Not enough

Το χειρότερο είναι αυτή η , όχι αναπόφευκτη, αλλά δύσκολα διαχειρίσιμη φωνή που σου ανήκει και που επιμένει να σε ρωτάει "γιατί δεν είσαι αρκετή; Αρκετά τι δεν είσαι;"

just spend the night

Θέλω να σου ζητήσω να μείνεις εδώ.
Μόνο για σήμερα.
Δε θα 'χεις κι άλλη ευκαιρία εξάλλου.
Μόνο για σήμερα.
Κι ας μην τα πάω καλά με τους αποχωρισμούς.
Δε θα στο ζητήσω, θα δεις.

Θέλω να σου ζητήσω να ρομαντζάρουμε σήμερα.
Να πάμε στην ταράτσα και να κοιτάμε τον ουρανό.
Να ξαπλώσουμε εκεί σ' ένα στρώμα για κάμπινγκ.
Θέλω να κάνουμε σα να 'χουμε σημασία.
Μόνο για σήμερα.
Ίσως κλάψω στην αγκαλιά σου.
Ίσως αυτή τη φορά σου πω ότι θα μου λείψεις.
Ίσως το παραδεχτείς κι εσύ.

Μακάρι να με διαψεύσω.
Μακάρι να βρω τα κότσια να σου πω
"πάμε στην ταράτσα να κοιτάξουμε τον ουρανό"
"μείνε εδώ απόψε"
Μα να 'χω κότσια για τόσα πράγματα;
Να 'χω βγάλει γλώσσα σε τόσα αφεντικά;
Και να μη μπορώ να σου πω
"θέλω να κοιμηθώ μαζί σου";

closing walls and ticking clocks II *

Ήμουν πάντα τρυφερή φίλη. Και γκόμενα μάλλον τρυφερή ήμουν, αλλά αυτό δε θα μας απασχολήσει αυτή τη στιγμή. Είμαι τρυφερή φίλη. Θα σε πάρω αγκαλιά σε ένα μπαράκι και δεν πα' να νομίζουν όλοι ότι είμαστε ζευγάρι; Θα σου δώσω και φιλάκι. Κι όταν δε θα είμαι καλά, θέλω οι φίλοι μου να μου χαϊδεύουν τα μαλλιά. Κι όταν αυτοί δεν θα είναι καλά θα τους χαϊδεύω την πλάτη και θα τους παίρνω διακριτική αγκαλίτσα, μη μας περάσουν και για φλώρους δυο μέτρα παλικάρια.

Θα μου λείψουν οι φίλοι μου, αλλά δε θέλω γκραν αποχωρισμό γιατί ξέρω πώς θα ήταν κάτι τέτοιο και νομίζω πως δε θέλω. Γι αυτό λέω σταδιακά στον καθένα πως θα μου λείψει ή πως τον αγαπώ, για να μη μου πέσουν όλοι μαζί.

— Αχ ρε χαζό, θα μου λείψεις. Είσαι πολύ εντάξει παιδί.
— Αχ ευχαριστώ! Ε κι εμένα θα μου λείψεις προφανώς.

~

— Θα σου λείψω;
— (αμήχανο γέλιο) Είσαι κακιά.
— Εσύ είσαι κακός.

~

— Ρε πολύ σ' αγαπώ.
— Κι εγώ ρε σκατό.

~

Ακούω πολύ Editors. Ακούω σχεδόν μόνο Editors. Βασικά ακούω πολύ το Sugar. Βασικά ακούω σχεδόν μόνο το Sugar. Αν επιτρεπόταν να ακούσεις ένα τραγούδι ένα συγκεκριμένο αριθμό συνεχόμενων φορών, σίγουρα το έχω ξεπεράσει. Γι αυτό τώρα έβαλα τη λίστα να παίζει, για να σταματήσω να σκέφτομαι μόνο "there is sugar on your soul / you're like no one I know". Και τώρα σκέφτομαι

People are fragile things you should know by now

Be careful what you put them through

Δεν το πιστεύω όμως. Είμαι πολλά. Αλλά fragile δεν είμαι, ρε φίλε. Ε όχι και fragile.

 * να ψάχνεις τίτλο για το ποστ, να βρίσκεις, να σκέφτεσαι πως κάτι σου θυμίζει και μάλλον τον έχεις ξαναχρησιμοποιήσει, να κάνεις γρήγορη αναζήτηση στο μπλογκ, όντως τον είχες ξαναχρησιμοποιήσει. Πριν σχεδόν ακριβώς 2 χρόνια. Όταν δε μετακόμιζες, αλλά σκεφτόσουν πώς θα 'σαι όταν θα μετακομίζεις. Και σκέφτηκες ακριβώς τον ίδιο τίτλο. Και τότε και τώρα. Ε μ' άρεσε αυτό. Πολύ μου άρεσε. Και τα καλαμάκια τελειώνουν.

ε δε βρίσκω τίτλο

Θυμάμαι εκείνη τη φορά που ήθελα να σου πω ότι μου έλειψες αλλά δε σου το είπα.
Τώρα όμως θα σου πω ότι θα μου λείψεις.
Γιατί μετά θα φύγω και δε θα 'χει σημασία.
Δε θα 'χει σημασία αν φρικάρεις, αν εκπλαγείς, αν χαρείς ή αν νιώθεις το ίδιο.
Γιατί θα φύγω.
Και θα μου λείψεις.
Και το ότι νιώθω κάθε φορά καλύτερα μαζί σου, δε με βοηθάει.
Το ότι νιώθω τόσο ελεύθερη μαζί σου, δε βοηθάει.
Νιώθω κάπως σαν τα σώματά μας να είναι κομμάτια από κάτι που δεν έχει νόημα αν δεν κουμπώσουν.
Πχ σαν ένα στερεοφωνικό κι ένα σιντί.
Το σιντί υπάρχει και χωρίς το στερεοφωνικό.
Το στερεοφωνικό λειτουργεί και χωρίς σιντί.
Αλλά μαζί κάνουν μουσική.
Να αυτό εννοώ.
Το σώμα μου λειτουργεί όλη μέρα και όλες τις μέρες.
Αλλά μαζί σου κάνει μουσική.
Κι αυτό δε βοηθάει.
Θα μου λείψεις.
Αν και μάλλον όχι τόσο όσο το κάνω τώρα να φαίνεται.
Είμαι κινηματογραφική τύπισσα, γι αυτό τα γράφω έτσι.
Θα ξέρουμε σε λίγες μέρες πώς στ' αλήθεια θα νιώθω.
Προς το παρόν μου άρεσε το βλέμμα που πήρες όταν συνειδητοποίησες πόσο σύντομα θα φύγω.
Και φαντάζομαι να σου λέω ότι θα μου λείψεις
και να μου λες ότι κι εγώ θα σου λείψω
και μετά να κλαίω στην αγκαλιά σου χωρίς να μπορώ να σταματήσω
και να μην πειράζει,
γιατί εσένα δε σε πειράζει να κλαίω και παραδόξως αυτό με κάνει
να μη θέλω ποτέ να κλάψω μαζί σου.
Θα μου λείψεις.
Θα μου λείψει το δέρμα σου.

Ψάχνω τραγούδι να ταιριάζει.
Δε βρίσκω.
Σε θέλω.
Θα μου λείψεις.
Θα μου λείψεις περισσότερο απ' όλα, κι αυτό είναι βαριά κουβέντα.

Update: 5 μήνες μετά. Δε μου έχει λείψει.

It's strange what desire will make foolish people do

Δεν ξέρω τι σκέφτομαι, δεν ξέρω τι σκέφτομαι, δεν ξέρω τι σκέφτομαι, δεν ξέρω τι σκέφτομαι, δεν ξέρω τι σκέφτομαι, δεν ξέρω τι σκέφτομαι, δεν ξέρω τι σκέφτομαι, δεν ξέρω τι σκέφτομαι, δεν ξέρω τι σκέφτομαι, δεν ξέρω τι σκέφτομαι, δεν ξέρω τι σκέφτομαι, δεν ξέρω τι σκέφτομαι, δεν ξέρω τι σκέφτομαι, δεν ξέρω τι σκέφτομαι, δεν ξέρω τι σκέφτομαι, δεν ξέρω τι σκέφτομαι, δεν ξέρω τι σκέφτομαι, δεν ξέρω τι σκέφτομαι, δεν ξέρω τι σκέφτομαι, δεν ξέρω τι σκέφτομαι, δεν ξέρω τι σκέφτομαι,δεν ξέρω τι σκέφτομαι, δεν ξέρω τι σκέφτομαι, δεν ξέρω τι σκέφτομαι, δεν ξέρω τι σκέφτομαι, δεν ξέρω τι σκέφτομαι, δεν ξέρω τι σκέφτομαι, δεν ξέρω τι σκέφτομαι.

