'Εφυγε και το παλιό μου κενό

Θέλω να γράφω ξανά εδώ.
Θέλω να γράφω ξανά.

Θέλω να γράφω.

Δεν είμαι σκοτεινή και απαισιόδοξη τώρα·

είμαι χαρούμενη

και φωτεινή

και ροζ

και θέλω να γράφω·

θέλω να γράφω εδώ.

Δεν φταίει μόνο η άνοιξη, 

δεν είναι τόσο εξωγενής η ευτυχία μου.

Προσπάθησα, ανακάτεψα τόσο πολύ το μέσα μου,

τόσο που ζαλίστηκα και θέλησα να το ξεράσω.

Και νιώθω ότι όντως απέβαλα πολύ από εμένα.

Απέβαλα πολύ από εμένα που δεν μου έκανε καλό,

πολύ από εμένα που με σάπιζε.

Νιώθω κάπως σαν καθαρισμένο φρούτο.

Φταίει όμως και η άνοιξη.

Σίγουρα δεν είναι αλήθεια μα

δε θυμάμαι τίποτα κακό να συμβαίνει την άνοιξη.

Τίποτα κακό δε συμβαίνει με 20 βαθμούς Κελσίου

και καθαρή ατμόσφαιρα.

Με 20 βαθμούς Κελσίου και καθαρή ατμόσφαιρα

όλοι οι δρόμοι είναι πανέμορφοι 

- ακόμα και της Θεσσαλονίκης, 

ακόμα και όλο το γκρι της Θεσσαλονίκης,

ακόμα και τα πεζοδρόμια χωρίς δέντρα είναι πανέμορφα

με 20 βαθμούς Κελσίου και καθαρή ατμόσφαιρα.

Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που με νιώθω ανέμελη.

Δεν ήμουν ανέμελη στο σχολείο.

Δεν ήμουν ανέμελη στο πανεπιστήμιο.

Είχα άγχος, είχα κατάθλιψη, με πίεζα τόσο πολύ.

Και δεν είχα ιδέα, μέχρι κι εγώ είχα πιστέψει πως είμαι όπως δείχνω.

Τι απίστευτη απάτη θεέ μου.

Τώρα όμως είμαι ανέμελη.

Τώρα είμαι φωτεινή

Τώρα είμαι ροζ.

Ακριβώς σαν την άνοιξη.

Ακριβώς σαν το μπλογκ.

Ακριβώς όπως πρέπει.

To bolero θα είναι πάντα το σωστό τραγούδι.

Ο Αόρατος Άνθρωπος θα είναι πάντα το σωστό άλμπουμ.

Ο Φοίβος Δεληβοριάς θα είναι πάντα ο σωστός καλλιτέχνης.

η βία δεν είναι λύση

Να σας πω κάτι;
Για να μην πληγωνόμαστε, αυτή είναι η λύση:

Αλλά η βία δεν είναι λύση
κι αυτό είναι βία
αυτοί μπερδεύουνε τη βία με τη δύναμη*
την αλητεία
με τη μιζέρια
αυτοί μπερδεύουνε τη βία με τη δύναμη
αυτό είναι τρέλα

Λίγο η δουλειά απ' το σπίτι
λίγο τα λόγια του παπά
Το λες και ασυνάρτητο το μυαλό μου εκτός ωραρίου εργασίας

*Απ' το 2007 που επέλεξα να συνυφάνω το τραγούδι αυτό με το μπλογκ
ούτε μια στιγμή δεν άλλαξα γνώμη

τα παραμύθια δεν είναι αλήθεια
αλλά τουλάχιστον δεν είναι ψέματα

hey, ok.

Οι τελευταίες μέρες είναι βουτηγμένες στη νοσταλγία.
Κι είναι περίεργο να το αισθάνεσαι αυτό για πράγματα πρωτόγνωρα.
Είναι που ξέρεις πως κάποτε θα σου λείπουν
και θα σου δημιουργούν αυτή τη γλυκόπικρη αίσθηση
πως τότε ήσουν λίγο χαρούμενος
—και λίγο δεν ήσουν—
αλλά είχες καλούς φίλους
που τραγουδούσαν ωραία τραγούδια
και που σε έκαναν να θες κι εσύ να τραγουδάς
—και παραδόξως να μην τα πηγαίνεις και άσχημα.

Που σε έκαναν να περνάς όμορφα τις άσχημες μέρες
—τις πάρα πολύ άσχημες μέρες—
και που τις νύχτες σε άφηναν να κλαις και να λιώνεις τη μάσκαρα
και να σου σκουπίζουν τα μάτια με χαρτί κουζίνας.
Να τους λες "τον αγαπώ"
και να σου λένε "το ξέρω κοριτσάκι μου"
κι ύστερα να κοιμάσαι δίπλα στους αγαπημένους σου άνθρώπους
και να μην πειράζει τόσο πολύ.

