girl like you*

Σήμερα άκουσα Rammstein στο τέρμα το τελευταίο δεκάλεπτο της δουλειάς.
Νομίζω δεν υπάρχει άλλος τρόπος να ακούς Rammstein.

Το συγκεκριμένο τραγούδι το είχα συνδυάσει με τον πρώτο καιρό που ήμουν μαζί με εκείνον.
Σήμερα δεν επικρατούσε η σκέψη του στο μυαλό μου,
ήταν απλώς ένα τραγούδι που μου αρέσει πολύ
και θέλω να το ακούω δυνατά.

Δε θέλω να κάνω σαν καμιά ετοιμοθάνατη γριά που αναπολεί τους έρωτές της
μα καμιά φορά τους σκέφτομαι
και πόσο πολύ τους αγάπησα
για πόσο λίγο
και στεναχωριέμαι.

Θέλω όλοι τους να είναι καλά
όσο πιο χαρούμενοι γίνεται
με κορίτσια που δε θα σταματήσουν να τους αγαπούν
και κορίτσια που δε θα σταματήσουν να αγαπούν.

Χαίρομαι που αγαπάω το παρελθόν μου.
Αγαπάω ολόκληρο το παρελθόν μου
άλλους πιο λίγο κι άλλους πιο πολύ.
Σε κάποιους ίσως να έλεγα και πάλι "ναι".

Όταν γνωρίζω κάποιον για πρώτη φορά,
δεν υπάρχει τίποτα που να μου κάνει χειρότερη εντύπωση,
απ' το να μιλάει υποτιμητικά για κάποια πρώην του.

Όσοι το κάνουν, πάντα προσδίδουν όλη την ευθύνη της αποτυχίας της σχέσης
στην κοπέλα.
Και το θέμα δεν είναι σεξιστικό, θα διαφωνούσα εξίσου με μία γυναίκα γι αυτό.
Κι ούτε εγώ αγαπώ τους πρώην μου επειδή δεν τους φέρθηκα καλά.

Ήμουν η καλύτερη γκόμενα.
Ήμουν η χειρότερη γκόμενα.
Η πιο τρυφερή.
Η πιο νευρική.
Η πιο ερωτική.
Η πιο αδιάφορη.

Κάτι πήγε στραβά.

Πάντα κάτι θα πηγαίνει στραβά.

Αυτό συνηθίζω να λέω σε όσες φίλες μου χωρίζουν και στεναχωριούνται.
Αν θες να μείνεις με κάποιον για πάντα,
θα πρέπει να χωρίσεις όλους τους προηγούμενους.
Αν μείνεις με κάποιον για πάντα, θα είναι ο μόνος που δε χώρισες.

Κι είναι στενάχωρο μα είναι κι αισιόδοξο.

* απαραίτητο αφιέρωμα στη δεκατία του 2000

Starry eyed
Clarified
Over lied
Never had a girl like you

διάστημα εμπιστοσύνης*

Χτες βράδυ, όταν έπεσα να κοιμηθώ, προσπάθησα να ξαναπαίξω στο μυαλό μου ένα σωρό στιγμές. Θυμήθηκα την τελευταία φορά που το είχα κάνει αυτό και με μεγάλη χαρά διαπίστωσα μια μεγάλη διαφορά. Την προηγούμενη φορά που προσπαθούσα να πατήσω το replay, το έκανα με αγωνία. Με κακή αγωνία, όχι με καλή. Έτρεμα πως κάτι θα ξεχάσω και ποιος ξέρει πότε θα τον ξαναέβλεπα; Πότε θα είχα ευκαιρία να φρεσκάρω τη μνήμη μου; (Ποτέ απ' ό,τι φάνηκε.)

Τώρα δεν έχω αγωνία. Θα σε ξαναδώ. Σήμερα, αύριο, μεθαύριο. Μάλλον όχι όλες αυτές τις μέρες, αλλά υπάρχει αυτή η σιγουριά, η πιθανότητα να σε ξαναδώ είναι 1. Είναι 100%. Δε νιώθω λοιπόν αγωνία μήπως και κάτι συμβεί ή όχι. Νιώθω λαχτάρα για κάτι που σίγουρα θα συμβεί.

