· το περίμενα όμως σχεδόν πάντα.
Ξέρω τι πρόκειται να γίνει σε συναισθηματικά θέματα.
Το ξέρω αν πρόκειται να χωρίσω και το ξέρω αν πρόκειται να φιληθώ με κάποιον για πρώτη φορά.
Τα νιώθεις αυτά τα πράγματα.
Αυτό όμως δεν το ήξερα.
Αυτό στ' αλήθεια δεν το περίμενα.
Και πόσο καλύτερα έτσι θε μου!
Πάντα έλεγα πως μου αρέσουν οι εκπλήξεις
αλλά είχα στο μυαλό μου γενέθλια και λουλούδια και τέτοια.
Μου είχες πει πολλές φορές "δεν μπορώ να μη σ' ακουμπάω"
κι αυτό χτυπάει καμπανάκια στο μυαλό μου
γιατί το 'χω νιώσει μόνο γι ανθρώπους που γούσταρα τρελά.
Αλλά εσύ είχες αυτή την τρυφερότητα σα να μ' αγαπάς βαθιά
και να με χαϊδεύεις και να μ' αγκαλιάζεις αγνά και άδολα.
Και το πιστεύω πως έτσι ήταν.
Και ξαφνικά ένα Σάββατο ρίχνω μια έμμεση χυλόπιτα κι έρχομαι να σε βρω.
Και περνάω υπέροχα και εσύ με ακουμπάς πάλι με κάθε αφορμή.
Και σκέφτομαι την ατάκα φίλου σε σχέση με τις φιλίες που γίνονται σχέσεις
"με τους φίλους θα περνάς καλά γιατί με τους φίλους περνάς καλά".
Κι ύστερα φιλιόμασταν στις τουαλέτες από το σχολικό μου στέκι.
Σε διέκοψα:
— Πειράζει;
— Τι με ρωτάς ρε συ, τι να πειράζει;
— Είμαστε φίλοι.
— Πρώτα φίλοι πρέπει να 'μαστε.
Πρώτη ολόσωστη ατάκα και τις υπόλοιπες δε θα τις πω.
Απλά δεν έχω ξανακοιμηθεί τόσο άνετα σε μονό κρεβάτι.
Κάποιες αγκαλιές κουμπώνουν τέλεια.
Ξέρω τι πρόκειται να γίνει σε συναισθηματικά θέματα.
Το ξέρω αν πρόκειται να χωρίσω και το ξέρω αν πρόκειται να φιληθώ με κάποιον για πρώτη φορά.
Τα νιώθεις αυτά τα πράγματα.
Αυτό όμως δεν το ήξερα.
Αυτό στ' αλήθεια δεν το περίμενα.
Και πόσο καλύτερα έτσι θε μου!
Πάντα έλεγα πως μου αρέσουν οι εκπλήξεις
αλλά είχα στο μυαλό μου γενέθλια και λουλούδια και τέτοια.
Μου είχες πει πολλές φορές "δεν μπορώ να μη σ' ακουμπάω"
κι αυτό χτυπάει καμπανάκια στο μυαλό μου
γιατί το 'χω νιώσει μόνο γι ανθρώπους που γούσταρα τρελά.
Αλλά εσύ είχες αυτή την τρυφερότητα σα να μ' αγαπάς βαθιά
και να με χαϊδεύεις και να μ' αγκαλιάζεις αγνά και άδολα.
Και το πιστεύω πως έτσι ήταν.
Και ξαφνικά ένα Σάββατο ρίχνω μια έμμεση χυλόπιτα κι έρχομαι να σε βρω.
Και περνάω υπέροχα και εσύ με ακουμπάς πάλι με κάθε αφορμή.
Και σκέφτομαι την ατάκα φίλου σε σχέση με τις φιλίες που γίνονται σχέσεις
"με τους φίλους θα περνάς καλά γιατί με τους φίλους περνάς καλά".
Κι ύστερα φιλιόμασταν στις τουαλέτες από το σχολικό μου στέκι.
Σε διέκοψα:
— Πειράζει;
— Τι με ρωτάς ρε συ, τι να πειράζει;
— Είμαστε φίλοι.
— Πρώτα φίλοι πρέπει να 'μαστε.
Πρώτη ολόσωστη ατάκα και τις υπόλοιπες δε θα τις πω.
