Εποχή για Βιολέτες

Το πρόβλημα με τους ενήλικες είναι πως απομακρύνθηκαν από τις δαχτυλομπογιές.
Έτσι έπαψαν να λερώνονται γι αυτό που λαχταράνε.

"…όπως τα παιδικά παιχνίδια που μια μέρα εξαφανίζονται άξαφνα σα να τα πήρε μαζί του το παιδί – καθώς πέθαινε, περίλυπο, μέσα στον άντρα." Τάσος Λειβαδίτης, Βιολέτες για μια εποχή

date a boy who reads

Θέλω να διαβάζω και να γράφω συνέχεια.

Και πριν ήθελα να διαβάζω συνέχεια, 

δεν έγραφα όμως συνέχεια.

Και διαβάζοντας είχα στο μυαλό μου

μόνο αυτό που διάβαζα.

Ενώ τώρα διαβάζω συνέχεια και σκέφτομαι πως

θέλω ο Ρέυμοντ Κάρβερ να μας μάθει

για τι πράγμα μιλάμε όταν μιλάμε για αγάπη, 

θέλω να γλιτώσουμε από τον δήμιο του έρωτα, 

θέλω να σου διηγηθώ τον θάνατο του Μπάνυ Μανρό

και να μου εξηγήσεις γιατί τα κεραμίδια στάζουν

και θέλω

να χαμογελάμε ρε!

Παραμένουσες θλιπτικές τάσεις

Ο Λειβαδίτης είχε γράψει

Άνθρωποι κυριακάτικα θλιμμένοι κάθε Δευτέρα

εγώ κοιτώντας το ημερολόγιο από πιο μακριά
σκέφτομαι

Άνθρωποι χειμωνιάτικα θλιμμένοι κάθε άνοιξη

Αυτός ο παλιόγερος ο Τσάρλι

Είμαι σίγουρη πως αν υπάρχει μετά θάνατον ύπαρξη, τοτε ο Τσαρλς —ο Μπουκόβσκι ντε— είναι μια πολύ ευτυχισμένη τέτοια ύπαρξη.

Κάθε φορά που κάποια γυναίκα καυλώνει διαβάζοντας τα βιβλία του, τον φαντάζομαι να ανοίγει τα σκασμένα χείλια του σε σατανικό γελάκι, να μας δείχνει τα δόντια του με ένα τσιγάρο φυσικά ανάμεσά τους, και κλείνοντας πονηρά το μάτι κατά Γη μεριά, να κάνει "γειά μας" με μια μεγάλη βαρελίσια.

Στην υγειά σου, ρε παλιο-Τσάρλι.

Τομ Ρόμπινς και ελαφριά αυτοκριτική παύλα αυτοθαυμασμός — ή και όχι

Αυτό είναι ένα απόσπασμα από το Άρωμα του Ονείρου του Τομ Ρόμπινς (σελίδα 254 στην μεταφρασμένη έκδοση του Αιόλου, για όποιον ενδιαφέρεται):

