girl like you*

Σήμερα άκουσα Rammstein στο τέρμα το τελευταίο δεκάλεπτο της δουλειάς.
Νομίζω δεν υπάρχει άλλος τρόπος να ακούς Rammstein.

Το συγκεκριμένο τραγούδι το είχα συνδυάσει με τον πρώτο καιρό που ήμουν μαζί με εκείνον.
Σήμερα δεν επικρατούσε η σκέψη του στο μυαλό μου,
ήταν απλώς ένα τραγούδι που μου αρέσει πολύ
και θέλω να το ακούω δυνατά.

Δε θέλω να κάνω σαν καμιά ετοιμοθάνατη γριά που αναπολεί τους έρωτές της
μα καμιά φορά τους σκέφτομαι
και πόσο πολύ τους αγάπησα
για πόσο λίγο
και στεναχωριέμαι.

Θέλω όλοι τους να είναι καλά
όσο πιο χαρούμενοι γίνεται
με κορίτσια που δε θα σταματήσουν να τους αγαπούν
και κορίτσια που δε θα σταματήσουν να αγαπούν.

Χαίρομαι που αγαπάω το παρελθόν μου.
Αγαπάω ολόκληρο το παρελθόν μου
άλλους πιο λίγο κι άλλους πιο πολύ.
Σε κάποιους ίσως να έλεγα και πάλι "ναι".

Όταν γνωρίζω κάποιον για πρώτη φορά,
δεν υπάρχει τίποτα που να μου κάνει χειρότερη εντύπωση,
απ' το να μιλάει υποτιμητικά για κάποια πρώην του.

Όσοι το κάνουν, πάντα προσδίδουν όλη την ευθύνη της αποτυχίας της σχέσης
στην κοπέλα.
Και το θέμα δεν είναι σεξιστικό, θα διαφωνούσα εξίσου με μία γυναίκα γι αυτό.
Κι ούτε εγώ αγαπώ τους πρώην μου επειδή δεν τους φέρθηκα καλά.

Ήμουν η καλύτερη γκόμενα.
Ήμουν η χειρότερη γκόμενα.
Η πιο τρυφερή.
Η πιο νευρική.
Η πιο ερωτική.
Η πιο αδιάφορη.

Κάτι πήγε στραβά.

Πάντα κάτι θα πηγαίνει στραβά.

Αυτό συνηθίζω να λέω σε όσες φίλες μου χωρίζουν και στεναχωριούνται.
Αν θες να μείνεις με κάποιον για πάντα,
θα πρέπει να χωρίσεις όλους τους προηγούμενους.
Αν μείνεις με κάποιον για πάντα, θα είναι ο μόνος που δε χώρισες.

Κι είναι στενάχωρο μα είναι κι αισιόδοξο.

* απαραίτητο αφιέρωμα στη δεκατία του 2000

Starry eyed
Clarified
Over lied
Never had a girl like you

numbers (don't) lie

Λοιπόν, τώρα που το κεφάλι μου είναι κάπως καθαρό,
βρήκα τι είναι αυτό που με πείραξε πιο πολύ απ' όλα.

Με πείραξε που δε μου βγήκαν τα μαθηματικά.
Γιατί έχω μάθει να εμπιστεύομαι τα μαθηματικά,
έχω μάθει να εμπιστεύομαι γενικά,
αλλά τα μαθηματικά και λίγο παραπάνω.
Και καταλαβαίνεις πόσο αναπάντεχο είναι
να μη σου βγαίνουν τα μαθηματικά.

Το έξι, για παράδειγμα, το έξι είναι ένας τέλειος αριθμός.
Το άθροισμα των διαιρετών του ισούται με τον ίδιο τον αριθμό
1+2+3=6
Το έξι είναι τέλειος αριθμός.
Αυτό που έγινε μ' εμάς ξέρεις τι ήταν;
Εγώ ήμουν , ας πούμε ένα τέσσερα
κι εσύ ήσουν ας πούμε ένα δύο
και με κάποιον παράλογο τρόπο,
το άθροισμά μας δεν ήταν έξι,
δεν ήταν τέλειο.

