'Εφυγε και το παλιό μου κενό

Θέλω να γράφω ξανά εδώ.
Θέλω να γράφω ξανά.

Θέλω να γράφω.

Δεν είμαι σκοτεινή και απαισιόδοξη τώρα·

είμαι χαρούμενη

και φωτεινή

και ροζ

και θέλω να γράφω·

θέλω να γράφω εδώ.

Δεν φταίει μόνο η άνοιξη, 

δεν είναι τόσο εξωγενής η ευτυχία μου.

Προσπάθησα, ανακάτεψα τόσο πολύ το μέσα μου,

τόσο που ζαλίστηκα και θέλησα να το ξεράσω.

Και νιώθω ότι όντως απέβαλα πολύ από εμένα.

Απέβαλα πολύ από εμένα που δεν μου έκανε καλό,

πολύ από εμένα που με σάπιζε.

Νιώθω κάπως σαν καθαρισμένο φρούτο.

Φταίει όμως και η άνοιξη.

Σίγουρα δεν είναι αλήθεια μα

δε θυμάμαι τίποτα κακό να συμβαίνει την άνοιξη.

Τίποτα κακό δε συμβαίνει με 20 βαθμούς Κελσίου

και καθαρή ατμόσφαιρα.

Με 20 βαθμούς Κελσίου και καθαρή ατμόσφαιρα

όλοι οι δρόμοι είναι πανέμορφοι 

- ακόμα και της Θεσσαλονίκης, 

ακόμα και όλο το γκρι της Θεσσαλονίκης,

ακόμα και τα πεζοδρόμια χωρίς δέντρα είναι πανέμορφα

με 20 βαθμούς Κελσίου και καθαρή ατμόσφαιρα.

Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που με νιώθω ανέμελη.

Δεν ήμουν ανέμελη στο σχολείο.

Δεν ήμουν ανέμελη στο πανεπιστήμιο.

Είχα άγχος, είχα κατάθλιψη, με πίεζα τόσο πολύ.

Και δεν είχα ιδέα, μέχρι κι εγώ είχα πιστέψει πως είμαι όπως δείχνω.

Τι απίστευτη απάτη θεέ μου.

Τώρα όμως είμαι ανέμελη.

Τώρα είμαι φωτεινή

Τώρα είμαι ροζ.

Ακριβώς σαν την άνοιξη.

Ακριβώς σαν το μπλογκ.

Ακριβώς όπως πρέπει.

To bolero θα είναι πάντα το σωστό τραγούδι.

Ο Αόρατος Άνθρωπος θα είναι πάντα το σωστό άλμπουμ.

Ο Φοίβος Δεληβοριάς θα είναι πάντα ο σωστός καλλιτέχνης.

όταν μεγαλώσω θέλω

Χαίρομαι συχνά τελευταία.

Χάρηκα όταν με πήρε τηλ ο Γιώργος·
μου είπε πως θα είναι για ένα μήνα στην πόλη που σπουδάσαμε.
Πήρα μια μέρα άδεια για να πάω εκεί
να τα πούμε
να βγαίνουμε
να πίνουμε
και να πηγαίνουμε στη θάλασσα.

Χαίρομαι κάθε φορά που οδηγάω μέχρι τη δουλειά.
Κάθε στροφή που δεν παίρνω απότομα είναι μια μικρή νίκη.
Κάθε αλλαγή λωρίδας, μια λίγο μεγαλύτερη νίκη.

Μα κυρίως χαίρομαι κάθε φορά που μπαίνω στο σπίτι μου·
χαίρομαι που υπάρχει ένα διαμέρισμα να λέω "σπίτι μου"
και πιο πολύ χαίρομαι που είναι λίγο δροσερό.

Σκέφτομαι τα πράγματα που θέλω να βάλω εδώ μέσα.
Ένα ψηλό τραπεζάκι -για να κάθεται πάνω η ζάμια·
έναν ανεμιστήρα οροφής για το σαλόνι
- απ' αυτούς τους παλιομοδίτικους που αρέσουν σε λίγους-
κορνίζες για να κρεμάσω τις αφίσες μου στους τοίχους
- γιατί μεγάλωσα για μπλου τακ αλλά δεν μεγάλωσα για αφίσες -
ένα τραπέζι για την άδεια γωνία της κουζίνας
- εκεί θα μπει η τοστιέρα και τα υλικά του πρωινού,
θα είναι ο μικρός προσωπικός μου μπουφές.

Είμαι ένα κορίτσι που έχει σπίτι
φίλες
φίλους
δουλειά
μισό αυτοκίνητο.

Κυρίως όμως είμαι ένα κορίτσι που έχει όρεξη.
Νιώθω πάλι όπως εκείνη την άνοιξη που έβγαινα βόλτα
και ήθελα να πάρω μια βαθιά ανάσα και να 'χω μέσα μου όλη την πόλη.

Μόνο που τώρα, αυτό το καλοκαίρι, παίρνω διαφορετικό δρόμο όταν βγαίνω από το σπίτι
κι αυτός ο δρόμος έχει περισσότερα δέντρα και πιο παχιά σκιά
και αγγελικές και αγιοκλίματα και θερινά σινεμά
και νιώθω σα να μπήκα σε κάποια ταινία ή σειρά ή βιβλίο
γιατί δε γίνεται αν είναι όλα τόσο όμορφα.