~ ~ ~

    «Ένα ραντεβού, ε; Δε φαίνεσαι και πολύ ευτυχισμένη γι αυτό. Εδώ που τα λέμε, αγαπητή, αν μου επιτρέπεται να προχωρήσω τόσο πολύ, μου έδωσες την εντύπωση μιας ολότελα δυστυχισμένης γυναίκας. Και τα λέω όλα αυτά, παρ' όλο που ήσουν η μοναδική καλεσμένη αυτής της βραδιάς με κάποια αίσθηση χιούμορ. Που πάει να πει, ότι ήσουν η μοναδική καλεσμένη με κάποια δόση σοφίας».
   Η Πρισίλα αισθάνθηκε κατειλημμένη εξ' εφόδου. Δεν ήξερε αν έπρεπε να νιώσει θιγμένη ή κολακευμένη. «Είμαι μια χαρά», είπε. «Απλώς ήμουν κάπως κουρασμένη. Βγάζεις πολύ βιαστικά συμπεράσματα. Εξάλλου η δυστυχία είναι κάτι φυσικό. Δεν είμαι καμιά απ' αυτές τις χαζοχαρούμενες που ξοδεύουν όλο τους τον καιρό προσπαθώντας ν' αποφύγουν τη φυσιολογική μιζέρια της ζωής». Κινήθηκε κατά την πόρτα. Όχι και τόσο γοργά, όμως. Εκείνος την ακολούθησε.
   «Σίγουρα η ζωή είναι μια μεγάλη δυστυχία», της είπε.«Αλλά και ο θάνατος είναι ακόμα μεγαλύτερη. Ο τρόμος, το άγχος, ο φόβος, η ενοχή, ακόμα και κάμποση νεύρωση, είναι εντελώς φυσικές αντιδράσεις απέναντι σε μια ζωή που υπόσχεται ένα τόσο απαράδεκτο τέλος. Το κόλπο είναι να μην παίρνεις αυτές τις αντιδράσεις πολύ στα σοβαρά, ουτε να εκχυδαΐζεις την τόσο σύντομη παραμονή σου στο σαρκίο σου κάντοντας συνέταιρό σου τη δυστυχία».
  «Εμένα μου φαίνεται», είπε η Πρισίλα, κουμπώνοντας και ξεκουμπώνοντας το γιακά του αδιάβροχού της, «ότι οι αποκαλούμενοι "ευτυχισμένοι άνθρωποι" είναι εκείνοι που εκχυδαΐζουν τα πάντα με το να αποφεύγουν την πραγματικότητα και να μη σκέφτονται τίποτα το σημαντικό».
  «Η πραγματικότητα είναι κάτι το υποκειμενικό και σ' αυτό τον πολιτισμό υπάρχει μια τάση, καθόλου φωτισμένη, να θεωρεί κάτι σαν "σημαντικό" μοναχά όταν είναι σοβαρό και άχαρο. Και σίγουρα έχεις δίκιο για τους χαζοχαρούμενους, μόνο που δεν είναι ευτυχισμένοι αλλά λοβοτομημένοι. Αλλά και οι Εξυπνοκατσούφηδές σου, είναι το ίδιο γελοίοι. Όταν δεν είσαι ευτυχισμένος, φτάνεις να δίνεις μεγάλη σημασία στον εαυτό σου κι αρχίζεις να τον παίρνεις πολύ στα σοβαρά. Οι πραγματικά ευτυχισμένοι άνθρωποι, εννοώ δηλαδή, οι άνθρωποι που αληθινά γουστάρουν τους εαυτούς τους, δε σκέφτονται και τόσο πολύ τους εαυτούς τους. Ο δυστυχισμένος αγανακτεί όταν προσπαθείς να τον ευθυμήσεις γιατί αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πάψει ν' ασχολείται με τον εαυτό του και ν' αρχίσει να προσέχει τον κόσμο ολόκληρο. Η δυστυχία είναι η υπέρτατη μορφή της αυτοενασχόλησης».

~ ~ ~

Εγώ καμιά φορά νιώθω χαζοχαρούμενη και καμιά φορά δυστυχισμένη αλλά αν κάτι κανείς δεν μπορεί να μου καταλογήσει είναι το να παίρνω τον εαυτό μου πολύ στα σοβαρά. Δε με θαυμάζω, δε με θεωρώ πρότυπο. Δε μου φαίνομαι ό,τι πιο συνηθισμένο, ούτε όμως και αξιόλογα ασυνήθιστη. Το μόνο που έχω να πω σαν κριτική στον εαυτό μου είναι πως χωράω ακόμα κάμποσες διορθώσεις και πως αν ήμουν άλλη, θα με έκανα παρέα και θα λάμβανα υπόψη τις προτάσεις μου για μουσική, ταινίες, βιβλία και μπαράκια. Κι αν ήμουν άντρας, θα ήθελα να με έχω κολλητή ή να με πηδήξω. Και μ' αυτά είμαι οκ. 

πάντα προτιμούσα να καταστραφώ, παρά να φύγω ανειδοποίητος

Μόλις συνειδητοποίησα πως εκείνη τη μέρα το είχα μαζί μου εκείνο το τετράδιο.
Λέω για το τετράδιο στο οποίο έγραφα τους αγαπημένους μου στίχους
από τις Βιολέτες για μια Εποχή. Το είχα μαζί μου.
Στεναχωρέθηκα όταν το κατάλαβα,
στεναχωρέθηκα που δεν το έβγαλα από την τσάντα μου
να το διαβάσουμε μαζί.
Αυτά παθαίνεις με τις συνήθειες.
Έχω πάντα μαζί μου το τετράδιό μου κι έτσι ξεχνάω πως το έχω μαζί μου.
Σαν τα γυαλιά ηλίου που τα ψάχνεις όταν τα φοράς στο κεφάλι σου.

Δεν πειράζει όμως, είχα καιρό να κάνω αφιέρωμα στον Λειβαδίτη.
Για πάμε —που θα 'λεγε κι ένας γνωστός μου.

 ~

Όταν είχαμε τη νεότητα ήμασταν πολύ νέοι για να επωφεληθούμε

~

—αλλά η πραγματικότητα είναι κάτι το δευτερεύον που διέκοψε για λίγο
τα μεγάλα μας όνειρα—

~

Κι αυτή η νοσταλγία μας για κάτι που ποτέ δεν υπήρξε 
—αχ, όλες οι ευτυχίες ήταν προορισμένες για σένα, 
αλλά από μια παρανόηση ή απρονοησία 
είχες κατέβει στην προηγούμενη στάση.

