η βία δεν είναι λύση

Να σας πω κάτι;
Για να μην πληγωνόμαστε, αυτή είναι η λύση:

Αλλά η βία δεν είναι λύση
κι αυτό είναι βία
αυτοί μπερδεύουνε τη βία με τη δύναμη*
την αλητεία
με τη μιζέρια
αυτοί μπερδεύουνε τη βία με τη δύναμη
αυτό είναι τρέλα

Λίγο η δουλειά απ' το σπίτι
λίγο τα λόγια του παπά
Το λες και ασυνάρτητο το μυαλό μου εκτός ωραρίου εργασίας

*Απ' το 2007 που επέλεξα να συνυφάνω το τραγούδι αυτό με το μπλογκ
ούτε μια στιγμή δεν άλλαξα γνώμη

τα παραμύθια δεν είναι αλήθεια
αλλά τουλάχιστον δεν είναι ψέματα

Du riechst so gut

— Θα έρθω σε λίγο, θέλω να κάνω ένα τσιγάρο και ν' ακούσω μουσική.

Έπρεπε οπωσδήποτε να κάνω ένα τσιγάρο, αυτό δε σήκωνε κουβέντα και το ήξερες.
Επιπλέον όμως μου 'χε καρφωθεί στο μυαλό η Λίνα του Άσιμου, χωρίς να ξέρω γιατί.
Βέβαια όταν πάτησα το πλέυ κατάλαβα:
πες μου ένα ψέμα ν' αποκοιμηθώ
μοναχά για σένα κάνω το χαζό.

Άνοιξα και το παράθυρο κι ακούμπησα εκεί τους αγκώνες μου
και κάπνιζα κοιτώντας τον άδειο δρόμο.
Σχεδόν λυπήθηκα που δε σηκώθηκες να μ' ακολουθήσεις·
λυπάμαι όταν περνάνε χωρίς μάρτυρες οι κινηματογραφικές στιγμές.
Αλλά δεν πειράζει, εγώ θα το θυμάμαι.
Και να προσπαθήσω, δε θα μπορέσω να το ξεχάσω αυτό το βράδυ.

Ύστερα το τσιγάρο και το τραγούδι τελείωσαν κι εγώ μπήκα κάτω απ' το πάπλωμα
κι εσύ μου ζέσταινες τα χέρια που είχαν παγώσει στο ανοιχτό παράθυρο.

Μετά ήταν πρωί, σηκώθηκα νωρίτερα, έπλυνα πρόσωπο και δόντια
αλλά δε χτένισα μαλλιά.
Ξέχασα τη βούρτσα·
άλλο ένα πρωί σαν την τρελή.

Ύστερα ξύπνησες κι εσύ, δε σχολίασες την οδοντόβουρτσα στο μπάνιο.
Σε ρώτησα αν μπορώ να την αφήσω για να μην την πηγαινοφέρνω,
δε φάνηκες φρικαρισμένος, είπες φυσικά, χάρηκα.

Φύγαμε προς διαφορετικές κατευθύνσεις,
πήρα καφέ πακέτο,
δεν προλάβαμε να πιούμε στο σπίτι.
Μου είχες πει "Καλημέρα. Καφέ ή σεξ;"
κι έτσι δεν προλάβαμε να πιούμε καφέ
και πήρα καφέ απ' έξω.

Άκουγα την δεύτερη αγαπημένη μας πρωινή εκπομπή
—η πρώτη είχε τελειώσει—
περπατούσα και χαμογελούσα.
Σκεφτόμουν τα χαζά που έλεγες χτες
κι έπειτα αυτά που έλεγες για να τα διορθώσεις.
Πιο πολύ όμως σκεφτόμουν τα χέρια σου
που είναι πάντα αρκετά ζεστά
και οι φλέβες προεξέχουν με πολύ σέξυ τρόπο.

Αλλά περισσότερο απ' όλα μου 'χε κολλήσει στο μυαλό
το du riechst so gut  χωρίς να το 'χω ακούσει κάπου.
Ίσως επειδή στ' αλήθεια μυρίζεις ωραία.

Χτες βρήκα άσπρη τρίχα.

