the flood

Να σε φροντίζεις δε σημαίνει μόνο να σε ταΐζεις, να σε ντύνεις και να σε ξεκουράζεις όταν το χρειάζεσαι. Αυτό είναι να φροντίζεις το σώμα σου. Αυτό το κάνω -πλέον και προς το παρόν, ποτέ δεν είμαι σίγουρη μαζί μου. Να σε φροντίζεις σημαίνει να φροντίζεις και την ψυχή σου. Κι αυτό δεν το κάνω ή ίσως το κάνω λάθος. Μου βάζω κι ακούω μουσική και διαβάζω βιβλία. Αλλά αντί να διαβάσω καναν Τομ Ρόμπινς ή έστω έναν Φίλιπ Ντικ, κάθομαι και διαβάζω το βιβλίο της Κατερίνας και καμιά φορά πανικοβάλλομαι γιατί την καταλαβαίνω. 

Αλλά όχι. Δεν είμαι ούτε η Γκρέτσεν απ' το you're the worst, ούτε η Κατερίνα απ' το βιβλίο. Οι σύνθετες λέξεις ή οι απλές λέξεις με επιθετικούς προσδιορισμούς δεν είναι για μας. Δεν είναι για να τις λέμε μόνοι μας και γι αυτό δε θα τις πω. Εγώ θα κοιτιέμαι στον καθρέφτη και θα λέω "δεν είσαι καμία άλλη· είσαι εσύ και είσαι εντάξει". Ώσπου μια μέρα να ξυπνήσω και να το πιστεύω.

painkiller

Μαθαίνω πολλά τον τελευταίο καιρό. Μαθαίνω συναρτήσεις στο εξέλ που δεν ήξερα καν ότι το εξέλ καταλαβαίνει συναρτήσεις, αλλά τι νόμιζα δηλαδή; ότι I am the smart and excell is the stupid? Πλέον όταν έχει λάθος ο κώδικας το βρίσκουμε με τη μία, ενώ στην αρχή μπορεί να μας έπαιρνε και πάνω από ώρα και οι μεταπτυχιακοί που έρχονται στο εργαστήριο για να δουλέψουν εργασίες μας ρωτάνε ό,τι απορίες έχουνε κι αυτό είναι πολύ ικανοποιητικό τολμώ να πω.

Τι άλλο μαθαίνω,να δεις;
Σκέφτομαι διάφορα που θα μπορούσαν να είναι one line ηλίθια ανέκδοτα όπως πχ "- πώς λένε αυτό που βγαίνεις πάντα εσύ και καμιά δεκαριά αγόρια; - Πολυτεχνείο" αλλά δεν έχω βρει ακόμα την απάντηση στο "πώς λένε αυτό που το στενότερο παντελόνι σου σού πέφτει κι έχεις αρχίσει να φοράς αυτά απ' το γυμνάσιο;", δεν είμαι σίγουρη αν η απάντηση είναι "διπλωματική" ή απλά "ΣΚΑΤΑ ΦΑΣΗ".

Δε μ' αρέσει καθόλου αυτή η φάση, όχι απλά επειδή δεν είμαι εγώ καλά, επειδή κανένας δε μοιάζει να είναι καλά. Θυμάμαι τότε που έλεγα ότι νιώθω σα να 'χει ρίξει μια βροχή με πολύ χοντρές ψιχάλες και οι ψιχάλες ήταν άσχημα συναισθήματα και γίναμε όλοι μούσκεμα. Αλλά ρε η βροχή κάποια στιγμή στεγνώνει, εμείς ακόμα χάλια είμαστε. Και δε φταίει προφανώς ο κυριολεκτικός καιρός γιατί κυριολεκτικά στεγνοί είμαστε και σήμερα είχε έναν ήλιο ΝΑ κι ήμουν στο εργαστήριο κι έκανα παλιοεξέλ και δε με πείραζε γιατί έμπαινε ήλιος απ' το παράθυρο κι ήταν η στιγμή της μέρας που ήμουν χαρούμενη. Η στιγμή. Ενικός αριθμός. 