~

Μια γυναίκα τόσο θλιμμένη που ο κόσμος θα 'πρεπε να ξαναρχίσει.

~

Τελικά όλα περνάνε χωρίς να το καταλάβει κανείς
σα να συνέβησαν
κάπου αλλού ή σ' έναν άλλον

~

Το καλοκαίρι ο ουρανός διανυκτερεύει

~

άνθρωποι κυριακάτικα θλιμμένοι κάθε Δευτέρα. 

~

Μα όταν ένας άνθρωπος στο δρόμο γυρίσει και σε κοιτάξει με πόνο, 
η μισή ανθρωπότητα έχει σωθεί.

~

Κι αυτή η αλλόκοτη ευδαιμονία που νιώθεις καμιά φορά, 
ακόμα κι όταν όλα γύρω έχουν γίνει στάχτη —ίσως αυτό είναι ο Θεός.

~

Κι ίσως, σκέφτομαι, Κόλαση είναι ένα παιχνίδι που κερδίζεις.
Κι αν νικηθήκαμε δεν ήταν απ' την τύχη ή τις αντιξοότητες,
αλλά απ' το πάθος μας για κάτι πιο μακρινό.

~

Τώρα αν θυμάμαι κάτι απ' τη ζωή μου είναι δύο τρία ήρεμα βράδια 
και λίγη μουσική απ' το ανεκπλήρωτο
 — κι αυτά τα γλυκά λόγια που λέμε στον εαυτό μας όταν μας έχουν όλοι απαρνηθεί.

~

Κάποτε θα σου διηγηθούν όλες τις λεπτομέρειες της ζωής σου, 
αλλά εσύ δε θα τις γνωρίζεις.

~

—μην παραξενεύεστε λοιπόν που έμεινα τόσο νέος: εγώ δεν είχα ιστορία, 
όπως και τα πιο ωραία λόγια που τα βρίσκουμ όταν είναι πλέον αργά.
Οι πιο ωραίες ιστορίες είναι όταν δε μας γνωρίζουν.

~

σα να μαντεύαμε αόριστα ότι στο βάθος η μουσική δεν είναι πάθος ή όνειρο, 
νοσταλγία ή ρεμβασμός
αλλά μια άλλη δικαιοσύνη.

~

Όσο για κείνη την ιστορία υπάρχουν πολλές εκδοχές.
Η καλύτερη όμως είναι πάντα αυτή που κλαις.

~

αγαπούσα πάντα τους συναθρώπους μου κι αυτό είναι μία απ' τις αρετές 
στις οποίες ανάλωσα τη ζωή μου 

~

μπορεί να είμαι υπερήφανος αλλά θέλω να ξέρω τι χάνω, έτσι είμαι πλασμένος, 
δεν μπορώ να εθελοτυφλώ—ίσως γι αυτό γίνομαι αντιπαθητικός

~

γιατί βέβαια, το βλέπετε, εγώ όλα τα ξέρω, όλα τα έζησα —
μόνο ποτέ δεν είχα υποπτευθεί πόσο ατελείωτη
μπορεί να είναι μια νύχτα.

~

Το τελευταίο θα μπει σε φωτογραφία από το τετράδιο που λέγαμε.
Επειδή το αγαπώ ιδιαιτέρως.
Κι επειδή ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που διάβασα κάτι
που είχε γράψει κάποιος άλλος
και που περιέργαφε τόσο εύστοχα ολόκληρη την κοσμοθεωρία μου.

I wanted love to come and swallow everything*

Είναι τόσο καλοκαίρι που ανοίξαμε το κλιματιστικό.
Τόσο καλοκαίρι που τίποτα δεν μου αρέσει περισσότερο από τον ύπνο.
Περίπου.

Όλα καίνε και ιδρώνουν και λούζονται με φως
αλλά εγώ δε νιώθω ζεστασιά
νιώθω πως για να μου ταίριαζε το σκηνικό θα 'πρεπε όλα να είναι δροσερά
και γκρίζα
και να λούζονται με βροχή ή έστω να τα χτυπάει κάποιος κρύος αέρας.

Το φως με κουράζει και θυμάμαι πάλι εκείνη την τύπισσα να λέει
πως ο ήλιος ήταν ασυνήθιστα δυνατός
και πως δεν υπήρχε πουθενά μέρος να κρυφτείς.