Αλλά εκείνη η άλλη φορά μου 'χει αφήσει κάποια κατάλοιπα κι έτσι το σκέφτηκα πολλές φορές μέχρι να το πάρω απόφαση να το γράψω αυτό το κειμενάκι. Επειδή σήμερα δεν έχουμε μιλήσει ακόμα και παρόλο που το βρίσκω πάρα πολύ φυσιολογικό και, με λογική σκέψη, όχι ικανό να προκαλέσει ανησυχία, ωστόσο υπάρχουν κατάλοιπα. Επειδή στο παρελθόν έχω αναρωτηθεί πότε θα ξαναδώ κάποιον και δεν τον ξαναείδα ποτέ. Κι όσο και να μη μου δίνεις λόγους να ανησυχώ, όσο υπέροχος και τρυφερός και άψογος κι αν είσαι, θα είμαι 99% σίγουρη πως όλα είναι καλά...και 1% σίγουρη πως απλά μια μέρα θα εξαφανιστείς.

*γιατί είμαστε και άνθρωποι της επιστημής και η ζωή είναι θέμα πιθανοτήτων

κάποτε να θυμηθώ να βάλω σίδερο

Δεν ξέρω αν απογοητεύτηκα ή αν εκνευρίστηκα με τον εαυτό μου για το όνειρο που είδα. Δεν είναι δυνατόν να σε βλέπω ακόμα στον ύπνο μου, πόσα χρόνια δηλαδή πρέπει να περάσουν για να σταματήσει να με πονάει αυτή η ιστορία; Είναι και οι μέρες αυτές θα μου πεις, είμαι ευσυγκίνητη και ίσως αυτή τη στιγμή να βάλω τα κλάματα. Ίσως υπερβάλω δηλαδή, αυτό θέλω να πω.

Το όνειρο μεταξύ άλλων είχε κι ένα υπέροχο καλοκαιρινό στράπλες φόρεμα. Ασιδέρωτο. Ήθελα να το φορέσω σε έναν γάμο που με είχαν καλέσει, αλλά θα τσαλακωνόταν στη βαλίτσα κι έτσι είπα πως θα το σιδέρωνα όταν έφτανα. Και πέρα απ' όλο το άγχος και τη στεναχώρια που θα σ' έβλεπα εκεί, και μάλιστα συνοδευόμενο από το δίμετρο κορίτσι σου, ήμουν φορτωμένη και μ' όλη τη θλίψη που μπορεί να κουβαλάει ένα όμορφο, καλοκαιρινό, ασιδέρωτο φόρεμα.

Το υποσυνειδητό μου κάνει καταπληκτικές παρομοιώσεις.
Έτσι ακριβώς αισθάνομαι για αυτή την ιστορία.
Σαν να έχω ένα όμορφο, καλοκαιρινό κι ασιδέρωτο φόρεμα και μου λείπει το σίδερο.
Δεν μπορείς να κάνεις τίποτα με ένα ασιδέρωτο φόρεμα.
Μόνο να το κοιτάς και να φαντάζεσαι πώς θα μπορούσε να είναι.
Και —όχι όλες τις μέρες μα κάτι μέρες σαν κι αυτή— αυτό μου προκαλεί
τεράστια
ανείπωτη
θλίψη.

ΥΓ φέρτε μου έναν να ερωτευτώ να αποκτήσουν ποικιλία τα όνειρά μου.

έφυγε και το παλιό μου κενό

Νομίζω πως ο αόρατος άνθρωπος είναι ένας εξαιρετικός δίσκος που δεν του έχουμε δώσει όλη τη σημασία που του αξίζει.

Το μπολερό σκεφτόμουν τις προάλλες και πως
τα μαλλιά μου αλλάξανε χρώμα
το σώμα μου άρωμα και λένε ακόμα
πως έφυγε και το παλιό μου κενό.