Σύμφωνα με τα μαθηματικά όμως, θα 'πρεπε να 'ναι.
Σύμφωνα με την κοινή λογική, εμείς οι δύο μαζί
θα ήμασταν κάτι τέλειο.
Αλλά δεν ήμασταν.
Δεν ήμασταν έξι, δεν ήμασταν αριθμός τέλειος.
Ήμασταν, ας πούμε, ένα εφτάρι.
Έχει στυλ, είναι πρώτος αριθμός, δεν είναι κάτι αδιάφορο τελείως.
Αλλά ξέρεις τι άλλο είναι;
Περιττό.
Μπορούσαμε και χωρίς αυτό.

there will be no white flag above my door

Στην αρχή δεν έβρισκα τραγούδι να περιγράφει αυτό που νιώθω.
Κι ύστερα κατάλαβα επιτέλους για τι πράγμα μιλάει αυτό:

I know you think that I shouldn't still love you,
Or tell you that.
But if I didn't say it, well I'd still have felt it
Where's the sense in that?
I promise I'm not trying to make your life harder
Or return to where we were
But I will go down with this ship
And I won't put my hands up and surrender
There will be no white flag above my door
I'm in love and always will be

Crash into me

Έχεις νιώσει ποτέ ότι κοντεύεις να τρακάρεις;
Και να βλέπεις την καταστροφή να έρχεται και να κοκαλώνεις
και να περιμένεις να ακούσεις το μπαμ
κι ύστερα τελευταία στιγμή
να στρίβεις;
Έστριψα :)

ΥΓ η μόνη μέρα που θα ξυπνήσεις πιο νωρίς απ όσο έπρεπε είναι εκείνη η μέρα που θα παρακαλάς τον εαυτό σου να παραμείνεις κοιμισμένη λίγο ακόμα, απλά για να μην έχεις τις αισθήσεις σου.

ΥΓ2 το τραγούδι του τίτλου είναι αυτό  και η ετικέτα Grey's Anatomy υπάρχει γιατί τα επεισόδιά τους είναι πάντα τίτλοι τραγουδιού(όπως και οι αναρτήσεις σ'αυτό το μπλογκ συνήθως), κι από κει έμαθα κι αυτό το τραγούδι (που δε με τρελαίνει καθόλου σαν τραγούδι αλλά τώρα ταίριαζε η παρομοίωση)

είναι του δρόμου η χαρά

Κυριακή,19.07.15, 16:21

Κτελ προς Θεσσαλονίκη

Κοροϊδεύω καμιά φορά όταν διαβάζω το ζώδιό μου (ναι, "καμιά φορά" όχι "όλες τις φορές") γιατί όλο ταξίδια λέει και σκέφτομαι "εντάξει ρε παιδιά, τοξότες είμαστε,ούτε αεροσυνοδοί ούτε λεφτάδες να την κοπανάμε όποτε τύχει ή όποτε γουστάρουμε".

Αλλά ύστερα ξεκίνησε το λεωφορείο και κάθε φορά που ξεκινάει ένα λεωφορείο με μένα μέσα, νιώθω τέτοια ευφορία. Λες και τα πάντα που θέλω απ' τη ζωή είναι αυτό το ταξίδι. Όσο μικρό και να 'ναι. Και σκέφτομαι πως,ε ναι, προφανώς η δικιά μου η διπλωματική με ταξίδια έχει σχέση. Τι άλλο; :)

Και το σπίτι μου μού 'χει λείψει πρωτόγνωρα πολύ. 

Τόσο που έβαλα ν' ακούσω Μαζωνάκη ft Going thru, "θέλω να γυρίσω στα παλιά"!

Κάθομαι πολύ κοντά στον οδηγό και σκέφτομαι πως φαίνεται συμπαθητικός και κομψός κι οδηγάει πολύ καλά κι αναρωτιέμαι πώς να 'ναι στη ζωή του, στο σπίτι του, με την οικογένειά του- αν έχει.

Ύστερα σκέφτομαι πως ευτυχώς που έγινε οδηγός κι είναι εδώ και μας πηγαίνει στα σπίτια μας.Ελπίζω να του αρέσει η δουλειά του.