Το καλό με αυτή την πόλη είναι πως έχεις μέρη να κρυφτείς.
Ξέρω, λένε πως είναι ένα χωριό κι όντως έχω πετύχει γνωστούς σ' αναπάντεχα μέρη.
Βασικά όμως είναι πόλη που προσφέρει κρυψώνες
και σκιερά μέρη μέσα στον καύσωνα
και σκοτεινά μπαράκια με ωραία κίτρινη τεκίλα — όχι Cuervo, αυτό είναι το μυστικό.

Ένα σκοτεινό μπαράκι με φράση για όνομα.
Με μπάρα μπροστά στην τζαμαρία.
Με την εν λόγω τζαμάρια ανοιχτή.

Πόσες ιστορίες χωράνε σε τόσο στενούς δρόμους;
Σε τόσο μικρά μπαράκια;
Χτες διηγηθήκαμε ήδη δύο.
Αλλά δε σκεφτόμουν αυτές όσο έπινα πεισματικά το ουίσκυ μου,
λέγοντας στο καλοκαίρι να πάει λίγο στο διάολο.
Δε σκεφτόμουν αυτές.
Σκεφτόμουν άλλες που θέλω να δημιουργήσω.
Ξέρω, φαίνεται αισιόδοξο.
Δεν ξέρω αν είναι.
Ξέρω ότι θέλω.
Δεν ξέρω ωστόσο αν πιστεύω πως θα τις αξιωθώ.

Ξανάπιασα στα χέρια μου εκείνο το υπέροχο βιβλίο εκείνης της αχώνευτης.

"η Μπίμπυ ισχυριζόταν πως τέτοιες ονειροφαντασίες δεν ταιριάζουν με το ζώδιό μου —
 οι Τοξότες δεν περιμένουν τέτοια πράγματα. Εγώ πάντως τα περίμενα· τα περίμενα και πίστευα ότι τα άξιζα και δεν με ενδιέφερε τίποτ' άλλο". 

Damn straight. 

* https://www.youtube.com/watch?v=7WFk23_6yos

καφές και βιβλία

Ο πρώτος καφές ήταν κρύος και τον ήπια απερίσπαστη. Δε συνόδευε κάποια άλλη δραστηριότητα, ήταν το κυρίως θέμα - όπως πρέπει να είναι ο πρώτος καφές της μέρας. Στον πρώτο καφέ της ημέρας βάζω λίγη ζάχαρη· στους υπόλοιπους όχι. Τη ζάχαρη στον καφέ την αντιμετώπισα όπως τα παγάκια στο ουίσκυ: ξεκίνησα με πολλή ζάχαρη και πολλά παγάκια αντίστοιχα, και σταδιακά τα μείωνα μέχρι που έφτασαν στο μηδέν. Έτσι εδώ και καιρό ο καφές είναι σκέτος και το ουίσκυ επίσης. Εκτός βέβαια, από τον πρώτο καφέ της ημέρας.

Ο δεύτερος καφές ήταν ζεστός και συνοδευόταν από μουσική και βιβλίο. Και ήλιο. Τώρα πήγα να πω πως μάλλον θα ήμουν κάθε μέρα ευτυχισμένη αν είχα ήλιο και καφέ και βιβλία. Αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια, γιατί κανείς δε μου στέρησε ποτέ τον καφέ και τα βιβλία κι ο ήλιος δεν είναι πρόβλημα, θα ήμουν εξίσου ευτυχισμένη διαβάζοντας με βροχή, προσθέτει λυρικότητα, δε νομίζεις; Δεν ισχύει όμως που λες, γιατί σε πολύ άσχημες περιόδους -καλή ώρα- προσπαθώ να περνάω τις μέρες μου διαβάζοντας και περπατώντας, προσπαθώ κάτι να αποσώσω από κάθε μέρα. Βέβαια δεν ξέρω αν αυτό αντικρούει το επιχείρημα περί ευτυχίας, καφέ και διαβάσματος, ή αν το ενισχύει. Μπερδεύτηκα.

Πέρασα πολλή ώρα σε μία σελίδα που έλεγε διάφορα πράγματα για το διάβασμα και για το γράψιμο και ταυτίστηκα τόσες πολλές φορές που έφτιαξα έναν φάκελο που τον ονόμασα "book loving" κι έβαλα μέσα όλες τις εικονίτσες με τα αποφθέγματα. Ένα έλεγε "I write because I don't know what I'm thinking until I read what I say". Χα! Μπορώ να συμφωνήσω απόλυτα με αυτό, ίσως γι αυτό να μην μπορώ να καταλήξω: γράφω με προφορικό λόγο ή σκέφτομαι σε γραπτό λόγο;

Ύστερα η λίστα μου έβαλε αυτό το τραγούδι και με κάνει να νιώθω κάτι απροσδιόριστο κι ωραίο, κάτι που μοιάζει με έρωτα κι ελευθερία κι είναι πανέμορφα ανοιξιάτικο. Je pense à toi.

