Blood Shot Adult Commitment

Εδώ και κάποιο καιρό νιώθω τριαντάρα - χωρίς να είμαι ακόμα.
Και μ' αρέσει.

Νιώθω πως είναι μια μαγική ηλικία
Είμαι αρκετά νέα για να περνάω το σαββατόβραδό μου σ' ένα πεζούλι πίνοντας αλκοόλ
χωρίς να συνιστώ περίεργο θέμα.
Είμαι αρκετά μεγάλη για να μην εξαρτώμαι από κανέναν.

Είμαι αρκετά μεγάλη για να κάνω το δικό μου.
Όχι από καπρίτσιο·
επειδή το να κάνω αυτό που πρέπει
κι αυτό που περιμένει κανείς από μένα
δεν είναι κάτι που με αφορά.

Νιώθω πιο ελεύθερη από ποτέ,
πιο όμορφη από ποτέ,
πιο χαρούμενη από ... καιρό.

Θυμάμαι τον Ιάσονα να μου λέει πως το αγαπημένο του πράγμα σε μένα
είναι το πόσο αγαπώ τους φίλους μου.

Η σύνθεση των φίλων μου έχει αλλάξει
μετά τον γνωστό διασκεδασμό στο τέλος των σπουδών.

Τώρα έχω φίλες.
Και είναι υπέροχες.
Σχεδόν στεναχωριέμαι για όσους δεν ξέρουν τις φίλες μου.

Η Θεσσαλονίκη είναι μαγική την άνοιξη.
Η άνοιξη είναι μαγική παντού.
Και εκεί γύρω στα τριάντα, είναι μια μαγική ηλικία.

Old enough to pay
Young enough to kick around

η ευφορία του κουδουνίσματος

Δεν είναι θλιβερό που μας παρέχει προσωρινή ευτυχία ένα κουδούνισμα;
Ένα μήνυμα στο βάιμπερ.
Ένα ματς στο τίντερ.
Γκλιν-γκλον η λήψη τόρρεντ ολοκληρώθηκε.

Ξέρεις τι μου λείπει;

Ο ήχος από ποτήρια που τσουγκρίζουν.
Ο άγνωστος που θα σε σπρώξει —κάτα λάθος ή επίτηδες—
θα γνωριστείτε και θα πιείτε σφηνάκια.
Ίσως κοιμηθείτε και ξυπνήσετε μαζί —ίσως και όχι.

Μου λείπει να πηγαίνω στον dj και να ρωτάω
"πώς λέγεται αυτό το κομμάτι"
γιατί και το shazam είναι παρεμβολή στις ανθρώπινες σχέσεις.

Ανυπομονώ να κατέβω τα σκαλάκια στο στέκι μου
να αγκαλιαστώ σφιχτά με τη σερβιτόρα
και να μου βάλει ένα Tullamore σκέτο χωρίς να ρωτήσει τίποτα.

The saddest thing that I've ever seen*

Ζούμε στα μπαλκόνια μας.
Στα σπίτια μας ζούσαμε και πριν,
μα τώρα ζούμε και στα μπαλκόνια μας.

Έχω καινούριο μπαλκόνι, μου αρέσει εκεί που κοιτάει.
Η αυλή του σχολείου είναι άδεια
αλλά δεν ξέρω αν ευθύνεται η καραντίνα
ή αν κάτι άλλο το είχε οδηγήσει στην εγκατάλειψη νωρίτερα.

Ο κατηφορικός κεντρικός που περνάει στα δεξιά μου
οδηγεί το νερό της βροχής μακριά
και αυτό το βρίσκω κάπως ανακουφιστικό,
όπως κάθε νερό που κυλάει.
Είναι μια αστική εκδοχή από κάποιο ποτάμι.

Στέκομαι όρθια ακουμπώντας στην κάσα της μπαλκονόπορτας,
μυρίζω τον ζεστό γαλλικό μου,
κι αναζητώ ανθρώπους στα απέναντι μπαλκόνια.

Ένα μεγάλο δέντρο κρύβει τους δύο μεσαίους ορόφους
της απέναντι πολυκατοικίας.
Ίσως παλιά να το θεωρούσαν προστασία της ιδιωτικότητάς τους
κι ίσως τώρα να το θεωρούν έναν έξτρα τοίχο
που συμβάλλει κι αυτό στην απομόνωση.
Ίσως και όχι.
Πώς να σε ενοχλεί ένα δέντρο;

Δεν υπάρχει πια απέναντι τραπέζι·
παραδίπλα σκαμπό·
ο όμορφος ντιτζέυ·
και ο παιχνιδιάρης μπάρμαν.
Υπάρχει μόνο το απέναντι μπαλκόνι·
άνθρωποι που καπνίζουν έξω από την κουζίνα·
άνθρωποι που πίνουν έξω από το σαλόνι.

Κι ίσως μια μέρα να δω κάποιον να βγάζει βόλτα ένα μπαλόνι.

* Editors - Smokers outside the hospital doors