Αλλά το να σκέφτεται και να ακούει κανείς το μπολερό είναι κλισεδιά όσο να πεις.
Το μπολερό όλοι το ακούμε.
Ενώ αυτό πχ μπορεί να μην έχει λάβει τον θαυμασμό που του αναλογεί.
Αυτό άκουσα τώρα κι αναρωτήθηκα αν τα 'χω καταφέρει.
Αν έχω καταφέρει αυτό που με παράπονο τραγουδάει ο Φοίβος.
Εγώ θα το 'λεγα, όχι για κάποιον άλλον, αλλά για τον εαυτό μου
και θα το 'λεγα, όχι με παράπονο, αλλά με αέρα νικητή.

με την ομορφιά σου μόνο
θα φτιάξεις νέο χρόνο
μ' όλες τις μέρες που δεν ήμουνα εκεί.

Μπορεί και να το 'χω κάνει.
Μάλλον το 'χω κάνει.
Ας πιούμε σ' αυτό.

ήσουν ωραία όταν γελούσες

Ακούω το ήσουν ωραία που εντελώς τυχαία άκουγα συνέχεια εκείνες τις μέρες.
Τυχαία το άκουγα
Αλλά how appropriate.
Να μη λέω appropriate.
Τέλος πάντων.

Αναρωτιέμαι αν θα 'ρθει Πρωτομαγιά που δε θα σε σκεφτώ.
Ψέματα λέω, δεν αναρωτιέμαι· θα έρθει, είμαι σίγουρη γι αυτό.
Μπορεί μάλιστα η αμέσως επόμενη Πρωτομαγιά να είναι αυτή που δε θα σε σκεφτώ.
Μπορεί να μυρίζω γιασεμιά κι αγγελικές και να μην πειράζει.

Να μην το παίρνεις πάνω σου και να μην στεναχωριέσαι που σε σκέφτομαι ακόμα.
Δε σε σκέφτομαι δα και συνέχεια, δε μου λείπεις, δε σε θέλω.
Είναι μόνο το πώς μ' έκανες να νιώθω.
Που και αυτό κάποια στιγμή δε θα 'χει σημασία.
Τη στιγμή που θα το καταφέρει κάποιος ακόμη.
Απλά να, είμαι 25 κι είναι πανέμορφη ηλικία, είναι και περίεργη όμως.
Φοβάμαι πως θα γίνω απαισιόδοξη και κυνική.
Πως θα αρχίσω να πιστεύω πως αυτό ήταν και δε θα είναι τίποτα άλλο.
Ψέμα είναι αυτό, δεν ήσουν η ιστορία μου, αλίμονο αν ήσουν.

Δεν το πιστεύω αυτό.
Δεν το πιστεύω.
Το φοβάμαι όμως.
Όχι επειδή το θεωρώ πιθανό.
Επειδή τείνω να γίνω απαισιόδοξη.
Έχω ανάγκη, όχι κάποιον άνθρωπο να με σώσει,
μα κάποιον να με διαψεύσει τουλάχιστον.

Κι ας μην είναι Πρωτομαγιά,
ας είναι και Πολυτεχνείο βρε αδερφέ.
Απεργία ας είναι κι ό,τι είναι.

Only love can break your heart

Λοιπον ο έρωτας μπορεί να κρυβει πολλές αντιθέσεις άλλα έχει κ κάποια πραγματα σε ευθεία αναλογία. Και θα το πω στα αγγλικά για να φανεί και η ειρωνεία της κυριολεξιας: the harder you fall, the more it hurts. Αν δε, πέσεις hard and fast, εκεί να δεις πανηγύρι. Αρχική ταχύτητα, ορμή, επιτάχυνση βαρύτητας. Και είσαι κ αντικείμενο που δεν κανει αναπήδηση, απλα και δεληβορικα πηδας στον αέρα άλλα σκας στο πάτωμα. Κι ας ελπίζουμε η παραμόρφωση να μην ήταν πλαστική. Να αργεί απλώς η επαναφορά.

τσιγάρο μ' ανεμόχαρτο στρίβω στα πρακτορεία

17.10.14, 20:47

Κτελ προς Θεσσαλονίκη

Για κάποιο λόγο ακούω τα διόδια του Μάλαμα στο ριπήτ. 

How appropriate (κρατιέμαι με νύχια και με δόντια να μη σχολιάσω τη λέξη. κρατιέμαι.)

Πολύ ταιριάζει πάντως με τη διαδρομή.