Το δωμάτιό μου μυρίζει κολόνια και προϊόντα για τα μαλλιά.
Μου αρέσει η μυρωδιά των προϊόντων για τα μαλλιά.
Μου αρέσει με τον ίδιο τρόπο που μου αρέσει και ο ήχος
που κάνουν τα καλλυντικά όταν τα ψαχουλεύεις.

Η διαφορά με παλιότερα που ήμουν πιο μικρή
και που δεν είχα βγάλει ακόμα την πρώτη μου άσπρη τρίχα,
είναι πως τώρα μου αρέσει και να τα χρησιμοποιώ αυτά τα πράγματα.
Δεν αγαπώ τη διαδικασία του μακιγιάζ κι έχω ένα σωρό άγνωστες λέξεις
—κοντούρινγκ ας πουμε—
αλλά μ' αρέσει να φοράω κραγιόν και μάσκαρα·
αυτά μόνο. Είναι αρκετά.

Και ακολουθώ πλέον τις συμβουλές της κομμώτριας
και βάζω μάσκα ή κοντίσιονερ στα μαλλιά μου, εναλλάξ.
και πάντα λαδάκι μετά το λούσιμο.
Γιατί μπορεί να έχει πλάκα να βγαίνεις απ' το μπάνιο και να 'σαι έτοιμη
αλλά πιο πολύ διασκεδάζω πλέον όταν βλέπω τα μαλλιά μου
να λάμπουν κι όταν τα αγγίζω να είναι απαλά.

Μεγάλωσα, θα μου πεις.
Χαίρω πολύ, θα σου πω.
Χτες βρήκα άσπρη τρίχα.

ΥΓ Σκέφτομαι πως τα μαλλιά των ανθρώπων ή πέφτουν ή ασπρίζουν.
     Σχεδόν όπως οι έρωτες.

άσε τα ψέματα

Μου επιβάλλω πρόγραμμα
και με μαλώνω όταν παρεκκλίνω.
Χαίρομαι όταν τα καταφέρνω
μα δε βγαίνω κι απ' τον εαυτό μου για να μου πω μπράβο.
Μόνο για να με επιπλήξω βγαίνω απ' τον εαυτό μου·
για να με κακοχαρακτηρίσω,
για να με βρω ανεπαρκή.

Μου φτιάχνω βαλεριάνα για να κοιμάμαι νωρίς
και να ξυπνάω νωρίς
και να μην έχω δικαιολογία γι αυτά που δεν κάνω.
Αφού είχα τον χρόνο.
Δημιούργησα τον χρόνο.
Φρόντισα γι αυτό.
Έφτιαξα τις ιδανικές συνθήκες έτσι ώστε να φταίω μόνο εγώ.
Ώστε να βγω από τον εαυτό μου και να με ξεφτιλίσω
που πάλι δεν έκανα αυτό που έπρεπε
που πάλι δεν είμαι αρκετά καλή.
Πάλι δεν είμαι αρκετά τίποτα.

Καμιά φορά με καλοπιάνω·
μου αφιερώνω τραγούδια και κλαίω ακούγοντάς τα.
Μου δημιουργώ την ψευδαίσθηση της αγάπης
όπως και τόσες άλλες ψευδαισθήσεις.
Είναι πανεύκολο να ξεγελάσεις τον εαυτό σου όταν το χρειάζεται.
Οι άνθρωποι θα πιστέψουν οτιδήποτε προκειμένου να ανακουφιστούν.
Ο πρώτος που το κατάλαβε αυτό έφτιαξε τον θεό
κι όλοι έσπευσαν να αφεθούν στα αόρατα χέρια του.
Δεν μπορώ να τους κρίνω, είμαι χειρότερη.
Πιο λογικό να πιστεύεις αλλουνού τα ψέματα,
παρά αυτά που κατασκεύασες μόνος σου.
Είναι σα να φτιάχνεις τα ναρκωτικά και να τα καταναλώνεις κιόλας.

Κάποτε θα μεγαλώσω και δε θα πιστεύω πια στα ψέματά μου.
Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;
Εγώ θέλω μόνο να μη γίνω μόνη μου.

Φθινόπωρο ΙΙ

Νομίζω πως όταν η αγαπημένη σου εποχή είναι το φθινόπωρο,
αναπόφευκτα η αγαπημένη σου ώρα της ημέρας είναι το απόγευμα.