the flood

Να σε φροντίζεις δε σημαίνει μόνο να σε ταΐζεις, να σε ντύνεις και να σε ξεκουράζεις όταν το χρειάζεσαι. Αυτό είναι να φροντίζεις το σώμα σου. Αυτό το κάνω -πλέον και προς το παρόν, ποτέ δεν είμαι σίγουρη μαζί μου. Να σε φροντίζεις σημαίνει να φροντίζεις και την ψυχή σου. Κι αυτό δεν το κάνω ή ίσως το κάνω λάθος. Μου βάζω κι ακούω μουσική και διαβάζω βιβλία. Αλλά αντί να διαβάσω καναν Τομ Ρόμπινς ή έστω έναν Φίλιπ Ντικ, κάθομαι και διαβάζω το βιβλίο της Κατερίνας και καμιά φορά πανικοβάλλομαι γιατί την καταλαβαίνω. 

Αλλά όχι. Δεν είμαι ούτε η Γκρέτσεν απ' το you're the worst, ούτε η Κατερίνα απ' το βιβλίο. Οι σύνθετες λέξεις ή οι απλές λέξεις με επιθετικούς προσδιορισμούς δεν είναι για μας. Δεν είναι για να τις λέμε μόνοι μας και γι αυτό δε θα τις πω. Εγώ θα κοιτιέμαι στον καθρέφτη και θα λέω "δεν είσαι καμία άλλη· είσαι εσύ και είσαι εντάξει". Ώσπου μια μέρα να ξυπνήσω και να το πιστεύω.

yum

μμμ εντάξει, κάποια πράγματα ίσως να πάνε καλά :)

https://www.youtube.com/watch?v=hgjUSPmbPWg

Όταν δεν ξέρω τι να κάνω για να με κάνω καλά
μου κάνω δώρο βιβλία

μπλανκ σπέις

Όταν ήμουν μικρή και η μαμά μου διάβαζε βιβλία -η μαμά μου πάντα διαβάζει βιβλία και την αγαπώ (και) γι αυτό- εγώ εστίαζα στα φόντο της σελίδας κι έτσι έβλεπα τα σχέδια που σχηματίζονταν από τα κενά ανάμεσα στις λέξεις. Συνήθως ήταν ακανόνιστα, όπως είναι λογικό εξάλλου, όμως άλλες φορές ταίριαζαν τα κενά και έφτιαχναν ποτάμια -λογικό κι αυτό, αρκεί να είναι διαγώνια το ένα από το άλλο- μέχρι και πρόσωπα -αυτό καθόλου λογικό, αλλά είμαι ένα παιδί που βλέπει ανθρώπους παντού, στα τεστ με τις μουτζούρες μελάνης και σε όλα τα σύννεφα.  Κι είχα αυτή την εντύπωση πως τα σχέδια που σχηματίζονται σε κάθε σελίδα, λένε κι αυτά την ιστορία που γράφουνε τα γράμματα.

Αυτό απλά ήθελα να το γράψω για να μην το ξεχάσω μεγαλώνοντας.
Να μην ξεχάσω πως τα κενά δεν είναι κενά εκτός κι αν θες.
Αν δε θες, τα κενά είναι γεμάτα.

γιάμι

-Πώς είσαι;
-Νομίζω όχι καλά.
-Δηλαδή;
-Φοβάμαι πως δε νιώθω. Όταν δε θέλω,μπορώ και δε νιώθω τίποτα.
-Μεγαλώνεις.

~

-Είναι λάθος;
-Από πάρα πολλές απόψεις.
-Να το αφήσουμε;
-Όχι.

~

-Είναι εγωίστρια.
-Είναι ενήλικη.

.
.
.


Είμαι εγωίστρια, ενήλικη και παρορμητική.
Και κάνω λάθη.
Και όλα είναι υπό έλεγχο.
How does that sound?
Sounds good to me.

a big big girl in a big big world

Σήμερα ήταν μια ωραία μέρα. Η θερμοκρασία ήταν όπως έπρεπε, η φωτεινότητα ήταν όπως έπρεπε και η λέσχη είχε φαΐ που τρωγόταν ευχάριστα. Το ποδήλατό μου τελευταία είναι κι αυτό όπως πρέπει κι αυτό ομολογουμένως κάπως με αγχώνει* πριν δε φοβόμουν μήπως μου το κλέψουν,κανείς δε θα το ήθελε. Αλλά δεν πειράζει, γιατί πριν δεν ευχαριστιόμουν τις βόλτες,προτιμούσα να πάω με τα πόδια. Τώρα ξανααγάπησα το ποδήλατό μου και σκέφτηκα πως ίσως την άνοιξη ανανεώνονται όλες οι σχέσεις, όχι μόνο οι ανθρώπινες αλλά κι αυτές που έχουμε με τα πράγματα.