Είναι όλα τόσο όμορφα.

ΥΓ ψάχνοντας εκείνο το ποστ για εκείνη την άνοιξη, βρήκα αυτό το ποστ και ένιωσα πολύ ικανοποιημένη από τον εαυτό μου. Γιατί μεγάλωσα ακριβώς έτσι.

η βία δεν είναι λύση

Να σας πω κάτι;
Για να μην πληγωνόμαστε, αυτή είναι η λύση:

Αλλά η βία δεν είναι λύση
κι αυτό είναι βία
αυτοί μπερδεύουνε τη βία με τη δύναμη*
την αλητεία
με τη μιζέρια
αυτοί μπερδεύουνε τη βία με τη δύναμη
αυτό είναι τρέλα

Λίγο η δουλειά απ' το σπίτι
λίγο τα λόγια του παπά
Το λες και ασυνάρτητο το μυαλό μου εκτός ωραρίου εργασίας

*Απ' το 2007 που επέλεξα να συνυφάνω το τραγούδι αυτό με το μπλογκ
ούτε μια στιγμή δεν άλλαξα γνώμη

τα παραμύθια δεν είναι αλήθεια
αλλά τουλάχιστον δεν είναι ψέματα

26

Είμαι πολύ βαθιά χαρούμενη.
Κι αυτό με εντυπωσιάζει.
Θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά την απελπισία,
την απόγωνση
την κατάθλιψη, ναι,
που ένιωθα στα 24
και σχεδόν μια σιγουριά πως ποτέ δε θα γίνω ευτυχισμένη
ή πως θα αργήσει πάρα πολύ.
Είμαι τρομερά ενθουσιασμένη που έναν χρόνο μετά δεν ένιωθα πια απελπισία
και που δυο χρόνια μετά είμαι και τόσο μα τόσο χαρούμενη.

Λυπάμαι που δε γράφω συχνά, μα ποια είμαι εγώ να διαψεύσω τόσους αλκοολικούς και αυτοκτονικούς διάσημους συγγραφείς;
Οι ευτυχισμένοι δε γράφουν, οκ, το καταλάβαμε.

Είμαι χαρούμενη όμως.
Κάθε μέρα χτυπάει το ξυπνητήρι μου και πατάω αναβολή.
Κι εκείνα τα δέκα λεπτά πριν το επόμενο ξύπνημα απλώνεις τα χέρια σου
και με τραβάς πιο κοντά σου
και με σφίγγεις και μου φιλάς τα μαλλιά.
Το κάνεις κάθε μέρα και δεν το ξέρεις καν, κοιμάσαι ακόμα.
Και το ότι δεν το θυμάσαι καν μου φαίνεται ακόμα πιο τέλειο.

Μια μέρα ξύπνησα ξαπλωμένη ανάσκελα και κάθε χέρι μου είχε μέσα του ένα δικό σου χέρι.
Κι αυτό μου φαίνεται τέλειο, που κοιμόμαστε και βρίσκουμε τα χέρια μας.

Θέε μου πόσο τον αγαπώ.
Με ρώτησαν αν θυμήθηκα να κάνω ευχή σβήνοντας τα κεράκια.
Ευχήθηκα να είμαστε έτσι για πολλά γενέθλια ακόμα.

everything is illuminated

Χτες έπαθα το εξής: ήμασταν σε μία συναυλία ενός καλλιτέχνη που μ' αρέσει πολύ. Βέβαια τον έχω δει αρκετές φορές, οπότε θα το χρησιμοποιήσω αυτό σαν ελαφρυντικό (όχι πως θεωρώ ότι χρειάζεται να ελαφρύνω κάτι). Λοιπόν, δεν του έδωσα σχεδόν καμία σημασία· του τραγουδιστή. Αν με ρωτήσετε ποια τραγούδια είπε, ποια παρέλειψε, πόση ώρα έπαιξε, αν έκανε διάλειμμα, με μια μικρή —πολύ μικρή— δόση υπερβολής, θα πω πως δεν ξέρω. Τον άκουγα δηλαδή, αλλά δεν με πολυενδιέφερε. Αυτό που μ' ενδιέφερε ήταν να σε κοιτάω να τραγουδάς και να γελάς, κι όταν δε σε κοιτάω να μου κάνεις ξαφνικές αγκαλιές και να χαμογελάς ύποπτα.

Πήγα, λοιπόν, σε μια συναυλία.
Και δε μου κάηκε καρφί για τον καλλιτέχνη.

Αλλά πρέπει να συντομεύω, γιατί έχω διάβασμα.
Γιατί και το διάβασμα μ' αρέσει αυτές τις μέρες.
Αυτό είναι ψέμα: το διάβασμα μου αρέσει όλες τις μέρες.
Κάποιες μέρες όμως δεν μπαίνουμε στον κόπο να κάνουμε πράγματα που ξέρουμε πως μας αρέσουν και μας γεμίζουν και μας βελτιώνουν και που γενικά είναι καλά.
Κάποιες μέρες νιώθουμε πως δεν έχει νόημα.
Όχι αυτές τις μέρες όμως.
Αυτές τις μέρες όλα έχουν νόημα.