Κι ύστερα να ξυπνάς και να είναι κι αυτός εκεί.
Και να σε κάνει να γελάς και να σ' αγκαλιάζει σφιχτά
και να νιώθεις τόσο τυχερή που τον έχεις κάπως
και τόσο άτυχη που δεν τον έχεις κάπως αλλιώς.

Κι ύστερα να μπαίνεις στο αμάξι με την κολλητή και να φεύγεις
και να βάζεις τα κλάματα στη διαδρομή
και να σου κρατάει το χέρι όταν δεν αλλάζει ταχύτητες.

Ύστερα να φτάνεις σπίτι, να αγαπάς τη μαμά σου, να σου 'χει λείψει
αλλά να μη θες να σε δει ξανά να κλαις
γιατί σ' έχει δει τόσο πολύ κλαμένη που είναι κρίμα.
Να την αγκαλιάζεις σφιχτά και να της λες πως την αγαπάς
και να περιμένεις να φύγει απ' το σπίτι
για να βάλεις αυτό το τραγούδι πάλι
και να κλαις μέχρι να μην μπορείς άλλο.

Hey.
Ok.

Μια γενική παρατήρηση

Όσο μεγαλώνω,
τόσο λιγότεροι άνθρωποι με ενδιαφέρει τι έχουν να πουν.

Μπορεί να το λέω λάθος τώρα που το σκέφτομαι.

Σίγουρα όμως όσο μεγαλώνω,
τόσο περισσότεροι άνθρωποι δε με ενδιαφέρει τι έχουν να πουν.

εκεί που όλα είν' ωραία*

Χαιρόμουν που θα επέστρεφα με το τραίνο. Μία 50λεπτη πτήση δε θα μου αρκούσε για να γίνω κουκλίτσα και να παρουσιαστώ στη μάνα μου, να της πω "είμαι καλά" και να με πιστέψει. Είχα προετοιμαστεί για βαρύ ταξίδι.

Δεν ήταν τελικά. Σε σχεδόν ανάλογη φάση στα 22 μου χρειάστηκα ένα δίμηνο να κλαίω για να με πάρει ο ύπνος. Τώρα μου έφτασε —ελπίζω δηλαδή— ένα απόγευμα. Ένα πολύ κακό απόγευμα. Μάλλον μεγαλώνω υπέρ μου.

— Την κόκκινη γραμμή παίρνω,ε;
— Ναι, προς Ανθούπολη.
— Αλίμονο.

Συνάντησα φίλη στο σταθμό. Στην αρχή απογοητεύτηκα που η τύχη δε με άφησε να μείνω μόνη μου. Γρήγορα όμως κατάλαβα πως κι αυτή δεν ήταν στα καλύτερά της και έτσι κάπνισα κάποια τσιγάρα Κάμελ συζητώντας με τη Μαρίνα και περιμένοντας το τραίνο και ελπίζοντας Θέε μου μακάρι να με πάρει ο ύπνος. Βρήκα τον τέλειο τρόπο να περιγράψω αυτό που ένιωθα:
Μεθαύριο είναι Χριστούγεννα, αλλά εγώ θα ήθελα να είναι απλά Κυριακή.

Το ταξίδι ωστόσο δεν ήταν άσχημο. Άκουσα γι άλλη μια φορά Δεληβοριά ταξιδεύοντας. Δεν το έκανα τόσο επειδή ήθελα μουσική, όσο για να μην ακούω την ανακοίνωση των στάσεων μπας και καταφέρω να κλείσω τα μάτια μου. Τα μάτια μου, που χτες δεν ήταν ούτε καφέ, ούτε πράσινα, ούτε κανένας συνδυασμός τους. Χτες ήταν κόκκινα.

Ήμουν στο σπίτι στις 7 ακριβώς.
Έστρωσα.
Κοιμήθηκα.
Ξύπνησα το απόγευμα.
Σκέφτηκα για λίγο τι θέλω να κάνω τον εαυτό μου.
Δε μου πήρε πολλή ώρα να αποφασίσω πως πάντως στη μοίρα του δε θα τον αφήσω κι αν μη τι άλλο του χρωστάω βόλτα. Πήρα το βιβλίο μου, το τετράδιό μου, την κασετίνα και τα Κάμελ μου και ξεκίνησα.

