girl like you*

Σήμερα άκουσα Rammstein στο τέρμα το τελευταίο δεκάλεπτο της δουλειάς.
Νομίζω δεν υπάρχει άλλος τρόπος να ακούς Rammstein.

Το συγκεκριμένο τραγούδι το είχα συνδυάσει με τον πρώτο καιρό που ήμουν μαζί με εκείνον.
Σήμερα δεν επικρατούσε η σκέψη του στο μυαλό μου,
ήταν απλώς ένα τραγούδι που μου αρέσει πολύ
και θέλω να το ακούω δυνατά.

Δε θέλω να κάνω σαν καμιά ετοιμοθάνατη γριά που αναπολεί τους έρωτές της
μα καμιά φορά τους σκέφτομαι
και πόσο πολύ τους αγάπησα
για πόσο λίγο
και στεναχωριέμαι.

Θέλω όλοι τους να είναι καλά
όσο πιο χαρούμενοι γίνεται
με κορίτσια που δε θα σταματήσουν να τους αγαπούν
και κορίτσια που δε θα σταματήσουν να αγαπούν.

Χαίρομαι που αγαπάω το παρελθόν μου.
Αγαπάω ολόκληρο το παρελθόν μου
άλλους πιο λίγο κι άλλους πιο πολύ.
Σε κάποιους ίσως να έλεγα και πάλι "ναι".

Όταν γνωρίζω κάποιον για πρώτη φορά,
δεν υπάρχει τίποτα που να μου κάνει χειρότερη εντύπωση,
απ' το να μιλάει υποτιμητικά για κάποια πρώην του.

Όσοι το κάνουν, πάντα προσδίδουν όλη την ευθύνη της αποτυχίας της σχέσης
στην κοπέλα.
Και το θέμα δεν είναι σεξιστικό, θα διαφωνούσα εξίσου με μία γυναίκα γι αυτό.
Κι ούτε εγώ αγαπώ τους πρώην μου επειδή δεν τους φέρθηκα καλά.

Ήμουν η καλύτερη γκόμενα.
Ήμουν η χειρότερη γκόμενα.
Η πιο τρυφερή.
Η πιο νευρική.
Η πιο ερωτική.
Η πιο αδιάφορη.

Κάτι πήγε στραβά.

Πάντα κάτι θα πηγαίνει στραβά.

Αυτό συνηθίζω να λέω σε όσες φίλες μου χωρίζουν και στεναχωριούνται.
Αν θες να μείνεις με κάποιον για πάντα,
θα πρέπει να χωρίσεις όλους τους προηγούμενους.
Αν μείνεις με κάποιον για πάντα, θα είναι ο μόνος που δε χώρισες.

Κι είναι στενάχωρο μα είναι κι αισιόδοξο.

* απαραίτητο αφιέρωμα στη δεκατία του 2000

Starry eyed
Clarified
Over lied
Never had a girl like you

no clue

Είναι τρομακτικό το πόσα δεν ξέρουμε για τους άλλους.
Οι άνθρωποι σχετίζονται, με τον απλούστερο μέχρι τον πιο σύνθετο τρόπο, ανταλλάζουν μέρες από τις ζωές τους για να αλληλεπιδράσουν με κάποιον, για ν' ανταλλάξουν απόψεις και πληροφορίες και φιλιά κι όταν σταματάει αυτή η αλληλεπίδραση, όταν χάνεις τον άλλον από το οπτικό σου πεδίο -ναι, τόσο κυριολεκτικά- δεν έχεις ιδέα τι συμβαίνει στη ζωή του.

Μπορεί να δουλεύεις και να 'ρθει κάποιος να σου κάνει παρέα, κάποιος που έχετε ανταλλάξει 2-3 μέρες από τις ζωές σας ο ένας για τον άλλον, κάποιος που έχετε ανταλλάξει 2-3 αξιόλογα πράγματα και ιδέες και διάφορα. Και σου κάνει παρέα και πίνει ένα ποτό, καπνίζει τέσσερα τσιγάρα και φεύγει. Και σ' έχει αφήσει να δουλεύεις και το μυαλό του πάει μέχρι εκεί. Ότι θα δουλέψεις, θα σχολάσεις, θα πας σπίτι, θα κοιμηθείς. Δεν έχει ιδέα.

closer

Και γύρισα σπίτι
κι έβαλα τη μουσική μου
κι έβγαλα τα τακούνια μου
κι ήμουν τόσο χαρούμενη
γιατί είχα γελάσει τόσο πολύ με τους φίλους μου
που με είχε πονέσει το στόμα και οι κοιλιακοί και όλα
και τους αγαπώ τόσο βαθιά
και νιώθω τυχερή, όπως πάντα ένιωθα για τους ανθρώπους μου
και δεν είναι ότι θέλω να μειώσω ή να εκμηδενίσω την ύπαρξή σου
χαίρομαι όμως επειδή είχα δίκιο: δε σε χρειάζομαι
δε θέλω να μου γεμίσεις τα κενά
γιατί δεν έχω
και γιατί και να είχα
δε θα μπορούσες

είμαι πλήρης, που λες, χωρίς εσένα
μ' αρέσεις όμως
και ξέρω πως δεν είσαι παντός καιρού
κι ούτε εγώ είμαι
μ' αρέσεις όμως
ό,τι καιρό και να 'χει

ε, αλλά όχι και συνέχεια.

μ' αρέσεις όμως.
και μ' αρέσουν οι αγκαλιές
και τα μάτια σου
και να κοιμάμαι και να με ξυπνάς
κι ύστερα να κάνω καιρό να σε δω, γιατί αλλιώς δε θα είχε πλάκα
γιατί αλλιώς θα ήταν κάτι που δεν θέλω
ενώ έτσι θέλω
σε θέλω

με προβληματίζει που σε βλέπω στον ύπνο μου
έτσι όπως σε βλέπω
αλλά δε δίνω πολλή σημασία
γιατί ξέρω πως έχω fucked up υποσυνείδητο
κι ας επιμένεις εσύ πως δεν είμαι fucked up
εγώ είμαι
κι εσύ είσαι
κι όλοι είμαστε.

και ξέρω πως δεν είμαστε φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον,
not even close.
Πιστεύω όμως πως ίσως να είμαστε φτιαγμένοι
για να είμαι αυτή τη στιγμή στη ζωή σου
κι εσύ στη δική μου.
Για μια αγκαλιά
κι έναν ύπνο
κι ένα ξύπνημα,
για κάποια τσίπουρα
και κάποια ουίσκια
και για πολλά
πολλά φιλιά.

σε μένα έρχεσαι μην ξέροντας γιατί

— γιατί εμένα;
— γιατί είσαι ο τελευταίος άνθρωπος που κοιμήθηκα αγκαλιά.
— με συγκίνησες που μου είπες ευχαριστώ.
— με συγκίνησες που με πήρες αγκαλιά.

 ~

— τι θέλεις από μένα;
— δε νιώθω καλά να λέω στους ανθρώπους τι θέλω απ' αυτούς.

~

— νομίζω πως το πρόβλημα που έχουν οι περισσότεροι μαζί μου, είναι πως δεν μπορούν να διαχειριστούν όλη αυτή την ειλικρίνεια.
— μου 'χει κοστίσει συχνά η ειλικρίνεια. Καμιά φορά δεν κάνει να λες αυτό που σκέφτεσαι.
— δεν κάνει όταν δεν προσφέρει τίποτα. Όταν προσφέρει κάτι, ακόμα και δυσάρεστο, τότε κάνει· έως και επιβάλλεται.

~

— αναγνωρίζω πως είσαι ερωτεύσιμος· δεν είμαι ερωτευμένη μαζί σου, μη φοβάσαι.

~

— γιατί έβαλες τα κλάματα πριν;
— αφού ξέρεις.
— είπα μήπως ήταν απ' τη χαρά.
— δεν ήταν, όχι.
[αγκαλιά]
[ύπνος]

~

fourth time's a charm

Το σκουλήκι ήταν ο πρώτος άνθρωπος που συνάντησα τυχαία στον Βόλο για το 2016.
Γύρω στα 100 μέτρα απ την εξώπορτα του σπιτιού μου.

Άρχισα να σκέφτομαι πως αν δεν άλλαζα τσάντα πριν βγω, αν δε μου πιανε την κουβέντα ο κύριος που μένει στο ισόγειο, αν δε σταματούσα να πω καλή χρονιά στα παιδιά στην πιτσαρία, αν δεν έκανα ένα από όλα αυτά, τότε δε θα συναντούσα το σκουλήκι.

Η Α. μου είπε πως αυτά είναι ωραία να τα σκεφτόμαστε
μόνο για να λέμε πόσο κουλ είναι η ζωή.
Έχει δίκιο.
Η ζωή είναι συναρπαστική, ο τύπος δεν είναι.
Ο τύπος είναι απλά όμορφος κι εγώ δεν είμαι τόσο χαζή.
Δε θα κολλούσα ποτέ με κάποιον επειδή είναι απλά όμορφος.
Δεν αρκεί.
Όχι απλά δεν αρκεί, δεν είναι και αναγκαία συνθήκη.

Κι αφού είπα όλα αυτά να πω κι αυτό:

Σκουλήκι θα σε σκέφτομαι κάθε τέταρτη φορά.

Αλλά ποιος ξέρει; Μπορεί και όχι.

sex & hugs & rock 'n' roll

Θέλω συνέχεια να γράφω.
Αλλά αυτό που γράφω είναι κάτι research report και κάτι τέτοια, στα οποία πρέπει να αλλάζω τη στοίχιση για να μην είναι λογοτεχνική, να είναι επιστημονική, δηλαδή ίσια δεξιά κι αριστερά, κι αυτό το κουμπάκι κάθε φορά που το πατάω στο word με πονάει λίγο αλλά μετά κάνω scroll up and down και το βλέπω τι ωραίο κι ομοιόμορφο είναι και το 'χω γράψει εγώ και λέω εντάξει, χαλάλι η ξενέρωτη στοίχιση.

Δεν είμαι καλά.
Νιώθω περισσότερο κουρασμένη και περισσότερο μόνη απ' όσο αντέχω.
Κι έρχονται τα χριστούγεννα, που είναι οι μέρες που you are meant to feel good κι εγώ δε νομίζω να νιώθω καλά, δε νομίζω καν να ξεκουραστώ, ίσως ξεκουραστώ τον Μάρτιο.

Έχω αρχίσει να βλέπω τον τύπο στον ύπνο μου, τα πρώτα δύο όνειρα δε με πείραξαν, ήταν αρκετά ρεαλιστικά ή απόμακρα αν θες -γιατί κι εγώ εξάλλου ρεαλιστική κι απόμακρη προσπαθώ να είμαι- αλλά το τρίτο με ξέσκισε κι ίσως καταράστηκε ολόκληρη την Κυριακή μου. Δεν ήταν καλή Κυριακή, δεν ένιωθα όμορφα κι ανέμελα όπως νιώθω συνήθως τις Κυριακές, και το γεγονός πως τον είδα στον ύπνο μου να ξυπνάμε αγκαλιά και να με ρωτάει αν κρυώνω ίσως έπαιξε το ρόλο του. Σίγουρα έπαιξε τον ρόλο του.

Δεν είμαι ερωτευμένη, δεν τον ξέρω τόσο καλά και δεν τον έχω συνηθίσει -επειδή δε με αφήνει και καλά μου κάνει γιατί αν με άφηνε δε θα τον άφηνα εγώ.
Σήμερα ένας φίλος μού είπε πως έχω δεσμευσοφοβία και να το πάρω αλλιώς γιατί όλα τα προβλήματα είναι μες στο μυαλό μου κι έχει δίκιο στο δεύτερο σκέλος, δεν έχει δίκιο όμως στο πρώτο.

Δεν έχω δεσμευσοφοβία, απλά για να αφοσιωθώ πρέπει να μ' εντυπωσιάσεις και δεν είναι πως δε μ' εντυπωσιάζουν άνθρωποι, απλά μ' εντυπωσιάζουν οι λάθος άνθρωποι -όπως αυτός ο άκρως ερωτεύσιμος τύπος- και γι αυτό οσονούπω θα με μαζεύουν πάλι απ' τα πατώματα αλλά μπορεί και όχι. Μπορεί να καταλάβω πως τα μεγαλοποιώ τα πράγματα χωρίς λόγο, πως ο τύπος δεν είναι σημαντικός, είναι απλά όμορφος και πως δεν έχει τίποτα να μου δώσει πέρα απ' αυτά που μου 'χει δώσει ήδη και πως ανάγκη δεν τον έχω.

Πράγματι, δεν τον έχω ανάγκη, όχι αυτόν.
Έχω ανάγκη όμως κάποιον να κοιμόμαστε αγκαλιά και να με ρωτάει αν κρυώνω.
Και στον τύπο δίνω μεγαλύτερη σημασία απ' όση ίσως του αναλογεί για τον απλό λόγο πως δεν έχω τίποτα άλλο όμορφο να σκέφτομαι πέρα απ' αυτές τις λίγες ώρες που έχουμε περάσει μαζί και που ήταν πανέμορφες και απροσδόκητα τρυφερές.

Δεν ξέρω λοιπόν αν θέλω αυτόν συγκεκριμένα.
Όμως τώρα αυτός μου έτυχε.
Κι έχω ανάγκη μια γαμημένη αγκαλιά και λίγη αγάπη.

Αντ' αυτού πίνω ουίσκια κι ακούω μπλουζ και σκέφτομαι πως φάση είναι και θα περάσει και πάλι δε θα 'χω ανάγκη κανέναν, γιατί ποτέ δεν είχα, αλλά ρε φίλε δεν έχει σημασία τι χρειάζεσαι μόνο, έχει σημασία και τι θες.

Κι εγώ αυτή τη στιγμή θέλω μεν ν' ακούω μπλουζ μόνη στο σπίτι αλλά θέλω και να κοιμάμαι με τον τύπο αγκαλιά και να ξυπνάμε μαζί.

Φακ.

the girl was dangerous

- Πρόσεχε μη σ' ερωτευτεί.
- Μπα, τα καλά παιδιά μ' ερωτεύονται.
- Δεν είναι καλός;
- Δεν είναι παιδί.

people are*

Που λέτε, αυτό το τραγούδι που μου το έμαθε αυτή η τυπάρα έχει τη στιχάρα "δε ζω αλλά περνάω καλά". Το εκστατικά δηλαδή, χωρίς το ευτυχισμένα. Αυτό.

*strange? awesome? why not both? :)

εκστατικά σκέτο

Έπαθα πάλι αυτό που θες να γράψεις και δεν μπορείς εκείνη την ώρα και το ξεχνάς και μετά κάπως το ξαναθυμάσαι αλλά όχι απολύτως. Αλλά δε χρειάζεται και απολύτως. Μπορούμε και με σκόρπιες λέξεις.

Χμ, άκυρο, προσπάθησα με σκόρπιες λέξεις αλλά δε μου βγαίνει, είμαι περιγραφικός τύπος αφού, το λοιπόν θα περιγράψω.

Ένα τέλειο μπαράκι, που είναι να απορείς πώς δεν το 'χουμε βαρεθεί τόσα χρόνια. Να περνάνε οι μέρες και να είμαστε κάθε βράδυ εκεί και να λέμε "ε όχι κι απόψε" και να πηγαίνουμε αλλού και να περνάει λίγο η ώρα κι ύστερα να λέμε "δεν πάμε εκεί;" και να μπαίνουμε μέσα και να βγάζουμε τα μπουφάν μας, να πιάνουμε το κομμάτι της μπάρας που μας αναλογεί, να στρίβουμε το πρώτο τσιγάρο και να λέμε "ουφ. σαν στο σπίτι μας".

Στο σπίτι μας που λες συμβαίνουν διάφορα ωραία πράγματα. Μα τι ωραία πράγματα.
Στο σπίτι σου καμιά φορά μπορεί να πετύχεις κάποιον παλιό γνωστό που ίσως όταν τον γνώρισες να σκέφτηκες "ΘΕΕ ΜΟΥ πόσο όμορφος" αλλά ποτέ να μη σου απασχόλησε ξανά το μυαλό (εκτός ίσως από κείνη τη μέρα που τον είδες στο δρόμο για τη βιβλιοθήκη, ίσως τότε -σίγουρα τότε- ήταν η πρώτη φορά που σκέφτηκες "how you doin' " και ήξερες πως το σκέφτηκε κι αυτός). Και μπορεί να έχεις τόσο καιρό να δεις έναν γνωστό σου, που μεταξύ διαδοχικών συναντήσεων να ήσασταν και οι δύο εντελώς άλλοι άνθρωποι και εννοώ ΕΝΤΕΛΩΣ.

Και μπορεί οι άνθρωποι που ήσασταν πριν να χαιρετιόντουσαν απλά στον δρόμο ή να κάνανε κάποτε μια τράκα τσιγάρο. Αλλά τώρα απολαμβάνουν ο ένας την παρέα του άλλου, χαιρετιούνται πάλι στον δρόμο αλλά πολύ πιο ένοχα από πριν, κι ο ένας απ' τους δύο έχει κόψει το κάπνισμα - ή έτσι λέει, γιατί τράκες σου κάνει. Αλλά καλά να πάθεις, γιατί θυμάσαι εκείνη τη μέρα σ' εκείνο το άλλο μπαράκι; Δεν ήταν καν τα χαρτάκια που ήθελες αλλά του τα πήρες γιατί δεν είχες άλλα. Σοβαρά τώρα, γιατί θυμάσαι τόσες λεπτομέρειες; Όλα αυτά ήταν τελείως ανούσια μέχρι να κάτσουμε να τα σκεφτούμε, ποιος να το 'λεγε πόσες πληροφορίες κρατάει ένα μυαλό και για πόσο καιρό. Χα και τώρα θυμήθηκα εκείνη τη συζήτηση για την τρομερή μου μνήμη, οπότε ορίστε, δε θα 'πρεπε κανείς να εκπλήσσεται που τα θυμάμαι όλα αυτά.

Ναι και που λες, ουισκάκια και τζαζ και ροκ και βλέμματα τρομερά ένοχα, χωρίς λόγο -ακόμα- και χαμόγελα τρομερά ένοχα και οι αποστάσεις να περιγράφονται από γνησίως φθίνουσες συναρτήσεις και να σκέφτεσαι όλο και λιγότερο τα μαθηματικά και πολύ περισσότερο τη χημεία και εκείνη τη μέρα στη βιβλιοθήκη, κι έπειτα να συμφωνείτε πως ναι, για όλα φταίει εκείνη η μέρα στη βιβλιοθήκη. Γιατί ήταν η μέρα που καταλάβαμε πως είμαστε τελείως διαφορετικοί άνθρωποι απ' όταν γνωριστήκαμε -όχι πως όταν γνωριστήκαμε ήμασταν κακοί άνθρωποι, αλλά τι να εξηγώ τώρα.

Και που λες, οι μέρες και οι ώρες περνάνε, πολύ λιγότερο ρομαντικά απ' όσο περιγράφω, μην επαναλαμβανόμαστε, και μπορούν κάλλιστα να περιγραφούν απ' το λογοπαίγνιο του από κάτω ποστ. Όμως αυτό ακριβώς θέλω να πω. Πως ίσως πρέπει να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε πως θα γίνουμε πρωταγωνίστριες σε ταινίες. Ή μάλλον όχι. Αυτό ας το πιστεύουμε. Αλλά μπορούμε να σταματήσουμε να πιστεύουμε πως πρέπει όλα να είναι κινηματογραφικά ή λογοτεχνικά. Γιατί εγώ ας πούμε αυτή τη στιγμή δεν περνάω μέρες εκστατικά ευτυχισμένες. Περνάω όμως μέρες εκστατικές. Κι αυτό με κάνει ευτυχισμένη. Κι αυτό αρκεί.

τα όνειρα της Κυριακής

Μ' αρέσουν πολύ οι Κυριακές, μπορεί να είναι και η αγαπημένη μου μέρα. Αν το έλεγα αυτό στον εαυτό μου όταν πήγαινα σχολείο θα αδυνατούσε να καταλάβει. Δε θα μπω όμως στη διαδικασία να συγκρίνω τις Κυριακές μου, μού αρκεί που μου αρέσουν οι Κυριακές.

Είναι 22 Νοεμβρίου κι εγώ κάθομαι με ανοιχτό το παράθυρο, με λούζει ο ήλιος, πίνω καφέ, ακούω ραδιόφωνο και καμιά φορά κλείνω για λίγα δευτερόλεπτα τα μάτια και σκέφτομαι στιγμές από τις μέρες που πέρασαν και δαγκώνω τα χείλια μου. Ύστερα πίνω άλλη μία γουλιά καφέ και χαμογελάω κοιτώντας το πάτωμα λες και πρέπει να αποφύγω κάποιο αδιάκριτο βλέμμα κι είμαι σχεδόν σίγουρη πως κοκκινίζω.

Όμως σ' αυτό το σημείο να διευκρινίσω κάτι: σχεδόν τίποτα δεν είναι τόσο ρομαντικό όσο το περιγράφω. Γιατί αυτό είναι το ταλέντο μου: να περιγράφω όμορφα τους ανθρώπους και τις καταστάσεις. Και δεν πειράζει. Δεν παραπλανώ τον εαυτό μου, ο εαυτός μου ξέρει πολύ καλά πώς έχουν τα πράγματα και τολμά να πει πως αυτή τη στιγμή είναι πολύ χαρούμενος και πως για τις επόμενες στιγμές δεν έχει και πολλή σημασία γιατί δεν μπορεί να ξεχάσει κι αυτό τον άτιμο στίχο του άτιμου του Λειβαδίτη που λέει πως πάντα προτίμησε να καταστραφεί παρά να φύγει ανειδοποίητος, γιατί ξέρετε κάτι; Καταστροφές αντέχω. Δεν αντέχω όμως να αναρωτιέμαι και να μη μαθαίνω.

Λοιπόν, το θέμα είναι, πως δεν είναι μια Κυριακή ρομαντική, και πως Κυριακή ρομαντική δε θυμάμαι κι εγώ από πότε έχω να ζήσω. Είναι όμως μια Κυριακή όμορφη, και Κυριακή άσχημη δε θυμάμαι από πότε έχω να ζήσω. Μ' αρέσει η καθημερινότητα και τα σαββατοκύριακά μου. Κι ίσως όλα αυτά να τα γράφω εδώ για να μην τα γράψω κάπου αλλού, κάπου όπου μπαίνει και παραλήπτης. Ίσως κάποια στιγμή, αλλά όχι ακόμα. Αν λοιπόν δεν είχα βάλει στον εαυτό μου όρια και χρονοδιάγραμμα, θα έγραφα μάλλον κάτι τέτοιο ωραίο.

Κι ύστερα εκείνος θα μου 'λεγε ότι είμαι γαμάτη, γιατί απ' ό,τι κατάλαβα αυτό λέει κάθε φορά που ανοίγω το στόμα μου και μιλάω, εγώ θα του 'λεγα "το ξέρω" και εκείνος θα γελούσε. Μετά ίσως πίναμε ένα ουίσκυ ακόμα, και πιο μετά ποιος ξέρει. 

drop dead beautiful

- Σου έχουν πει ποτέ όχι;
- Όχι.

Έχω κι άλλους καθόλου φανταστικούς διαλόγους αλλά αυτολογοκρίνομαι.


Πάντως να ένα πλήρως περιγραφικό τραγουδάκι

ΥΓ πριν από όχι πολυ καιρό, το τραγούδι της Duffy που περιέγραφε την κατάστασή μου ήταν το stepping stone. θεέ μου, τι ευχάριστη αλλαγή!