το μέλλον απ' το παρελθόν

Αυτό είναι ένα τραγούδι που έχω ακούσει πολλές φορές
και που δεν έχω νιώσει καμία.
Δεν υπερβάλω.
Δεν εννοώ πως δεν έχω ζήσει καμία ωραία ιστορία
άξια να τραγουδιστεί.
Αλλά αυτό το τραγούδι πέρα από τον έρωτα
και την τρυφερότητα
και τη μουσική,
τη φασαρία,
και τα αρώματα
έχει και κάτι άλλο.

Το βασικότερο συναίσθημα που μου δημιουργεί αυτό το τραγούδι
είναι αυτό του αναπόφευκτου.
Ότι αυτοί οι δύο δεν υπήρχε πιθανότητα να μην φιληθούν.
Ήταν αναπόφευκτο.
Αυτό ήθελα να πω σήμερα.

morning rumble*

Σκεφτόμουν εκείνη την ταινία που μου είχε προτείνει η Λορέλ. Λεγόταν Man up και ήταν από τις πολύ ωραίες ρομαντικές κομεντί —ναι φυσικά βλέπω ρομαντικές κομεντί. Θυμάμαι μία σκηνή που ο άντρας ψάχνει τη γυναίκα και ρωτάει διάφορους αν την έχουνε δει και για να την περιγράψει λέει "she has very cool hair". Μόνο για σήμερα έχω τα μαλλιά της και μου φαίνονται στ' αλήθεια βέρυ κουλ. Μόνο για σήμερα, επειδή τα μαλλιά μου αντιστέκονται σθεναρά σε οποιονδήποτε κυματισμό, αλλά ο καλλιτέχνης κομμωτής φίλος μου το έκανε το θαύμα. Αλλά όπως είπα, θα κρατήσει μόνο για σήμερα.

Μου αρέσουν τα κυματιστά μαλλιά. Κάπου έχω ξαναπει τι μου εμπνέει κάθε τύπος μαλλιού. Τα ίσια μου φαίνονται αυστηρά και τα κυματιστά γαλήνια. Τέλος πάντων, πήρα τα βέρυ κουλ μαλλιά μου και τα εξίσου κουλ γυαλιά μου, φόρεσα και το παλτό μου (το οποίο προ ολίγου επιδιόρθωσα με συρραπτικό κι έτσι ένιωσα πιο μηχανικός από ποτέ) και βγήκα να πάω στον φούρνο. Ήθελα οπωσδήποτε κάτι να συνοδεύσω τον καφέ. Τον επόμενο καφέ γιατί τον πρώτο τον έριξα στο γραφείο, στο πάτωμα, στην καρέκλα και πάνω μου. Και πάνω στην καινούρια μου εσάρπα που εκείνη τη στιγμή περιεργαζόμουν για να δω αν ακόμα μαδάει παρόλο που την κατέψυξα για 24 ώρες. Μη με κοιτάτε σαν εξωγήινη, η Λέττα είπε πως τα πράγματα που μαδάνε σταματάνε να μαδάνε αν τα βάλεις στην κατάψυξη για 24 ώρες. Το έκανα. Να σας πω ότι έπιασε; Δε θα σας το πω. Και η εσάρπα μαδάει και τον καφέ έριξα ολ όβερ δε πλέις. Αλλά δεν πειράζει, τώρα πήγαινα στο φούρνο για να πάρω πράγματα να συνοδεύσω τον επόμενο καφέ.

Πήρα. Περπατούσα πολύ πολύ χαρούμενη, πολύ πολύ ανάλαφρη και πολύ πολύ όμορφη (το ξέρω πως αυτά είναι για να τα κρίνουνοι άλλοι, αλλά έτσι ένιωθα και γιατί να το κρύψομεν άλλωστε). Σκεφτόμουν πυρετωδώς "Είμαι 25! Είμαι 25! Είμαι 25!" λες και το να είσαι 25 είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο. Αυτή τη στιγμή πιστεύω πως είναι. Ύστερα πήρα και διπλό καπουτσίνο για να ξεπλύνω το φιάσκο του πρώτου καφέ. Συνέχισα να περπατάω ανάλαφρα και πανέμορφα και τώρα σκεφτόμουν "Είμαι 25 κι έχω διάβασμα. Είμαι 25 και έχω διάβασμα. Είμαι 25. Και έχω διάβασμα". Και είπα στον εαυτό μου πως εντάξει, σε καλοέπιασες, τράβα να διαβάσεις τώρα γιατί κούκλα μου αν είχες πτυχίο θα πήγαινες στη δουλειά, έτσι δεν είναι; Μα δεν έχεις άλλη δουλειά, έχεις μόνο να διαβάσεις. Μην είσαι τεμπέλα.

Ύστερα σκέφτηκα κάτι κάπως άσχετο με αφορμή τη χτεσινή μέρα: σκέφτηκα πως για μένα η ορκωμοσία είναι η μέρα που σταματάς να είσαι στο σωματείο επισιτισμού και είσαι πλέον στο συνδικάτο μετάλλου. Βέρυ κουλ συνδικάτο αν θες τη γνώμη μου (από άποψη ονόματος,μου ακούγεται όμορφο). Χωρίς να θέλω να μειώσω τον επισιτισμό. Σερβιτόρες ενωμενες κι αγάπη ολούθε.