Όταν ταξιδεύεις δίπλα στο παράθυρο, βλέπεις τον δρόμο δύο φορές. 

Μία κοιτώντας μπροστά και μία κοιτώντας την αντανάκλαση στο τζάμι.

Τι πανέμορφη συμμετρία.

Αυτό το τραγούδι, που λες, είναι κόκκινο, έτσι το φαντάζομαι.

Έτσι, λοιπόν, ταιριάζει και με το καινούριο μου τετράδιο, που είναι κι αυτό κόκκινο και δερμάτινο και πολύ ροκ.

Είμαι κι εγώ, λέει, ροκ. Δεν το λέω εγώ, μου το είπανε.

Όχι για τη φάτσα μου, ούτε για τα μαλλιά μου, ούτε για τα ρούχα μου.

Το είπανε για τον εαυτό μου.

Τι τεράστιο κοπλιμέντο.

Το τραγούδι, λοιπόν.

Το τραγούδι με στεναχωρεί πολύ, μου δημιουργεί μια αίσθηση ματαιότητας.

Που, αν με ρωτάς, κόκκινος δεν είναι ο έρωτας, ούτε το πάθος, ούτε η αγάπη.

Ο έρωτας είναι κάτι σε ροζ ή φούξια, ενίοτε και πένθιμο μωβ -ανάλογα τον έρωτα.

Το πάθος είναι ένα γυαλιστερό μαύρο δερμάτινο και η αγάπη άσπρο σατέν.

Κόκκινη είναι η ματαιότητα.

πόσες φωτιές στα πέλαγα

πόσοι ξενιτεμένοι

ήταν για τα διόδια

κι όχι για την Ελένη.

nope

- ενα camel.όχι. Ένα καρελια. Χρύση κασετίνα. Όχι camel.

<=>

Αν δε φαντάζεσαι φωτιές, με κάρβουνα μην παίζεις.

Τόσο απλό.

Εγώ παίζω με κάρβουνα, γιατί εγώ όλο φωτιές φαντάζομαι.
Μάλιστα εγώ, μόνο φωτιές φαντάζομαι και τίποτα λιγότερο.
Και κάπως έτσι καίγομαι άλλα αμα δε λιωσουμε μάζι πως θες να γίνουμε ενα;

Αλλά γενικα , αν δεν,τοτε μη.

δε γαμιέται κι η πανσέληνος;

Γενικά τα πράγματα που δε θέλουμε ή δεν αντέχουμε ή και τα δύο δε θα 'πρεπε να τα νιώθουμε. Αυτό θα ήταν το δίκαιο.

Αλλά ντάξει, δε μου υποσχέθηκε ποτέ κανείς δικαιοσύνη.

Είμαι λίγο άδικη με την πανσέληνο, είναι το πιο ωραίο φεγγάρι που έχω δει εδώ και πολλά χρόνια, ίσως καλύτερο απ'όλα τ'αυγουστιάτικα φεγγάρια που 'χω δει, κι έτσι κάπως με δικαιώνει που πάντα συμπαθούσα το φθινόπωρο περισσότερο, κι άμα με δεις δε σου φαίνομαι φθινοπωρινή προσωπικότητα κι αν μ' ακούσεις πάλι δε σου φαίνομαι φθινοπωρινή προσωπικότητα, αλλά βασικά ανήκω στους σεπτέμβρηδες και στους οκτώβρηδες και σ' όλα τα πρώτα κρύα και τις βροχές κι αυτό που μ' ανακουφίζει δεν είναι καμία ζέστη και κανένας ήλιος μόνο η δροσιά και το κρύο αεράκι και θε μου πώς μυρίζει η βροχή.

Η βροχή, ναι.
Κάθε μέρα ας έβρεχε.

Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς.
Τίποτα τρομερά σημαντικό δε γίνεται με λιακάδα.

μα τις νυχτιές σα συλλογιέμαι...

και για να το ξεφτιλίσω και λίγο, γιατί το ξεφτίλισμα είναι ουσιαστικά το μόνο coping mechanism που διαθέτω, έχω να παρατηρήσω πως αυτή για να 'χε μάτια μενεξιά, μάλλον Ταργκάρυεν θα ήτανε. Αχά.