Στη γενική περίπτωση είναι ενικός ο αριθμός των κακών στιγμών κι όλες οι υπόλοιπες είναι πανευτυχείς, υπέροχες, απλές στιγμές, κι ίσως και τώρα να ' ναι έτσι αλλά και μόνο που δεν έχω τη διάθεση να μεταφράσω τη μέρα αισιόδοξα, ε, αυτό κάτι σημαίνει.

Στη γενική περίπτωση επίσης δε μου δημιουργούσαν θλίψη ή τσατίλα οι πρωτοχρονιές, οι πρωτοχρονιές ήταν απλά άλλη μια μέρα, αλλά τα τελευταία χρόνια σκέφτομαι "άι στο διάολο η κωλοχρονιά, να φύγει να μην ξανάρθει" και σήμερα αναρωτιόμουν αν αυτό είναι κάτι που παθαίνει ο κόσμος μεγαλώνοντας, και δε θέλω να είναι έτσι τα πράγματα γιατί εγώ ήμουν πάντα αισιόδοξο παιδί και δε γίνεται τώρα να συμβιβαστώ με την ιδέα του κάθε πέρσι και καλύτερα.

Αλλά είναι που η χρονιά πέρασε υπερβολικά γρήγορα και τίποτα δεν είχε καλή κατάληξη, κι ό,τι είχε καλή εξέλιξη κόπηκε στη μέση και τίποτα όμορφο δεν έχει ολοκληρωθεί γιατί βασικά τίποτα απολύτως όμορφο δεν υπήρξε, μόνο κάποια προσωρινά παυσίπονα και δε γίνεται δουλειά με παυσίπονα. Γίνεται δηλαδή, το διαπιστώνω κάθε μήνα, αλλά σαν την αίσθηση του να μη χρειάζεσαι πλέον παναντόλ έξτρα αναβράζον επειδή το ζόρι πέρασε, δεν έχει.

Τόσες μέρες αναρωτιέμαι τι θέλω απ' τη ζωή μου και νιώθω πως μου φταίνει όλα, γιατί τίποτα δε μ' αρέσει πια πολύ, αλλά να, ορίστε, το βρήκα: θέλω να περάσει το ζόρι και να μη θέλω πια παυσίπονα. Αυτό θέλω.

sex & hugs & rock 'n' roll

Θέλω συνέχεια να γράφω.
Αλλά αυτό που γράφω είναι κάτι research report και κάτι τέτοια, στα οποία πρέπει να αλλάζω τη στοίχιση για να μην είναι λογοτεχνική, να είναι επιστημονική, δηλαδή ίσια δεξιά κι αριστερά, κι αυτό το κουμπάκι κάθε φορά που το πατάω στο word με πονάει λίγο αλλά μετά κάνω scroll up and down και το βλέπω τι ωραίο κι ομοιόμορφο είναι και το 'χω γράψει εγώ και λέω εντάξει, χαλάλι η ξενέρωτη στοίχιση.

Δεν είμαι καλά.
Νιώθω περισσότερο κουρασμένη και περισσότερο μόνη απ' όσο αντέχω.
Κι έρχονται τα χριστούγεννα, που είναι οι μέρες που you are meant to feel good κι εγώ δε νομίζω να νιώθω καλά, δε νομίζω καν να ξεκουραστώ, ίσως ξεκουραστώ τον Μάρτιο.

Έχω αρχίσει να βλέπω τον τύπο στον ύπνο μου, τα πρώτα δύο όνειρα δε με πείραξαν, ήταν αρκετά ρεαλιστικά ή απόμακρα αν θες -γιατί κι εγώ εξάλλου ρεαλιστική κι απόμακρη προσπαθώ να είμαι- αλλά το τρίτο με ξέσκισε κι ίσως καταράστηκε ολόκληρη την Κυριακή μου. Δεν ήταν καλή Κυριακή, δεν ένιωθα όμορφα κι ανέμελα όπως νιώθω συνήθως τις Κυριακές, και το γεγονός πως τον είδα στον ύπνο μου να ξυπνάμε αγκαλιά και να με ρωτάει αν κρυώνω ίσως έπαιξε το ρόλο του. Σίγουρα έπαιξε τον ρόλο του.