ΥΓ μέχρι κι εγώ εκπλήσσομαι από την καλή μου διάθεση, φτύστε με.
*εδώ η αγαπημένη μου πρωινή λίστα. Όταν τελειώνει βάζω Smiths.

καλή φάση

Να σε ρωτάνε πώς είσαι και να λες ότι είσαι καλά χωρίς να είναι ψέματα.
Καλή φάση, ε;

Φθινόπωρο ΙΙ

Νομίζω πως όταν η αγαπημένη σου εποχή είναι το φθινόπωρο,
αναπόφευκτα η αγαπημένη σου ώρα της ημέρας είναι το απόγευμα.

Κι έτσι τα φθινοπωρινά απογεύματα είναι αρκετά για να έχεις υπέροχη διάθεση
χωρίς τίποτα υπέροχο να συμβαίνει.
Χωρίς τίποτα απ' όσα συμβαίνουν να είναι υπέροχο.
Είναι υπέροχα όμως τα φθινοπωρινά απογεύματα
κι αυτό δεν μπορώ να το εξηγήσω.

Τα φθινοπωρινά απογεύματα είναι σαν κομπρέσες, καταλαβαίνεις;
Είναι η ανακούφιση από τον πυρετό.
Κι αυτό είναι υπέροχο.
Και αρκεί, ξέρεις.
Αρκεί ένα υπέροχο πράγμα τη φορά.
Μην κακομαθαίνουμε κιόλας, αλίμονο.

τραγούδι μάλλον άσχετο, αλλά για να μου κόλλησε κάποιος λόγος θα υπάρχει, ξέρω 'γω;
https://www.youtube.com/watch?v=zbFzjzEcHAo

Δεν έχω αιρ κοντίσιον, αγάπη μου

Κάτι μέρες όπως αυτές νιώθω πολύ χαρντκορ φοιτήτρια. Καταπολεμώ τον καύσωνα με τους εξής τρόπους: κλείνω πατζούρια και μπαλκονόπορτες και κουρτινές. Ανοίγω ανεμιστήρα. Στο 2 όχι στο 3, μην κακομαθαίνουμε κιόλας. Αν το πράγμα παραγίνει, κάνω ένα κρύο ντουζ και δε στεγνώνω τα μαλλιά μου. Όταν νυχτώσει ανοίγω τις πόρτες και τα πατζούρια. Πασαλείβομαι αντικουνουπικό λες και είμαι σε κάμπινγκ γιατί μάντεψε; Δεν έχω ούτε σίτες, αγάπη μου. Και δε τα λέω με γκρίνια όλα αυτά, τα λέω χαμογελαστά. Αν τα τελευταία 7 (ΕΠΤΑ) χρόνια ήταν έστω και λίγο λιγότερο ταλαίπωρα, θα ένιωθα πως έχω στερηθεί φοιτητική εμπείρια.

με τα βρεμένα και τ' ασιδέρωτα

Χτες βγήκα με το Πεννάκι. Ήμουν λίγο κουρασμένη απ' τη δουλειά και νύσταζα από νωρίς. Από αυτό καταλαβαίνει κανείς πως ακολούθησε μπαρότσαρκα και πιώμα και ξενύχτι, όπως συμβαίνει πάντα όταν λέει κάποιος "πάμε για μια χαλαρή μπύρα".

Θα τα πάρω από νωρίς.
Σχόλασα. Έμεινα στο μαγαζί για ένα τσιγάρο και μια σφήνα. Δίπλα μου καθόταν ένας από τους θαμώνες που δεν μπορώ να αποφασίσω τι άποψη έχω γι αυτόν. Δεν μπορούσα μέχρι χτες δηλαδή. Γιατί χτες συζητούσαμε για τον γραπτό λόγο και για το διάβασμα και είπε πως αν έπρεπε να διαλέξει ανάμεσα σε καφέ έξω ή διάβασμα στο κρεβάτι, θα διάλεγε διάβασμα στο κρεβάτι. Οπότε τώρα τον αγαπάμε.

Ήρθε το Πεννάκι και με πήρε και πήγαμε στο στέκι της κατάθλιψης, έτσι απόφασισα να το λέω. Είναι το μαγαζί που όταν είσαι εντάξει δε σε ενοχλεί η μουσική αλλά όταν δεν είσαι και πολύ καλά, ε, σε σπρώχνει λίγο στον γκρεμό. Οπότε προφανώς εκεί πήγαμε. Κλάψαμε εναλλάξ. Όταν έκλαιγα εγώ με είδε ο Δημήτρης και με κοίταξε πολύ θυμωμένα και μου είπε "άμα σου αστράψω καμία...!". Δε μου άστραψε καμία. Για δικούς μας λόγους γελάσαμε πολύ με την Πέννυ εκείνη την ώρα. Αλλά αυτά είναι censored.

Μετά είπαμε να πάμε αλλού, το αλλού που αποφασίσαμε ήταν λίγο μακριά για περπάτημα, οπότε πήραμε το αυτοκίνητο. Η διάθεσή μας δεν ήταν καταπληκτική αλλά άνοιξα το ραδιόφωνο και έπαιζε θα πάθεις έρωτα και πολύ χαρήκαμε γι αυτό και δυναμώσαμε πολύ την ένταση και είπαμε πως είμαστε πολύ γκόμενες που βάζουμε στο τέρμα Αλεξίου, αλλά αυτό καθόλου δε μας πτόησε, αν σκεφτείς δηλαδή πως μας έπιασε και κόκκινο και δε χαμηλώσαμε και τραγουδούσαμε κιόλας γιατί προφανώς το ξέρουμε απέξω.