κι είχαν γίνει κάτι σκύλοι οι καλύτεροί μου φίλοι

Ένα σκυλί με συνόδευσε από τη λέσχη μέχρι το σπίτι και κάπου στα μέσα της διαδρομής θυμήθηκα μια ανάμνησή σου που μου είχες διηγηθεί. Ήταν χαρούμενη κι αστεία κι έτσι όπως περπατούσα δίπλα στο σκυλί χαμογέλασα με ήχο -δεν ήταν γέλιο δυνατό, αλλά ήταν χαμόγελο με ήχο, ξέρεις; ξέρεις. Χαμογέλασα τόσο ειλικρινά, σα να 'ταν δικιά μου ανάμνηση.

Αλλά δεν ήταν δικιά μου.
Δεν ήμουν εκεί, δεν είχε καμιά σχέση με μένα.
Κι από όλους τους τρόπους με τους οποίους κοροϊδεύω τον εαυτό μου, αυτός είναι ο χαζότερος.
Γιατί σοβαρά τώρα: σε πόσες αναμνήσεις σου νομίζω ότι είμαι;
Δεν είμαι.

Παραδομένος για καιρό
σε κάποιο όνειρο τρελό
κόντευα να ξεχάσω
την ομορφιά που είχα πει
πως δε θα ξέχναγα γιατί
ήτανε η δικιά σου.

η μέρα που διαλύθηκε το παζλ στον αέρα

Νομίζω πως πέρασε πια λίγος καιρός και μπορώ τώρα να γράψω για κείνη τη μέρα.

Εκείνη τη μέρα που κατέληξε με τον Βασίλη να προσφέρεται να με πάει στο Πλάτινουμ.

Εκείνη τη μέρα που βγήκα με παρέα που δεν ήθελα να βγω, που ευτυχώς αποτελούνταν από εμένα και 3 ακόμα άτομα τα οποία μιλούσαν μεταξύ τους αγνοώντας με. Κι ήθελα να τους πως μέσα απ' την καρδιά μου ευχαριστώ που μ' αγνοείτε.

Τότε που παράγγελνα παραπλεύρως σφηνάκια στον μπάρμαν -τον πολύ όμορφο μπάρμαν, γεγονός που οποιαδήποτε άλλη μέρα υπό οποιεσδήποτε άλλες συνθήκες θα είχα εκμεταλλευτεί (ή θα είχα προσπαθήσει να εκμεταλλευτώ τέλος πάντων), γιατί είπαμε I am a maneater, I own them from the start, αλλά τι να own εκείνη τη μέρα που το own μου φερνε στο μυαλό μόνο τη goldie hawn (το όνομά της δε θυμίζει υπερβολικά γκόλντεν ντων; τζίζους) να τραγουδάει you don't own me.

Σφηνάκια, που λες, παράγγελνα στον μπαρμαν κι η ηλίθια παρέα δεν είχε καταλάβει χριστό, μόνο κάποια στιγμή κάποιος ρώτησε "καλά είσαι;" και χαμογέλασα και είπα "ναι,μια χαρά" και το πίστεψαν, αν είναι δυνατόν.

Σφηνάκια,ναι, και κάπου στο τέταρτο αισθάνθηκα την ανάγκη να πω στον πολύ-ωραίο-μπαρμαν ότι δεν είμαι αλκοολική, απλά είναι πολύ κακή μέρα. Μου 'βαλε τότε ένα σφηνάκι ακόμα και μου είπε στην υγειά σου και του είπα στη δικιά σου.

Κι ύστερα δεν έκλαψα άλλο μέχρι να κοιμηθώ.

sunday bloody sunday

Μωρέ δεν είναι ότι μ' απασχολεί κάθε μέρα.
Είναι που είναι Κυριακή.
Κι εκείνος ο στίχος που λέει

Θυμάσαι που μου έλεγες μας φτάνει η αγάπη

Μ' αγάπη θα γεμίζαμε τις άδειες Κυριακές

Κι οι Κυριακές είναι στ' αλήθεια άδειες -σχεδόν όπως και πριν.

Αλλά να, είναι το φθινόπωρο, που όλα τα καλά έχει, δε λέω.