Σήμερα ανανέωσα και τη σχέση μου με την Αμάντα κι αυτό με γέμισε με μια ανεμελιά που πολύ χρειαζόμουν. Γιατί πολλή βαριά ανάγνωση είχε πέσει τελευταία γιατί μάλλον προσπαθούσα να με πείσω πως είμαι μεγάλο κορίτσι απ'αυτά που διαβάζουν Σοπενχάουερ και Μπρυκνέρ και τέτοιους. Που μια χαρά είναι οι άνθρωποι,δεν τους κατηγορώ κι αλήθεια σας λέω, κι αυτούς τους ευχαριστήθηκα. Αλλά επειδή κατά βάση είμαι μικρό κορίτσι είχα την ανάγκη να πάω σ'αυτό το πανέμορφο καφέ που δουλεύει η φίλη μου η Ειρήνη, να πιω κρύο καφέ και να διαβάζω για ένα κορίτσι που ερωτεύτηκε ένα αγόρι κι έκανε ένα παιδί με ηλεκτρικά μάτια, για μαγείες και περιπλανώμενους θιάσους και τέτοια. Και στα διαλείμματα απ'το διάβασμα να λέμε με τη φίλη μου τι όμορφη που είναι η μέρα και πόσο καλό μας κάνει ο ήλιος.

Γιατί δεν είμαστε μεγάλα κορίτσια, είμαστε μικρά κορίτσια που καμιά φορά κάνουν πράγματα που είναι για μεγάλους, και επειδή τα κάνουμε καλά μάλλον μπερδευόμαστε λίγο, αλλά εγώ θα το θυμάμαι: είμαι ένα μικρό κορίτσι.

Το τραγούδι παρτε το κι απολαύστε το ένοχα όπως κι εγώ. Έτσι γιατί η σημερινή ωραία μέρα τέλειωσε με μπύρα σ'ένα μαγαζί με βαρύγδουπο όνομα και πολύ κόσμο -που κανείς μας δεν ξέρει γιατί έχει τόσο κόσμο, είναι απλά ένα μαγαζί- και επειδή σήμερα αντί για στην υγεία μας λέγαμε χρόνια πολλά στην ελενίτσα τη φουρέιρα.

True Romance

Ο Σοπενχάουερ λέει θεωρεί πως η βούληση είναι η κύρια πηγή της ανθρώπινης δυστυχίας.

Η Sylvia Plath λέει "I desire the things which will destroy me in the end".

Η Sylvia αυτοκτόνησε με αυτοεπιβεβαίωση.
Για τον Άρθουρ δεν ξέρω. Αυτός ήταν, λέει, ο μέγιστος των ρομαντικών.

Έχω γνωρίσει ρομαντικούς (ανθρώπους,όχι φιλόσοφους). Ίσως.
Ίσως, λέω, γιατί ο ρομαντισμός στις σχέσεις σημαίνει πια λουλούδια, κεριά και τραγούδια. Κι εγώ απ' αυτή την άποψη δεν είμαι καθόλου ρομαντική. Αλλά είμαι ρε συ.

Γιατί ο ρομαντισμός, λέει*, είναι η αντίδραση στον κλασικισμό που τα θέλει όλα μετρημένα και λογικά. Κι εγώ είμαι πιο παρορμητική και τρελή από ένα μάτσο ψευτορομαντικούς. Συγχωρείστε με που δεν ανάβω κεράκια και δεν πηδιέμαι με μπαλάντες και που λέω λέξεις όπως "πηδιέμαι" και που ποτέ δεν έχω πει "κάνω έρωτα". Δεν έχω πει ποτέ "κάνω έρωτα" γιατί η ζωή μου δεν είναι μια ταινία που μεταφράστηκε απ' την Νατάσα Συρεγγέλα. Η ζωή μου δεν είναι καμιά ταινία με σενάριο μετρημένο.

Βλέπεις γιατί είμαι ρομαντική;
Γιατί η ζωή μου σενάριο μπορεί να μην έχει αλλά σε μια συναυλία ο Παυλίδης είπε "θυμήσου σαν ταινία η ζωή σου να κυλά" κι εγώ δεν το ξέχασα ποτέ και σκεφτόμουν όλο κάποιον να γελάει γιατί τον θέλω και να κατεβάζει το καπέλο κι εμένα πάλι η ζωή μου σαν ταινία να κυλά, γιατί ο ρομαντισμός δεν είναι αφέλεια.
Και γιατί δεν είμαι χαζό κορίτσι.