Ύστερα πήγαμε σε ένα μαγαζί με hard rock, δούλευε ο αγαπημένος μου μπάρμαν. Θα έλεγα πόσα σφηνάκια μας κέρασε, αλλά δε θέλω να λέω ψέμματα. Δε θυμάμαι.

Φύγαμε κι από 'κει. Πήραμε το αυτοκίνητο. Άλλαξα σταθμό. Αυτή τη φορά kylie minogue- can't get you out of my head. Χαρήκαμε και γι αυτό εξίσου με την Αλεξίου. Σταματήσαμε, βγήκαμε από το αυτοκίνητο και χορέψαμε. Ήθελα να κάνω τραμπάλα. Είπα "να εδώ έχει τραμπάλα πάμε". Μου απάντησε "σωλήνες είναι, είσαι και μηχανικός". Γελάσαμε πολύ.

Ξαναμπήκαμε στο αυτοκίνητο. Πήγαμε σε ένα πάρκο.Τρέξαμε. Έβρεχε και μύριζε βρεγμένο χώμα κι ίσως τίποτα εκείνη την ώρα δεν μπορούσε να με κάνει περισσότερο χαρούμενη. Έβρεχε και βρεχόμασταν και μύριζε βρεγμένο χώμα. Κι ήταν παραπλανητικό γιατί έμοιαζε με φθινόπωρο αλλά ήταν άνοιξη αλλά δεν πειράζει γιατί και η άνοιξη είναι πολύ ωραία, η άνοιξη μυρίζει γιασεμιά και τέτοια. Μου φαίνεται πολύ δύσκολο να διαλέξω ανάμεσα στις δύο αυτές μυρωδιές αλλά για σήμερα θα πω βρεγμένο χώμα. Γυρίσαμε σπίτι.

- Ρε τι ωραία που περάσαμε, πρέπει να τα γράψουμε.
- Το αφήνω πάνω σου.

before the attraction ferments*

Σήμερα έχει αρκετό κρύο. Δεν το κατάλαβα μέχρι που βγήκα έξω· με έναν περίεργο και μάλλον ενστικτώδη τρόπο, είχα ντυθεί επαρκώς. Είχα δουλειές να κάνω, είχα αποφασίσει πως θα πάρω το ποδήλατο αλλά χαζοψιχάλιζε και δεν ήθελα ξαφνικά να βρεθώ με το ποδήλατο στην καταιγίδα. Έτσι αποφάσισα πως, σε περίπτωση καταιγίδας, θα βρεθώ απλά πεζή χωρίς καπέλο και ομπρέλα. Φάνηκε καλή ιδέα. Εν τέλει δεν έβρεξε παραπάνω από ψιχάλα και δεν είμαι και σίγουρη αν ήταν και βροχή αυτό που έπεφτε, όταν είχα περπατήσει ήδη ένα πεντάλεπτο, συνειδητοποίησα πως είναι νιφάδες αυτά που πέφτουν στη φάτσα μου και ένιωθα τα μάγουλά μου κόκκινα και ξερά απ' το κρύο. Και κάποια άλλη μέρα μπορεί να σιχτίριζα που δεν είναι πια αλκυονίδες αλλά σήμερα ξέρεις τι σκεφτόμουν; Σκεφτόμουν "δεν πειράζει".

Όχι απλά τίποτα δεν πειράζει, είναι κι όλα κάπως όμορφα. Το κρύο είναι κάπως όμορφο κι η συννεφιά κάπως όμορφη είναι κι αυτή και οι υπάλληλοι στο υγειονομικό ήταν ευγενέστατοι**.

Ναι και που λες, περπατούσα χαμογελώντας πλατιά συνέχεια και χαμογελούσα κοιτώντας κάτω, ντεμέκ ταπεινό χαμομηλάκι, αλλά καμιά φορά δεν άντεχα και κοιτούσα τον ουρανό και χαμογελούσα και σ' αυτόν ε και καμιά φορά περνούσε κανένας άνθρωπος και χαμογελούσα και σ' αυτόν -  είναι ίσως το χόμπυ μου να χαμογελάω σε αγνώστους, όταν ανταποδίδουν δε, κάνω πάρτυ. Ναι και καμιά φορά χαμογελούσα με ένα διαφορετικό χαμόγελο κι ύστερα δάγκωνα τα χείλια μου και ντρεπόμουν και σκεφτόμουν πως είναι ωραίες αυτές οι μέρες.

Για να καταλάβεις πόσο καλή διάθεση έχω: θα μαγειρέψω σήμερα. Εγώ δεν μαγειρεύω όταν δεν είμαι χαρούμενη. Αλλά σήμερα θα μαγειρέψω. Χα!

** Αυτό μου συμβαίνει σχεδόν πάντα, όποιος θέλει να τον βοηθήσω να βρίσουμε δημόσια υπηρεσία, δεν μπορώ. Έχω ελάχιστες κακές εμπειρίες και δεν μπορώ να τις θεωρώ κανόνα, μόνο εξαίρεση. Γενικά να χαμογελάτε στον κόσμο, ειδικά στον κόσμο που θέλετε να σας εξυπηρετήσει, συνήθως πιάνει.

*kiss me improperly and pull me apart

24

Τα γενέθλιά μου δεν άρχισαν ακόμα καλά καλά αλλά εγώ σήμερα -ή χτες; χτες- το πρωί ξύπνησα από το θυροτηλέφωνο γιατί ένας φίλος μού έστειλε δώρο με κούριερ κι έφτασε μια μέρα νωρίτερα και ξέχασε να γράψει κάρτα απ' τη βιασύνη του κι όταν τον πήρα να τον ευχαριστήσω, μου είπε "αφού ξέχασα να στα γράψω θα στα πω: ήθελα απλά να ξέρεις πόσο τυχερός νιώθω που σε έχω φίλη", και τώρα είναι αργά το βράδυ κι εγώ γύρισα σπίτι με μια μισοφαγωμένη τούρτα στο χέρι που την κρατούσα σαν δίσκο, γιατί οι μαντράχαλοι με τους οποίους κάνω παρέα είναι και γαμώ τα παιδιά κι επειδή εγώ είμαι και γαμώ τις σερβιτόρες. Και θυμάμαι που χτες βράδυ με ρώτησε ο Ν. πότε ήμουν πιο ευτυχισμένη από ποτέ και δυσκολεύτηκα να απαντήσω αλλά δυσκολεύτηκα γιατί ευτυχισμένη είμαι κάθε μέρα, γιατί με κάτι τέτοια νιώθω ευτυχία και νιώθω ευτυχία και με λιγότερο σημαντικά ακόμα. Είπαμε, Λειβαδίτης: ήταν μια παλιά μου συνήθεια το να χαίρομαι.

εκστατικά σκέτο

Έπαθα πάλι αυτό που θες να γράψεις και δεν μπορείς εκείνη την ώρα και το ξεχνάς και μετά κάπως το ξαναθυμάσαι αλλά όχι απολύτως. Αλλά δε χρειάζεται και απολύτως. Μπορούμε και με σκόρπιες λέξεις.

Χμ, άκυρο, προσπάθησα με σκόρπιες λέξεις αλλά δε μου βγαίνει, είμαι περιγραφικός τύπος αφού, το λοιπόν θα περιγράψω.

Ένα τέλειο μπαράκι, που είναι να απορείς πώς δεν το 'χουμε βαρεθεί τόσα χρόνια. Να περνάνε οι μέρες και να είμαστε κάθε βράδυ εκεί και να λέμε "ε όχι κι απόψε" και να πηγαίνουμε αλλού και να περνάει λίγο η ώρα κι ύστερα να λέμε "δεν πάμε εκεί;" και να μπαίνουμε μέσα και να βγάζουμε τα μπουφάν μας, να πιάνουμε το κομμάτι της μπάρας που μας αναλογεί, να στρίβουμε το πρώτο τσιγάρο και να λέμε "ουφ. σαν στο σπίτι μας".

Στο σπίτι μας που λες συμβαίνουν διάφορα ωραία πράγματα. Μα τι ωραία πράγματα.
Στο σπίτι σου καμιά φορά μπορεί να πετύχεις κάποιον παλιό γνωστό που ίσως όταν τον γνώρισες να σκέφτηκες "ΘΕΕ ΜΟΥ πόσο όμορφος" αλλά ποτέ να μη σου απασχόλησε ξανά το μυαλό (εκτός ίσως από κείνη τη μέρα που τον είδες στο δρόμο για τη βιβλιοθήκη, ίσως τότε -σίγουρα τότε- ήταν η πρώτη φορά που σκέφτηκες "how you doin' " και ήξερες πως το σκέφτηκε κι αυτός). Και μπορεί να έχεις τόσο καιρό να δεις έναν γνωστό σου, που μεταξύ διαδοχικών συναντήσεων να ήσασταν και οι δύο εντελώς άλλοι άνθρωποι και εννοώ ΕΝΤΕΛΩΣ.

Και μπορεί οι άνθρωποι που ήσασταν πριν να χαιρετιόντουσαν απλά στον δρόμο ή να κάνανε κάποτε μια τράκα τσιγάρο. Αλλά τώρα απολαμβάνουν ο ένας την παρέα του άλλου, χαιρετιούνται πάλι στον δρόμο αλλά πολύ πιο ένοχα από πριν, κι ο ένας απ' τους δύο έχει κόψει το κάπνισμα - ή έτσι λέει, γιατί τράκες σου κάνει. Αλλά καλά να πάθεις, γιατί θυμάσαι εκείνη τη μέρα σ' εκείνο το άλλο μπαράκι; Δεν ήταν καν τα χαρτάκια που ήθελες αλλά του τα πήρες γιατί δεν είχες άλλα. Σοβαρά τώρα, γιατί θυμάσαι τόσες λεπτομέρειες; Όλα αυτά ήταν τελείως ανούσια μέχρι να κάτσουμε να τα σκεφτούμε, ποιος να το 'λεγε πόσες πληροφορίες κρατάει ένα μυαλό και για πόσο καιρό. Χα και τώρα θυμήθηκα εκείνη τη συζήτηση για την τρομερή μου μνήμη, οπότε ορίστε, δε θα 'πρεπε κανείς να εκπλήσσεται που τα θυμάμαι όλα αυτά.

Ναι και που λες, ουισκάκια και τζαζ και ροκ και βλέμματα τρομερά ένοχα, χωρίς λόγο -ακόμα- και χαμόγελα τρομερά ένοχα και οι αποστάσεις να περιγράφονται από γνησίως φθίνουσες συναρτήσεις και να σκέφτεσαι όλο και λιγότερο τα μαθηματικά και πολύ περισσότερο τη χημεία και εκείνη τη μέρα στη βιβλιοθήκη, κι έπειτα να συμφωνείτε πως ναι, για όλα φταίει εκείνη η μέρα στη βιβλιοθήκη. Γιατί ήταν η μέρα που καταλάβαμε πως είμαστε τελείως διαφορετικοί άνθρωποι απ' όταν γνωριστήκαμε -όχι πως όταν γνωριστήκαμε ήμασταν κακοί άνθρωποι, αλλά τι να εξηγώ τώρα.

Και που λες, οι μέρες και οι ώρες περνάνε, πολύ λιγότερο ρομαντικά απ' όσο περιγράφω, μην επαναλαμβανόμαστε, και μπορούν κάλλιστα να περιγραφούν απ' το λογοπαίγνιο του από κάτω ποστ. Όμως αυτό ακριβώς θέλω να πω. Πως ίσως πρέπει να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε πως θα γίνουμε πρωταγωνίστριες σε ταινίες. Ή μάλλον όχι. Αυτό ας το πιστεύουμε. Αλλά μπορούμε να σταματήσουμε να πιστεύουμε πως πρέπει όλα να είναι κινηματογραφικά ή λογοτεχνικά. Γιατί εγώ ας πούμε αυτή τη στιγμή δεν περνάω μέρες εκστατικά ευτυχισμένες. Περνάω όμως μέρες εκστατικές. Κι αυτό με κάνει ευτυχισμένη. Κι αυτό αρκεί.

drop dead beautiful

- Σου έχουν πει ποτέ όχι;
- Όχι.

Έχω κι άλλους καθόλου φανταστικούς διαλόγους αλλά αυτολογοκρίνομαι.


Πάντως να ένα πλήρως περιγραφικό τραγουδάκι

ΥΓ πριν από όχι πολυ καιρό, το τραγούδι της Duffy που περιέγραφε την κατάστασή μου ήταν το stepping stone. θεέ μου, τι ευχάριστη αλλαγή!

beautiful day

Σήμερα ήταν μια καλή μέρα.
Και το συνειδητοποιώ μόλις τώρα, που σε λίγο θα είναι μια άλλη μέρα.
Το συνειδητοποιώ μόλις τώρα γιατί δε συνηθίζουμε να λέμε πως μια μέρα είναι καλή
αν δεν έχει γίνει κάτι το φαντασμαγορικό.
Αλλά ξέρετε κάτι;
Κακώς.

Reminder

Και να θυμάστε κορίτσια,  όσο χαλιά και να έχει πάει ή μέρα, πάντα μπορείς να χορέψεις μόνη σου μπροστά στον καθρέφτη και να σου λες πόσο γκομενάρα είσαι.

Crash into me

Έχεις νιώσει ποτέ ότι κοντεύεις να τρακάρεις;
Και να βλέπεις την καταστροφή να έρχεται και να κοκαλώνεις
και να περιμένεις να ακούσεις το μπαμ
κι ύστερα τελευταία στιγμή
να στρίβεις;
Έστριψα :)

ΥΓ η μόνη μέρα που θα ξυπνήσεις πιο νωρίς απ όσο έπρεπε είναι εκείνη η μέρα που θα παρακαλάς τον εαυτό σου να παραμείνεις κοιμισμένη λίγο ακόμα, απλά για να μην έχεις τις αισθήσεις σου.

ΥΓ2 το τραγούδι του τίτλου είναι αυτό  και η ετικέτα Grey's Anatomy υπάρχει γιατί τα επεισόδιά τους είναι πάντα τίτλοι τραγουδιού(όπως και οι αναρτήσεις σ'αυτό το μπλογκ συνήθως), κι από κει έμαθα κι αυτό το τραγούδι (που δε με τρελαίνει καθόλου σαν τραγούδι αλλά τώρα ταίριαζε η παρομοίωση)

είναι του δρόμου η χαρά

Κυριακή,19.07.15, 16:21

Κτελ προς Θεσσαλονίκη

Κοροϊδεύω καμιά φορά όταν διαβάζω το ζώδιό μου (ναι, "καμιά φορά" όχι "όλες τις φορές") γιατί όλο ταξίδια λέει και σκέφτομαι "εντάξει ρε παιδιά, τοξότες είμαστε,ούτε αεροσυνοδοί ούτε λεφτάδες να την κοπανάμε όποτε τύχει ή όποτε γουστάρουμε".

Αλλά ύστερα ξεκίνησε το λεωφορείο και κάθε φορά που ξεκινάει ένα λεωφορείο με μένα μέσα, νιώθω τέτοια ευφορία. Λες και τα πάντα που θέλω απ' τη ζωή είναι αυτό το ταξίδι. Όσο μικρό και να 'ναι. Και σκέφτομαι πως,ε ναι, προφανώς η δικιά μου η διπλωματική με ταξίδια έχει σχέση. Τι άλλο; :)

Και το σπίτι μου μού 'χει λείψει πρωτόγνωρα πολύ. 

Τόσο που έβαλα ν' ακούσω Μαζωνάκη ft Going thru, "θέλω να γυρίσω στα παλιά"!

Κάθομαι πολύ κοντά στον οδηγό και σκέφτομαι πως φαίνεται συμπαθητικός και κομψός κι οδηγάει πολύ καλά κι αναρωτιέμαι πώς να 'ναι στη ζωή του, στο σπίτι του, με την οικογένειά του- αν έχει.

Ύστερα σκέφτομαι πως ευτυχώς που έγινε οδηγός κι είναι εδώ και μας πηγαίνει στα σπίτια μας.Ελπίζω να του αρέσει η δουλειά του.

Χτες πήγα στον γάμο του Γιάννη και της Νικολέττας. 

Πρώτη φορά χαίρομαι τόσο πολύ που παντρεύονται δυο άνθρωποι! 

Οπότε να άλλος ένας λόγος να χαίρομαι σήμερα.

Και χαίρομαι και για σένα, που υπάρχειςκαι είσαι στη ζωή μου.

Τι ωραία που τα φέρνει καμιά φορά η ζωή.

Το λέει εξάλλου και το χαρτί πάνω απ' το γραφείο μου:

είμαι τυχερή!

6 am

Η εξεταστική τελείωσε. Πράγμα που σημαίνει πως μπορώ να κοιμάμαι και να ξυπνάω ό,τι ώρα θέλω και χωρίς τύψεις. Και "ό,τι ώρα θέλω, χωρίς τύψεις" σημαίνει κατά πάσα πιθανότητα μετά τις 3, γιατί η ώρα που συνήθως πέφτω για ύπνο είναι γύρω στις 2.

Λοιπόν καθώς ξημέρωνε η Πέμπτη, κι ενώ ακόμα είχε πηχτό σκοτάδι, η ώρα περνούσε γρήγορα. Ήταν ήδη 3μιση. Ύστερα η ώρα πέρασε ακόμα πιο γρήγορα. Ξάπλωσα στο κρεβάτι κι άνοιξα να δω τον καιρό για αύριο -για σήμερα δηλαδή, που ήταν ήδη η ίδια μέρα με τη στιγμή που ξάπλωσα...γουατέβερ. Κι είδα πως ξημερώνει στις 6:07 κι ένιωσα πως θα 'ναι πολύ κρίμα να κοιμηθώ μισή ώρα πριν ξημερώσει, ειδικά εφόσον δε νύσταζα καθόλου.

Αλλά δε μου αρκούσε να δω να ξημερώνει και να κοιμηθώ. Δε νύσταζα αφού.
Σηκώθηκα λοιπόν απ' το κρεβάτι, έπλυνα το πρόσωπό μου, ετοίμασα πρωινό.

Άνοιξα τα παντζούρια και παρατήρησα τα πάντα να αλλάζουν χρώμα.
Στην αρχή το μόνο που φαινόταν από τις απέναντι πολυκατοικίες ήταν το φως από τους καυστήρες στα μπαλκόνια. Ύστερα από λίγο, αυτό ήταν το μόνο που δε φαινόταν.

Κάθισα στο τραπέζι που είναι κάτω απ το παράθυρο. Εννοώ κυριολεκτικά πάνω στο τραπέζι, κι έτσι ήμουν στο ίδιο επίπεδο με το περβάζι (κάτι που αν έβλεπε η μαμά μου -ή και η κυρία απ το δίπλα μπαλκόνι- θα θεωρούσε τρομερά επικίνδυνο). Εκεί, κάτω απ' το παράθυρο και μακριά απ' τον υπολογιστή, ήπια λίγη από την αυτοσχέδια μόκα μου (δε μ' αρέσει πολύ ο φραπές, όμως θέλω λίγο καφέ το πρωί, κι έτσι πίνω ένα κρύο πράγμα που έχει μέσα νεσκαφέ,κακάο,ζάχαρη και παγάκια).

Ώσπου έγινε τελείως μέρα και σκέφτηκα πως όπου να 'ναι θα πάψει η ησυχία και κάτι πρέπει να κάνω για να νιώθω πως την έχω εκμεταλλευτεί πλήρως, πριν ο κόσμος αρχίσει να πηγαίνει στις δουλειές του. Έτσι αποφάσισα να κάνω γιόγκα, αλλά για πρώτη φορά χωρίς βίντεο. Έκανα απλά ό,τι ένιωθα πως θέλω να κάνω. Κι είχε ησυχία και ένα τόσο ξεκούραστο φως.

Ύστερα έβαλα δεύτερο πρόγραμμα, ήπια το υπόλοιπο πρωινό μου ρόφημα κάτω απ' το παράθυρο κι ένιωσα ευγνωμοσύνη για τη θερμοκρασία, το φως αλλά και για το σήμα της ερτ.

Έχω καιρό να σε δω
δεν ξέρω ακόμη στ’ αλήθεια αν γιατρεύτηκα
θέλω να ’ρθω να σε βρω
χθές το βράδυ ξανά σ’ ονειρεύτηκα 

ΥΓ νόμιζα πως το τραγούδι λέει "χτες το βράδυ ξανά σ' ερωτεύτηκα". θα προτιμούσα να λέει αυτό.