Θυμήθηκα πως αυτό το έκανα τον περασμένο Μάρτιο και δε μου άρεσε αυτή η ομοιότητα. Τον περασμένο Μάρτιο δεν είχα όρεξη για τίποτα. Περπατούσα στην πόλη ανικανοποίητη, δεν ήξερα πού πάω, ήξερα μόνο πως δεν αντέχω να είμαι στο σπίτι. Περπατούσα κι ένιωθα να με κυνηγάνε και να μου λείπει ένας προορισμός. Στάθηκα στο φανάρι, τράβηξα μια τζούρα, και είπα στον εαυτό μου "Τώρα δεν είναι ο περασμένος Μάρτιος. Είναι αυτός εδώ ο Δεκέμβρης".

Συνέχισα την πολύ συγκεκριμένη διαδρομή που κάνω όταν κατεβαίνω στο κέντρο και που δεν είναι η συντομότερη. Είναι αυτή που μ' αρέσει. Περνώντας όμως από τον γνωστό καθρέφτη του παιχνιδάδικου στον οποίο πάντα τσεκάρω τα μαλλιά μου, άκουσα δυνατή μουσική να έρχεται από το στενό. Τότε θυμήθηκα! Θυμήθηκα πως τις παραμονές Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς η Θεσσαλονίκη είναι ολόκληρη μια μεγάλη γιορτή. Έστριψα για να περάσω μέσα από τη γιορτή. Ένα χέρι έσφιξε το μπράτσο μου και σχεδόν το ένιωσα να χαμογελάει. Ήταν ο φίλος μου ο Ν. που είχα καιρό να δω. Ήπια έναν καφέ, με ρώτησε τι έχω, είπα τίποτα. Κάποιοι τύποι με πνευστά και κρουστά έπαιξαν δίπλα στ' αυτιά μας το να 'ταν η χαρά οικόπεδο. Η χριστουγεννιάτικη Θεσσαλονίκη κέρδιζε έδαφος σιγά-σιγά.

Θυμήθηκα το αδιάκοπα που το άκουσα πολλές φορές στο τραίνο και τον στίχο
η Θέσσαλονίκη σου θ' ανάβει για μας
και σκέφτηκα πως εμείς δεν είμαστε
η Θεσσαλονίκη μου όμως είναι.

*Θεσσαλονίκη με φεγγάρι / όλους τους πόνους μου να πάρει

Χτες βρήκα άσπρη τρίχα.

Το δωμάτιό μου μυρίζει κολόνια και προϊόντα για τα μαλλιά.
Μου αρέσει η μυρωδιά των προϊόντων για τα μαλλιά.
Μου αρέσει με τον ίδιο τρόπο που μου αρέσει και ο ήχος
που κάνουν τα καλλυντικά όταν τα ψαχουλεύεις.

Η διαφορά με παλιότερα που ήμουν πιο μικρή
και που δεν είχα βγάλει ακόμα την πρώτη μου άσπρη τρίχα,
είναι πως τώρα μου αρέσει και να τα χρησιμοποιώ αυτά τα πράγματα.
Δεν αγαπώ τη διαδικασία του μακιγιάζ κι έχω ένα σωρό άγνωστες λέξεις
—κοντούρινγκ ας πουμε—
αλλά μ' αρέσει να φοράω κραγιόν και μάσκαρα·
αυτά μόνο. Είναι αρκετά.

Και ακολουθώ πλέον τις συμβουλές της κομμώτριας
και βάζω μάσκα ή κοντίσιονερ στα μαλλιά μου, εναλλάξ.
και πάντα λαδάκι μετά το λούσιμο.
Γιατί μπορεί να έχει πλάκα να βγαίνεις απ' το μπάνιο και να 'σαι έτοιμη
αλλά πιο πολύ διασκεδάζω πλέον όταν βλέπω τα μαλλιά μου
να λάμπουν κι όταν τα αγγίζω να είναι απαλά.

Μεγάλωσα, θα μου πεις.
Χαίρω πολύ, θα σου πω.
Χτες βρήκα άσπρη τρίχα.

ΥΓ Σκέφτομαι πως τα μαλλιά των ανθρώπων ή πέφτουν ή ασπρίζουν.
     Σχεδόν όπως οι έρωτες.

morning rumble*

Σκεφτόμουν εκείνη την ταινία που μου είχε προτείνει η Λορέλ. Λεγόταν Man up και ήταν από τις πολύ ωραίες ρομαντικές κομεντί —ναι φυσικά βλέπω ρομαντικές κομεντί. Θυμάμαι μία σκηνή που ο άντρας ψάχνει τη γυναίκα και ρωτάει διάφορους αν την έχουνε δει και για να την περιγράψει λέει "she has very cool hair". Μόνο για σήμερα έχω τα μαλλιά της και μου φαίνονται στ' αλήθεια βέρυ κουλ. Μόνο για σήμερα, επειδή τα μαλλιά μου αντιστέκονται σθεναρά σε οποιονδήποτε κυματισμό, αλλά ο καλλιτέχνης κομμωτής φίλος μου το έκανε το θαύμα. Αλλά όπως είπα, θα κρατήσει μόνο για σήμερα.

Μου αρέσουν τα κυματιστά μαλλιά. Κάπου έχω ξαναπει τι μου εμπνέει κάθε τύπος μαλλιού. Τα ίσια μου φαίνονται αυστηρά και τα κυματιστά γαλήνια. Τέλος πάντων, πήρα τα βέρυ κουλ μαλλιά μου και τα εξίσου κουλ γυαλιά μου, φόρεσα και το παλτό μου (το οποίο προ ολίγου επιδιόρθωσα με συρραπτικό κι έτσι ένιωσα πιο μηχανικός από ποτέ) και βγήκα να πάω στον φούρνο. Ήθελα οπωσδήποτε κάτι να συνοδεύσω τον καφέ. Τον επόμενο καφέ γιατί τον πρώτο τον έριξα στο γραφείο, στο πάτωμα, στην καρέκλα και πάνω μου. Και πάνω στην καινούρια μου εσάρπα που εκείνη τη στιγμή περιεργαζόμουν για να δω αν ακόμα μαδάει παρόλο που την κατέψυξα για 24 ώρες. Μη με κοιτάτε σαν εξωγήινη, η Λέττα είπε πως τα πράγματα που μαδάνε σταματάνε να μαδάνε αν τα βάλεις στην κατάψυξη για 24 ώρες. Το έκανα. Να σας πω ότι έπιασε; Δε θα σας το πω. Και η εσάρπα μαδάει και τον καφέ έριξα ολ όβερ δε πλέις. Αλλά δεν πειράζει, τώρα πήγαινα στο φούρνο για να πάρω πράγματα να συνοδεύσω τον επόμενο καφέ.

Πήρα. Περπατούσα πολύ πολύ χαρούμενη, πολύ πολύ ανάλαφρη και πολύ πολύ όμορφη (το ξέρω πως αυτά είναι για να τα κρίνουνοι άλλοι, αλλά έτσι ένιωθα και γιατί να το κρύψομεν άλλωστε). Σκεφτόμουν πυρετωδώς "Είμαι 25! Είμαι 25! Είμαι 25!" λες και το να είσαι 25 είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο. Αυτή τη στιγμή πιστεύω πως είναι. Ύστερα πήρα και διπλό καπουτσίνο για να ξεπλύνω το φιάσκο του πρώτου καφέ. Συνέχισα να περπατάω ανάλαφρα και πανέμορφα και τώρα σκεφτόμουν "Είμαι 25 κι έχω διάβασμα. Είμαι 25 και έχω διάβασμα. Είμαι 25. Και έχω διάβασμα". Και είπα στον εαυτό μου πως εντάξει, σε καλοέπιασες, τράβα να διαβάσεις τώρα γιατί κούκλα μου αν είχες πτυχίο θα πήγαινες στη δουλειά, έτσι δεν είναι; Μα δεν έχεις άλλη δουλειά, έχεις μόνο να διαβάσεις. Μην είσαι τεμπέλα.

Ύστερα σκέφτηκα κάτι κάπως άσχετο με αφορμή τη χτεσινή μέρα: σκέφτηκα πως για μένα η ορκωμοσία είναι η μέρα που σταματάς να είσαι στο σωματείο επισιτισμού και είσαι πλέον στο συνδικάτο μετάλλου. Βέρυ κουλ συνδικάτο αν θες τη γνώμη μου (από άποψη ονόματος,μου ακούγεται όμορφο). Χωρίς να θέλω να μειώσω τον επισιτισμό. Σερβιτόρες ενωμενες κι αγάπη ολούθε.

ΥΓ μέχρι κι εγώ εκπλήσσομαι από την καλή μου διάθεση, φτύστε με.
*εδώ η αγαπημένη μου πρωινή λίστα. Όταν τελειώνει βάζω Smiths.

το λες και ισορροπία

Στις 5 το πρωί ξερνούσα σ' ένα δέντρο στην παραλιακή.
Στις 12 το μεσημέρι μαγείρευα φακές έχοντας χανγκόβερ.
Θεωρώ πως στις δύο αυτές φράσεις συνοψίζεται το να είσαι 25.

πράγματα συσκευασμένα

Στεναχωριέσαι που φεύγεις από την πόλη σου μετά από τόσα χρόνια.
Στεναχωριέσαι πολύ.
Ξοδεύεις το μισό ταξίδι αναπολώντας και κλαίγοντας.
Σκέφτεσαι "αυτό δε θα ξαναγίνει, έγινε ήδη για τελευταία φορά".
Σκέφτεσαι "έτσι δε θα ξανανιώσω,  ένιωσα ήδη έτσι για τελευταία φορά".
Και νιώθεις πως όλα τα δάκρυα που θέλεις να χύσεις,
ίσως να μην έχεις καν τη δυνατότητα να τα παράξεις.
Και σταματάς να κλαις.
Και φτάνεις.
Και παίρνεις το αστικό για να πας στο σπίτι.
Σ' αυτό που πλέον θα εννοείς όταν θα λες "πάω σπίτι".
Ακούς μουσική, σκέφτεσαι "Τουλάχιστον εδώ πιάνω αριστερά στα fm. Silver linings".
Στο κόκκινο φανάρι κοιτάς στα δεξιά σου και βλέπεις τη Ναυαρίνου.
Και σκέφτεσαι "Ίσως όλα να πάνε καλά. Αφού μπορώ να βλέπω τη Ναυαρίνου".

mess and destruction

Υπάρχουν κάποια θεωρητικά ζητήματα για τα οποία έχουμε σαφή θέση μέχρι να συμβούν σ' εμάς. Εφόσον συμβούν, μπορεί η θέση μας να μείνει ακλόνητη, αλλά μπορεί και όχι. Μπορεί και θριαμβευτικά να μας αποδείξουμε πόσο λίγο μας ξέρουμε και για πόσα είμαστε ικανοί, χωρίς καν να προλάβουμε να πούμε "τι έγινε τώρα;".

Γι αυτό κι εγώ δε λέω σχεδόν ποτέ "ποτέ".
Λέω σχεδόν πάντα "ίσως μια μέρα".

 how attractive is the breakdown.

crave(n)

Νιώθω κάτι που είχα πάρα πολύ καιρό να νιώσω.
Νιώθω λαχτάρα!
Διαβάζω βιβλία που μ' αρέσουν, ανακαλύπτω καινούρια μουσική και καινούριες σειρές.
Πόσο καιρό είχα να χρησιμοποιήσω τη λέξη "καινούριο" για τωρινή κατάσταση.
Ήταν λες και καινούρια ήταν απλώς κάποτε τα πράγματα που τώρα είναι παλιά.

Και δεν είναι όλα καινούρια προφανώς, αλλά εντάξει, τι να γίνει.
Το σπίτι είναι παλιό, αλλά το καθάρισα κι είναι ωραίο και μυρωδάτο και χωρίς σκόνη.
Κι όπως έχουμε ξαναπεί, τα πράγματα που μας αρέσουν πρέπει να τα επαναλαμβάνουμε οπότε κάποια πράγματα δεν πειράζει να μην είναι καινούρια, αρκεί να μας κάνουν λίγο πιο ζωντανούς.

Νιώθω όπως την άνοιξη του 2009, που περπατούσα θυμάμαι στη Θεσσαλονίκη και μύριζα γιασεμιά ακόμα κι εκεί που δεν υπήρχαν, περπατούσα τόσο χαρούμενη λες και κάτι καταπληκτικό είχε συμβεί, ενώ τίποτα καταπληκτικό δεν είχε συμβεί.

Απλά διάβαζα πολλή λογοτεχνία -διάβαζα όμως και για τις πανελλήνιες-, περπατούσα πολύ κι είχα αυτή την αίσθηση πως θέλω να ρουφήξω κάθε τι που με κάνει χαρούμενη.

Και τώρα είναι η άνοιξη του 2016 και θέλω να ρουφήξω ένα σωρό βιβλία, ταινίες, κοκτέιλ κι αφεψήματα κι ό,τι με κάνει χαρούμενη.

Η μαλακία είναι πως δεν είμαι πια 18, είμαι 25 και ξέρω πια καλά πως αυτή η ευφορία δεν κρατάει πολύ γιατί δεν είμαι στην εφηβεία και αυτά τα πολύ ευχάριστα πράγματα, όσο ευχάριστα κι αν είναι, δεν είναι πλέον αρκετά για να με κάνουν ευτυχισμένη ή για να μη θέλω πια να κλαίω. Είναι εντάξει για λίγο, είναι εντάξει για να λέω στον εαυτό μου "κοίτα, μπορείς να γελάς και να χαίρεσαι". Ναι ξέρω, μπορώ. Αλλά δε μου βγαίνει αυθόρμητα.

είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε

Δεν έχω γράψει μάλλον ποτέ κάτι πολιτικό σ' αυτό το μπλογκ, όχι επειδή δε με απασχολεί η πολιτική αλλά επειδή δεν ήθελα να αλλάξω το ύφος του μπλογκ. Ούτε και τώρα θα το αλλάξω και θα προσπαθήσω να πω αυτό που θέλω όσο πιο ροδοζαχαρένια μπορώ :Ρ

Τους τελευταίους αρκετούς μήνες λοιπόν, παίρνω μια γεύση από την αγορά εργασίας κι από το τι σημαίνει εκμετάλλευση και μίζα και τέτοια. Θεωρητικά ήξερα τι είναι η υπεραξία της εργασίας αλλά τώρα ξέρω. Και μίζα ήξερα τι είναι θεωρητικά,αλλά πάντα είχα απορία πώς στο διάολο περισσεύουν λεφτά και τα τσεπώνουν; Ε τώρα ξέρω.

Τα πράγματα λοιπόν στον καπιταλισμό έχουν ως εξής  :

Κάποιοι έχουν το δίκιο τους και κάποιοι τον κόσμο όλο.
Και λυπάμαι πολύ, αλλά δε θα βρεθούμε στα μισά, παιδιά.

 

Πώς το 'φεραν η μοίρα και τα χρόνια

να μην ακούσεις έναν ποιητή

deceived

Νιώθω λίγο grown up αυτές τις μέρες.
Ξυπνάω, πίνω καφέ, τρώω πρωινό.
Φτιάχνω φαγητό.
Πηγαίνω στη δουλειά.
Κουράζομαι.
Βγαίνω ίσως για ένα ποτό.
Γυρνάω σπίτι και πεινάω.
Σκέφτομαι τι θα παραγγείλω.
Μετά θυμάμαι πως έχω φαΐ, έχω μαγειρέψει!
Τρώω απ' αυτό που μαγείρεψα το μεσημέρι.
Κάνω δυο τσιγάρα βλέποντας μια σειρά.
Ξαπλώνω, διαβάζω, κοιμάμαι.

Αύριο λέω να φτιάξω τηγανίτες για πρωινό.

Απρίλης ρε φίλε και άνοιξη κι όλα καλά.

Αλλά μετά απ' όλες αυτές τις πολύχρωμες σκέψεις, επειδή μιλάμε για μένα κι επειδή προφανώς κάπως πρέπει να βαρύνω την ατμόσφαιρα, δεν μπορώ να πιστεύω για πολλή ώρα πως όλα θα πάνε καλά κι έτσι συνεχίζω να ακούω στο ριπήτ αυτό και να λέω στον εαυτό μου "don't be deceived, no land in sight, we're all adrift in this dark night".

λεμονάδα

Πήγα στο σούπερ μάρκετ και πήρα παγωτό και λεμονάδες κι ένιωσα πολύ μικρή γιατί ποιος βγαίνει από το σπίτι για να πάει στο σούπερ μάρκετ για να πάρει παγωτό; Ένα παιδί.

Ύστερα σκέφτηκα να είμαι λίγο μόνο πιο μεγάλη, να έχω πτυχίο και δουλειά και να περνάω τα ανοιξιάτικα απομεσήμερα του Σαββάτου στο σπίτι, με κλειστά πατζούρια, πίνοντας λεμονάδα κι ακούγοντας κασετόφωνο. Έτσι ναι. Έτσι ας μεγαλώσω.

release my soul

Σήμερα, που λες, είχε ήλιο. Είχε ήλιο κι αποφάσισα πως ήρθε η ώρα να μου αγοράσω καινούριο κραγιόν, να με βάψω και να με βγάλω για καφέ. Ύστερα ήρθα στο σπίτι, έκανα λίγο πως διαβάζω, αλλά περισσότερο έκανα μπακ απ σε διάφορα αρχεία γιατί είχε έρθει ο καιρός για αλλαγή κι εγώ τις αλλαγές τις κάνω παντού κι επειδή ο υπολογιστής είναι το παιχνίδι μου, ε, θέλω να το νιώθω κι αυτό ανανεωμένο. Θα καταλάβεις σε λίγο.

Το βράδυ λοιπόν άφησα τα αρχεία μου να σώζονται σε άγνωστα μέρη του διαδικτύου κι εγώ φόρεσα το καινούριο μου κραγιόν και βγήκα έξω. Και με κέρασα. Κι ήταν ωραία. Μέχρι ένα σημείο. Μετά η μαυρίλα κόντεψε να κερδίσει έδαφος αλλά λίγο πιο μετά πήρα τηλέφωνο τον Τσ. και όλα έγιναν εντάξει.

Βγήκαμε, τα είπαμε, τα ήπιαμε -γιατί οι ενήλικες δουλεύουν κι εγώ είμαι ενήλικας και δουλεύω και οι άνθρωποι που δουλεύουν έχουν κάθε δικαίωμα να φάνε τα μεροκάματα και τα νυχτoκάματά τους σε ποτά, ε μαμά;  κι ένιωσα μεγάλη -αλλά όχι πολύ- και υπεύθυνη -αλλά όχι πολύ- και περιπετειώδης -μάλλον πολύ- κι ενδιαφέρουσα -ναι, πολύ- και καλή -σε μέτρια ποσότητα.

Κι ένιωσα, που λες, εντάξει παιδί κι απ' το μυαλό μου δεν ξεκολλούσε με τίποτα αυτό το τραγούδι για λόγους που κι αυτούς θα καταλάβεις μετά. Κι ύστερα γύρισα σπίτι κι έκανα φορμάτ στον υπολογιστή γιατί τόσο πολύ ήθελα μια αλλαγή.

Και τώρα ο υπολογιστής μου είναι σαν καινούριος κι ακούω αυτό το τραγούδι σε επανάληψη και σκέφτομαι τι ωραία να ήταν και η ζωή μου σαν καινούρια και να είχα ένα τραγούδι να θέλω να το ακούω σε επανάληψη. Όχι τραγούδι δηλαδή. Κατάλαβες. Σε επανάληψη όμως. Τόσο να το θέλω.

Το κορίτσι θέλει πολλά και τα θέλει πολύ.

Don't be deceived, no land in sight
We're all adrift in this dark night

We float on seas of disbelief

While singing songs of pain relief

Shake my body - release my soul
Punish my senses - lose control
This body's young but my spirit's old
Scatter my ashes and let my feelings go

Where is the love that everyone is talking of?

So no one told you life was gonna be this way

Τα Φιλαράκια είναι τέλεια. Κι όχι μόνο επειδή τα βλέπεις για νιοστή φορά και γελάς όπως την πρώτη, αλλά και γι αυτό το σάουντρακ.

Επειδή it hasn't been our day, our week, our month, or even our year
κι επειδή no one told us life was gonna be this way.

Επίσης να σημειώσω πως αν χρειάζεσαι να τυλίγεσαι μια κουβέρτα και να τρως μερέντα και να βλέπεις Φιλαράκια, είναι οκ. Είναι πάντα οκ.

τον εαυτό μου να πέφτει με μανία επάνω μου*

Αν με ρωτούσες πριν μια βδομάδα τι θέλω,
θα σου έλεγα πως θέλω κάποιος να μ' εντυπωσιάσει.
Να μ' αρέσει να τον κοιτάω
και να τον ακούω να μιλάει
και να του απαντάω
και να συζητάμε
να ενθουσιαζόμαστε με τα ίδια πράγματα
να μ' αρέσει το χαμόγελό του
να κάνουμε βόλτες με τα ποδήλατά μας
και να βλέπουμε μαζί καμένες και άκαυτες σειρές
και να κοιμόμαστε αγκαλιά
και να ξυπνάμε πλάτη-πλάτη
-γιατί ποτέ κανείς δεν ξύπνησε αγκαλιά.
Όλα αυτά θα σου έλεγα αν με ρωτούσες πριν μια βδομάδα.

Και τώρα γνώρισα κάποιον που είναι τρομερά ευχάριστο να τον κοιτάς
και να του μιλάς.
Και συζητήσαμε και ενθουσιαστήκαμε με τα ίδια πράγματα
κι έχει τρομερό χαμόγελο
και με πήγε σπίτι με το ποδήλατο
κι όλα αυτά για να συνειδητοποιήσω
πως θέλω να κάνω μόνη μου βόλτες με το ποδήλατο
και να βλέπω σειρές
και γενικά να περνάω τις μέρες μου.

Γνώρισα κάποιον που μ' εντυπωσίασε.
Και δεν τον θέλω.
Δε θέλω ν' αλλάξω τίποτα στη ζωή μου για να χωράει κι άλλος άνθρωπος.
Ίσως πάλι να χωράει και τώρα άλλος άνθρωπος.
Αλλά εμένα προς το παρόν, μου φτάνει ο εαυτός μου.

Ισως πάλι και να μου αλλάξει κάποιος γνώμη, δεν ξέρεις ποτέ.
Ίσως κάποιος να με πείσει να τον αφήσω να μου αλλάξει γνώμη.

*https://www.youtube.com/watch?v=y475lsdbOxI

όχι κάθε Σεπτέμβρη, αλλά πάντα Σεπτέμβρη

Σκεφτόμουν πως αν ήθελα όλο και κάτι θα έγραφα
γιατί ήταν εδώ η φίλη μου το σαββατοκύριακο
και πήγαμε για μπάνιο
και ήπιαμε τσίπουρα και μπύρες και κοκτέιλ και καφέ
και όσο τα κάναμε όλα αυτά όλο συζητούσαμε
και λέγαμε διάφορα αξιοσημείωτα και αξιοπρόσεκτα
αλλά η διαφορά που έχουν όλες οι σύνθετες λέξεις που ξεκινάνε από "αξιο-"
με τη λέξη αξιομνημόνευτο
είναι πως τα υπόλοιπα μπορεί να 'ναι άξια λόγου
ή σημασίας
ή  οτιδήποτε
τίποτα απ' αυτά όμως δε σημαίνει πως θα θες να τα θυμάσαι

κι είναι ένας Σεπτέμβρης περίεργος, όπως άλλωστε κάθε Σεπτέμβρης
γι αυτό ήθελα να γράψω πώς νιώθαμε
κι όχι τι λέγαμε
γιατί ίσως και να θελήσουμε να τα ξεχάσουμε
ή να κάνουμε πως ποτέ δε συνέβησαν

γιατί ο Σεπτέμβρης είναι ένας μήνας που ξεκινάνε πράγματα
που αποφασίζεις να ξεκινήσουν,
και καμιά φορά για να γίνει αυτό πρέπει να τελειώσουν πράγματα
που αποφασίζεις να τελειώσουν

και τέλος πάντων οι καλοί φίλοι δεν κάθονται να βγάλουν αποφθέγματα
από τον περίεργο Σεπτέμβρη της κολλητής τους

buck up sis. 

Δεληβοριάς μεν, όχι ο αναμενόμενος δε.

κάποιος έτρεχε στο πλήθος, κάποιος άλλος, όχι εγώ*

Δεν πήγα που λέτε σ'αυτή τη συναυλία.
Και δεν καταλαβαίνουν όλοι πόσο μεγάλη σημασία είχε.
Μπορεί κιόλας να σε κοροϊδεύουν που ακούς κάτι περίεργους να τραγουδάνε λέξεις όπως "ρακένδυτες μνήμες" και "οπάλινη θάλασσα".
Αλλά όσο και να γελάσεις κι όσο ροζ και να φορέσεις,
αν έχεις αγαπήσει τα διάφανα κρίνα,
θα 'σαι πάντα ένα κορίτσι που αγαπάει το διάφανα κρίνα.

Για εσάς που πήγατε, χαίρομαι πολύ που βάλατε και ήπιατε..

Εγώ τώρα θα ακούσω το αγαπημένο μου σιντί τους και θα βάψω τα μαλλιά μου καστανά.
Γιατί νιώθω πως κάπως μεγάλωσα και δε θέλω να 'χω πια θυμωμένα και έντονα κόκκινα μαλλιά. Θέλω να γίνω για λίγο ένα απ' αυτά τα κορίτσια που τα μαλλιά τους είναι ήρεμα,
καστανά και νηφάλια.
Κι ίσως να μην μ' αντέξω με ήσυχα μαλλιά
και μετά από ένα μήνα να 'μαι πάλι κοκκινομάλλα.
Ίσως και όχι.
Δεν ξέρω αν είμαι μεγάλη πια για κόκκινα μαλλιά.
Σίγουρα όμως δεν είμαι μεγάλη για διάφανα κρίνα.

 

*κάποιος έκλαιγε με τύψεις

για όσα πρόδωσα εγώ

για όλα αυτά που 'χα αγαπήσει

για όλα αυτά που δε θα δω

Crash into me

Έχεις νιώσει ποτέ ότι κοντεύεις να τρακάρεις;
Και να βλέπεις την καταστροφή να έρχεται και να κοκαλώνεις
και να περιμένεις να ακούσεις το μπαμ
κι ύστερα τελευταία στιγμή
να στρίβεις;
Έστριψα :)

ΥΓ η μόνη μέρα που θα ξυπνήσεις πιο νωρίς απ όσο έπρεπε είναι εκείνη η μέρα που θα παρακαλάς τον εαυτό σου να παραμείνεις κοιμισμένη λίγο ακόμα, απλά για να μην έχεις τις αισθήσεις σου.

ΥΓ2 το τραγούδι του τίτλου είναι αυτό  και η ετικέτα Grey's Anatomy υπάρχει γιατί τα επεισόδιά τους είναι πάντα τίτλοι τραγουδιού(όπως και οι αναρτήσεις σ'αυτό το μπλογκ συνήθως), κι από κει έμαθα κι αυτό το τραγούδι (που δε με τρελαίνει καθόλου σαν τραγούδι αλλά τώρα ταίριαζε η παρομοίωση)