Δεν είμαι ερωτευμένη, δεν τον ξέρω τόσο καλά και δεν τον έχω συνηθίσει -επειδή δε με αφήνει και καλά μου κάνει γιατί αν με άφηνε δε θα τον άφηνα εγώ.
Σήμερα ένας φίλος μού είπε πως έχω δεσμευσοφοβία και να το πάρω αλλιώς γιατί όλα τα προβλήματα είναι μες στο μυαλό μου κι έχει δίκιο στο δεύτερο σκέλος, δεν έχει δίκιο όμως στο πρώτο.

Δεν έχω δεσμευσοφοβία, απλά για να αφοσιωθώ πρέπει να μ' εντυπωσιάσεις και δεν είναι πως δε μ' εντυπωσιάζουν άνθρωποι, απλά μ' εντυπωσιάζουν οι λάθος άνθρωποι -όπως αυτός ο άκρως ερωτεύσιμος τύπος- και γι αυτό οσονούπω θα με μαζεύουν πάλι απ' τα πατώματα αλλά μπορεί και όχι. Μπορεί να καταλάβω πως τα μεγαλοποιώ τα πράγματα χωρίς λόγο, πως ο τύπος δεν είναι σημαντικός, είναι απλά όμορφος και πως δεν έχει τίποτα να μου δώσει πέρα απ' αυτά που μου 'χει δώσει ήδη και πως ανάγκη δεν τον έχω.

Πράγματι, δεν τον έχω ανάγκη, όχι αυτόν.
Έχω ανάγκη όμως κάποιον να κοιμόμαστε αγκαλιά και να με ρωτάει αν κρυώνω.
Και στον τύπο δίνω μεγαλύτερη σημασία απ' όση ίσως του αναλογεί για τον απλό λόγο πως δεν έχω τίποτα άλλο όμορφο να σκέφτομαι πέρα απ' αυτές τις λίγες ώρες που έχουμε περάσει μαζί και που ήταν πανέμορφες και απροσδόκητα τρυφερές.

Δεν ξέρω λοιπόν αν θέλω αυτόν συγκεκριμένα.
Όμως τώρα αυτός μου έτυχε.
Κι έχω ανάγκη μια γαμημένη αγκαλιά και λίγη αγάπη.

Αντ' αυτού πίνω ουίσκια κι ακούω μπλουζ και σκέφτομαι πως φάση είναι και θα περάσει και πάλι δε θα 'χω ανάγκη κανέναν, γιατί ποτέ δεν είχα, αλλά ρε φίλε δεν έχει σημασία τι χρειάζεσαι μόνο, έχει σημασία και τι θες.

Κι εγώ αυτή τη στιγμή θέλω μεν ν' ακούω μπλουζ μόνη στο σπίτι αλλά θέλω και να κοιμάμαι με τον τύπο αγκαλιά και να ξυπνάμε μαζί.

Φακ.

mommy dearest

Σήμερα έβαλα τα κλάματα περίπου 5 φόρες, τις 4 από τις οποίες ήμουν μόνη μου.Έβαλα τα κλάματα γιατί ήθελα αγκαλιά.Βασικά νομίζω πως θέλω τη μαμά μου.

Αυτόν τον καιρό δεν έχω χρόνο και κουράγιο να μιλάμε όσο θα ήθελα και νιώθω πως δεν ξέρει τίποτα απ' όσα συμβαίνουν στη ζωή μου κι οκ μπορεί να μην της τα έλεγα όλα, θα της έλεγα όμως κάποια και δε μ' αρέσει που δεν τα συζητάμε εκτενώς κάθε βράδυ στο τηλέφωνο.

Θέλω τη μαμά μου, θέλω να της μιλήσω και να με πάρει αγκαλιά και να κλαίω στην αγκαλιά της γιατί η μαμά είναι πολύ συγκινητικός άνθρωπος και οι αγκαλιές είναι πολύ συγκινητικές κι εγώ σήμερα δε νιώθω καλά και θέλω να κλαίω και θέλω τη μαμά μου.