Ξέρεις, ποτέ δεν θα πηδηχτώ με μπαλάντα.
Δε θα κάνω έρωτα.
And why should I? Επειδή έτσι κάνουν τα κορίτσια;
Ποιος νοιάζεται τι κάνουν τα κορίτσια; Κι εγώ κορίτσι είμαι και δε θα 'μαι καν η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Ποιον κανόνα; Αν χρησιμοποιείς λέξεις όπως "κανόνες" και "κανονικότητα" κι αν είσαι εντός πλαισίων οποιασδήποτε αμερικάνικης κομεντί, είσαι ρομαντικός; Δεν είσαι ρομαντικός. Βαρετός είσαι.

*ο Ραφαηλίδης είναι το υποκείμενο του "λέει".

"Μόνο του ένα χρώμα δεν είναι ούτε όμορφο ούτε άσχημο. Γίνεται είτε το ένα είτε το άλλο μόνο όταν εντάσσεται μέσα στην ενότητα του ζωγραφικού πίνακα."

Ορίστε, ο Ραφαηλίδης βρήκε τρόπο να το πει. Βρήκε τρόπο να εξηγήσει γιατί πιστεύω τόσο πεισματάρικα στους ανθρώπους και στα χαμόγελα. Γιατί μόνος του κανένας άνθρωπος δεν είναι καλός ούτε κακός. Είναι απλά μόνος. Κι αν από μονάδα γίνει δυάδα τότε η καλοσύνη του μπορεί να εξαρτάται από κάτι άλλο, πέρα απ'τον 2ο άνθρωπο; (ναι,εντάξει,μπορεί,αλλά θέλω να πω πως δεν είναι όλοι οι παράγοντες ανεξάρτητοι από μας) Γι αυτό χαμογελάω. Γιατί έτσι γίνεται. Γιατί μου'χουν χαμογελάσει και μ'έχουν εξυπηρετήσει υπέρ του δέοντος υπάλληλοι του ΙΚΑ. Και της τράπεζας. Και της εφορίας. Κι ήταν γιατί δεν ήμουν βέβαιη πως δε θα το κάνουν.

Όσο χαζό κι αν φαίνεται, τα πάντα αντανακλώνται στη φάτσα μας. Κι αυτά που πιστεύουμε κι αυτά που θέλουμε κι αυτά που φοβόμαστε.

Δεν είμαι, ξέρεις, ένα τυχερό κορίτσι. Αυτά που θέλω δεν πέφτουν απ'τον ουρανό. Είμαι ένα κορίτσι που ακόμα κι αν αλλάζει συνέχεια γνώμη, ξέρει κάθε στιγμή ακριβώς αυτό που θέλει. Αυτά που θέλω δεν πέφτουν απ'τον ουρανό. Απλώς τα θέλω με τόσο πάθος που στο τέλος με θέλουν κι αυτά.

-Δεν κοιμάμαι καλά.
-Νιώθεις πως κάτι λείπει απ' τη ζωή σου;
-Ναι.

Κοιμάμαι καλά.

~

-Τι κάνεις;
-Διαβάζω.
-Τι διαβάζεις;
-Τομ Ρόμπινς.
-Σουρεαλιστής δεν είν'αυτός;
-Δε θα το 'λεγα. Απλώς η λαγνεία του βγαίνει φανταστικά.

Τον λες και σουρεαλιστή πάντως.

~

-Σ'ακούω ξεκάθαρη.
-Είμαι μάλλον περισσότερο απ'όσο θα'θελα.
-Τι εννοείς;
-Ε, να, εννοώ πως η αμφιβολία χρειάζεται πού κ πού.
-Θα'θελες ν'αμφιβάλλεις; Γιατί;
-Γιατί έτσι παίζεται αυτό.

lay down like a naked dead body*

Σήμερα σκεφτόμουν πως πολλά πράγματα που με αφορούν,έχουν διχασμένη προσωπικότητα. 

 Για παράδειγμα αυτό το χαμόγελό μου* έχω δύο χαμόγελα. Έχω αυτό το γλυκό και τρυφερό -και θλιμμένο,σύμφωνα με κάποιους. Κι έχω κι αυτό που η καθηγήτρια των αγγλικών μου το έλεγε "the cat swallowed the canary". 

Ή ας πούμε το τραπέζι στο παράθυρο. Το τραπέζι στο παράθυρο δεν είναι γραφείο,είναι τραπέζι. Χρησιμοποιείται σαν γραφείο αλλά είναι καλύτερα που είναι τραπέζι γιατί τα γραφεία είναι αυστηρά. Δεν έχει πάνω υπολογιστή,εξάλλου είναι σε παράθυρο,ο υπολογιστής θα τα κατέστρεφε όλα. Και κοίτα τώρα τι έχει πάνω αυτό το τραπέζι: έχει αρωματικά κεριά -3 στον αριθμό-, έχει ένα σημειωματάριο με μυστικά, έχει τις Συνήθεις Διαφορικές Εξισώσεις κι ένα τετράδιο που χρησιμεύει στην επανάληψη κι έχει και τη μελαγχολία του Παρισιού του Μπωντλαιρ κι ένα τετράδιο χωρίς γραμμές. Αυτό το τραπέζι είναι το αγαπημένο μου οξύμωρο μέσα στο σπίτι. Γιατί οξύμωρα υπάρχουν κι άλλα εδώ μέσα. 

Απορώ γιατί έβαλα να ακούσω το sunday mornings του Κασετόφωνου. Αφού δεν είναι όλες οι Κυριακές ίδιες. Δεν είναι καμιά μέρα ίδια με την άλλη κι εγώ σήμερα δε νιώθω σάντευ μόρνινγκ ούτε σάντευ αφτερνούν φορ δατ μάτερ. Νιώθω ακόμα αντεργκράουντ και κάπως σκοτεινή και θέλω να ακούω συνεχώς αυτό, θέλω το δωμάτιό μου να μην έχει πολύ φως κι ο καιρός να μην έχει πολύ ήλιο και να'ναι χειμώνας όπως θα 'πρεπε -κι όπως είναι- γιατί οι αλκυονίδες είναι ωραίες δε λέω, αλλά πώς θα τις εκτιμήσεις αν δεν ακολουθήσει το κρύο και η σκοτεινιά.

Κι ύστερα σκέφτομαι πως αύριο είναι Δευτέρα κι ο κόσμος θα γεμίσει  ανθρώπους κυριακάτικα θλιμμένους**,όπως κάθε Δευτέρα.



* δατ
**Λειβαδίτης- φωτισμένο παράθυρο

Moonchlid

Νιώθω μεγάλη ευγνωμοσύνη για τον προσανατολισμό του σπιτιού μου. Ο ήλιος χτυπάει το σαλόνι και το φεγγάρι την κρεβατοκάμαρα. Κι έτσι τα πρωινά είναι αισιόδοξα, τα μεσημέρια και τ'απογεύματα είναι πορτοκαλιά και κινηματογραφικά κι έχουν ακριβώς όση δόση θλίψης χρειάζεται και τα βράδια είναι μαγικά.

Προχτές ξάπλωσα τη σωστή ώρα, εκεί λίγο μετά τις τρεις, κι ήταν η σωστή ώρα γιατί το φεγγάρι ήταν πίσω απ'τα κάγκελα της απέναντι ταράτσας. Ήταν πέντε φέτες που φεγγοβολούσαν. Και το κοιτούσα όπως έδυε και έμεινε τρεις φέτες κι ύστερα δεν ήταν καμία φέτα, ήταν ένα θαμπό φως χωρίς προέλευση.

Και σκέφτηκα πόσο γρήγορα δύει το φεγγάρι και θυμήθηκα το Λειβαδίτη που ποτέ δεν είχε υποπτευθεί πόσο ατελείωτη μπορεί να είναι μια νύχτα*.

Και πως μια μέρα, ύστερα από χρόνια, θα θυμηθώ αυτή τη στιγμή και θα κλάψω απαρηγόρητη.**

  *βιολέτες για μια εποχή

**τα χειρόγραφα του φθινοπώρου

αλλάζει πρόσωπα η θλίψη

"κι όταν ένα παιδί κοιτάει μ'έκσταστη το δειλινό,

είναι που αποθηκεύει θλίψεις για το μέλλον"*

Θέ μου, ποιος ξέρει πόσα δειλινά έχω κοιτάξει.

Κι ακόμα τα κοιτάω κι αποθηκεύω θλίψη,αλλά,ξέρεις, απ'αυτή τη θλίψη την όμορφη που αν ήταν γυναίκα θα φορούσε ένα μαύρο φόρεμα με δαντέλα και θα'χε κόκκινα χείλη και θα'χε και το πιο μαγνητικό βλέμμα του κόσμου και θα την ερωτευόσουν -όλοι θα την ερωτευόντουσαν- γιατί η θλίψη είναι ελκυστική και απαραίτητη.

Η θλίψη είναι πανέμορφη αρκεί να 'χεις προμηθευτεί τα κατάλληλα βιβλία, ένα τετράδιο με κίτρινα φύλλα χωρίς γραμμές κι ένα μαύρο στυλό με υγρή μελάνη. Και μουσική. Γιατί η μουσική είναι η θλίψη όσων δεν πρόφτασαν ν'αγαπήσουν.* Και γιατί τίποτα δεν είναι πανέμορφο χωρίς μουσική. Και κανένας. Ουτέ καν- κανένας.

* ε Λειβαδίτης ντε.