Απλά δεν έχω ξανακοιμηθεί τόσο άνετα σε μονό κρεβάτι.
Κάποιες αγκαλιές κουμπώνουν τέλεια.
So she throws him at the wall and kisses burn like fire,
And suddenly he starts to believe
He takes her in his arms and he doesn't know why,
But he thinks that he begins to see.
Κυριακή 15 Απριλίου 2018
my heart is in Havana
Μια μέρα ο κόσμος μου είχε γυρίσει ανάποδα.
Ο φρεσκοφτιαγμένος και επιτέλους χαρούμενος κόσμος μου σκοτείνιασε πολύ απότομα
κι έβρεχε πάλι άσχημα συναισθήματα.
Εκείνη τη μέρα όλα είχανε πάει στραβά.
Σαν παιδιά κι εμείς, λοιπόν, μια μέρα, για λίγες ώρες, χωρίσαμε.
Ούτε που θέλω να θυμάμαι πώς ένιωθα, μα δε με τρομάζει η ανάμνηση,
δε νιώθω πως με απειλεί.
Όπως όλα τα τραύματα - μικρά ή μεγάλα - έρχεται μια στιγμή
που μπορείς να μιλήσεις γι αυτό.
Εκείνη τη μέρα όλα πήγαν στραβά.
Ξύπνησα στραβά, δεν είχα όρεξη, θύμωνα μόνη μου κι έκλαιγα μόνη μου.
Κι ήξερα πως θα συνεχίσουν να πηγαίνουν στραβά, το ένιωθα.
Και χωρίσαμε.
Και μάζεψα τα πράγματά μου και πήγα να βρω τις φίλες μου.
Και είχαν καθίσει σε μαγαζί που απαγορευόταν το κάπνισμα -πήγαν ΟΛΑ στραβά!
Ύστερα πήγα σε πιο ταιριαστό μαγαζί, με πιο ταιριαστή φίλη.
Και ήπια.
Και βγήκες κι εσύ μ' έναν φίλο σου.
Και ήπιες.
Κι ύστερα κοιμηθήκαμε μαζί.
Και την άλλη μέρα πήγαμε για καφέ.
Κι αποφασίσαμε πως θα το λύσουμε.
Και την παρα-άλλη μέρα πήγαμε για μπόουλινγκ.
Το κόνσεπτ ήταν πως θα ηρεμήσουμε,
θα κάνουμε σα να μην έγινε τίποτα,
απλά θα παίξουμε μπόουλινγκ.
Κι ήταν σαν μην έγινε τίποτα,
απλά παίζαμε μπόουλινγκ.
Θυμάμαι πως έκανα σαν παιδάκι,
ήμουν πολύ χαρούμενη που ήμουν εκεί μαζί σου
κι έπαιζα ένα παιχνίδι.
Κάποια στιγμή μπήκε αυτό το τραγούδι που δεν το ήξερα,
και χόρευα μπροστά στον διάδρομο του μπόουλινγκ
κι εσύ γελούσες.
Κι ένιωσα πως χαίρεσαι που είμαι το κορίτσι σου,
ένιωσα πως είσαι περήφανος που το δικό σου κορίτσι χορεύει.
Ένιωσα πως με επέλεξες πάλι.
Κι έτσι αυτό το τραγούδι πάντα θα το αγαπώ
και πάντα θα με ηρεμεί.
Αβάνα ου-να-να.
Τρίτη 27 Μαρτίου 2018
επέστρεφε
Τις προάλλες περπατούσα και χαμογελούσα πολύ ναζιάρικα μόνη μου.
Σκεφτόμουν το πρώτο μας ραντεβού και μετά το δεύτερο και μετά το τρίτο.
Σκεφτόμουν γενικά τις πρώτες μέρες που ήμασταν μαζί και όλες τις πρώτες μας φορές.
Το μυαλό μου είχε γεμίσει με ένα σωρό αξιαγάπητες λεπτομέρειες.
Κάνω κάτι κακό γενικά: συγκρίνω.
Έτσι, αμέσως μετά έφερα στο μυαλό μου τις άλλες φορές
που έπαιζα στο μυαλό μου σκηνές στο replay.
Και υπήρχε μια τεράστια διαφορά μεταξύ σε σένα και τους άλλους.