Χτες πήγα στον γάμο του Γιάννη και της Νικολέττας. 

Πρώτη φορά χαίρομαι τόσο πολύ που παντρεύονται δυο άνθρωποι! 

Οπότε να άλλος ένας λόγος να χαίρομαι σήμερα.

Και χαίρομαι και για σένα, που υπάρχειςκαι είσαι στη ζωή μου.

Τι ωραία που τα φέρνει καμιά φορά η ζωή.

Το λέει εξάλλου και το χαρτί πάνω απ' το γραφείο μου:

είμαι τυχερή!

Entertain us

Δεν ήθελα να βγω.
Ήθελα να μείνω στο σπίτι· στο σκοτάδι και στη μουσική μου.
Βγήκα όμως και δεν είναι άσχημα.
Το φως κι εδώ είναι λίγο κι η μουσική κι εδώ είναι καλή.

Ακούω συζητήσεις δεξιά κι αριστερά μου· δε με ενδιαφέρει καμία τους. 

Στ' αριστερά μου βρισιές, στα δεξιά μου πειράζονται. 

Εγώ κοιτάω το ρολόι απέναντι κι ούτε ξέρω τι σκέφτομαι.

Ξέρω μόνο πως το ρολόι θολώνει γιατί δεν το κοιτάω στ' αλήθεια, 

μόνο έχω το βλέμμα μου στραμμένο προς τα εκεί.

Νιώθω ίσως άδεια, ίσως χαμένη κι ίσως μια θλίψη.

Αλλά το σκοτάδι είναι καλό κι η μουσική είναι καλή.
Κι έτσι κάπως θα περάσει κι αυτό το βράδυ.

All the lonely people

Το πού διαλέγεις να καθίσεις σε ένα μέρος με κόσμο αντανακλά το πώς νιώθεις.

Έτσι κάθισα στο πιο μόνο του, στο πιο ακριανό τραπέζι του σταθμού των ΚΤΕΛ. Γύρισα και πλάτη στους λιγοστούς ανθρώπους που καθόντουσαν σε ακτίνα 10 μέτρων και άκουσα ραδιόφωνο.

Λίγο αργότερα γύρισα το βλέμμα μου κι εντόπισα μια κοπέλα με ακουστικά στο απέναντι τραπεζάκι. Το αμέσως επόμενο κατά σειρά μοναχικότητας. Σκούπιζε κ εκείνη κάτι δάκρυα.

ΥΓ το καλοκαίρι δεν ήταν ποτέ ή αγαπημένη μου εποχή, κι ας είχε μέσα του τόσο ήλιο κ τόσες θάλασσες κ σχεδόν καθόλου υποχρεώσεις. Δεν εμπιστεύομαι λοιπόν το καλοκαίρι. Εμπιστεύομαι εσένα όμως κ εμπιστεύομαι εμάς και ξέρω πως όλα θα πάνε καλά.

Κάθε φορά που διαφωνούμε σ' αγαπάω και λίγο παραπάνω.

Όλες οι φωτογραφίες μας είναι θολές ή κουνημένες.
Και βρίσκω μια λυρικότητα σ' αυτό.

όχι εγώ, ο Márquez

ΥΓ: Πέρα απ' όλη την ρομαντζάδα της υπόθεσης, αυτή η εικόνα με ενοχλεί πολύ, όχι επειδή τα παιδιά κρατιούνται, καλά κάνουν. Αλλά είναι και τα δύο χέρια αριστερά. Δηλαδή, ρε φωτογράφε. Ρε φωτογράφε!

Δ1

Εχτές το απόγευμα είχα κλείσει το παντζούρι και την κουρτίνα στο δωμάτιό μου κι έμπαινε ένα πολύ σκοτεινό και δροσερό και πορτοκαλί φως κι ένιωθα σα να 'μαι σε κάποια πολύ φιλόξενη σπηλιά.
Είπα για λίγο να κοιμηθώ αλλα ύστερα άρχισα να σκέφτομαι πως υπάρχουν τόσα καλύτερα πράγματα να κάνεις με τέτοιο ωραίο κλίμα, μια τόσο ωραία ώρα μιας τόσο ωραίας μέρας.
Ύστερα το μωρό της διπλανής άρχισε να κλαίει κι εγώ άρχισα να σκέφτομαι τα διάφορα είδη ανθρωπίνων κραυγών και πόσα από αυτά μπορεί να χωρέσει μια μεσοτοιχία.

