Έχει παγωνιά τελευταία κι ανάβω τα καλοριφέρ κι ακούω Bregovic, διαβάζω βιβλία που έχω ξαναδιαβάσει και βλέπω ταινίες που έχω ξαναδεί γιατί αν μια ταινία δε σε πείθει δεν είναι ανάγκη να την δεις, κι αν ένα βιβλίο δε σ' αρέσει δεν είναι ανάγκη να το τελειώσεις, κι αν κάτι σε έχει συγκλονίσει τότε πρέπει σίγουρα να το επαναλάβεις. Κι αυτά όλα δεν έχουν σχέση μόνο με την ψυχαγωγία. Δεν είναι αγώνας, δε χρειάζεται να φτάσεις στο τέρμα αν δε θέλεις. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να πας από το ένα μέρος στο άλλο και πολλά μέρη για να πας κι αν είπες "εγώ θα πάω εκεί" δε σημαίνει πως αν αλλάξεις γνώμη και πας αλλού διαπράττεις κανένα έγκλημα. Και οι άνθρωποι,τους ανθρώπους που σε συγκλονίζουν πρέπει να τους ξαναβλέπεις, να τους μυρίζεις και να τους αγγίζεις και να τους μιλάς, να πίνετε μαζί και να συζητάτε για το παρελθόν σας και για φιλοσοφικά ζητήματα και για κοινωνικά ζητήματα και να τους αγγίζετε και να ρουφάτε όλη την ουσία τους γιατί οι συγκλονιστικοί άνθρωποι είναι ό,τι πολυτιμότερο.
Bregovic και καλοριφέρ και ταινίες που έχω ξαναδεί.
Ξαναείδα το Alfie και τώρα ξαναβλέπω το Closer (χμμμ οκ ίσως έχει να κάνει με τον Jude Law, δε θα πω ψέματα). Και στο Closer που λέτε έχει αυτή την ατάκα, που είναι πρόστυχη ατάκα, αλλά εγώ αφού ξεπέρασα την προστυχιά και την καύλα, το σκέφτηκα μεταφορικά, θα καταλάβετε αμέσως πώς. Η ατάκα είναι I want to suck you senseless. Κι εγώ σκέφτηκα πως κάποιους ανθρώπους θα 'θελα να τους φιλήσω στο στόμα τόσο έντονα που να ρουφήξω όλο το είναι τους, να καταλάβω όλες τις σκέψεις τους κι ύστερα ίσως να μη χρειάζεται να μιλάμε, μόνο να φιλιόμαστε κι έτσι να ανταλλάσσουμε ό,τι έχουμε στην ψυχή μας, όπως Bregovic, ταινίες, παλιά ελληνική ροκ και εντάξει, και σάλια.