Δε θα σκέφτομαι.
Δε χρειάζεται.

E;

fuck.

poison

Σκέφτομαι πόσο δύσκολο μου είναι να "σε κόψω".

Όχι επειδή φαντάζομαι τη ζωή μαζί σου, ούτε επειδή σε σκέφτομαι κάθε μέρα, όλη μέρα.

Φαντάστηκα τη ζωή μαζί σου - δεν τρελάθηκα.

Σε σκεφτόμουν όλη μέρα, κάθε μέρα - μου πέρασε.

Αλλά είσαι ό,τι κοντινότερο έχω κάνει σε ναρκωτικά.

Δεν ξέρω πώς νιώθουν οι άνθρωποι όταν κάνουν πρέζα.

Αλλά ξέρω πως αυτό που με κάνεις να νιώθω δεν μπορώ να το συγκρίνω με τίποτα.

Κι ο πιο περιεκτικός τρόπος να το περιγράψω είναι απελευθέρωση.

Είναι σα να σταματάει να υπάρχει ο κόσμος γύρω μου.

Είναι το μόνο που φαντάζομαι να εννοούν οι james όταν λένε

shake my body 

release my soul

punish my senses

lose control

this handsome fucker

Βασικά δεν έχω κάτι άλλο να πω. This handsome fucker.

ΥΓ γύρισα σπίτι με τσουρέκι της γιαγιάς και σκέφτηκα με απόλυτη σιγουριά και λίγη κακία "αυτή τη φορά δε φας τσουρέκι της γιαγιάς ρε". Κάπου κάποιος γελάει. Τσουρέκι δεν έφαγες δηλαδή, αλλά μόνο επειδή εκείνη την ώρα η πείνα δεν ήταν η κυρίαρχη ανάγκη. Δηλαδή...
Oh well.

We accept the love we think we deserve.

Πριν κάποιες μέρες μου έκανε έκπληξη το λορελάκι! Συνεννοήθηκε με το Πεννάκι και δεν πήρα χαμπάρι τίποτα, απλά έσκασε μύτη εκεί που πίναμε καφέ. Πολύ συγκινήθηκα, περιττό να το πω, είχαμε κι αγκαλιές και δάκρυα κι απ' όλα.

Το λορελάκι, που λέτε, δεν είναι μια συνηθισμένη φίλη. Είναι μια ασυνήθιστη φίλη. Είναι η φίλη που καταλαβαίνει σχεδόν διαισθητικά πως δεν είσαι καλά και που αν κρίνει πως η κατάσταση φτάνει σε επικίνδυνα κι οριακά σημεία, ε θα σου κάνει κι επίσκεψη έκπληξη. Κι είναι και η φίλη που θα σου γεμίσει το σπίτι με ένα σωρό σημειωματάκια με ατάκες από βιβλία κι από ταινίες κι από σειρές, για να 'χεις να τα βρίσκεις για πολλές μέρες μετά.

Έτσι τώρα βλέπω στο φωτιστικό του γραφείου μου το πιο σημαντικό απ' όλα τα χαρτάκια.

We accept the love we think we deserve.

Και ρε συ να σου πω κάτι; 

Νομίζω αξίζω περισσότερα.

Νομίζω ήρθε η ώρα τα πράγματα να είναι απλά κι αβίαστα.

Νομίζω μπορώ να ζήσω μια ωραία ιστορία.

Και νομίζω πως για να το κάνω πρέπει ν' αφήσω όλες τις υπόλοιπες.

Γιατί δε θέλω να είμαι το γκομενάκι σου, δε θέλω να είμαι κανενός το γκομενάκι πλέον.

Θέλω αγκαλιά και κάποιον να ξυπνάει όταν θα φτιάχνω καφέ και βόλτες χέρι-χέρι και τέτοια.

Αξίζω τόσα.

φακ

Μωρέ πολύ ωραία ήταν χτες.
Ήταν σα μια μικρογραφία μιας ενδεχόμενης καθημερινότητας μαζί σου.
Αλλά όσο ήσουν ξαπλωμένος στα πόδια μου,
όσο σου χάιδευα τα μαλλιά και την πλάτη
κι όσο μου φιλούσες την κοιλιά,
εγώ σκεφτόμουν αυτό εδώ το τραγούδι
και ... φακ.

πιο όμορφη απ' ό,τι ήσουν

Αν δε βρέχει καταρρακτωδώς, δεν παίρνω ομπρέλα. Έτσι σήμερα, που έβρεχε μία μέτριας έντασης βροχή, δεν πήρα ομπρέλα, φόρεσα μόνο κάτι με κουκούλα. Πήγα στη λέσχη να φάω μπακαλιάρο. Για τη σκορδαλιά δεν είχα αποφασίσει ακόμα, σκεφτόμουν πως είπαμε ότι θα μιλήσουμε σήμερα και αυτό σημαίνει πως θα βρεθούμε κι έλεγα μήπως να μη φάω σκορδαλιά. Ύστερα είπα στον εαυτό μου "συγκεντρώσου, κουκλίτσα μου, μια φορά το χρόνο τρώμε σκορδαλιά, δε θα τη θυσιάσουμε για την πιθανότητα ενός ραντεβού - που ο θεός να το κάνει ραντεβού δηλαδή".

Είχε σκορδαλιά στη λέσχη, αγαπώ τη λέσχη. Ρώτησα αν έχει και τσιπουράκι, ο Δημήτρης είπε πως περίμενε να το φέρουμε εμείς. Γελάσαμε, είπαμε χρόνια πολλά και πήρα τον δίσκο μου και κάθισα σε ένα από τα τραπέζια που είναι δίπλα σε παράθυρο. Και έβλεπα τη βροχή να πέφτει κι έτρωγα τον μπακαλιάρο και τη σκορδαλιά μου και το ψωμί με το σουσάμι, κι ήμουν τόσο ευχαριστημένη απ' τη ζωή μου εκείνη την ώρα, τόσο χαρούμενη που είναι 25η Μαρτίου κι εγώ τρώω μπακαλιάρο μόνη μου δίπλα σε ένα παράθυρο που βρέχει. Τόσο ευτυχισμένη.

Ξαναφόρεσα την κουκούλα μου και βγήκα πάλι στη βροχή. Αυτή τη φορά χαμογελούσα διάπλατα, κοιτούσα τον ουρανό -τον γκρι, μουντό, βροχερό ουρανό- και γελούσα. Ύστερα κοίταξα κάτω κι είχε σχηματιστεί στην άσφαλτο ένα ακανόνιστου σχήματος ουράνιο τόξο. Όχι ουράνιο τόξο δηλαδή, ήταν ένα βρεγμένο κομμάτι δρόμου, τόσο βρεγμένο ώστε να κάνει αυτά τα ωραία χρώματα. Και σκέφτηκα πως μπορεί να είναι ηλίθιος ο τρόπος με τον οποίο παντού συνήθιζα να βρίσκω ομορφιά και λόγους να γελάει κανείς, αλλά ρε συ μιλάμε για ουράνια τόξα στην άσφαλτο! Τόσα χρώματα σ' αυτόν τον βρεγμένο κωλόδρομο, πώς να μη νιώθεις μετά πως όλα γίνονται ωραία; Όλα μπορούν να γίνουν ωραία. Να το θυμάμαι αυτό.

Γελώντας έφτασα λοιπόν στο σπίτι, η πολυκατοικία μύριζε τηγανητό ψάρι, εγώ δε ζήλευα γιατί η λέσχη είχε προνοήσει -ευχαριστώ τη λέσχη. Άνοιξα την πόρτα του διαμερίσματος. Μυρίζει άζαξ άνθη πασχαλιάς και λενόρ ruby jasmine -το καινούριο,το φουξ. Εγώ μύριζα σκορδαλιά και τσιγάρα. Μου φάνηκε λίγο αστεία αντιστοίχιση ανθρώπου με σπίτι. Σκέφτηκα τις ασκήσεις αντιστοίχισης που είχαμε στο σχολείο κι αν η μία στήλη είχε ανθρώπους και η άλλη διαμερίσματα, θα με αντιστοίχιζε κανείς στο σωστό σπίτι; Μα φυσικά.

Κάτω απ' την άσφαλτο καίει το παλιόχωμα

ΥΓ το άρωμα και το κενό δεν άλλαξαν πάντως.

το ξέρω, το δοκίμασα, δεν ωφελεί

Είναι η πρώτη φορά που νιώθω τη σονάτα του σεληνόφωτος.
Πάντα μου άρεσε, αλλά πρώτη φορά τη νιώθω.
Αντιλαμβάνομαι πως είναι δύσκολο να με πάρει κανείς στα σοβαρά
καθώς η ώρα είναι 04:11 το πρωί
αλλά ίσως οι μεγάλες συνειδητοποιήσεις να συμβαίνουν τις πρώτες πρωινές ώρες.
Ίσως.

Που λες, γύρισα στο σπίτι με τα πόδια.
Θα μπορούσα να έχω γυρίσει με το αυτοκίνητο,
αλλά προτίμησα να κοιτιόμαστε λίγο ακόμα
και να θυσιάσω αυτή την πολυτέλεια.
Είπα στους φίλους μου πως ήθελα να χορέψω,
αλλά η αλήθεια είναι πως ήθελα απλώς να σε κοιτάζω.

Έκανα στο μυαλό μου έναν φανταστικό διάλογο,
έναν όπου σου λέω πώς νιώθω κι ότι
παρόλο που, σε αντίθεση με σένα,
εγώ χρόνο έχω,
δεν έχω παρόλα αυτά τη διάθεση να τον διαθέσω
σε κανέναν άλλον
γιατί κανένας δε θα μου άρεσε όσο εσύ.
Και τότε εσύ θα με ρωτούσες πού το ξέρω;
Και θα σου έλεγα

το ξέρω
το δοκίμασα
δεν ωφελεί
άφησέ με να 'ρθω μαζί σου.

don't say a word

- μου είχε λείψει.
- του το είπες;
- εσύ τι λες;
- λέω όχι.
- φυσικά και όχι.

yum

μμμ εντάξει, κάποια πράγματα ίσως να πάνε καλά :)

https://www.youtube.com/watch?v=hgjUSPmbPWg

if I just lay here

Όπως και να 'χει,
το να σε τραβάει προς το μέρος του
να σε φιλάει στο μέτωπο
κι ύστερα να σε ξαπλώνει στο στήθος του
πάντα κάτι θα σε κάνει να νιώθεις.
Ειδικά το φιλί στο μέτωπο.
ντουκ ντουκ
ντουκ ντουκ

ο έρωτας βουτάει απ' τις ταράτσες στο κενό

Μόλις συνειδητοποίησα πως όσο θα περνάει ο καιρός και τα χρόνια κι όσο θα ζούμε καινούρια πράγματα και θα μεγαλώνουμε, τόσο θα μειώνονται τα τραγούδια που δε μας θυμίζουν τίποτα. Γιατί σκέψου, όλα τα τραγούδια στην αρχή δε σου θυμίζουν τίποτα, είναι απλώς τραγούδια. Μέχρι με κάτι να τα συνδυάσεις. Από τότε και στο εξής πάντα μα πάντα θα σου θυμίζουν αυτό το πράγμα, αυτή τη μέρα, αυτόν τον άνθρωπο. Δε θα σε επηρεάζουν πάντα, δε θα στεναχωριέσαι όταν τα ακούς, ούτε θα χαίρεσαι, δε θα σου προξενούν τέλος πάντων το συναίσθημα που είχες όταν πρωτοέγινε η σύνδεση τραγουδιού και γεγονότος, όχι για πάντα, ίσως ούτε καν για πολύ καιρό. Όμως πάντα μα πάντα θα σου έρχεται στο μυαλό αυτό το κάτι.

Υπάρχουν λοιπόν τα τραγούδια που με κάτι είναι συνδυασμένα και τα τραγούδια που είναι απλώς τραγούδια. Όσα τραγούδια βρίσκονται στην πρώτη κατηγορία δεν μπορούν να πάνε στην δεύτερη, εξ' ορισμού. Τα τραγούδια της δεύτερης κατηγορίας όμως μπορούν να πάνε στην πρώτη, αρκεί μια στιγμή, και χωρίς κανείς να το καταλάβει γίνονται τραγούδια α' κατηγορίας.

Κάπως έτσι έχω χάσει διάφορα τραγούδια που ήταν μόνο δικά μου γιατί κάποτε έγιναν τραγούδια "δικά μας", κι ύστερα δεν ήταν κανενός τραγούδια κι έμεινα εγώ να μου λείπουνε γιατί τα αγαπούσα κι από πριν γίνουν δικά μας αλλά τώρα δεν είναι το ίδιο.

Άκουσα πάλι χατζηφραγκέτα, μου πήρε λίγο καιρό, αλλά την προηγούμενη βδομάδα ξύπνησα με τρελή λαχτάρα να ακούσω το λαϊκό λούμπεν κι έτσι το έβαλα στο ριπήτ και το άκουγα όση ώρα ετοιμαζόμουν. Εντάξει, καλά πέρασα, δεν μπορώ να πω πως στεναχωριόμουν. Αλλά ναι, προφανώς και σε σκεφτόμουν, δεν είμαι όσο αναίσθητη νομίζεις.

Το άλλο πού το πας; Ξέρεις τι ωραία κι ήσυχα κοιμόμουν για μήνες και μήνες πριν κοιμηθούμε μαζί, κοιμόμουν τόσο ήσυχα ακούγοντας εκείνο το σιντί της Lhasa, το έβαζα στο shuffle κι έπαιζε μέχρι να με πάρει ο ύπνος. (Όποιος διαβάζει και δεν του χει καταστρέψει κανένας τη Lhasa, μάθετε πως είναι τέλεια και για ύπνο και για ξύπνιο και για σεξ και για τα πάντα, πάρτε χρόνο και μάθετε τη Lhasa). Ναι και δεν είναι που δεν μπορώ πλέον να ακούω Lhasa πριν κοιμηθώ, είναι που του χάρισα και το σιντί ρε κορίτσια! Δηλαδή και να ήθελα να το ακούσω θα 'πρεπε να το ξαναγράψω κι εντάξει, δεν έχω κάτσει να το κάνω αυτό ακόμα. Θα το κάνω κάποια στιγμή,το σκέφτομαι συχνά. Αλλά τέσπα δεν έτυχε μέχρι τώρα.

Κι ύστερα το τελευταίο πλήγμα ήταν την προηγούμενη βδομάδα. Ρε φίλε ποιος σου είπε να μου πεις ότι αυτό είναι το αγαπημένο σου τραγούδι των ενδελέχεια; Δεν μπορούσε να 'ναι το δεν είμαι αυτός που θες  το αγαπημένο σου, να μην μπερδευόμαστε κιόλας; Και πήγα εγώ η ηλίθια και σου είπα πως είναι το δικό μου αγαπημένο το δεν είμαι αυτός που θες. Αλήθεια είναι δηλαδή, αλλά....αλλά! Ελπίζω να μην τά 'παμε συμβολικά ανάποδα, ελπίζω κάπου να συμφωνήσουμε ως προς τους ενδελέχεια κι ας είναι και βουτιά από ψηλά. Βασικά μην απαισιοδοξώ, αλλά είμαι πολύ σίγουρη πως το πάω για βουτιά από ψηλά και θα κοιτάς εσύ από καμιά διαμαντένια προβλήτα και θα γελάει ο κόσμος αλλά χαλάλι.

Καταλαβαίνεις τον προβληματισμό μου; Ο προβληματισμός μου είναι ο εξής: όταν θα 'μαι 80 χρονών γριά με άσπρο κότσο και γυαλιά πρεσβυωπίας και θα διαβάζω εφημερίδα στην κουνιστή πολυθρόνα, θα υπάρχει κανένα τραγούδι που να μπορώ απλά να τ' ακούω και να περνάει ευχάριστα η ώρα; Ή θα 'ναι όλα τόσο φορτισμένα που θα προτιμώ την ησυχία; Όταν θα 'μαι 80 χρονών γριά με άσπρο κότσο, θα μπορώ τότε να ηρεμήσω;

love me like you mean it

Μωρέ η φάση είναι περίεργη, η φάση είναι γεμάτη υποχρεώσεις, ελάχιστος χρόνος, μια χαζή ίωση, τρέξιμο για τη σχολή, τρέξιμο για τη δουλειά, τρέξιμο για περιστασιακή δουλειά, η ίωση πέρασε, ο βήχας έμεινε, ο καιρός φτιάχνει, ο ήλιος βγαίνει, η θερμοκρασία ανεβοκατεβαίνει, οι άνθρωποι χαίρονται, οι δικοί μου άνθρωποι όμως όχι, γελάμε χαζά με χαζά πράγματα, συναντιόμαστε και καπνίζουμε και κοιτάμε το άπειρο χωρίς να μιλάμε, γιατί τα σοβαρά πράγματα δεν είναι ευχάριστα, κλαίμε λοιπόν με σοβαρά πράγματα, αν και όχι με τόσο σοβαρά που να αξίζουν κλάματα, αλλά είμαστε τέτοια παιδιά.

Η φάση είναι τραγούδια καταθλιπτικά και έντεχνα ή ροκ ή μέταλ ξέρω γω, αλλά μετά βγαίνει ήλιος και θες ν' ακούσεις κάτι ανοιξιάτικο όπως Φάμελλο ή Παυλίδη, παίρνεις το ποδήλατο για να πας να κάνεις δουλειές και σκέφτεσαι "σ' είδα μια μέρα να περνάς με το ποδήλατό σου/ κοίταζες λες κι ο κόσμος φτιάχτηκε για να 'ν' δικός σου", κι όντως κοίταζα μ' αυτό το βλέμμα, ως που χαμογελούσα με τα δόντια μου να φαίνονται σ' ένα φανάρι και δε με πολυένοιαζε που είχα αμάξια πίσω μου σ' εκείνον τον στενό δρόμο, συνήθως κάνω στην άκρη να περάσουνε με την πρώτη ευκαιρία αλλά σήμερα σκέφτηκα "είναι 50 μέτρα, θα μου κάνετε τη χάρη να μη βιάζεστε".

Η φάση είναι περίεργη κι όταν νυχτώνει θέλω ν' ακούω she wants revenge και το κινητό μου να χτυπάει και she wants revenge ακούω κάθε βράδυ αλλά και το κινητό μου χτυπάει συχνά κι είναι ωραία, βασικά είναι φυσιολογικά, έτσι κάνουν οι άνθρωποι όταν σε θέλουν, σε παίρνουν ένα τηλέφωνο ξέρω γω, αλλά είχα τόσο πολύ συνηθίσει τους τύπους που απλά δε με ήθελαν αρκετά που σε λίγο θα πίστευα πως έτσι είναι το νορμάλ, αλλά παιδιά δεν είναι έτσι το νορμάλ, το νορμάλ είναι άμα μας θέλουν να μας το δείχνουν κι άμα τους θέλουμε ν' ανταποδίδουμε, αυτό είναι το νορμάλ.

Και επειδή η φάση είναι περίεργη είμαι σε δίλημμα, δεν ξέρω αν θέλω ν' ανεβάσω Φάμελλο ή she wants revenge, αλλά επειδή είναι ωραία απογευματινή ώρα και μπαίνει ήλιος απ' το παράθυρο θα επιλέξω Φάμελλο αλλά εσείς άμα νυχτώσει να ακούσετε το a little bit harder now, στο spotify κατά προτίμηση γιατί στο youtube δεν έχει καλή ποιότητα. Και καλό απόγευμα με φως και καλό βράδυ με ύποπτα χαμόγελα και γενικά όλα καλά να μας πάνε κάποια στιγμή αν γίνεται, πληζ δηλαδή ρε παιδιά, πρέπει κάποια στιγμή οι φίλοι μου να γίνουν χαρούμενοι, γιατί το αξίζουν. Α,ναι. Κι εγώ. Το αξίζω νομίζω κι εγώ.

before the attraction ferments*

Σήμερα έχει αρκετό κρύο. Δεν το κατάλαβα μέχρι που βγήκα έξω· με έναν περίεργο και μάλλον ενστικτώδη τρόπο, είχα ντυθεί επαρκώς. Είχα δουλειές να κάνω, είχα αποφασίσει πως θα πάρω το ποδήλατο αλλά χαζοψιχάλιζε και δεν ήθελα ξαφνικά να βρεθώ με το ποδήλατο στην καταιγίδα. Έτσι αποφάσισα πως, σε περίπτωση καταιγίδας, θα βρεθώ απλά πεζή χωρίς καπέλο και ομπρέλα. Φάνηκε καλή ιδέα. Εν τέλει δεν έβρεξε παραπάνω από ψιχάλα και δεν είμαι και σίγουρη αν ήταν και βροχή αυτό που έπεφτε, όταν είχα περπατήσει ήδη ένα πεντάλεπτο, συνειδητοποίησα πως είναι νιφάδες αυτά που πέφτουν στη φάτσα μου και ένιωθα τα μάγουλά μου κόκκινα και ξερά απ' το κρύο. Και κάποια άλλη μέρα μπορεί να σιχτίριζα που δεν είναι πια αλκυονίδες αλλά σήμερα ξέρεις τι σκεφτόμουν; Σκεφτόμουν "δεν πειράζει".

Όχι απλά τίποτα δεν πειράζει, είναι κι όλα κάπως όμορφα. Το κρύο είναι κάπως όμορφο κι η συννεφιά κάπως όμορφη είναι κι αυτή και οι υπάλληλοι στο υγειονομικό ήταν ευγενέστατοι**.

Ναι και που λες, περπατούσα χαμογελώντας πλατιά συνέχεια και χαμογελούσα κοιτώντας κάτω, ντεμέκ ταπεινό χαμομηλάκι, αλλά καμιά φορά δεν άντεχα και κοιτούσα τον ουρανό και χαμογελούσα και σ' αυτόν ε και καμιά φορά περνούσε κανένας άνθρωπος και χαμογελούσα και σ' αυτόν -  είναι ίσως το χόμπυ μου να χαμογελάω σε αγνώστους, όταν ανταποδίδουν δε, κάνω πάρτυ. Ναι και καμιά φορά χαμογελούσα με ένα διαφορετικό χαμόγελο κι ύστερα δάγκωνα τα χείλια μου και ντρεπόμουν και σκεφτόμουν πως είναι ωραίες αυτές οι μέρες.

Για να καταλάβεις πόσο καλή διάθεση έχω: θα μαγειρέψω σήμερα. Εγώ δεν μαγειρεύω όταν δεν είμαι χαρούμενη. Αλλά σήμερα θα μαγειρέψω. Χα!

** Αυτό μου συμβαίνει σχεδόν πάντα, όποιος θέλει να τον βοηθήσω να βρίσουμε δημόσια υπηρεσία, δεν μπορώ. Έχω ελάχιστες κακές εμπειρίες και δεν μπορώ να τις θεωρώ κανόνα, μόνο εξαίρεση. Γενικά να χαμογελάτε στον κόσμο, ειδικά στον κόσμο που θέλετε να σας εξυπηρετήσει, συνήθως πιάνει.

*kiss me improperly and pull me apart

true grit

- Έχεις θράσος.
- Ναι.
- Μ' αρέσει.

no clue

Είναι τρομακτικό το πόσα δεν ξέρουμε για τους άλλους.
Οι άνθρωποι σχετίζονται, με τον απλούστερο μέχρι τον πιο σύνθετο τρόπο, ανταλλάζουν μέρες από τις ζωές τους για να αλληλεπιδράσουν με κάποιον, για ν' ανταλλάξουν απόψεις και πληροφορίες και φιλιά κι όταν σταματάει αυτή η αλληλεπίδραση, όταν χάνεις τον άλλον από το οπτικό σου πεδίο -ναι, τόσο κυριολεκτικά- δεν έχεις ιδέα τι συμβαίνει στη ζωή του.

Μπορεί να δουλεύεις και να 'ρθει κάποιος να σου κάνει παρέα, κάποιος που έχετε ανταλλάξει 2-3 μέρες από τις ζωές σας ο ένας για τον άλλον, κάποιος που έχετε ανταλλάξει 2-3 αξιόλογα πράγματα και ιδέες και διάφορα. Και σου κάνει παρέα και πίνει ένα ποτό, καπνίζει τέσσερα τσιγάρα και φεύγει. Και σ' έχει αφήσει να δουλεύεις και το μυαλό του πάει μέχρι εκεί. Ότι θα δουλέψεις, θα σχολάσεις, θα πας σπίτι, θα κοιμηθείς. Δεν έχει ιδέα.