Ύστερα σκεφτόμουν μπαλκόνια και καφέδες και βιβλία και μπύρες και τασάκια και διάφορα.
Σκεφτόμουν Δ1, Ε2 και ,όπως πρόσφατα πληροφορήθηκα, Γ3.
Αριθμοί από διαμερίσματα.
Τώρα Β4.
Πόσοι αριθμοί συνδυασμένοι με γράμματα να αναλογούν στον καθένα μας;
Δ1 Ε2 Γ3 Β4
Στο Γ3 δεν είχα πάει ποτέ, δεν κάναμε παρέα τότε με τον Σ. αλλά το σκέφτομαι και λέω τι κρίμα, τι κρίμα να μην έχεις πάει σε κάποιου το σπίτι, πόσα ακόμα θα μάθαινες γι αυτόν.
Δ1, Ε2 και Β4.

Γράμματα με νούμερα οι τάξεις, γράμματα με νούμερα και τα διαμερίσματα.
Και όταν ήσουν στο γυμνάσιο μπορεί να ερωτεύτηκες κάποιο αγόρι απ το άλλο τμήμα και να ήταν τόσο σημαντικό για σένα εκείνο το νούμερο μ' εκείνο το γράμμα μαζί.

Κι ύστερα μεγαλώσαμε κι είχε ο καθένας το διαμέρισμά του.
Δ1, Ε2 και Β4.
Ένα δροσερό μπαλκόνι, ένα παμβρώμικο τασάκι, τόσα απογεύματα.
Δ1.

Είχα γράψει πριν κανένα μήνα :

λέω πολλά σε λίγους ενώ θα 'θελα να πω λίγα στους πάντες

Και τώρα που το ξαναδιάβασα, τώρα τα πράγματα είναι όπως ήθελα.
Στους λίγους δεν έχω πολλά πλέον να πω, δεν έχει σκαμπανεβάσματα, 
ούτε κλάματα, ούτε αμφιβολίες. 
Μόνο χαμόγελα και σιγουριά.
Κι είναι λίγα που θέλω να τα πω σ' όλο τον κόσμο.
Και δε σε πειράζει αν τα πω σ' όλο τον κόσμο.
Κι αυτό είναι ίσως το καλύτερο κομμάτι.

Δε θυμάμαι πόσο καιρό είχα να νιώθω έτσι.
Μαζί.
Δε νιώθω πια μόνη μου, δε νιώθω πως προσπαθώ μόνη μου 
για κάτι στο οποίο πιστεύω μόνο εγώ.
Δε νιώθω πως με κρύβεις (ποτέ δεν το νιωθα αυτό, όχι με σένα.)

Νιώθω μαζί.
Νιώθω εξίσου.
Νιώθω σωστά.

Νιώθω και τυχερή κι ενώ είμαι συνήθως τυχερός άνθρωπος, 
όμως τυχερή είχα πολύ καιρό να νιώσω. 
Σαν να μου είχε τελειώσει το απόθεμα.
Κι έβλεπα αυτή τη σειρά χτες και κάτι πήγαινε εντυπωσιακά καλά για τη Μαξ 
και τη ρωτάει η Κάρολάιν  μα καλά πώς γίνεται αυτό;
Και της απαντάει "because God owes me".
Oh, that he did.
Ευχαριστώ ρε Θεέ.
Ήταν η σειρά μου.
Κι ευτυχώς -σε αντίθεση μ' αυτό που κάνω στις τράπεζες- δε βαρέθηκα να περιμένω 
και δεν έδωσα το νουμεράκι μου σε κάποιον άλλον.
Ήταν η σειρά μου.

το τραγουδάκι γιατί μου 'χει κολλήσει εδώ και τρεις μέρες
και γιατί μέσα μου καίει μια φωτιά
και γιατί φωτιά με φωτιά :D

ήλιος & έρωτας & μιλκσέικ φράουλα

Η λορέλ τα περιέγραψε τέλεια, λίγα έχω να προσθέσω κι είναι πράγματα που δεν είναι πως τα παρέλειψε, είναι που είναι μόνο δικά μου και δε θα μπορούσε να τα 'χει πει.

Λείπουνε πολλά από την άνοιξή μου, αλλά και πάλι την αγαπώ, όπως κάθε άνοιξη, είμαι έτσι ανιδιοτελής με τις εποχές.

Λορελάκι μου, εσύ δε λείπεις, αν και δεν είσαι εδώ, είσαι όμως στο ακουστικό μου συχνά-πυκνά και μου κάνεις και προτάσεις γι ανοιξιάτικα βιβλία ε και τι άλλο να ζητήσω!

Λείπει όμως η σοφή μου φίλη, αλλά κι αυτό δεν πειράζει πολύ γιατί σήμερα θα πήγαινε να αγοράσει τα εισιτήριά μας για την σχεδόν καλοκαιρινή μας συναυλία και θα 'μαι 4 μέρες όλη δικιά της και θα με πάει σ' όλα τα ωραία μπαράκια και θα 'χει ζέστη και θα 'μαι χαρούμενη.

Λείπεις κι εσύ κι αυτό πειράζει ρε γαμώτο. Και συνέχεια σκέφτομαι να πηγαίνουμε εκδρομές, να 'μαι στη θέση του συνοδηγού σου και να 'χει ήλιο και να φοράω τα γυαλιά ηλίου του μπαμπά μου κι εσύ της μαμάς σου (έτσι γιούνισεξ ήταν τα γυαλιά στα 80s), και να ακούμε χατζηφραγκέτα (προφανώς) και να πίνουμε φραπεδάκια απ το σέικερ και να 'μαι πραγματικά εκστατικά ευτυχισμένη. 

Όπως είπα ήδη βέβαια στη λορέλ, ίσως κάποιες φορές θυσιάσω το φραπέ για ένα μιλκσέικ φράουλα, γιατί αν η άνοιξη είχε μυρωδιά θα μύριζε μιλκσέικ φράουλα. Και,μεταξύ μας, είμαστε και σούργελα, οπότε είμαι σίγουρη πως καμιά φορά αντί για χατζηφραγκέτα θα ακούμε taylor swift. Γιατί είπαμε, you love the players and I love the game.

Μαζί σου να 'μαι ρε μωρό μου και δεν πάνε στο διάολο και τα roadtrip?
Άνετα περνούσα καλοκαίρι σε διαμέρισμα χωρίς μπαλκόνι κι αιρ κοντίσιον.
Τσαααακ εδώ κολλάνε οι χατζη.

Δε θέλω αιρ κοντίσιον
και χάι ντεφινίσιον
θέλω μόνο να με παντρευτείς.

Russell's Paradox

Ξύπνησα στις 5μιση το πρωί, δε θυμάμαι αν μπορούσα καν ν' ανοίξω τα μάτια μου, πάντως να ξανακοιμηθώ δεν μπορούσα. Προσπάθησα δηλαδή.

Κι ένιωθα παράξενα. Το παντζούρι ήταν κλειστό ενώ εγώ ποτέ δεν κλείνω το παντζούρι.
Αλλά δεν ήθελα να ξυπνήσεις απ' τον ήλιο επειδή εγώ δεν ξέρω να κοιμάμαι σαν άνθρωπος.
Ένιωθα παράξενα που λες, ένιωθα σαν το σώμα μου να με περιβάλλει, σαν να μην είναι κομμάτι μου -ή εγώ δικό του- σαν να είναι το περίγραμμα, σαν να είναι κάτι που με περιέχει.
Σαν το σύνολο που περιέχει όλα τα σύνολα που δεν περιέχουν τον εαυτό τους, αυτό περιέχει, λέει, τον εαυτό του; Εγώ έλεγα κατηγορηματικά όχι, σκεφτόμουν ένα κουτί με χριστουγεννιάτικα στολίδια και πως ποτέ κανείς δε θα 'λεγε πως το κουτί περιέχει και το κουτί.

Ύστερα όμως έγινε αυτό κι ένιωθα έτσι περίεργα και σκέφτηκα πως ίσως το κουτί να περιέχει και το κουτί, ποιος ξέρει;

Εντάξει, για όλο αυτό το παραλλήρημα έφταιγε το τελευταίο big bang theory.
Λίγο big bang, λίγο star wars και πολύ χατζηφραγκέτα.
Η ζωή είναι απλή.
Η ζωή είναι απλή κι ωραία.

ΥΓ εντάξει, εκεί γύρω στις 7 ξανακοιμήθηκα. μάλλον με πήρες αγκαλιά λίγο καλύτερα.

σ'αγαπάω χαζέ

maybe even better

    I realized that I may not be able to explain what I feel for her, but it is  something. And yes, maybe all love isn't true love in the messed up way that you and I have experienced it, but I think this could turn into something even better.

διαπερνούνε την καρδιά μου χιλιάδες αμπέρ

Οι χατζηφραγκέτα, που λέτε, μπορεί να είναι κυρίως αστείοι, αλλά σήμερα έκατσα και σκέφτηκα έναν στίχο. Βασικά, ψέματα, δεν έκατσα να τον σκεφτώ, απλά εκεί που άκουγα το κλειδί της καρδιάς σου, ξαφνικά τον άκουσα σοβαρά τον στίχο αντί να τον ακούσω αστεία. Εδώ να σημειώσω πως τόση ώρα γράφω ακούγοντας το καλοριφέρ κι αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να κουνιέμαι δεξιά-αριστερά στην καρέκλα, μιλάμε το 'χω τερματίσει το τυφλό το σύστημα.

ναι και που λέτε λέει

βρήκα το κλειδί της καρδιάς σου
όμως έχει πιτσικάρει Μαρία
δεν ανοίγει τώρα πια με τη μία
όπως άνοιγε παλιά ρε γαμώτο

κι είναι αλήθεια.
δεν ανοίγει τώρα πια με τη μία όπως άνοιγε παλιά.
αλλά χωρίς "ρε γαμώτο".
κι άμα θες να συνεχίσουμε με Χ+Φ,τότε να ξέρεις πως έτσι είναι κι έτσι πάει.

η άνοιξη θα φέρει

Τα φτιάχνεις με μια τύπισσα, πετάς στα σύννεφα, ακούς ένα συγκεκριμένο τραγούδι και το 'χεις συνδυάσει μαζί της.

Χωρίζετε, δεν είσαι καλά, το ξεπερνάς εν πάση περιπτώσει.

Βρίσκεις την επόμενη, ουάου και πάλι, πετάς ξανά στα σύννεφα και ακούς το ίδιο γαμημένο τραγούδι που είχες συνδυάσει με την πρώην.
Ε δεν καταλαβαίνω πώς το κάνετε αυτό, ειλικρινά.

Δεν καταλαβαίνω και -ναι θα γίνω υπερβολική- μου φαίνεται σα να σας λείπει λίγη ψυχή.

Εγώ δηλαδή, όταν η φάση μου αυτή τελειώσει, αν αυτό το τέλος είναι άσχημο, φαντάζομαι πως ίσως ποτέ ξανά στη ζωή μου δε θα ακούσω χατζηφραγκέτα. Ναι χατζηφραγκέτα παιδιά, μην κοροϊδεύετε.

ήπια σήμερα,στο είπα;

Ή θα πιεις ή δε θα πιεις.
Εγώ, προφανώς, ήπια.
Α και σ' ένα μάθημα πήρα 8. Οκτώ! στο είπα;
Στο είπα.
Και δεν πρόκειται να ξαναγίνει.
Αλλά έγινε.
Είσαι περήφανος για μένα;
Είσαι, το ξέρω.
Κι εγώ είμαι.
Και σε θέλω. Αυτό στο είπα; Στο είπα κι αυτό.

Αυτή η κατάσταση που ο άλλος σου σπάει τα νεύρα κ ανεβάζεις παλμούς και μετά θέλεις κι άλλο, λέγεται κάπως; Γιατί φοβάμαι πως κάπως λέγεται.