Κι έτσι τα φθινοπωρινά απογεύματα είναι αρκετά για να έχεις υπέροχη διάθεση
χωρίς τίποτα υπέροχο να συμβαίνει.
Χωρίς τίποτα απ' όσα συμβαίνουν να είναι υπέροχο.
Είναι υπέροχα όμως τα φθινοπωρινά απογεύματα
κι αυτό δεν μπορώ να το εξηγήσω.

Τα φθινοπωρινά απογεύματα είναι σαν κομπρέσες, καταλαβαίνεις;
Είναι η ανακούφιση από τον πυρετό.
Κι αυτό είναι υπέροχο.
Και αρκεί, ξέρεις.
Αρκεί ένα υπέροχο πράγμα τη φορά.
Μην κακομαθαίνουμε κιόλας, αλίμονο.

τραγούδι μάλλον άσχετο, αλλά για να μου κόλλησε κάποιος λόγος θα υπάρχει, ξέρω 'γω;
https://www.youtube.com/watch?v=zbFzjzEcHAo

Not enough

Το χειρότερο είναι αυτή η , όχι αναπόφευκτη, αλλά δύσκολα διαχειρίσιμη φωνή που σου ανήκει και που επιμένει να σε ρωτάει "γιατί δεν είσαι αρκετή; Αρκετά τι δεν είσαι;"

Η μελωδία της ησυχίας

Μουσική που μου αρέσει, αδυνατώ να την αντιμετωπίσω σαν χαλί. Την αντιμετωπίζω σαν το κυρίως θέμα κι έτσι κάνουν και οι μισοί μου φίλοι. Οι μισοί μου φίλοι με έχουν κακομάθει κατ' αυτό τον τρόπο. Γιατί με τους μισούς μου φίλους μπορεί να βγούμε και να περνάμε μεγάλα διαστήματα σιωπής, όχι επειδή δεν έχουμε τι να πούμε μεταξύ μας. Επειδή εκείνη την ώρα ακούμε τη μουσική και σκεφτόμαστε τόσο γρήγορα κι έντονα που σχεδόν νιώθουμε πως ξεφωνίζουμε τις σκέψεις μας. Πολύ συχνά δεν είμαι σίγουρη αν σκέφτομαι ή αν συζητάμε.

Κι έτσι είμαι άδικη με τους άλλους μισούς μου φίλους, που τους αγαπώ εξίσου κι είναι επίσης υπέροχα παιδιά. Αλλά να, τους ρωτάς αν θέλουν να τους βάλεις ν' ακούσουν ένα τραγούδι, σου λένε ναι κι ύστερα αρχίζουν να μιλάνε. Και ό,τι και να γίνεται συνέχεια κάποιος μιλάει, πάντα κάποιος μιλάει. Και καταλαβαίνω πως ακούγομαι περίεργη και πως κάποιος θα μπορούσε να μου πει "ναι βρε κοπελιά, μιλάνε οι παρέες συνήθως, τι δηλαδή;". Δεν ξέρω, μπορεί να είμαι περίεργη. Αλλά ενώ ήμουν με τους άλλους μισούς μου φίλους, κι ενώ είχα βάλει να ακούσουμε μουσική κι εκείνοι μιλούσαν, εγώ έφερα την πηγή της μουσικής κοντά στ' αυτιά μου κι έκλεισα τα μάτια μου. Κι άκουσα το τραγούδι. Γιατί η καρδιά μου είχε αρχίσει να χτυπάει πολύ δυνατά.

Μπορεί να είμαι περίεργη.
Αλλά καμιά φορά -πολύ συχνά- χρειάζομαι ν' ακούω τη σιωπή.
Ήθελα μόνο λίγη ησυχία.

ΥΓ There is something hugely civilised about allowing long pauses in a conversation. Very few people can stand that kind of silence.
― James Robertson

Αλλα-yes?

Δεν είμαι σίγουρη αν οι αλλαγές είναι κάτι που μου αρέσει ή κάτι που μου 'χει τόσο συχνά επιβληθεί, που πλέον κατάφερα να με πεισω πως όχι απλά τις αντέχω, αλλά τις θέλω κιόλας.