Το καλό είναι πως την 4η φορά που με πήραν τα ζουμιά με πήρε ένας φίλος και μου είπε "έχουμε χταποδάκι και ρετσίνα, έλα" και πήγα, κι ήταν εκεί ο μικρούλης που κάνουμε παρέα και το κατάλαβε πως κάτι έχω γιατί κοιτούσα μ' αυτό το βλέμμα και με ρώτησε τι έγινε και του είπα "μπορείς να με πάρεις μια αγκαλιά;" και με πήρε, κι εντάξει μετά κάπως καλύτερα :)

Βικτώρια

1/11/15, 18:50, Κυριακή

Ακούω αυτό το τραγούδι για τη λεωφόρο και τη Βικτώρια - μου διαφεύγουν τα ρήματα.

Εντάξει ψέματα, προφανώς και θυμάμαι τι κάνει ο Βασίλης στη λεωφόρο και στη Βικτώρια. 

Αλλά εγώ δεν κάνω αυτό.

Εγώ περπάτησα τη λεωφόρο προς τη Βικτώρια και ο Βασίλης μόλις μου τραγούδησε στο αυτί πως την ψάχνει από τα 19, σε μια δεύτερη ακρόαση όμως κατάλαβα πως μιλάει για την ταυτότητά του κι όχι για κάποιο κορίτσι. Μ' έκανε όμως να σκεφτώ την αφίσα πάνω απ' το κρεβάτι όπου κοιμόμουν τα δύο τελευταία βράδια, που έγραφε πάνω "L'amour à 20 ans" και σε μια προσπάθεια κάπως να ταυτιστώ με τον Βασίλη σκέφτηκα πως κάνει μια ψύχρα απόψε που με αρρωσταίνει.

Πού είχα μείνει;

Περπατούσα, που λες, στη λεωφόρο κι έκανε μια ψύχρα, μα δε μ' αρρώστησε αυτό, 

άλλα μ' αρρώστησαν.

Φορούσα τα κομμένα μου γάντια και κάπνιζα ένα Camel κι έσερνα μια βαλίτσα και για μια στιγμή χάρηκα γιατί παρατήρησα πως περπατάω με το κεφάλι ψηλά, όπως πάντα, περπατάω με σιγουριά κι όχι με ηττοπάθεια και χάρηκα γιατί συνειδητοποίησα πως είμαι ακόμα εγώ.

Χάρηκα γιατί θυμήθηκα τα λόγια κάποιου αγαπημένου που μου είπε να προχωράω αλλά να μη χάνω κομμάτια μου στον δρόμο, να προχωράω ολόκληρη.

Μπορεί να μην περπατούσα μ' αυτό το χαρακτηριστικό μου χαμόγελο και μπορεί η λάμψη στα μάτια μου να μην ήταν η καλή λάμψη -γι αυτό κιόλας ας μην την πούμε λάμψη, ας την πούμε γυαλάδα- περπατούσα όμως ολόκληρη.

Χωρίς να θαλασσοπνίγομαι.

Κολύμπι ξέρουμε, κανείς δε θα μας πνίξει.

Και κανείς δε θα σαλτάρει.

ΥΓ το "δε θέλω" δεν μπορεί να το ακολουθήσει κανένα "γιατί;". Το "δε θέλω" είναι η απάντηση στην ερώτηση. Δε χωράει ούτε αμφισβήτηση ούτε επεξήγηση. Γι αυτό βοηθάει να το ακούς, γι αυτό βοηθάει να το λες, γι αυτό να μην το στερείτε από κανέναν, δεν του κάνετε χάρη, κακό του κάνετε.

σα νερό για ζεστή σοκολάτα*

Από μικρή της άρεσε, μες στην κουζίνα μόνη
τις ώρες να σκοτώνει
με τη μαγειρική,
και πέφτανε τα δάκρυα, θυμόταν, στη ζωή της
και έδιναν στο φαΐ της
μια γεύση μαγική.

Κύμινο, μοσχοκάρυδο και κόκκινο πιπέρι,
ποτέ δεν είχε ταίρι
ν’ αλλάξει μιαν ευχή,
να χαμηλώσεις τη φωτιά μετά την πρώτη βράση,
να γίνονταν η πλάση
ξανά απ’ την αρχή.

Ψιλοκομμένος μαϊντανός και σκόρδο μια σκελίδα,
να 'φεγγε μιαν ελπίδα
στα μάτια τα μελιά,
και προς το τέλος πρόσθεσε ένα ποτήρι λάδι,
να 'νιωθε ένα χάδι
μια μέρα στα μαλλιά.