Καινούρια σαιζόν και τέτοια και όλα καινούρια υποτίθεται.

Αλλά ξέρεις τι;

Τίποτα δεν είναι καινούριο.

not a fucking thing.

*oh well, τι άλλο

tell me baby, what's your story?

Α θυμήθηκα, θα έγραφα κάτι για τον τρόπο που ερωτεύομαι.
Δεν ερωτεύομαι κάθε γκόμενο που βρίσκεται στο δρόμο μου.
Και δεν ξέρω αν έχω ερωτευτεί πολλές φορές για τον εξής λόγο: γιατί κάθε φορά που γνωρίζω κάποιον και μ' ενθουσιάζει -ή με εντυπωσιάζει,δεν είναι συνώνυμα αυτά τα δυο- ξαφνικά μειώνω τρομερά τη σημασία όλων των προηγούμενων, σε σημείο να τη μηδενίζω κιόλας. Κι αυτό απ' τη μία δε μ'αρέσει γιατί είναι άδικο να υποτιμάς τόσο το παρελθόν σου. Απ' την άλλη απ' το παρελθόν έχεις απόσταση και βλέπεις the bigger picture, κι αν είμαι ειλικρινής, κοιτώντας the bigger picture, ναι, συγγνώμη, δε μου φαίνεται κανείς άλλος άξιος της τόσης σημασίας που του έδωσα.

Η άλλη εξήγηση είναι πως δεν υποτιμάω το παρελθόν μου, απλώς οι επιλογές μου συνεχώς βελτιώνονται. Η μαλακία ξέρεις ποια είναι; Ότι κάνω αναπόφευκτα τη σκέψη "μέχρι πότε θα βελτιώνονται;". Και η απαισιόδοξη έφηβη που κρύβω μέσα μου θέλει να πει "μέχρι εδώ ήταν,καλύτερα δε γινόταν,ξέχνα το". Και θέλω να πω στο μαλακισμένο "βουλωσέ το"!

Δε θέλω να την πιστέψω την μικρή.
Αλλά ώρες-ώρες έχει πειθώ.
Κι ώρες-ώρες εγώ δεν.

Κι αυτές τις ώρες προσπαθώ να γίνω ρεαλίστρια -χα, κοίτα να δεις που βοηθάει κι αυτό καμιά φορά, ποιος να το λεγε- γιατί η ρεαλιστική άποψη είναι πως δεν έχω γνωρίσει ακόμα όλους τους ανθρώπους που θα μ'αρέσουν και που θα μου ταιριάζουν γιατί είμαι 22 γαμώτη μου, δε γίνεται να 'χω ζήσει κιόλας την ιστορία μου.

Αλλά αν δεν την λογαριάζω για ιστορία μου τότε κάνω πάλι το ίδιο, πάλι υποτιμάω το παρελθόν κι εξάλλου κανείς δεν είπε πως έχει μόνο μία ιστορία ο καθένας. Αλλά ξέρεις τι εννοώ, εννοώ αυτή την μια ιστορία της προκοπής.
Αν ήταν αυτή,τι; Αυτό ήταν;

Aν ήταν αυτή, δε θα ήταν αυτό.
Κι αν αυτό ήταν, δεν ήταν αυτή.

   

 I am a man-eater, I own them from the start  
 But somehow this handsome fucker got his grip around my heart.

solitaire-y

Τώρα αυτό θα ακουστεί εντελώς χαζό, αλλά το ήξερα.
Αφού δεν είχε βγει εκείνη η πασιέντζα.

Whatever you do, don't fall asleep*

Κλείνω τα φώτα,κλείνω τα πατζούρια,κλείνω τα τηλέφωνα.
Κάνω ό,τι προβλέπεται για να έχεις ήσυχο ύπνο.
Αλλά ήσυχος ύπνος δεν προβλέπεται.

Και τώρα θυμήθηκα ότι μόνη μου κοιμάμαι καλύτερα.
Μεταξύ μας, όποιος λέει πως δεν κοιμάται καλύτερα μόνος του, λέει ψέματα,έτσι;
Δε γίνεται να προτιμάς να μοιράζεσαι το κρεβάτι.
Δηλαδή, πράγματι, καλύτερα κοιμάμαι μόνη μου, αλλά αυτό δε σημαίνει πως κοιμάμαι καλά.