Lie to me

Το θέμα με τους εσωτερικούς διαλόγους είναι πως ενώ μπορείς να πεις κάτι που δεν εννοείς, δεν μπορείς ωστόσο να σκεφτείς κάτι που δεν εννοείς.

note to self

Παρατηρώ πως ξαφνιάζομαι συχνά, όταν οι άνθρωποι μου φέρονται καλύτερα απ' όσο περίμενα. Θα έλεγε κανείς πως είναι καλό πράγμα να ξαφνιάζεσαι ευχάριστα, εμένα όμως με προβληματίζει για τον εξής λόγο: δεν ξαφνιάζομαι επειδή κάποιος είναι εκπληκτικά καλύτερος από το συνηθισμένο· ξαφνιάζομαι όταν κάποιος είναι ανθρώπινα καλός, λες και περιμένω πάντα να μου φέρονται σα να είμαι τίποτα. Όχι ότι μου φέρεται κανείς σα να είμαι τίποτα αλλά, θέλω να πω, μοιάζει σαν αυτό να περιμένω. Χμ.


Δε θα 'θελα να σταματήσω να νιώθω αυτή την έκπληξη γιατί η έκπληξη είναι μια τρομερή αίσθηση που κάνει τα μάτια σου να λάμπουν και τα χείλια σου να φτάνουν στ' αυτιά. Ας συνεχίσω να εκπλήσσομαι με τις ωραίες συμπεριφορές. Ταυτόχρονα όμως, ας αρχίσω να δίνω στις κακές συμπεριφορές ό,τι τους αξίζει. Εκεί νομίζω πως υστερώ, στην αξιολόγηση του εκάστοτε κακού. Μπορεί να εξισώσω κάτι συνταρακτικό με το να μου πάρεις το γλειφιτζούρι μου. Ε και δε γίνεται να λες ευχαριστώ σ' όποιον δε στο παίρνει, πρέπει κάποια στιγμή να ζητήσεις και τα ρέστα απ' τον υπεύθυνο. Ή όχι. Αλλά κάτι να κάνεις τέλος πάντων, κάτι για σένα.

no clue

Είναι τρομακτικό το πόσα δεν ξέρουμε για τους άλλους.
Οι άνθρωποι σχετίζονται, με τον απλούστερο μέχρι τον πιο σύνθετο τρόπο, ανταλλάζουν μέρες από τις ζωές τους για να αλληλεπιδράσουν με κάποιον, για ν' ανταλλάξουν απόψεις και πληροφορίες και φιλιά κι όταν σταματάει αυτή η αλληλεπίδραση, όταν χάνεις τον άλλον από το οπτικό σου πεδίο -ναι, τόσο κυριολεκτικά- δεν έχεις ιδέα τι συμβαίνει στη ζωή του.

Μπορεί να δουλεύεις και να 'ρθει κάποιος να σου κάνει παρέα, κάποιος που έχετε ανταλλάξει 2-3 μέρες από τις ζωές σας ο ένας για τον άλλον, κάποιος που έχετε ανταλλάξει 2-3 αξιόλογα πράγματα και ιδέες και διάφορα. Και σου κάνει παρέα και πίνει ένα ποτό, καπνίζει τέσσερα τσιγάρα και φεύγει. Και σ' έχει αφήσει να δουλεύεις και το μυαλό του πάει μέχρι εκεί. Ότι θα δουλέψεις, θα σχολάσεις, θα πας σπίτι, θα κοιμηθείς. Δεν έχει ιδέα.

waiting for the sun

Θεσσαλονίκη

01.01.2016

13.38

Μ' άρεσε πολύ η φετινή πρωτοχρονιά.
Νομίζω μ' άρεσε τόσο, επειδή δεν έκανα τίποτα με το ζόρι. Δε φόρεσα τα καλά μου, ούτε τακούνια, ούτε βγήκα έξω το βράδυ. Όχι επειδή δεν είχα γιορτινή διάθεση· επειδή δεν ήθελα να γιορτάσω με κανέναν απ' αυτούς τους τρόπους.

Φόρεσα το αγαπημένο μου κόκκινο πουκάμισο, το κόκκινο δαχτυλίδι μου και γενικά μόνο κόκκινα και μαύρα. Φόρεσα και τα κομμένα μου γάντια και το κόκκινο κασκόλ μου και τα αγαπημένα μου εσώρουχα - που δεν είναι ασορτί μεταξύ τους. Κι ένιωθα άνετα και σκέφτηκα πως "άνετα" είναι ένα επίρρημα που ποτέ δεν περιγράφει ρεβεγιόν κι αισθάνθηκα τυχερή γι αυτό.