Μια νύχτα έπιασε φωτιά μέσα στο μαγειρειό της,
που 'κανε το φευγιό της
να μοιάζει με γιορτή,
τέτοια που γύρω φύτρωσαν άσπρα του γάμου κρίνα,
ολόιδια με κείνα
που είχε ονειρευτεί.

Πόσες καρδιές που γίνανε αναλαμπή κι αθάλη,
μας κάνανε μεγάλη
κάποια μικρή στιγμή,
κι αθόρυβα διαβήκανε απ’ της ζωής την άκρη,
χωρίς ν’ αφήσει δάκρυ
σε μαγουλογραμμή.

Το άκουσα

έκλαψα

κάπνισα

έβγαλα το φακελάκι απ το τσάι μου

και συνέχισα όπως-όπως τη μέρα μου

*είμαι 1000% σίγουρη πως το τραγούδι λέει την ιστορία απ' αυτό το βιβλίο κι όταν το παρατήρησα ένιωσα πολύ τυχερή, γιατί σκέφτηκα πως δε θα το ξέρει όλος ο κόσμος, εγώ όμως το ξέρω.

κοίτα τώρα πώς τα κατάφερα πάλι. που το πήγαινα για "κλαίω χωρίς λόγο" ποστ και μου βγήκε "τι τυχερή που είμαι που ξέρω το τραγούδι". έλα χριστέ και παναγιά.

να μ' αγκαλιάζεις

Τις μέρες που δεν είναι όλα καλά, ή που όλα είναι όπως ήταν αλλά εγώ δεν είμαι πολύ καλά, δεν τις αφήνω να περνάνε έτσι.

Αυτές οι μέρες θέλουν τουλάχιστον μία καινούρια κρέμα σώματος, γιατί εμένα η αγαπημένη μου αίσθηση είναι η όσφρηση και ώρες ώρες -ή ίσως όλες τις ώρες- πιστεύω πως όλα διορθώνονται προσωρινά αν μυρίσεις κάτι όμορφο.

Θέλουν όση ήρεμη μουσική μπορείς να βρεις. Ώρες ώρες -ή ίσως όλες τις ώρες- πιστεύω πως όλα διορθώνονται με την Αμελί.

Ένα δροσερό τσάι που να 'χει και λίγο κάρδαμο είναι ό,τι πρέπει.
Ή λίγο γιασεμί.

Κι ένα βιβλίο που να μην πραγματεύεται τίποτα σοβαρό, μόνο κάτι ευχάριστο, μπουχτίσαμε πια στη σοβαρότητα, κάποιες μέρες θέλουν ελαφριά λογοτεχνία.

Και μια αγκαλιά ρε παιδιά.

Όλες οι μέρες θέλουν τουλάχιστον μία αγκαλιά -που εμένα μία μου φαίνεται πολύ λίγη, αλλά όταν ζεις μόνος σου δεν περισσεύουν οι αγκαλιές δυστυχώς και δεν μπορείς να αιφνιδιάζεις τον κόσμο στο δρόμο.

Αν στ' αλήθεια λείπει κάτι απ' τη ζωή μου είναι οι αγκαλιές.
Όχι η αγάπη, όχι κάποιος να με νοιάζεται, ούτε να νοιάζομαι εγώ για κάποιον -αυτά υπάρχουν.

Αλλά λυπάμαι τόσο πολύ τα βράδια που σκέφτομαι "σήμερα δεν αγκάλιασα κανέναν". Νομίζω κανείς δεν πρέπει να κοιμάται χωρίς να 'χει αγκαλιάσει κανέναν. Και να, σκέφτομαι, αυτή μάλλον είναι η αιτία της αϋπνίας. Άνετα κοιμόμουν απ' τις 11 αν είχα αγκαλιά για καληνύχτα. Αλλά όταν κανείς  δε σε παίρνει αγκαλιά πριν κοιμηθείς τότε για να πέσεις στο κρεβάτι πρέπει να νυστάξεις τόσο πολύ που να μην αντέχεις άλλο.

Και κάπως έτσι πάει 3 η ώρα κάθε βράδυ.