Εκτός από κείνη τη μέρα.
Που παραδέχτηκα πως, εντάξει, προτιμώ να κοιμάμαι μόνη μου.
Κι ύστερα,για να με διαψεύσω, έκανα τον πιο ήσυχο ύπνο, δεν είδα όνειρα, και ξύπνησα ακριβώς στη στάση που με πήρε ο ύπνος σα να μη μεσολάβησε καθόλου χρόνος.

Να, αυτά σκεφτόμουν χτες κι άλλαζα συνέχεια θέση και κοιμόμουν και ξυπνούσα και όλα μ'ενοχλούσαν και έβλεπα κι αυτά τα όνειρα.
Κοιμόμουν,ξυπνούσα κι ήταν σα ν' αλλάζω κανάλι.
Αλλά ξέρεις, όλα έπαιζαν κάποιο άρρωστο θρίλερ.
Ε βέβαια.
Ροδοζαχαρένια είμαι στον ξύπνιο μου.
Στον ύπνο μου είναι στοιχειωμένη.

*αυτό είναι το περίφημο tagline απ'τον εφιάλτη στο δρόμο με τις λεύκες, το οποίο δεν εxω δει και ποτέ δε θα δω, γιατί είπαμε, εγώ τα θρίλερ τα βλέπω στον ύπνο μου, δεν ψήνομαι να τα βλέπω και στον ξύπνιο μου. και μεταξύ μας ποτέ δεν κατάλαβα την ψυχαγωγία του να φοβάσαι. δεν είναι κάτι που μ'αρέσει να νιώθω και δεν θα το προκαλούσα ποτέ από μόνη μου.

I just wanna know when it stops hurting

- You wanna talk about it?
- No. I just wanna know when it stops hurting.
- Well, here's the deal and you won't wanna hear it, but if you're lucky,

 never.

τα δάκρυα ταιριάζουν σ' αυτούς που αντέχουν τις λύπες

Άκουγα ένα τραγουδάκι που έλεγε ότι τα δάκρυα ταιριάζουν σ' αυτούς που αντέχουν τις λύπες. Κι αν τα δάκρυα ήταν στ' αλήθεια προνόμιο μόνο αυτών των ανθρώπων, τότε αυτό ίσως ήταν απ' τα δίκαια της ζωής.

Η αλήθεια είναι πως αντέχω. Είμαι πολλά πράγματα σαν άνθρωπος, αλλά αν ήταν να διαλέξω μια λέξη για να με περιγράψω δε θα 'λεγα ούτε αισιόδοξη, ούτε αστεία,ούτε κακομαθημένη πριγκιπισσούλα. Θα 'λεγα ανθεκτική.

Γιατί πιστεύω πως όλα περνάνε. Όχι όλα εύκολα, όχι όλα γρήγορα. Αλλά όλα eventually περνάνε. Δεν το λέω γιατί είμαι ρηχή, δε δίνω σημασία και δε νιώθω. Δίνω ίσως παραπάνω σημασία απ' όση χρειάζεται, στα περισσότερα πράγματα. Και νιώθω με τόση ένταση τις χαρές και τις λύπες και όλα, που στ' αλήθεια καμιά φορά πονάει.

Κι έτσι έντονα έχω και το ένστικτο της επιβίωσης και δεν εννοώ πως δεν χρειάζεται κανείς να με προσέχει. Ή μάλλον όχι, αυτό εννοώ. Δε χρειάζεται κανείς να με προσέχει. Το έχω μάθει πια το τασκ.

Και οι αποφάσεις μου μπορεί να μην είναι πάντα ροδοζαχαρένιες αλλά είναι αυτές που είναι γιατί με έμαθα πια.
Ξέρω πια τι χρειάζομαι και ξέρω πως δε γίνεται πάντα να συμπίπτει μ' αυτό που θέλω.
Κι αυτό είναι απ' τα άδικα του κόσμου, αλλά τι να γίνει.

too sad to give a fuck

But you, you write such pretty words

but life is no storybook