Πριν πάμε στη θεία για το φαγητό, κάθισα για αρκετή ώρα στο κρεβάτι μου και διάβαζα την Αμάντα που δεν την έχω τελειώσει ακόμη. Το 2015 δεν διάβασα όσο θα ήθελα και έτσι τις τελευταίες του ώρες προσπάθησα να σώσω λίγο την κατάσταση. Αυτά για την παραμονή.

Σήμερα νιώθω πάλι καλά, και μεταξύ μας νιώθω και λίγο χαζή που πέρασα τόσες μέρες (χμ...βδομάδες) νιώθοντας όχι καλά. Έχω μια περίεργη προσμονή αλλά δεν έχω ιδέα τι περιμένω, στέκει αυτό; Είναι κάτι που συμβαίνει; Όπως η αίσθηση πως κάποιος σε κυνηγάει χωρίς στην πραγματικότητα να σε κυνηγάει κανείς; Ναι, μπορεί να είναι η καλή εκδοχή της αίσθησης αυτής.

Ίσως ξέρω ακριβώς τι είναι αυτά που περιμένω, ίσως θα μπορούσα να τα απαριθμήσω κιόλας. Ίσως, αν τολμούσα να τα πω φωναχτά. Ίσως άλλη φορά.

meds

Το 'χω ξαναπεί και θα συνεχίσω να το λέω.
Μην χρειάζεστε τον άλλον ρε παιδιά.
Και κυρίως μην είστε με τον άλλον επειδή τον χρειάζεστε.
Οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι πελατειακές σχέσεις, δεν είναι προϊόντα οι άνθρωποι που τους διαλέγεις για να σου ικανοποιούν τις ανάγκες. Να τον θέλεις τον άλλον, κι αν στα καλύπτει όλα, τέλεια, αν όχι αποφασίζεις τι είναι αρκετό και τι όχι.

Αλλά για το θεό, μην είστε με τον άλλον επειδή δεν μπορείτε χωρίς αυτόν.
Να μπορέσετε.
Να είστε με τον άλλον επειδή τον θέλετε.
Το "σε χρειάζομαι" δεν είναι καθόλου κολακευτικό.
Το "σε χρειάζομαι" δεν εμπεριέχει επιλογή.
Και δε θέλω κανείς να με χρειάζεται.
Θέλω να με επιλέξει.
Γιατί δεν είμαι φάρμακο σε ράφι.

and then, to put it away*

Μπορεί να νομίζεις ότι συμφιλιώθηκες με την ιδέα της μετακόμισης, αλλά κάποια πράγματα τα συνειδητοποιείς πιο αργά, όταν θα υπάρξει αφορμή.

Όταν σου 'ρθει ένα μέιλ από το public και μπεις να δεις τη γραφική ύλη και ψάχνεις τους φακέλους που σε βολεύουν περισσότερο, μόνο για να συνειδητοποιήσεις πως δε χρειάζεσαι άλλους φακέλους γιατί δε θα 'σαι εκεί να πηγαίνεις στη σχολή και να κρατάς σημειώσεις και να 'χεις έτσι κάτι για να γεμίσεις τους εν λόγω φακέλους.

Ή όταν ανοίγεις τη ντουλάπα και σκέφτεσαι πως δε θα ξαναχρειαστείς χειμωνιάτικα ρούχα εδώ πέρα.

Όταν πλένεις τα δόντια σου με την καινούρια οδοντόκρεμα και ξέρεις πως αυτή η οδοντόκρεμα είναι η τελευταία, γιατί δε θα 'χει τελειώσει μέχρι να φύγεις.

Και τέλος, όταν κάνεις καφέ και βλέπεις όλα αυτά τα καλαμάκια και σκέφτεσαι για άλλη μια φορά με αγωνία, άραγε θα προλάβουν να τελειώσουν εδώ τα καλαμάκια; Δε θέλω να τα μετρήσω, ας αφήσω κάτι για έκπληξη. Το μόνο σίγουρο πλέον είναι, πως αν δεν τελειώσουν θα τα μετακομίσω. Όσο χαζό κι αν είναι να μετακομίζεις καλαμάκια. Έχουν αποκτήσει σημασία.

*για κάποιο λόγο δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι το σημείωμα (το αυτοκτονικό σημείωμα) που άφησε η Βιρτζίνια Γουλφ στον σύζυγό της, Λέοναρντ:

To look life in the face, always, to look life in the face 

and to know it for what it is. 

At last to know it, 

to love it for what it is, 

and then, to put it away.

head over feet

Είμαι παρορμητικό παιδί,τα 'χουμε πει αυτά, μην τα ξαναλέμε.
Αλλά να σας πω ρε κάτι;
Ωραία τα παρορμητικά,αλλά ωραία και τα συνειδητοποιημένα.
Για να δούμε...

Περί συνειδητοποίησης ο λόγος κι η αλήθεια είναι πως είχα ένα τεράστιο Δφ αυτή τη φορά και γενικά αν φτάσεις σε σημείο να κάνεις τη συζήτηση από το τηλέφωνο μέσα σε κατάμεστο τραίνο -που οι επιβάτες πώς δεν μου είπανε τη γνώμη τους και πώς δε χωρίστηκαν σε στρατόπεδα υπέρ και κατά,δεν ξέρω- τότε μάλλον ήδη την άργησες πολύ τη συζήτηση κι ίσως σε λίγη ώρα να κάνες στ' αλήθεια ΜΠΑΜ αλλά ντάξει κάλλιο αργά παρά ποτέ.

Το τραγουδάκι απλά επειδή είναι απλό αλλά και δυναμικό και πολύ το 'χω αγαπήσει κι επειδή

Even when the paths are all crookedy
I can show you how to dosey doe

putting out the fire with gasoline

"μικρή παίζεις με τη φλόγα."

MΠΑΜ!

όλα καλά θα πάνε

Αν καμιά φορά με ρωτήσεις τι θέλω και σου πω "δεν ξέρω", σου λέω ψέματα. Είναι μια τακτική καθυστέρησης που χρησιμοποιώ μέχρι να βρω έναν τρόπο για να πω αυτό που ξέρω πως θέλω. Κι οι φίλοι μου το ξέρουν αυτό για μένα, ξέρουν πως ακόμα κι αν τίποτα άλλο στον κόσμο δεν ήξερα, θα ήξερα όμως κάθε στιγμή ακριβώς πώς νιώθω. Η σοφή μου φίλη μου 'χε πει μια φορά πως είμαι εντυπωσιακά ειλικρινής με τον εαυτό μου, πως είναι κάποια πράγματα που εκείνη δε θα τα παραδεχόταν. Είμαι in touch with my feelings που έλεγε κι ένα τεστ στο playbuzz, οπότε το ξεκαθαρίσαμε: αν με ρωτήσεις τι θέλω και σου πω πως δεν ξέρω, σου λέω ψέματα.

Και δεν είμαι καλή στο να λέω ψέματα --ψέματα, καλή είμαι στο να λέω ψέματα, αλλά δε νιώθω καθόλου καλά,οπότε το κάνω μόνο όταν στ'αλήθεια πρέπει-- γι αυτό χτες που ο καλός μου φίλος ο Ν. με ρώτησε κάτι τέτοιο κι εγώ του απάντησα χωρίς να τον κοιτάω, κοιτώντας το πάτωμα αντ' αυτού, ήξερα πως λέω ψέματα. Και ο Ν. το ήξερε κι αυτός, γιατί δεν είπε τίποτα, μόνο περίμενε να διορθώσω την απάντησή μου και να πω αυτό που στ' αλήθεια σκεφτόμουν. Γιατί οι φίλοι μου το ξέρουν αυτό για μένα.

Και τους αγαπώ τους φίλους μου. A little too much.

YΓ δεν πειράζει, τίποτα δεν πειράζει, δεν πειράζει ούτε καν η μετακόμιση (ξέρω, κάνω λες και θα ξενοικιάσω αύριο ενώ έχω μήνες ακόμα, αλλά όταν πρωτοπήρα την απόφαση ήταν πολύ τρομαχτικό), δεν πειράζει γιατί χτες πριν με πάρει ο ύπνος σκεφτόμουν τι χρώμα θα βάψω τον τοίχο στο δωμάτιό μου (κατέληξα στο βεραμάν) στο πατρικό μου -ή μάλλον στο μητρικό μου- και πώς θα αλλάξω θέση τα έπιπλα και από πού να πάρω κουτιά για τα βιβλία που δε θα χωράνε στις βιβλιοθήκες. Και δεν πειράζει τίποτα γιατί, όπως μου είπε κάποιος που δε θυμάμαι, όλα θα πάνε καλά.

Κι οι φίλοι μου ξέρουν ότι λέω ψέματα, φυσικά και θυμάμαι ποιος μου το είπε, οι φίλοι μου ξέρουν πως έχω άψογη μνήμη.

Give me the words

Δεν είμαι αυτό που λέμε bitch, αλλά η αλήθεια είναι πως I've mastered the art of saying no. Δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να κάνω κάτι που δε θέλω, να πάω κάπου που δε θέλω, να γίνει οτιδήποτε και να με περιλαμβάνει χωρίς να θέλω. Δεν εννοώ πως δε θα πληρώσω τη ΔΕΗ ξερωγω επειδή δε γουστάρω, τις υποχρεώσεις τις βγάζουμε από αυτό τον κανόνα. Οπότε γενικά το θεωρώ πολύ καλό, στα πλαίσια του standing up for yourself. Το όχι λοιπόν,το 'χω καλυμμένο, μ'εμπιστεύομαι.

Το θέμα είναι τι κάνω όταν θέλω κάτι. Η απάντηση είναι τίποτα. Όταν δε θέλω, λέω απλά δε θέλω. Αλλά όταν θέλω κάτι ποτέ δεν το ζητάω. Μπορεί να το φέρω απέξω απέξω, να το επιδιώξω πλαγίως, να προσπαθήσω να σε κάνω να καταλάβεις μόνος σου τι θέλω, αλλά δε θα πω ξεκάθαρα "ξέρεις κάτι; αυτό σκέφτομαι,αυτό θέλω,γίνεται;". Αυτό είναι λίγο πρόβλημα και νομίζω πως τελικά δεν παίρνω όσα ρίσκα νομίζω.

Ο καινούριος μου στόχος, λοιπόν, είναι την επόμενη φορά που θα θέλω κάτι να ακούσω να βγαίνει απ'το στόμα μου η λέξη "θέλω".

Γιατί δεν αρκεί να λες όχι όταν δε θες.
Ούτε να λες ναι όταν θες.
Πρότεινε κι εσύ καμιά φορά αυτό που θέλεις.
Δε χρειάζεται όλοι να μυρίζουν τα νύχια τους και να πιάνουν τα hints σου.

PS I love you

Που λέτε, υπήρχε ένα σάιτ όπου μπορούσες να γράψεις ένα γράμμα στον εαυτό σου και να ρυθμίσεις το πότε θα σου αποσταλεί. Πριν 7 μήνες -σχεδόν ακριβώς- είχα γράψει ένα τέτοιο γράμμα κι είχα ορίσει να το παραλάβω ύστερα από ένα χρόνο. Όμως το σάιτ έκλεισε και για να μη χαθούν τα γράμματα τα έστειλαν τώρα. Πώς μου την έφερα έτσι ρε φίλε. Πώς μου την έφερα έτσι.

Πάντως συνειδητοποίησα ότι γράφω πράγματi συγκινητικά γράμματα,δε δακρύζουν μόνο οι φίλοι μου όταν τους στέλνω γράμμα, εδώ δάκρυσα εγώ με το γράμμα προς εμένα. Αλλά ξέρεις τι; Δεν πειράζει, γιατί δε δάκρυσα για το περιεχόμενο,δεν πειράζει γιατί now days go by and I never needed you. Δάκρυσα όμως, για τον τρόπο που μιλούσα στον εαυτό μου και για το υστερόγραφο. Το υστερόγραφο είναι το πιο σημαντικό πράγμα που μπορείς να πεις στον εαυτό σου και πάλι καλά που μου το στειλα για να το δω, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάς ότι σ'αγαπάς. Γιατί το "ΥΓ Σ'αγαπώ" δεν είναι μόνο για γκόμενους. Είναι και για φίλους και για γονείς και για μας τους ίδιους.

Στεφανία, μην κλαις, σ'αγαπώ.

true story

- Can you describe your last orgasm?
- Ιt was great. It was like time had stopped and I was completely alone.
- Were you sad afterwards?
- Yeah.
- Why?
- Because time hadn't stopped and I wasn't alone.