μη μου ξαναφύγεις πια

Είχα διαβάσει κάποτε αυτό για τη θεωρία της σχετικότητας που έλεγε κάτι για έναν άντρα που περνάει μια ώρα με μια όμορφη γυναίκα και ένα λεπτό με το χέρι του πάνω σε κάτι που καίει και πόσο διαφορετικά θα του φαινόταν πως κυλάει ο χρόνος κι ότι αυτό, λοιπόν, είναι η θεωρία της σχετικότητας. Το είχα κατανοήσει και τότε αλλά τώρα το καταλαβαίνω.

Καταλαβαίνω κάθε λεπτό κάθε μέρας να περνάει βασανιστικά αργά, καταλαβαίνω τη σημασία της λέξης ανυπόφορα. Και χτες σε μια τεράστια παρέα με κιθάρες παιζόταν το μη μου ξαναφύγεις πια κι αγκάλιασα την αγαπημένη και βρέθηκα ξαφνικά να κλαίω σ' ένα μπαλκόνι με θέα όλο το Βόλο κι όλο το Πήλιο. Γιατί κατάλαβα και τι σημαίνει ανυπολόγιστα σκληρός.

Νιώθω να με βαραίνουν τα βλέφαρά μου και νιώθω τα μάτια μου να μη στεγνώνουν σήμερα και νιώθω κι όλη την έκταση της υπερβολής μου και νιώθω αδύναμη να της αντισταθώ.

Γιατί όλα υπερβολικά είναι. Και τώρα θα γαμήσω το κλίμα όπως μόνο ένας άνθρωπος των θετικών επιστημών μπορεί να κάνει, γιατί σκέφτομαι τις υπερβολές σε διάγραμμα με Χ και Υ άξονες.

Κι ύστερα γίνομαι πάλι ένα απλό κορίτσι και σκέφτομαι πόσο θλιβερό είναι που τείνουν έτσι ασυμπτωτικά προς τους άξονες χωρίς ποτέ να τους αγγίζουν.

Υπερβολικά θλιβερό.

spend the night*

Σκέφτηκα κάποιον να μου κρατάει το χέρι.
Και σκέφτηκα πως αυτό ήταν κάτι που θα μπορούσα να συνηθίσω. Σκέφτηκα πως αυτό είναι κάτι που θα 'θελα να το συνηθίσω. Όχι με την έννοια του να το βαρεθώ. Απλώς να συμβαίνει συχνά. Θα μπορούσα αυτό να συμβαίνει συχνά, θα με έκανε χαρούμενη.

Είναι ωραία να σου κρατάνε τα χέρια. Σε πολλές διαφορετικές στιγμές. Όταν γελάς κι όταν κλαις κι όταν κοιμάσαι κι όταν -cut.

Είναι ωραία να σου κρατάνε τα χέρια.

Δεν ξέρω τι εντύπωση δίνω στους ανθρώπους για τις σχέσεις. Προσπαθώ πολύ να 'μαι λογική και ρεαλίστρια κι ώρες ώρες τα καταφέρνω πολύ καλά γιατί δεν είμαι χαζό κορίτσι, είμαι ένα κορίτσι που ξέρει πολύ καλά.

Αλλά δεν είμαι η βασίλισσα του πάγου.

Είμαι απλά ένα κορίτσι που θέλει να του κρατάνε το χέρι και να κοιμούνται μαζί του και να του παίρνουν τις κουβέρτες και να του γυρνάνε την πλάτη στον ύπνο τους...και να της κρατάνε το χέρι στον ύπνο τους.


*it's cold outside

γιατί είναι κάποια τραγούδια που 'χεις φωνάξει το ρεφραίν τους.
όσο πιο δυνατά μπορούσες.

ease my tears

Όταν περπατάς κι ακούς τα βήματά σου, σημαίνει πως περπατάς σ'ένα μέρος ήσυχο κι εμένα σε τέτοια μέρη μ'αρέσει να περπατάω. Κι η μέρα είναι όμορφη, είναι φωτεινή και ήσυχη και δεν έχει πολύ κρύο. Η μέρα έχει όλες τις προϋποθέσεις μια καλής μέρας, μιας μέρας για να'ναι κάποιος καλά. Κάποιος άλλος.

Για μένα είναι απλώς μια όμορφη Πέμπτη, αλλά με ψυχρή ομορφιά. Έτσι κι αλλιώς οι Πέμπτες είναι γαλάζιες, χρώμα ψυχρό. Και οι χειρότερες μελαγχολίες είναι αυτές που σε πιάνουν τις όμορφες μέρες, γιατί πέρα απ'τη μελαγχολία έχεις και την ενοχή γιατί μια τέτοια μέρα θα'πρεπε να 'σαι καλά.

Οι καλύτερες ώρες ,που λες, είναι αυτές που είναι κλειστά τα μαγαζιά. Έχει ησυχία. Δε θα μπορούσα να μένω κάπου που η αγορά πάντα θα κινείται. Γιατί όσο χρειάζομαι καμιά φορά τη σύγχιση -ή τέλος πάντων προσπαθώ να με πείσω ότι τη χρειάζομαι, γιατί αν δεν τη χρειάζομαι, τότε γιατί την έχω;- άλλο τόσο χρειάζομαι και την ηρεμία. Την αδράνεια. Την αίσθηση πως τίποτα γύρω μου δεν είναι ζωντανό. Ή πως αν κάτι είναι ζωντανό τότε το ευχαριστώ γιατί είναι διακριτικό και δε μου ενοχλεί τ'αυτιά μου.

Κι ύστερα σκέφτομαι εκείνο το γκράφιτι με έναν κιθαρίστα και μια χορεύτρια που λέει

easy my tears

tease my ears

και θυμάμαι πόσο κατά βάθος θέλω κάποιος να μου ενοχλεί τα αυτιά με τέτοιο τρόπο που να μη θέλω πια να κλαίω.

Αλλά αυτά παραείναι φανταστικά για μια ψυχρή Πέμπτη. Ίσως αύριο. Γιατί οι Παρασκευές είναι πορτοκαλί. Χρώμα ζεστό.

Σήμερα δεν είναι ωραία μέρα. Δηλαδή η μέρα μια χαρά είναι,εγώ δεν.


Δε θέλω να μείνω άλλο σ'αυτό το σπίτι,κάθε μέρα που περνάει μου φαίνεται αγγαρεία και έχω την αίσθηση πως συνεχώς γίνεται πιο καταθλιπτικό και μίζερο όσο ωραίο και να είναι. Η σκύλα σπιτονοικοκυρά βοηθάει ιδιαίτερα σ'αυτή την αίσθηση. Έτσι λοιπόν μου φαίνονται όλα μίζερα και καταθλιπτικά και σκονισμένα και βρώμικα κι απαίσια*όλα μοιάζουν με κάτι από το οποίο θέλω να φύγω(εντάξει όχι όλα :-)). Και λοιπόν μου φαίνονται όλα άξια διαφυγής και οποιαδήποτε αλλαγή μοιάζει πολύ μακρινή. Δεν είναι. Αλλά εμένα έτσι μου μοιάζει.Νομίζω πως το Σαββατοκύριακο είναι πολύ μακριά και πως είμαι ήδη κουρασμένη,πόσο μάλλον αφού δω τα 25 σπίτια που κύκλωσα στην εφημερίδα. Είμαι ήδη κουρασμένη για να το κάνω. Κι όταν το διαλέξω,η μετακόμιση μου φαίνεται πολύ μακρινή και δύσκολη -παρά τον φίλο με το φορτηγάκι που είπε πως είναι στη διάθεσή μου κι έχει και κούτες για τα πράγματά μου.


Σήμερα δηλαδή είμαι απαισιόδοξη και καθόλου καλή παρέα.Και συγγνώμη γι'αυτό,είναι κρίμα δε μου έκανες τίποτα για να σε κοιτάω μ'αυτό το απογοητευμένο και θλιβερό ύφος.Λες και ανυπομονούσα να φύγεις και να μείνω μόνη μου. Στην πραγματικότητα δεν ήταν έτσι,ήθελα να μείνεις και να μην είμαι μόνη μου αλλά επειδή έπρεπε να φύγεις,ε,μάλλον έπεισα τον εαυτό μου ότι ήθελα κιόλας μπας κι ευχαριστηθώ τον καφέ χωρίς εσένα.

Θεέ μου,τι άνοστος καφές ήταν αυτός.