Τις άλλες φορές το έκανα αυτό με τρόμο
μην τυχόν και ξεχάσω κάποια αξιαγάπητη λεπτομέρεια
γιατί ποιος ξέρει πότε θα τον ξαναέβλεπα τον άλλον;
Εγώ βέβαια ήξερα πως δε θα τον ξαναέβλεπα ποτέ μάλλον.
Τα ξέρουν αυτά οι γυναίκες νομίζω.
Οι γυναίκες ξέρουν πολλά.
Και τώρα έπαιζα όλες αυτές τις σκηνές μαζί σου,
χωρίς τρόμο, χωρίς θλίψη, χωρίς κανένα αρνητικό συναίσθημα.
Μόνο με τη σιγουριά πως θα επαναληφθούν
και μη βλέποντας την ώρα.
ΥΓ απ' τα αγαπημένα μου πράγματα στον κόσμο, είναι το χαμόγελό σου όταν χαίρομαι.
Σκεφτόμουν το πρώτο μας ραντεβού και μετά το δεύτερο και μετά το τρίτο.
Σκεφτόμουν γενικά τις πρώτες μέρες που ήμασταν μαζί και όλες τις πρώτες μας φορές.
Το μυαλό μου είχε γεμίσει με ένα σωρό αξιαγάπητες λεπτομέρειες.
Κάνω κάτι κακό γενικά: συγκρίνω.
Έτσι, αμέσως μετά έφερα στο μυαλό μου τις άλλες φορές
που έπαιζα στο μυαλό μου σκηνές στο replay.
Και υπήρχε μια τεράστια διαφορά μεταξύ σε σένα και τους άλλους.
Τις άλλες φορές το έκανα αυτό με τρόμο
μην τυχόν και ξεχάσω κάποια αξιαγάπητη λεπτομέρεια
γιατί ποιος ξέρει πότε θα τον ξαναέβλεπα τον άλλον;
Εγώ βέβαια ήξερα πως δε θα τον ξαναέβλεπα ποτέ μάλλον.
Τα ξέρουν αυτά οι γυναίκες νομίζω.
Οι γυναίκες ξέρουν πολλά.
Και τώρα έπαιζα όλες αυτές τις σκηνές μαζί σου,
χωρίς τρόμο, χωρίς θλίψη, χωρίς κανένα αρνητικό συναίσθημα.
Μόνο με τη σιγουριά πως θα επαναληφθούν
και μη βλέποντας την ώρα.
ΥΓ 2 Μη γελιέστε με το τραγουδάκι, καλά είμαι. Απλά έχω πάθει εφηβεία αυτές τις μέρες κι ακούω κάτι dark, post punk, gothic και τέτοια. Είναι το οικείο μου.
Τετάρτη 28 Φεβρουαρίου 2018
The rain again
Για πολλές μέρες έβρεχε και είχε σύννεφα και ομίχλη και κρύο.
Δεν με πειράζει η βροχή, τα σύννεφα, η ομίχλη και το κρύο.
Με πειράζει το σκοτάδι εκεί που δεν ταιριάζει.
Με πειράζει το σκοτάδι κατά τη διάρκεια της ημέρας.
Για πολλές μέρες δεν ξημέρωνε καθόλου.
Ένιωθα για πολλές μέρες άσχημα και ανυπόφορα.
Όχι πως έφταιγε αποκλειστικά ο καιρός, αλλά σίγουρα συνέβαλε.
Ύστερα βγήκε ήλιος• το κρύο παρέμεινε αλλά αυτό δεν πειράζει.
Σημασία έχει το φως.
Πιο ύστερα έφτασα πάλι σ' αυτή την πόλη που σε καλωσορίζει πάντα με ένα θλιβερό, άδειο ποτάμι.
Για πολλές μέρες έβρεχε όμως και το ποτάμι είχε τώρα νερό.
Και μετά από όλες αυτές τις γκρι και κρύες και σκοτεινές μέρες, σκέφτηκα πως ακόμα κι όλα αυτά που μας αδειάζουν ίσως και κάτι να γεμίζουν.
Αφού το ποτάμι έχει τώρα νερό.
Τρίτη 26 Δεκεμβρίου 2017
Santa Baby
Μόλις άκουσα συνέντευξη της Μποφίλιου στο ραδιόφωνο (στην ελληνοφρένεια για να ακριβολογώ). Μου άρεσε πολύ η φωνή της και όταν μιλούσε. Στο τέλος τραγούδησε το εν λευκώ και εξήγησε γιατί αφού τραγουδήσει αυτό δεν μπορεί μετά να συνεχίσει —και τώρα αλλά και στις συναυλίες της. Γιατί αυτό το τραγούδι λέει περιέχει όλη την ουσία της προσωπικότητάς μας. Το άκουσα προσεκτικά.
Το άκουσα προσεκτικά και βούρκωσα για να είμαι ειλικρινής.
Δεν το άκουγα για πρώτη φορά, ούτε του έδινα την πρέπουσα σημασία για πρώτη φορά.
Ούτε πρόσεχα αυτούς τους στίχους για πρώτη φορά:
Το άκουσα προσεκτικά και βούρκωσα για να είμαι ειλικρινής.
Δεν το άκουγα για πρώτη φορά, ούτε του έδινα την πρέπουσα σημασία για πρώτη φορά.
Ούτε πρόσεχα αυτούς τους στίχους για πρώτη φορά:
Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα
Δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο
κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω
Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω
μ’ αυτό τον τόνο του λευκού στο βλέμμα
του λέω μια φράση σαν να υπεκφεύγω
με μια ελπίδα να `ναι σαν κι εμένα...
Πρώτη φορά όμως δεν ποντάρω λίγα και δεν πηγαίνω πάσο κι όλα αυτά ξέρεις γιατί;
Γιατί δεν ελπίζω να 'σαι σαν κι εμένα· το ξέρω πως είσαι.
Ό,τι και να συμβαίνει κι ό,τι και να μας πιάνει κι ό,τι κι αν μας αφήνει
είναι πρώτη φορά που η ψυχή μου είναι απαλλαγμένη από το βαρός που λέγεται
"δε με καταλαβαίνει κανείς".
Γιατί εγώ κι εσύ, ό,τι και να λέμε κι ό,τι και να κάνουμε,
εγώ κι εσύ σταθερά καταλαβαινόμαστε.
Καταλαβαινόμαστε απόλυτα.
Κι αυτό είναι ό,τι πιο ανακουφιστικό έχω νιώσει εδώ και χρόνια.
Γι αυτό αλλάζω την κολόνια μου και τα κραγιόν μου
γι αυτό δε σε περίμενα με πυτζάμες στο σπίτι,
αλλά με τακούνια και κολλητή φούστα κι ένα μπουκάλι jameson.
Γιατί ένα αγόρι σαν εσένα, σε τέτοια πράγματα πρέπει να γυρίζει σπίτι
μετά από δουλειά τα Χριστούγεννα.
Γιατί σε λατρεύω τόσο που αμφιβάλλω αν μπορώ να κάνω κάποιον να καταλάβει πόσο.
Αλλά καταλαβαίνεις εσύ κι αυτό έχει σημασία.
Παρασκευή 8 Δεκεμβρίου 2017
πόσο σ' αγαπώ, πήρα ρεπό
Ένα από τα πιο όμορφα πράγματα που βιώνω τον τελευταίο καιρό, είναι να γυρίζει ο άλλος από τη δουλειά και να βλέπεις στα μάτια του ευγνωμοσύνη που σε βρίσκει εκεί. Ή να είμαι εγώ ο άνθρωπος που γυρίζει από τη δουλειά.
ΥΓ αρνείται να δει Γούντυ Άλεν όμως παιδιά, θέλει δουλίτσα ακόμα
ΥΓ αρνείται να δει Γούντυ Άλεν όμως παιδιά, θέλει δουλίτσα ακόμα
Κυριακή 3 Δεκεμβρίου 2017
26
Είμαι πολύ βαθιά χαρούμενη.
Κι αυτό με εντυπωσιάζει.
Θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά την απελπισία,
την απόγωνση
την κατάθλιψη, ναι,
που ένιωθα στα 24
και σχεδόν μια σιγουριά πως ποτέ δε θα γίνω ευτυχισμένη
ή πως θα αργήσει πάρα πολύ.
Είμαι τρομερά ενθουσιασμένη που έναν χρόνο μετά δεν ένιωθα πια απελπισία
και που δυο χρόνια μετά είμαι και τόσο μα τόσο χαρούμενη.
Λυπάμαι που δε γράφω συχνά, μα ποια είμαι εγώ να διαψεύσω τόσους αλκοολικούς και αυτοκτονικούς διάσημους συγγραφείς;
Οι ευτυχισμένοι δε γράφουν, οκ, το καταλάβαμε.
Είμαι χαρούμενη όμως.
Κάθε μέρα χτυπάει το ξυπνητήρι μου και πατάω αναβολή.
Κι εκείνα τα δέκα λεπτά πριν το επόμενο ξύπνημα απλώνεις τα χέρια σου
και με τραβάς πιο κοντά σου
και με σφίγγεις και μου φιλάς τα μαλλιά.
Το κάνεις κάθε μέρα και δεν το ξέρεις καν, κοιμάσαι ακόμα.
Και το ότι δεν το θυμάσαι καν μου φαίνεται ακόμα πιο τέλειο.
Μια μέρα ξύπνησα ξαπλωμένη ανάσκελα και κάθε χέρι μου είχε μέσα του ένα δικό σου χέρι.
Κι αυτό μου φαίνεται τέλειο, που κοιμόμαστε και βρίσκουμε τα χέρια μας.
Θέε μου πόσο τον αγαπώ.
Με ρώτησαν αν θυμήθηκα να κάνω ευχή σβήνοντας τα κεράκια.
Ευχήθηκα να είμαστε έτσι για πολλά γενέθλια ακόμα.
Κι αυτό με εντυπωσιάζει.
Θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά την απελπισία,
την απόγωνση
την κατάθλιψη, ναι,
που ένιωθα στα 24
και σχεδόν μια σιγουριά πως ποτέ δε θα γίνω ευτυχισμένη
ή πως θα αργήσει πάρα πολύ.
Είμαι τρομερά ενθουσιασμένη που έναν χρόνο μετά δεν ένιωθα πια απελπισία
και που δυο χρόνια μετά είμαι και τόσο μα τόσο χαρούμενη.
Λυπάμαι που δε γράφω συχνά, μα ποια είμαι εγώ να διαψεύσω τόσους αλκοολικούς και αυτοκτονικούς διάσημους συγγραφείς;
Οι ευτυχισμένοι δε γράφουν, οκ, το καταλάβαμε.
Είμαι χαρούμενη όμως.
Κάθε μέρα χτυπάει το ξυπνητήρι μου και πατάω αναβολή.
Κι εκείνα τα δέκα λεπτά πριν το επόμενο ξύπνημα απλώνεις τα χέρια σου
και με τραβάς πιο κοντά σου
και με σφίγγεις και μου φιλάς τα μαλλιά.
Το κάνεις κάθε μέρα και δεν το ξέρεις καν, κοιμάσαι ακόμα.
Και το ότι δεν το θυμάσαι καν μου φαίνεται ακόμα πιο τέλειο.
Μια μέρα ξύπνησα ξαπλωμένη ανάσκελα και κάθε χέρι μου είχε μέσα του ένα δικό σου χέρι.
Κι αυτό μου φαίνεται τέλειο, που κοιμόμαστε και βρίσκουμε τα χέρια μας.
Θέε μου πόσο τον αγαπώ.
Με ρώτησαν αν θυμήθηκα να κάνω ευχή σβήνοντας τα κεράκια.
Ευχήθηκα να είμαστε έτσι για πολλά γενέθλια ακόμα.
Παρασκευή 25 Αυγούστου 2017
Αφήσου
Κάπου στον Βόλο υπάρχει αυτό το δρομάκι, του οποίου το όνομα πεισματικά διαβάζω σαν ανορθόγραφη προστακτική και όχι σαν γενική κυρίου ονόματος. Κι έχει αποτέλεσμα, γιατί κάθε φορά που πέφτω πάνω του —σπάνια πλέον, δυστυχώς— το κοιτάω πολύ σοβαρά, παίρνω μια βαθιά ανάσα, και για λίγα δευτερόλεπτα ησυχάζω.
ΥΓ αυτό επειδή δεν μπορώ να σκοτεινιάζω πολύ το μπλογκ κι επειδή ένα πουλάκι μου ζήτησε να το κάνω ποστ και να υπάρχει για πάντα, κι εγώ του έχω αδυναμία.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)