chances are

Όταν δεν βρέχει ήδη, υπάρχει όμως η πιθανότητα βροχής, προτιμώ να βραχώ παρά να κουβαλήσω ομπρέλα καλού-κακού.

Κυριολεκτικά το λέω, καθώς μόλις αφαίρεσα μία ομπρέλα από την τσάντα πλάτης μου γιατί παραήταν βαριά.

Το κάνω και μεταφορικά όμως. Είναι ο default τρόπος που συμπεριφέρομαι.

Προτιμώ να βραχώ ΑΝ βρέξει, παρά να κουβαλάω βάρος καλού-κακού.

Δε συμπαθώ καθόλου το καλού-κακού. Το αντιπαθώ σαν φράση και σαν πρακτική και σαν όλα.

Αν βρέξει, θα βραχούμε.
Και ύστερα θα στεγνώσουμε.
Και δεν έγινε και τίποτα, βρε αδερφέ.
Δεν έγινε και τίποτα.

η βροχή το καλοκαίρι

Ο καιρός είναι εξαιρετικά φθινοπωρινός
κι αυτό το βρίσκω εξαιρετικά ανακουφιστικό.

Με ανακουφίζει ο αέρας,
η βροχή,
η συννεφιά
και η έλλειψη λιακάδας.

Το φθινόπωρο είναι ό,τι καλύτερο συμβαίνει στο χρόνο.
Το καλοκαίρι —αν με ρωτάς— είναι ό,τι χειρότερο.

Δεν το κάνω επίτηδες, ξέρεις.
Βρίσκω γοητευτικούς τους ανθρώπους που αγαπάνε τη βροχή
μα δε διαφημίζω την αγάπη μου γι αυτή για να περνιέμαι για γοητευτική.

Αγαπώ όλες τις εκφάνσης του νερού,
πώς θα μπορούσα να εξαιρέσω τη βροχή;

Κι απορώ κάπως με τους ανθρώπους που θέλουν ο ήλιος να καίει.
Δεν είναι το κάψιμο κάτι δυσάρεστο;
Πώς εξαιρούνε τον ήλιο;

Μικρή άλλαζα γνώμη συνέχεια για το τι θα γίνω όταν μεγαλώσω.
Ήξερα όμως πως θα γινόμουν καπνίστρια
και πως θα αγαπάω τη βροχή.

Και χαίρομαι πολύ που το τσιγάρο το έκοψα
και την βροχή την κράτησα.

Μοιαζεί με αρχή σωστών αποφάσεων.

such a lonely day

Είδα το fleabag που είναι από τα καλύτερα πράγματα που έχουν προβληθεί ποτέ.
Αρχίζω να πιστεύω πως όλοι έτσι νιώθουν στην ηλικία μας.
Δεν είμαι μόνο εγώ, δεν είναι μόνο οι φίλοι μου.
Δεν είναι επειδή κάτι πάει στραβά μ' εμάς, ούτε επειδή τους χώρισαν οι γκόμενες.
Είναι που όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο δύσκολο είναι να είσαι αισιόδοξος.
Μπορεί να το παίζω έτσι όποτε βρίσκομαι σε τέτοιες συζητήσεις,
να λέω γεμάτη σιγουριά πως
"εννοείται πως θα βρούμε κάποιον να μας ταιριάζει τέλεια,
γιατί να μην βρούμε;"
κι άλλα ακόμα πιο αισιόδοξα του στυλ
"δεν υπάρχει μόνο ένας τέλειος άνθρωπος για καθέναν μας, υπάρχουν περισσότεροι"
κι ίσως να τα πίστευα κάποτε,
ίσως και τώρα να τα πιστεύω.

Δε θεωρώ το χάπυ έντινγκ αδύνατο.
Το θεωρώ όμως όλο και πιο απίθανο.

Κι είμαστε όλο και πιο επιλεκτικές και καλά κάνουμε δηλαδή.
Δεν ξέρουμε τι θέλουμε, ξέρουμε όμως τι δε θέλουμε.

Κι είμαστε όλοι τόσο μα τόσο μόνοι.
Και σήμερα είναι μια τόσο γκρι μέρα.
Και μ' αρέσουν τόσο οι γκρι μέρες.
Θέλω απλά έναν άνθρωπο να του διηγιέμαι τις μέρες μου.
Έναν άνθρωπο να θέλω να του διηγιέμαι τις μέρες μου
και να ακούω για τις δικιές του
και να 'ναι το γκρι το πιο όμορφο χρώμα.

Και να σταματήσω πλέον να νιώθω τόσο
μα τόσο μόνη.

Φθινόπωρο

Ωραία τα γιασεμιά,
ωραία τ' αγιοκλήματα,
ωραίες κι οι πασχαλιές.

Αλλά σαν το βρεγμένο χώμα, τίποτα.

it's in the water, baby*

Λυτρωτικά πράγματα υπάρχουν πολλά
κι ίσως όλα μαζί να μην πιάνουν μία
μπροστά σε μια αναπάντεχη βροχή

 *it's in —

όταν βρέχει τον Μάη

Σήμερα είναι μια μουντή μέρα και χαίρομαι ιδιαιτέρως γι αυτό. Ο ουρανός είναι γκρι, δεν έχει ζέστη -ούτε και κρύο όμως- και βρέχει με μεταβαλλόμενη ένταση. Μία ψιχαλίζει, μία δυναμώνει, μία κοντεύει να σταματήσει τελείως.

Η βροχή είναι πανέμορφη με όλους τους τρόπους. Όταν είναι δυνατή και πέφτει σαν κουρτίνα απ' τον ουρανό: πανέμορφη στα μάτια. Πανέμορφη στ' αυτιά. Πανέμορφη και στην όσφρηση έτσι όπως λειτουργεί σαν μεγεθυντικός φακός για τις μυρωδιές. Έχει γιασεμιά στη γειτονιά μου. Τι ωραία που μυρίζουν τα βρεγμένα γιασεμιά. Μ' αρέσουν και γι άλλους λόγους τα βρεγμένα γιασεμιά. Γιατί δεν είναι πια τέλεια, δεν είναι εντελώς κομψά ούτε καν εντελώς λευκά. Είναι ταλαιπωρημένα, μούσκεμα απ' τη βροχή, μπορεί και λερωμένα. Αλλά είναι ακόμα γιασεμιά και μυρίζουν ακόμα υπέροχα και βρίσκω μια πανέμορφη αλληγορία σ' αυτό.

Χαίρομαι λοιπόν που είναι μια μέρα μουντή, δεν ήθελα άλλη λαμπερή μέρα. Δεν ήθελα ο ήλιος να καίει και σχεδόν να σ' αναγκάζει να ξυπνήσεις με κέφια, να φταις αν ξυπνήσεις κακόκεφος. Δεν ξυπνάω συνέχεια κακόκεφη αλλά νιώθω πως ο μουντός ουρανός και η βροχή μου αφήνουν περισσότερα περιθώρια να είμαι ο εαυτός μου.

Έτσι βγήκα με καλή διάθεση απ' το σπίτι, περπάτησα στη βροχή χωρίς να φορέσω καν την κουκούλα μου, μύρισα το χώμα και τα γιασεμιά κι ένιωσα τα μαλλιά και τα πόδια μου να βρέχονται, αγνόησα μία κλήση που θα μου χαλούσε την ηρεμία.

Κι είμαι ήρεμη σήμερα.
Όχι ευτυχισμένη αλλά ελεύθερη.
Θα το λύσουμε το δίλημμα πού θα πάει;
Προς το παρόν μάλλον διαλέγω ελευθερία.