I wanted love to come and swallow everything*

Είναι τόσο καλοκαίρι που ανοίξαμε το κλιματιστικό.
Τόσο καλοκαίρι που τίποτα δεν μου αρέσει περισσότερο από τον ύπνο.
Περίπου.

Όλα καίνε και ιδρώνουν και λούζονται με φως
αλλά εγώ δε νιώθω ζεστασιά
νιώθω πως για να μου ταίριαζε το σκηνικό θα 'πρεπε όλα να είναι δροσερά
και γκρίζα
και να λούζονται με βροχή ή έστω να τα χτυπάει κάποιος κρύος αέρας.

Το φως με κουράζει και θυμάμαι πάλι εκείνη την τύπισσα να λέει
πως ο ήλιος ήταν ασυνήθιστα δυνατός
και πως δεν υπήρχε πουθενά μέρος να κρυφτείς.

Το καλό με αυτή την πόλη είναι πως έχεις μέρη να κρυφτείς.
Ξέρω, λένε πως είναι ένα χωριό κι όντως έχω πετύχει γνωστούς σ' αναπάντεχα μέρη.
Βασικά όμως είναι πόλη που προσφέρει κρυψώνες
και σκιερά μέρη μέσα στον καύσωνα
και σκοτεινά μπαράκια με ωραία κίτρινη τεκίλα — όχι Cuervo, αυτό είναι το μυστικό.

Ένα σκοτεινό μπαράκι με φράση για όνομα.
Με μπάρα μπροστά στην τζαμαρία.
Με την εν λόγω τζαμάρια ανοιχτή.

Πόσες ιστορίες χωράνε σε τόσο στενούς δρόμους;
Σε τόσο μικρά μπαράκια;
Χτες διηγηθήκαμε ήδη δύο.
Αλλά δε σκεφτόμουν αυτές όσο έπινα πεισματικά το ουίσκυ μου,
λέγοντας στο καλοκαίρι να πάει λίγο στο διάολο.
Δε σκεφτόμουν αυτές.
Σκεφτόμουν άλλες που θέλω να δημιουργήσω.
Ξέρω, φαίνεται αισιόδοξο.
Δεν ξέρω αν είναι.
Ξέρω ότι θέλω.
Δεν ξέρω ωστόσο αν πιστεύω πως θα τις αξιωθώ.

Ξανάπιασα στα χέρια μου εκείνο το υπέροχο βιβλίο εκείνης της αχώνευτης.

"η Μπίμπυ ισχυριζόταν πως τέτοιες ονειροφαντασίες δεν ταιριάζουν με το ζώδιό μου —
 οι Τοξότες δεν περιμένουν τέτοια πράγματα. Εγώ πάντως τα περίμενα· τα περίμενα και πίστευα ότι τα άξιζα και δεν με ενδιέφερε τίποτ' άλλο". 

Damn straight. 

* https://www.youtube.com/watch?v=7WFk23_6yos

η μέρα που διαλύθηκε το παζλ στον αέρα

Νομίζω πως πέρασε πια λίγος καιρός και μπορώ τώρα να γράψω για κείνη τη μέρα.

Εκείνη τη μέρα που κατέληξε με τον Βασίλη να προσφέρεται να με πάει στο Πλάτινουμ.

Εκείνη τη μέρα που βγήκα με παρέα που δεν ήθελα να βγω, που ευτυχώς αποτελούνταν από εμένα και 3 ακόμα άτομα τα οποία μιλούσαν μεταξύ τους αγνοώντας με. Κι ήθελα να τους πως μέσα απ' την καρδιά μου ευχαριστώ που μ' αγνοείτε.

Τότε που παράγγελνα παραπλεύρως σφηνάκια στον μπάρμαν -τον πολύ όμορφο μπάρμαν, γεγονός που οποιαδήποτε άλλη μέρα υπό οποιεσδήποτε άλλες συνθήκες θα είχα εκμεταλλευτεί (ή θα είχα προσπαθήσει να εκμεταλλευτώ τέλος πάντων), γιατί είπαμε I am a maneater, I own them from the start, αλλά τι να own εκείνη τη μέρα που το own μου φερνε στο μυαλό μόνο τη goldie hawn (το όνομά της δε θυμίζει υπερβολικά γκόλντεν ντων; τζίζους) να τραγουδάει you don't own me.

Σφηνάκια, που λες, παράγγελνα στον μπαρμαν κι η ηλίθια παρέα δεν είχε καταλάβει χριστό, μόνο κάποια στιγμή κάποιος ρώτησε "καλά είσαι;" και χαμογέλασα και είπα "ναι,μια χαρά" και το πίστεψαν, αν είναι δυνατόν.

Σφηνάκια,ναι, και κάπου στο τέταρτο αισθάνθηκα την ανάγκη να πω στον πολύ-ωραίο-μπαρμαν ότι δεν είμαι αλκοολική, απλά είναι πολύ κακή μέρα. Μου 'βαλε τότε ένα σφηνάκι ακόμα και μου είπε στην υγειά σου και του είπα στη δικιά σου.

Κι ύστερα δεν έκλαψα άλλο μέχρι να κοιμηθώ.

happy go lucky

Για το πόσο τυχερή νιώθω για τους φίλους μου, έχω γράψει πολλές φορές αλλά επειδή it never gets old -κι επειδή κάποιοι μου κάνουν παράπονα :Ρ, πάμε πάλι:

Λοιπόν όταν έχεις μια φίλη που θα σε κοιτάξει με απηυδισμένο παύλα δολοφονικό βλέμμα, που αν είχε λεζάντα θα ήταν "serioysly?", κι έτσι απλά κοιτώντας σε θα σε αποτρέψει από τη μαλακία που σκεφτόσουν να κάνεις και που μακροπρόθεσμα θα σε πλήγωνε ανεπανόρθωτα, τότε μπορείς να νιώθεις τυχερή. Όταν έχεις και παραπάνω από μία τέτοιες φίλες -εγώ έχω 3, lucky me :D - τότε μπορείς να νιώθεις σαν τον υπερτυχερό του τζόκερ.

Επίσης όταν έχεις αυτή τη φίλη με την οποία δε μοιάζεις καθόλου και σε τίποτα αλλά την αγαπάς σα να 'ναι αδερφή σου, γιατί μεταξύ μας σαν αδερφή σου την έχεις, όχι σαν φίλη. Θα πεις μια βαριά κουβέντα, θα στεναχωρεθεί, θα κάνει κάτι επιπόλαιο,θα τσατιστείς, δεν είναι η τέλεια σχέση. Αλλά είναι η αδερφή σου, κι επειδή είσαι και μοναχοπαίδι -εγώ δηλαδή, για σας δεν ξέρω- that's a big fucking deal.

Τις από πάνω κατηγορίες, εντάξει, μπορεί να μην τις έχει όλος ο κόσμος, αλλά φαντάζομαι πως όταν διαβάζατε όλοι είχατε κάποιον στο μυαλό σας. Τώρα η από κάτω κατηγορία είναι λίγο πιο σπάνια -για τις γυναίκες δηλαδή- γι αυτό όποια έχει ΚΑΙ αυτή την κατηγορία, φτου φτου σκόρδα.

Η επόμενη κατηγορία φίλου είναι Ο ΒΑΣΙΛΗΣ. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να το πω, είναι απλά ο Βασίλης, είναι ο φίλος σου που έχει διαβάσει τα άπειρα βιβλία κι όταν ακούτε μαζί μουσική συχνά αναρωτιέσαι "σοβαρά, πού τα ξέρει όλα αυτά" και μιλάει ήρεμα και λογικά και έχει και πλάκα κι όταν μια φορά ήσουν τόσο χάλια που δε σε είχε ξαναδεί τόσο χάλια σου είπε "γουστάρεις να σε πάω στριπτιζάδικο;".

Να, κατάλαβες τώρα γιατί νιώθω τόσο τυχερή για τους φίλους μου;

ΥΓ μου ήταν πολύ δύσκολο να αντισταθώ στο σύνθημα: ΒΑΣΙΛΗ ΕΙΣΑΙ ΚΑΥΛΑ ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΥΛΑ.