Lullaby*

Eίχα βγει με φίλες από το σχολείο.
Φουλ κυριλέ μαγαζί.
Φορούσα φόρμες.
Ήπια Sailor Jerry.
8 ευρώ.

Έφυγα.
Δε φύγαμε όλες· εγώ έφυγα.
Διασχίζω την Αριστοτέλους μέσω Ερμού.
Ένας τύπος διασχίζει την Ερμού μέσω Αριστοτέλους.
Φοράει μπασκετικό σορτς, κοντομάνικο, κι έχει τσάντα πλάτης.
Σταματήσαμε και οι δύο για να περάσει ο άλλος.
Χαμογελάσαμε.
Συνεχίσαμε.
Σκέφτηκα "αλληλεγγύη μεταξύ Σαλονικιών που βγήκαν έξω με φόρμες Σάββατο βράδυ".


Πάω στο στέκι μου.
Το Sailor Jerry έχει τελειώσει.
Captain Morgan τότε. Με δύο παγάκια.
Κερασμένο, γιατί έτσι.
Γιατί "είμαι δικό τους παιδί".
Όπως είπε κι η Πέννυ "κάπως έπρεπε να ισορροπήσει το βράδυ".

Το στέκι μου έπαιζε Cure και μετά Madrugada και μετά θυμάμαι το
don't you forget about me.

Τα λεωφορεία —όπως και τα σουτιέν—
δε μου αρέσει να τα χρησιμοποιώ όταν δεν είναι ανάγκη.
Ανάγκη δεν ήταν, κι έτσι περπάτησα όπως κάνω σχεδόν πάντα.
Δε φοβάμαι πολλά πράγματα και η άδεια πόλη τη νύχτα δεν είναι ένα από αυτά.
Ωστόσο αναγνωρίζω πως το βράδυ είναι πιο επικίνδυνο από τη μέρα
κι έτσι δεν έβαλα μουσική στον δρόμο.
Δεν πειράζει, σκέφτηκα, θα ακούσω Madrugada στο σπίτι.
Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να ακούσω κάτι τριζόνια έξω από τη ΔΕΘ
κι αυτό μου άρεσε.

Όταν έφτασα σπίτι η fitness εφαρμογή μου —ναι, έχω τέτοιο πράγμα—
με ενημέρωσε πως έκανα 3974 βήματα σήμερα
κι εγώ για σήμερα δεν έχω ξυπνήσει ακόμα.
Απλώς είναι μετά τις δώδεκα.
Σκέφτηκα πόσα χρόνια έχει ν' αλλάξει η μέρα στις δώδεκα.
Πόσα χρόνια έχει ν' αλλάξει ο χρόνος τον Ιανουάριο.
Και πόσες άλλες τέτοιες συμβάσεις δε μας ταιριάζουν καθόλου.

Ύστερα έβαλα Madrugada κι έφτιαξα ωραίες εικόνες στο μυαλό μου
χωρίς να τις περιβάλλω με δυσοίωνες υποθέσεις και σενάρια,
πράγμα σπάνιο.

Ελπίζω σήμερα να μη δω εφιάλτη.
Ύστερα σκέφτηκα πόσο καιρό έχω να δω καλό όνειρο
και πως αν είναι τα όνειρά μου να μείνουν ως έχουν
τότε καλύτερα να μη βλέπω καθόλου όνειρα.
Το κλίμα της Θεσσαλονίκης δεν εγγυάται εύκολο ξύπνημα
και το μυαλό μου τα κάνει όλα χειρότερα.

Την ημέρα κάπως τα καταφέρνω·
όχι επειδή μου αρέσει ο ήλιος.
Το φεγγάρι μου αρέσει περισσότερο.
Αλλά —όσο παράδοξο κι αν ίσως φαίνεται—
είναι τόσο πιο εύκολο να κρυφτείς τη μέρα.
In plain sight που λένε.

Ας μη δω καθόλου όνειρα.

*προβλέψιμο αλλά κατάλληλο

I wanted love to come and swallow everything*

Είναι τόσο καλοκαίρι που ανοίξαμε το κλιματιστικό.
Τόσο καλοκαίρι που τίποτα δεν μου αρέσει περισσότερο από τον ύπνο.
Περίπου.

Όλα καίνε και ιδρώνουν και λούζονται με φως
αλλά εγώ δε νιώθω ζεστασιά
νιώθω πως για να μου ταίριαζε το σκηνικό θα 'πρεπε όλα να είναι δροσερά
και γκρίζα
και να λούζονται με βροχή ή έστω να τα χτυπάει κάποιος κρύος αέρας.

Το φως με κουράζει και θυμάμαι πάλι εκείνη την τύπισσα να λέει
πως ο ήλιος ήταν ασυνήθιστα δυνατός
και πως δεν υπήρχε πουθενά μέρος να κρυφτείς.

Το καλό με αυτή την πόλη είναι πως έχεις μέρη να κρυφτείς.
Ξέρω, λένε πως είναι ένα χωριό κι όντως έχω πετύχει γνωστούς σ' αναπάντεχα μέρη.
Βασικά όμως είναι πόλη που προσφέρει κρυψώνες
και σκιερά μέρη μέσα στον καύσωνα
και σκοτεινά μπαράκια με ωραία κίτρινη τεκίλα — όχι Cuervo, αυτό είναι το μυστικό.

Ένα σκοτεινό μπαράκι με φράση για όνομα.
Με μπάρα μπροστά στην τζαμαρία.
Με την εν λόγω τζαμάρια ανοιχτή.

Πόσες ιστορίες χωράνε σε τόσο στενούς δρόμους;
Σε τόσο μικρά μπαράκια;
Χτες διηγηθήκαμε ήδη δύο.
Αλλά δε σκεφτόμουν αυτές όσο έπινα πεισματικά το ουίσκυ μου,
λέγοντας στο καλοκαίρι να πάει λίγο στο διάολο.
Δε σκεφτόμουν αυτές.
Σκεφτόμουν άλλες που θέλω να δημιουργήσω.
Ξέρω, φαίνεται αισιόδοξο.
Δεν ξέρω αν είναι.
Ξέρω ότι θέλω.
Δεν ξέρω ωστόσο αν πιστεύω πως θα τις αξιωθώ.

Ξανάπιασα στα χέρια μου εκείνο το υπέροχο βιβλίο εκείνης της αχώνευτης.

"η Μπίμπυ ισχυριζόταν πως τέτοιες ονειροφαντασίες δεν ταιριάζουν με το ζώδιό μου —
 οι Τοξότες δεν περιμένουν τέτοια πράγματα. Εγώ πάντως τα περίμενα· τα περίμενα και πίστευα ότι τα άξιζα και δεν με ενδιέφερε τίποτ' άλλο". 

Damn straight. 

* https://www.youtube.com/watch?v=7WFk23_6yos

με τα βρεμένα και τ' ασιδέρωτα

Χτες βγήκα με το Πεννάκι. Ήμουν λίγο κουρασμένη απ' τη δουλειά και νύσταζα από νωρίς. Από αυτό καταλαβαίνει κανείς πως ακολούθησε μπαρότσαρκα και πιώμα και ξενύχτι, όπως συμβαίνει πάντα όταν λέει κάποιος "πάμε για μια χαλαρή μπύρα".

Θα τα πάρω από νωρίς.
Σχόλασα. Έμεινα στο μαγαζί για ένα τσιγάρο και μια σφήνα. Δίπλα μου καθόταν ένας από τους θαμώνες που δεν μπορώ να αποφασίσω τι άποψη έχω γι αυτόν. Δεν μπορούσα μέχρι χτες δηλαδή. Γιατί χτες συζητούσαμε για τον γραπτό λόγο και για το διάβασμα και είπε πως αν έπρεπε να διαλέξει ανάμεσα σε καφέ έξω ή διάβασμα στο κρεβάτι, θα διάλεγε διάβασμα στο κρεβάτι. Οπότε τώρα τον αγαπάμε.

Ήρθε το Πεννάκι και με πήρε και πήγαμε στο στέκι της κατάθλιψης, έτσι απόφασισα να το λέω. Είναι το μαγαζί που όταν είσαι εντάξει δε σε ενοχλεί η μουσική αλλά όταν δεν είσαι και πολύ καλά, ε, σε σπρώχνει λίγο στον γκρεμό. Οπότε προφανώς εκεί πήγαμε. Κλάψαμε εναλλάξ. Όταν έκλαιγα εγώ με είδε ο Δημήτρης και με κοίταξε πολύ θυμωμένα και μου είπε "άμα σου αστράψω καμία...!". Δε μου άστραψε καμία. Για δικούς μας λόγους γελάσαμε πολύ με την Πέννυ εκείνη την ώρα. Αλλά αυτά είναι censored.

Μετά είπαμε να πάμε αλλού, το αλλού που αποφασίσαμε ήταν λίγο μακριά για περπάτημα, οπότε πήραμε το αυτοκίνητο. Η διάθεσή μας δεν ήταν καταπληκτική αλλά άνοιξα το ραδιόφωνο και έπαιζε θα πάθεις έρωτα και πολύ χαρήκαμε γι αυτό και δυναμώσαμε πολύ την ένταση και είπαμε πως είμαστε πολύ γκόμενες που βάζουμε στο τέρμα Αλεξίου, αλλά αυτό καθόλου δε μας πτόησε, αν σκεφτείς δηλαδή πως μας έπιασε και κόκκινο και δε χαμηλώσαμε και τραγουδούσαμε κιόλας γιατί προφανώς το ξέρουμε απέξω.

Ύστερα πήγαμε σε ένα μαγαζί με hard rock, δούλευε ο αγαπημένος μου μπάρμαν. Θα έλεγα πόσα σφηνάκια μας κέρασε, αλλά δε θέλω να λέω ψέμματα. Δε θυμάμαι.

Φύγαμε κι από 'κει. Πήραμε το αυτοκίνητο. Άλλαξα σταθμό. Αυτή τη φορά kylie minogue- can't get you out of my head. Χαρήκαμε και γι αυτό εξίσου με την Αλεξίου. Σταματήσαμε, βγήκαμε από το αυτοκίνητο και χορέψαμε. Ήθελα να κάνω τραμπάλα. Είπα "να εδώ έχει τραμπάλα πάμε". Μου απάντησε "σωλήνες είναι, είσαι και μηχανικός". Γελάσαμε πολύ.

Ξαναμπήκαμε στο αυτοκίνητο. Πήγαμε σε ένα πάρκο.Τρέξαμε. Έβρεχε και μύριζε βρεγμένο χώμα κι ίσως τίποτα εκείνη την ώρα δεν μπορούσε να με κάνει περισσότερο χαρούμενη. Έβρεχε και βρεχόμασταν και μύριζε βρεγμένο χώμα. Κι ήταν παραπλανητικό γιατί έμοιαζε με φθινόπωρο αλλά ήταν άνοιξη αλλά δεν πειράζει γιατί και η άνοιξη είναι πολύ ωραία, η άνοιξη μυρίζει γιασεμιά και τέτοια. Μου φαίνεται πολύ δύσκολο να διαλέξω ανάμεσα στις δύο αυτές μυρωδιές αλλά για σήμερα θα πω βρεγμένο χώμα. Γυρίσαμε σπίτι.

- Ρε τι ωραία που περάσαμε, πρέπει να τα γράψουμε.
- Το αφήνω πάνω σου.

"νταξει, οσο και να ακούγεται εγωιστικο, καπου σε στηριζει το ότι κανεις δεν είναι καλα
εχει φτασει να μου ακούγεται παραταιρο αμα είναι καλα καποιος
και θελω να είναι καλα οι αλλοι ρε γαμωτο, αλλα εχω ξεχασει πως ειναι"

αυτό. so fucking true. so fucking sad.

Lucky

Γενικά έχω δει και καλύτερες μέρες, κι εγώ κι οι φίλοι μου κι όλος ο κόσμος
- ή έτσι μου φαίνεται.
Δεν μπορώ να πω πως πηγαίνουν όλα καλά, ούτε βέβαια όλα χάλια.
Αλλά είναι μια, αν όχι κακή, τότε μη-καλή περίοδος.

Και παρόλα αυτά, με θυμάμαι να περπατάω το μεσημέρι, να σκέφτομαι κάτι και να χαμογελάω όσο πιο πλατιά μπορεί να χαμογελάσει κανείς πριν το χαμόγελο γίνει γέλιο.
Ύστερα σήκωσα το βλέμμα μου και κοίταξα στα μάτια την κοπέλα που περνούσε δίπλα μου, φυσικά χαμογελώντας ακόμα, και η κοπέλα μου χαμογέλασε κι αυτή.

Και σκέφτομαι πως δεν πειράζει, τίποτα δεν πειράζει όσο έχεις να θυμάσαι στιγμές που σε κάνουν να χαμογελάς διάπλατα σε αγνώστους.
Ακόμα κι όταν τα περισσότερα πράγματα πηγαίνουν κατά διαόλου, ακόμα και τότε νιώθω τρομερά τυχερή για τους ανθρώπους μου -αυτούς που τους σκέφτομαι και χαμογελάω.

Να το λέτε όταν νιώθετε τυχεροί για κάποιον.
Μην το υπονοείτε, πείτε το.
Πείτε "νιώθω τυχερός που σε ξέρω".

Όσα στραβά και να συμβούν, πάλι τυχερή θα νιώθω.
Για τους ανθρώπους μου.

όχι κάθε Σεπτέμβρη, αλλά πάντα Σεπτέμβρη

Σκεφτόμουν πως αν ήθελα όλο και κάτι θα έγραφα
γιατί ήταν εδώ η φίλη μου το σαββατοκύριακο
και πήγαμε για μπάνιο
και ήπιαμε τσίπουρα και μπύρες και κοκτέιλ και καφέ
και όσο τα κάναμε όλα αυτά όλο συζητούσαμε
και λέγαμε διάφορα αξιοσημείωτα και αξιοπρόσεκτα
αλλά η διαφορά που έχουν όλες οι σύνθετες λέξεις που ξεκινάνε από "αξιο-"
με τη λέξη αξιομνημόνευτο
είναι πως τα υπόλοιπα μπορεί να 'ναι άξια λόγου
ή σημασίας
ή  οτιδήποτε
τίποτα απ' αυτά όμως δε σημαίνει πως θα θες να τα θυμάσαι

κι είναι ένας Σεπτέμβρης περίεργος, όπως άλλωστε κάθε Σεπτέμβρης
γι αυτό ήθελα να γράψω πώς νιώθαμε
κι όχι τι λέγαμε
γιατί ίσως και να θελήσουμε να τα ξεχάσουμε
ή να κάνουμε πως ποτέ δε συνέβησαν

γιατί ο Σεπτέμβρης είναι ένας μήνας που ξεκινάνε πράγματα
που αποφασίζεις να ξεκινήσουν,
και καμιά φορά για να γίνει αυτό πρέπει να τελειώσουν πράγματα
που αποφασίζεις να τελειώσουν

και τέλος πάντων οι καλοί φίλοι δεν κάθονται να βγάλουν αποφθέγματα
από τον περίεργο Σεπτέμβρη της κολλητής τους

buck up sis. 

Δεληβοριάς μεν, όχι ο αναμενόμενος δε.

Heaven knows what a girl can do

Καμιά φορά το μόνο που χρειάζεσαι είναι να βγεις απρογραμμάτιστα για μια μπύρα με μια φίλη σου. Να καπνίσεις κάμποσα τσιγάρα, να πιεις δυο-τρεις μπύρες και να 'χεις απέναντί σου έναν άνθρωπο που σε καταλαβαίνει απόλυτα, όπως μόνο μια γυναίκα μπορεί να σε καταλάβει. Έχω φίλους άντρες και τους αγαπώ και κάποιοι απ' αυτούς με καταλαβαίνουν, δεν έχω παράπονο. Κανένας άντρας όμως δε με καταλαβαίνει όπως η Βάσω, όπως η Πέννυ κι όπως η Αφροδίτη. Σ' αυτές τις γυναίκες μπορεί να πω κάτι επειδή δε θέλω να τους πω κάτι άλλο κι εκείνες να καταλάβουν τι είναι αυτό που δε θέλω να πω.

Καμιά φορά -όχι όλες τις φορές, αλλά καμιά φορά- χρειάζεσαι να πιεις δυο-τρεις μπύρες έχοντας απέναντί σου έναν άνθρωπο που θα σου πει "καταλαβαίνω, έχεις δίκιο, συμφωνώ". Δεν είναι η ανάγκη να συμφωνούν όλοι μαζί σου, είναι κάτι πολύ διαφορετικό. Είναι κάτι που δε νιώθεις πάντα την ανάγκη να βρεις, αλλά όταν το νιώσεις, αν το βρεις, μπορεί να σε σώσει απ' την παράνοια.

my favourite person

" θα ερθω βολο και θα πινουμε διαφορα, καφεδες, ποτα, χυμους, τοσα πολλα ωστε να προλαβουν να τελειωσουν τα καλαμακια σου πριν φυγεις. και για χαβαλε, την τελευταια μερα που θα φευγεις θα σου παρω καινουρια, ωστε να αναγκαστεις να τα μετακομισεις"

and that, people, is what I call friendship :)

τα καλαμάκια vol 2

Σήμερα ήρθε στο σπίτι για καφέ η σοφή μου φίλη.
Είχε πολλούς μήνες να συμβεί αυτό, γιατί δε μένει πια εδώ κι έτυχε να βρισκόμαστε περισσότερο στη δική της πόλη. Άρα πολύ χάρηκα που ήρθε για καφέ η σοφή μου φίλη :)

Πήγαμε στην κουζίνα, εκείνη έφτιαξε φραπέ κι εγώ κρύο κακάο με κανέλα (ναι, σ' όλα τα ροφήματα βάζω κανέλα). Τα βάλαμε σε ποτήρια με παγάκια κι ύστερα ανοίξαμε το ντουλάπι και πήραμε τα δύο τελευταία καλαμάκια απ τη συσκευασία.

Ηθικό δίδαγμα;
Αφού τα καλαμάκια είναι μονάδα μέτρησης του χρόνου κι αφού τα καλαμάκια άρχισαν με μένα να πίνω μόνη μου καφέ και τέλειωσαν με μένα και τη σοφή μου φίλη να πίνουμε καφέ και κακάο, άρα τα καλαμάκια δεν εξαρτώνται από κανέναν γκόμενο, εξαρτώνται από μένα κι από τους φίλους μου. Άρα ο χρόνος δε μετριέται με κανέναν γκόμενο, ο χρόνος μετριέται με μένα και με τους φίλους μου (και με κάποια βιβλία και κάποια σιντί).

Μπορεί να μη φαίνεται τώρα πόση σημασία στ' αλήθεια έχει αυτό που έγινε σήμερα, αλλά εγώ όταν αντίκρισα τη συσκευασία με τα δύο μόνο καλαμάκια, ένιωσα σα να φυγε μια πέτρα που με πλάκωνε.

ΥΓ νιώθω την ανάγκη να εξαιρέσω τους γκόμενους που είναι οι καλύτεροί σου φίλοι γιατί,ε, γιατί πρέπει να τους εξαιρέσω πώς να το κάνουμε; :Ρ

put me up/put me down/put my feet back on the ground

Σήμερα όλη μέρα περιμένω να έρθει η νύχτα για να μπω σε ένα καθόλου γρήγορο τραίνο κι ύστερα σε ένα όχι και τόσο γρήγορο τραίνο.

Και τώρα μόλις σταμάτησα να χορεύω χοροπηδώντας στους ρυθμούς του Coco Jambo.

ΛΕΤ'Σ ΠΑΡΤΥ ΠΗΠΟΛ!!!!

ήλιος & έρωτας & μιλκσέικ φράουλα

Η λορέλ τα περιέγραψε τέλεια, λίγα έχω να προσθέσω κι είναι πράγματα που δεν είναι πως τα παρέλειψε, είναι που είναι μόνο δικά μου και δε θα μπορούσε να τα 'χει πει.

Λείπουνε πολλά από την άνοιξή μου, αλλά και πάλι την αγαπώ, όπως κάθε άνοιξη, είμαι έτσι ανιδιοτελής με τις εποχές.

Λορελάκι μου, εσύ δε λείπεις, αν και δεν είσαι εδώ, είσαι όμως στο ακουστικό μου συχνά-πυκνά και μου κάνεις και προτάσεις γι ανοιξιάτικα βιβλία ε και τι άλλο να ζητήσω!

Λείπει όμως η σοφή μου φίλη, αλλά κι αυτό δεν πειράζει πολύ γιατί σήμερα θα πήγαινε να αγοράσει τα εισιτήριά μας για την σχεδόν καλοκαιρινή μας συναυλία και θα 'μαι 4 μέρες όλη δικιά της και θα με πάει σ' όλα τα ωραία μπαράκια και θα 'χει ζέστη και θα 'μαι χαρούμενη.

Λείπεις κι εσύ κι αυτό πειράζει ρε γαμώτο. Και συνέχεια σκέφτομαι να πηγαίνουμε εκδρομές, να 'μαι στη θέση του συνοδηγού σου και να 'χει ήλιο και να φοράω τα γυαλιά ηλίου του μπαμπά μου κι εσύ της μαμάς σου (έτσι γιούνισεξ ήταν τα γυαλιά στα 80s), και να ακούμε χατζηφραγκέτα (προφανώς) και να πίνουμε φραπεδάκια απ το σέικερ και να 'μαι πραγματικά εκστατικά ευτυχισμένη. 

Όπως είπα ήδη βέβαια στη λορέλ, ίσως κάποιες φορές θυσιάσω το φραπέ για ένα μιλκσέικ φράουλα, γιατί αν η άνοιξη είχε μυρωδιά θα μύριζε μιλκσέικ φράουλα. Και,μεταξύ μας, είμαστε και σούργελα, οπότε είμαι σίγουρη πως καμιά φορά αντί για χατζηφραγκέτα θα ακούμε taylor swift. Γιατί είπαμε, you love the players and I love the game.

Μαζί σου να 'μαι ρε μωρό μου και δεν πάνε στο διάολο και τα roadtrip?
Άνετα περνούσα καλοκαίρι σε διαμέρισμα χωρίς μπαλκόνι κι αιρ κοντίσιον.
Τσαααακ εδώ κολλάνε οι χατζη.

Δε θέλω αιρ κοντίσιον
και χάι ντεφινίσιον
θέλω μόνο να με παντρευτείς.

putting out the fire with gasoline

"μικρή παίζεις με τη φλόγα."

MΠΑΜ!

όλα καλά θα πάνε

Αν καμιά φορά με ρωτήσεις τι θέλω και σου πω "δεν ξέρω", σου λέω ψέματα. Είναι μια τακτική καθυστέρησης που χρησιμοποιώ μέχρι να βρω έναν τρόπο για να πω αυτό που ξέρω πως θέλω. Κι οι φίλοι μου το ξέρουν αυτό για μένα, ξέρουν πως ακόμα κι αν τίποτα άλλο στον κόσμο δεν ήξερα, θα ήξερα όμως κάθε στιγμή ακριβώς πώς νιώθω. Η σοφή μου φίλη μου 'χε πει μια φορά πως είμαι εντυπωσιακά ειλικρινής με τον εαυτό μου, πως είναι κάποια πράγματα που εκείνη δε θα τα παραδεχόταν. Είμαι in touch with my feelings που έλεγε κι ένα τεστ στο playbuzz, οπότε το ξεκαθαρίσαμε: αν με ρωτήσεις τι θέλω και σου πω πως δεν ξέρω, σου λέω ψέματα.

Και δεν είμαι καλή στο να λέω ψέματα --ψέματα, καλή είμαι στο να λέω ψέματα, αλλά δε νιώθω καθόλου καλά,οπότε το κάνω μόνο όταν στ'αλήθεια πρέπει-- γι αυτό χτες που ο καλός μου φίλος ο Ν. με ρώτησε κάτι τέτοιο κι εγώ του απάντησα χωρίς να τον κοιτάω, κοιτώντας το πάτωμα αντ' αυτού, ήξερα πως λέω ψέματα. Και ο Ν. το ήξερε κι αυτός, γιατί δεν είπε τίποτα, μόνο περίμενε να διορθώσω την απάντησή μου και να πω αυτό που στ' αλήθεια σκεφτόμουν. Γιατί οι φίλοι μου το ξέρουν αυτό για μένα.

Και τους αγαπώ τους φίλους μου. A little too much.

YΓ δεν πειράζει, τίποτα δεν πειράζει, δεν πειράζει ούτε καν η μετακόμιση (ξέρω, κάνω λες και θα ξενοικιάσω αύριο ενώ έχω μήνες ακόμα, αλλά όταν πρωτοπήρα την απόφαση ήταν πολύ τρομαχτικό), δεν πειράζει γιατί χτες πριν με πάρει ο ύπνος σκεφτόμουν τι χρώμα θα βάψω τον τοίχο στο δωμάτιό μου (κατέληξα στο βεραμάν) στο πατρικό μου -ή μάλλον στο μητρικό μου- και πώς θα αλλάξω θέση τα έπιπλα και από πού να πάρω κουτιά για τα βιβλία που δε θα χωράνε στις βιβλιοθήκες. Και δεν πειράζει τίποτα γιατί, όπως μου είπε κάποιος που δε θυμάμαι, όλα θα πάνε καλά.

Κι οι φίλοι μου ξέρουν ότι λέω ψέματα, φυσικά και θυμάμαι ποιος μου το είπε, οι φίλοι μου ξέρουν πως έχω άψογη μνήμη.

white christmas *

Άκουσα το ξυπνητήρι. Προσποιήθηκα φωνή όχι αγουροξυπνημένη,όχι χανγκοβεριασμένη κι όχι βραχνιασμένη κι έκανα το τηλεφώνημα που έπρεπε. Ξανακοιμήθηκα.

Ξύπνησα όταν ήμουν έτοιμη να ξυπνήσω,βραχνιασμένη παρόλα αυτά. Τα κάμελ.

Ντύθηκα πολύ πολύ ζεστά και βγήκα να κάνω τις δουλειές μου.
Έστριψα αριστερά στην Εγνατία για να πάρω λεωφορείο. Περπάτησα 20 μέτρα κι αποφάσισα πως λεωφορείο δε θέλω να πάρω. Θέλω να περπατήσω στο κρύο και να πέφτει το χιόνι πάνω μου και να χαίρομαι σαν παιδάκι.

Κι έτσι περπάτησα προς τα δεξιά στην Εγνατία,χαμογελούσα τόσο που φαινόντουσαν τα δόντια μου και κοιτούσα τους περαστικούς στα μάτια. Όλοι κρύωναν, άλλοι ήταν ενθουσιασμένοι σαν εμένα, άλλοι είχαν βλέμμα ταλαιπωρημένο και ξεπαγιασμένο. Εγώ περπάτησα και με τα δύο αυτά βλέμματα,διαφορετικές ώρες της μέρας. Για μεγάλο κομμάτι της διαδρομής μίλησα στο τηλέφωνο με τη σοφή μου φίλη κι αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να γελάσω μια στιγμή κοιτώντας μια κοπέλα στα μάτια,αυτό είχε πολλή πλάκα.

Χρόνια τώρα ήθελα να δοκιμάσω αυτό το pumpkin spice latte που πίνουν σ'όλες τις αμερικάνικες σειρές τα χριστούγεννα και κάπως έτσι κατάλαβα πως δεν έχει σταρμπακς ο βόλος. Δηλαδή το ήξερα,αλλά δε με πείραζε.Αλλά τα σταρμπακς είναι απ'αυτά τα πράγματα που θες να υπάρχουν στην πόλη σου όχι επειδή θα σου αλλάζουν την κάθε σου μέρα,αλλά θες να ξέρεις πως αν κάποια στιγμή τα θελήσεις,θα είναι εκεί. Όπως τα πάρκα ή οι παραλίες ή τα μαγαζιά με πανέμορφα και πανάκριβα παπούτσια.Τέλος πάντων pumpkin spice δεν είχε, είχε όμως gingerbread latte κι ήταν ό,τι πιο νόστιμο εκείνη την ώρα.

Και κατέβαινα τη Ναυαρίνου, το μέρος που ο κόσμος πάει για να ξεπαγιάσει, κι έπινα το ζεστό μου καφεδάκι και το χιόνι μου χτυπούσε τα μούτρα, και ενώ σκεφτόμουν πως το χιόνι μου χτυπάει τα μούτρα έκανα τρομερά πρόστυχους συνειρμούς,πράγμα totally expected,αλλά από ποιους ήταν expected? Σκέφτηκα λοιπόν πως κάποιοι άνθρωποι με ξέρουν πολύ καλά και κάποιοι καθόλου και πως είμαι πολύ χαρούμενη και για τα δύο.

Ύστερα κοίταξα τις πολύχρωμες,παμπάλαιες πολυκατοικίες και το χιόνι πάλι μου χτυπούσε τα μούτρα κι ήταν σαν χάδι κι είναι οξύμωρο κάτι να σε χτυπάει και να 'ναι σα χάδι κι αν δεν είναι οξύμωρο τότε είναι ό,τι καλύτερο μπορώ να φανταστώ. Κι έτσι όπως έπεφτε το χιόνι -με βία ή και χωρίς- στη Ναυαρίνου, έτσι σκέφτηκα πόση ευγνωμοσύνη νιώθω γι αυτή την πόλη, σκέφτηκα πως ναι,μπορεί να είναι στενάχωρο να φεύγεις από ένα σπίτι που έμεινες τόσα χρόνια και που είναι δικό σου μόνο και που κάθε γωνία του μυρίζει σαν εσένα και σαν όσους πέρασαν από κει, δε μυρίζει μανούλα,δε μυρίζει σουπλίν,δε μυρίζει αθωότητα, μυρίζει αλκοόλ και τσιγάρα και σεξ,και ναι, είναι στενάχωρο να το αφήνεις, αλλά το αφήνεις για τη θεσσαλονίκη.

Ο Βόλος είναι ωραίος και τον αγαπώ.
Η Θεσσαλονίκη όμως...είμαι ερωτευμένη μαζί της.

Το σπίτι θα μου λείψει πολύ.
Θα μου λείψει το τραπέζι στο παράθυρο, η βιβλιοθήκη στη γωνία, το κρεβάτι με το αυτοσχέδιο κεφαλάρι, το τρομακτικό μήνυμα πίσω απ'την πόρτα, η βρύση της κουζίνας που δεν έχει ζεστό νερό και δεν μπήκα ποτέ στον κόπο να το διορθώσω, η κουρτίνα του μπάνιου που είναι διάφανη με φουξ -ΦΟΥΞ- σχέδια και αλήθεια θα μου λείψει η μυρωδιά του.

Αλλά στη Θεσσαλονίκη θα 'χω για σπίτι μια πόλη ολόκληρη.

*προφανώς έκανα πρόστυχο συνειρμό για το white christmas, αν με ξέρετε,το ξέρατε.

you sexy little thang

we gonna party like it's yo birthday.

again.

προσεχώς

:D

here comes the rain again

Έβαλα τη μουσική λίγο πιο δυνατά απ' όσο συνηθίζω.
Ένιωσα μια μεγάλη ανάγκη η μουσική να καλύψει τα πάντα.
Γιατί αν είναι κάτι να τα καλύψει όλα, ε, ας είναι η μουσική.

Τον ίδιο ρόλο με τη μουσική παίζει και η βροχή για μένα.
Γιατί αν είναι κάτι να τα καλύψει όλα, και να μην είναι η μουσική, ε, ας είναι το νερό. Η βροχή είναι απ' τα αγαπημένα μου πράγματα και δεν το εννοώ με τη συμβατική έννοια του "να'μαι σπίτι προστατευμένη και να βρέχει έξω". Όχι. Να βρέχει και να είσαι έξω και να βρέχεσαι και να μην τρέχεις καν.
Εξάλλου, όλα είναι πιο γοητευτικά με βροχή και μη μου πείτε ότι έχω δει πολλές ταινίες, τι; βλάκες είναι οι σκηνοθέτες; Όχι. Η βροχή είναι πανέμορφη και παν-γοητευτική.

Α δεν ξέρω αν το 'χουμε πει, αλλά ο χειμώνας είναι γαλάζιος.
Δεν ξέρω γιατί.
Δεν έχω καμία πόρωση με το γαλάζιο -ούτε και με το χειμώνα.
Αλλά το γαλάζιο με ησυχάζει κάπως -το ίδιο και ο χειμώνας.

Θέλω να έρθουν τα γενέθλιά μου να πάω στο φιλαράκι μου και να βγούμε με το άλλο φιλαράκι μου(αυτό που μου έμαθε το τραγούδι που ακούω τώρα δυνατά) και να πίνω bloody mary στον Πειραιά, σ'εκείνο το πανέμορφο το στέκι σου, γιατί ναι μ'αρέσει το bloody mary και να ξέρετε εσάς που δε σας αρέσει το bloody mary δε σας εμπιστεύομαι.

Θα'χω γενέθλια που λες και δε με νοιάζει καμία τούρτα και κανένα δώρο, θέλω μόνο στολισμένη πρωτεύουσα και παλτό και σκουφιά και φιλικές αγκαλιές και μας φαντάζομαι στους δρόμους της Αθήνας ξημερώματα να τραγουδάμε μάλλον μακεδόνα.
Δε θέλω να βρέχει όμως τότε.
Η βροχή δεν είναι φιλική και δεν είναι αθηναϊκή.
Η βροχή είναι όλη η λαγνεία της Θεσσαλονίκης.
 

Πέννυ

Χωρίζουμε, γράφουμε.
Τα φτιάχνουμε, γράφουμε.
Πηδιόμαστε, γράφουμε.
Κλαίμε, γράφουμε.
Γελάμε, γράφουμε.

Καθόμαστε και γράφουμε για κάθε γκόμενο, σημαντικό ή ασήμαντο, όσο και αν κρατάει, όσο λίγη διαφορά και να κάνει στη ζωή μας ή όσο τεράστια.
Γράφουμε αν κάποιος περνάει και δεν ακουμπάει και γράφουμε κι αν κάποιος περνάει και τίποτα πια δεν είναι το ίδιο.

Αλλά όλα αυτά πριν τα γράψω ξέρεις τι τα έκανα;
Τα έλεγα σε σένα, μωρέ.
Πόσο inappropriate θα ήταν αν δεν έγραφα τώρα γι αυτό;

Βέβαια, προφανώς, δεν ξέρω τι να γράψω, γιατί δε θέλω να γράψω κάτι στενάχωρο και να το διαβάσεις και να στεναχωριέσαι.
Α, σκέφτηκα να σου κάνω δώρο για το καινούριο σπίτι, την οδοντόβουρτσα που χρησιμοποιούσες σπίτι μου. Τρομερό προνόμιο,έτσι; Κανείς, γλυκιά μου, δεν έχει οδοντόβουρτσα στο σπίτι μου! Αλλά εσύ δεν είσαι όποιος κι όποιος. Μπορεί να στη στείλω, έχω και πλαστικό καπάκι.

Που λες, να μη γράψω κάτι στενάχωρο.
Καλά θα είναι, θα έρχομαι και θα παρτάρουμε ανελέητα, imagine that.
Και συναυλίες, ναι, τώρα θα πηγαίνουμε σε ωραίες συναυλίες, γιατί εσύ θα είσαι ήδη εκεί που γίνονται συναυλίες, μένει να 'ρχομαι εγώ.

Ε και θα σε παίρνω τηλέφωνο και θα με παίρνεις τηλέφωνο και θα πίνουμε καφέ στο σκάιπ -χωρίς να'ναι απαραίτητο, μας καλύπτουν και τα υπεραστικά, αλλά απ'το τηλέφωνο δε βλέπεις τον άλλον να πίνει καφέ. Και θα πίνουμε και τον καφέ όπως θέλουμε γιατί εντάξει, οφείλουμε να ομολογήσουμε πως σ'αυτό δεν ταιριάζαμε. Μία στον έκανα σκέτο, μία μου τον έκανες γλυκό, όλο δρομολόγια στην κουζίνα ήμασταν μέχρι να μπαστακωθούμε και να πιούμε τον γαμωκαφέ.

Θα μου λείψεις, μωρέ, πολύ.
Νομίζω θα μου λείψεις περισσότερο απ' οποιονδήποτε έχω δει να φεύγει.
Κι έχω δει κόσμο να φεύγει, ξέρεις.
Δεν είναι ότι έφευγες πρωί και νύσταζα, δεν είναι αυτός ο λόγος που δεν ήρθα.
Δεν μπορούσα να έρθω ρε, γιατί θα έκλαιγα και μετά θα έκλαιγες κι εσύ και θα ήμασταν υπερβολικές γιατί, αν είναι δυνατόν, δεν πας και μακριά.

Αλλά νιώθω ήδη μόνη.
I need my girl.

κάποιος θα πατήσει play*

Η σοφή μου φίλη μου είπε μια φορά για να με ηρεμήσει "εσύ έχεις ταλέντο να γνωρίζεις κόσμο". Μου φάνηκε παράξενο κοπλιμέντο -πρώτη φορά μου το έκαναν άλλωστε. Αλλά είχε ένα δίκιο, η κοινωνικότητα είναι κάποια ιδιότητα, το λεγόμενο people skills.

Αυτό σκεφτόμουν, που λες, καθώς περίμενα τον προαστιακό. Η λατρεία μου για τα τραίνα είναι γνωστή κι ίσως συμβάλει στη φιλικότητά μου, εξάλλου η καλή διάθεση μάλλον σε κάνει καλή παρέα. Στη διάρκεια αυτής της αναμονής, που λες, παρηγόρησα μια νέα, φρεσκοχωρισμένη και γλυκύτατη γυναίκα, που έχει 2 μικρά παιδιά. Συζήτησαμε διάφορα από τα καινούρια της προβλήματα κι ύστερα της είπα πως οι δικοί μου γονείς χωρίσαν ενώ ήμουν στην εφηβεία -δύσκολη ηλικία, να τα λέμε κι αυτά- και όμως βγήκα μια χαρά. Μου είπε πως φαίνομαι πολύ ισορροπημένη και μ'αυτό τον τρόπο καθησύχασε κι εμένα και τον εαυτό της. Ορίστε παράδειγμα του πόσο βοηθάει η αλληλεπίδραση με αγνώστους ώρες-ώρες.

Λατρεύω την αλληλεπίδραση με αγνώστους.
Οπότε να, ίσως γι αυτό είμαι και καλή σ'αυτό.
Είναι μάλλον το χόμπυ μου.

Κι ύστερα ένα ακόμα τραίνο.
Και είπαμε, έχω ταλέντο στο να γνωρίζω ανθρώπους. 

*

Σήμερα ήταν κυριακή κι όπως όλες οι κυριακές, περίμενα κι αυτή να 'ναι μελαγχολική,αργή και άδεια.

Αλλά δεν ήταν.

Ήταν πολύ κοριτσίστικη, ήταν η πιο κοριτσίστικη μέρα που πέρασα εδώ και πάρα πολύ καιρό.

Είχε καφέ στη θάλασσα -να, σ'αυτή τη θάλασσα εδώ πάνω :) - και μπάνιο στη θάλασσα (παρόλο που είναι μέσα σεπτέμβρη κι αυτό έκανε το μπάνιο φθινοπωρινό αντί να κάνει το φθινόπωρο καλοκαιρινό, όπως ακριβώς έπρεπε δηλαδή).  

Και το βράδυ είχε ρομαντική κομεντί και ντιλίβερυ και φίλη δίπλα και να σχολιάζουμε κάθε σκηνή και να προβλέπουμε κάθε εξέλιξη, πράγμα καθόλου δύσκολο γιατί όλες οι ρομαντικές κομεντί μπορεί να μην αρχίζουν με τον ίδιο τρόπο, αλλά εξελίσσονται και τελειώνουν με τον ίδιο τρόπο. Αλλά η ευχαρίστηση δεν είναι να μαντεύεις τη συνεχεια - σιγά το πράγμα. Η ευχαρίστηση είναι να το λες δυνατά σε κάποιον άνθρωπο και να γελάτε μαζί.

Να γελάτε μαζί.

Είναι ό,τι καλύτερο μπορείς να κάνεις με οποιονδήποτε.

Με οποιονδήποτε.

happy go lucky

Για το πόσο τυχερή νιώθω για τους φίλους μου, έχω γράψει πολλές φορές αλλά επειδή it never gets old -κι επειδή κάποιοι μου κάνουν παράπονα :Ρ, πάμε πάλι:

Λοιπόν όταν έχεις μια φίλη που θα σε κοιτάξει με απηυδισμένο παύλα δολοφονικό βλέμμα, που αν είχε λεζάντα θα ήταν "serioysly?", κι έτσι απλά κοιτώντας σε θα σε αποτρέψει από τη μαλακία που σκεφτόσουν να κάνεις και που μακροπρόθεσμα θα σε πλήγωνε ανεπανόρθωτα, τότε μπορείς να νιώθεις τυχερή. Όταν έχεις και παραπάνω από μία τέτοιες φίλες -εγώ έχω 3, lucky me :D - τότε μπορείς να νιώθεις σαν τον υπερτυχερό του τζόκερ.

Επίσης όταν έχεις αυτή τη φίλη με την οποία δε μοιάζεις καθόλου και σε τίποτα αλλά την αγαπάς σα να 'ναι αδερφή σου, γιατί μεταξύ μας σαν αδερφή σου την έχεις, όχι σαν φίλη. Θα πεις μια βαριά κουβέντα, θα στεναχωρεθεί, θα κάνει κάτι επιπόλαιο,θα τσατιστείς, δεν είναι η τέλεια σχέση. Αλλά είναι η αδερφή σου, κι επειδή είσαι και μοναχοπαίδι -εγώ δηλαδή, για σας δεν ξέρω- that's a big fucking deal.

Τις από πάνω κατηγορίες, εντάξει, μπορεί να μην τις έχει όλος ο κόσμος, αλλά φαντάζομαι πως όταν διαβάζατε όλοι είχατε κάποιον στο μυαλό σας. Τώρα η από κάτω κατηγορία είναι λίγο πιο σπάνια -για τις γυναίκες δηλαδή- γι αυτό όποια έχει ΚΑΙ αυτή την κατηγορία, φτου φτου σκόρδα.

Η επόμενη κατηγορία φίλου είναι Ο ΒΑΣΙΛΗΣ. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να το πω, είναι απλά ο Βασίλης, είναι ο φίλος σου που έχει διαβάσει τα άπειρα βιβλία κι όταν ακούτε μαζί μουσική συχνά αναρωτιέσαι "σοβαρά, πού τα ξέρει όλα αυτά" και μιλάει ήρεμα και λογικά και έχει και πλάκα κι όταν μια φορά ήσουν τόσο χάλια που δε σε είχε ξαναδεί τόσο χάλια σου είπε "γουστάρεις να σε πάω στριπτιζάδικο;".

Να, κατάλαβες τώρα γιατί νιώθω τόσο τυχερή για τους φίλους μου;

ΥΓ μου ήταν πολύ δύσκολο να αντισταθώ στο σύνθημα: ΒΑΣΙΛΗ ΕΙΣΑΙ ΚΑΥΛΑ ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ.