Sorrow

Το ήξερα ότι θα είναι δύσκολη περίοδος.
Οι ώρες περνάνε με μία συχνά αφόρητη διαδοχή κλάματος και μη κλάματος.
Το κλάμα δε διαδέχεται η χαρά, ούτε η αισιοδοξία — πάρα μόνο το μη κλάμα.

Σήμερα δεν είχα τη δύναμη να σηκωθώ από τον καναπέ που αποτελεί το κρεβάτι μου για τώρα και για έναν μήνα ακόμα. Αγαπώ πολύ τον Σάκη και χαίρομαι που έχω έναν φίλο που διατίθεται να με φιλοξενήσει για ολόκληρο μήνα. Και είναι πολύ άνετος καναπές.

Αλλά σήμερα ένιωσα να με κατασπαράζει σαν κινούμενη άμμος,
σήμερα ένιωσα πως τα πόδια μου δεν μπορούν να συγκρατήσουν το βάρος μου,
σήμερα ένιωσα πάλι πως όλα είναι ένα βουνό που δεν έχω τον εξοπλισμό να σκαρφαλώσω.

Μου λείπεις κι εσύ κι αυτό τα κάνει όλα ασύγκριτα πιο δύσκολα, κάνει τον καναπέ να μοιάζει απελπιστικά αφιλόξενος.
Αλλά δε φταίει ο καναπές που δε μυρίζει σαν εσένα.

Προσπαθώ να θυμάμαι ότι με θες κι ότι σου λείπω και να συνεχίζω να πιστεύω πως νιώθεις σπουδαία πράγματα για μένα —γιατι το πιστεύω πως είναι σπουδαία— μα δε με βοηθάς κι εσύ, και πώς να με βοηθήσεις όταν έχεις κι εσύ ολόδική σου κινούμενη άμμο να παλέψεις. Το αποτέλεσμα παραμένει όμως: δε με βοηθάς. Και γι αυτό για ένα λεπτό πριν με πάρει ο ύπνος σε μισώ και σε βρίζω που είσαι απών με παραπάνω τρόπους από όσους προβλέπονται.

Σε μισώ και σε βρίζω και σε θέλω όπως η Μπίμπι εκείνο τον ντράμερ.

I wanted love to come and swallow everything*

Είναι τόσο καλοκαίρι που ανοίξαμε το κλιματιστικό.
Τόσο καλοκαίρι που τίποτα δεν μου αρέσει περισσότερο από τον ύπνο.
Περίπου.

Όλα καίνε και ιδρώνουν και λούζονται με φως
αλλά εγώ δε νιώθω ζεστασιά
νιώθω πως για να μου ταίριαζε το σκηνικό θα 'πρεπε όλα να είναι δροσερά
και γκρίζα
και να λούζονται με βροχή ή έστω να τα χτυπάει κάποιος κρύος αέρας.

Το φως με κουράζει και θυμάμαι πάλι εκείνη την τύπισσα να λέει
πως ο ήλιος ήταν ασυνήθιστα δυνατός
και πως δεν υπήρχε πουθενά μέρος να κρυφτείς.

Το καλό με αυτή την πόλη είναι πως έχεις μέρη να κρυφτείς.
Ξέρω, λένε πως είναι ένα χωριό κι όντως έχω πετύχει γνωστούς σ' αναπάντεχα μέρη.
Βασικά όμως είναι πόλη που προσφέρει κρυψώνες
και σκιερά μέρη μέσα στον καύσωνα
και σκοτεινά μπαράκια με ωραία κίτρινη τεκίλα — όχι Cuervo, αυτό είναι το μυστικό.

Ένα σκοτεινό μπαράκι με φράση για όνομα.
Με μπάρα μπροστά στην τζαμαρία.
Με την εν λόγω τζαμάρια ανοιχτή.

Πόσες ιστορίες χωράνε σε τόσο στενούς δρόμους;
Σε τόσο μικρά μπαράκια;
Χτες διηγηθήκαμε ήδη δύο.
Αλλά δε σκεφτόμουν αυτές όσο έπινα πεισματικά το ουίσκυ μου,
λέγοντας στο καλοκαίρι να πάει λίγο στο διάολο.
Δε σκεφτόμουν αυτές.
Σκεφτόμουν άλλες που θέλω να δημιουργήσω.
Ξέρω, φαίνεται αισιόδοξο.
Δεν ξέρω αν είναι.
Ξέρω ότι θέλω.
Δεν ξέρω ωστόσο αν πιστεύω πως θα τις αξιωθώ.

Ξανάπιασα στα χέρια μου εκείνο το υπέροχο βιβλίο εκείνης της αχώνευτης.

"η Μπίμπυ ισχυριζόταν πως τέτοιες ονειροφαντασίες δεν ταιριάζουν με το ζώδιό μου —
 οι Τοξότες δεν περιμένουν τέτοια πράγματα. Εγώ πάντως τα περίμενα· τα περίμενα και πίστευα ότι τα άξιζα και δεν με ενδιέφερε τίποτ' άλλο". 

Damn straight. 

* https://www.youtube.com/watch?v=7WFk23_6yos

with a little help from my friends

Να 'σαι σε μια ωραία παραλία με ωραία πράσινα νερά και να δύει ο ήλιος
και να 'χει κολλήσει το βλέμμα σου σε κάτι που δεν κοιτάς στ' αλήθεια,
να σκέφτεσαι με πυρετώδη τρόπο,
τέτοιον που ίσως σε κάνει να συνοφρυώνεσαι
και που σίγουρα σε κάνει να γουρλώνεις τα μάτια σου,
τέτοιον που νιώθεις πως τα λες αυτά που σκέφτεσαι
γιατί δεν μπορεί να μην κάνουν θόρυβο.
Και λίγο πριν κάνεις τη μεγάλη βουτιά στα πιο σκοτεινά σημεία του μυαλού σου
ένας φίλος σε αναγκάζει να τον κοιτάξεις και σου λέει
"Δεν είναι όπως τα σκέφτεσαι τα πράγματα. Είναι αλλιώς."

 Και κάπως έτσι καμιά φορά μας σώζουν οι φίλοι μας.

Σ' αυτόν τον άνθρωπο να μην κάνεις φραπέ με το τελευταίο βολιώτικο καλαμάκι;
Ε, κάνεις.

closing walls and ticking clocks II *

Ήμουν πάντα τρυφερή φίλη. Και γκόμενα μάλλον τρυφερή ήμουν, αλλά αυτό δε θα μας απασχολήσει αυτή τη στιγμή. Είμαι τρυφερή φίλη. Θα σε πάρω αγκαλιά σε ένα μπαράκι και δεν πα' να νομίζουν όλοι ότι είμαστε ζευγάρι; Θα σου δώσω και φιλάκι. Κι όταν δε θα είμαι καλά, θέλω οι φίλοι μου να μου χαϊδεύουν τα μαλλιά. Κι όταν αυτοί δεν θα είναι καλά θα τους χαϊδεύω την πλάτη και θα τους παίρνω διακριτική αγκαλίτσα, μη μας περάσουν και για φλώρους δυο μέτρα παλικάρια.

Θα μου λείψουν οι φίλοι μου, αλλά δε θέλω γκραν αποχωρισμό γιατί ξέρω πώς θα ήταν κάτι τέτοιο και νομίζω πως δε θέλω. Γι αυτό λέω σταδιακά στον καθένα πως θα μου λείψει ή πως τον αγαπώ, για να μη μου πέσουν όλοι μαζί.

— Αχ ρε χαζό, θα μου λείψεις. Είσαι πολύ εντάξει παιδί.
— Αχ ευχαριστώ! Ε κι εμένα θα μου λείψεις προφανώς.

~

— Θα σου λείψω;
— (αμήχανο γέλιο) Είσαι κακιά.
— Εσύ είσαι κακός.

~

— Ρε πολύ σ' αγαπώ.
— Κι εγώ ρε σκατό.

~

Ακούω πολύ Editors. Ακούω σχεδόν μόνο Editors. Βασικά ακούω πολύ το Sugar. Βασικά ακούω σχεδόν μόνο το Sugar. Αν επιτρεπόταν να ακούσεις ένα τραγούδι ένα συγκεκριμένο αριθμό συνεχόμενων φορών, σίγουρα το έχω ξεπεράσει. Γι αυτό τώρα έβαλα τη λίστα να παίζει, για να σταματήσω να σκέφτομαι μόνο "there is sugar on your soul / you're like no one I know". Και τώρα σκέφτομαι

People are fragile things you should know by now

Be careful what you put them through

Δεν το πιστεύω όμως. Είμαι πολλά. Αλλά fragile δεν είμαι, ρε φίλε. Ε όχι και fragile.

 * να ψάχνεις τίτλο για το ποστ, να βρίσκεις, να σκέφτεσαι πως κάτι σου θυμίζει και μάλλον τον έχεις ξαναχρησιμοποιήσει, να κάνεις γρήγορη αναζήτηση στο μπλογκ, όντως τον είχες ξαναχρησιμοποιήσει. Πριν σχεδόν ακριβώς 2 χρόνια. Όταν δε μετακόμιζες, αλλά σκεφτόσουν πώς θα 'σαι όταν θα μετακομίζεις. Και σκέφτηκες ακριβώς τον ίδιο τίτλο. Και τότε και τώρα. Ε μ' άρεσε αυτό. Πολύ μου άρεσε. Και τα καλαμάκια τελειώνουν.

I'm glad I failed*

Να σου πω κάτι;
Πάντα εμπιστευόμουν τους ανθρώπους και περίμενα τα καλύτερα,
πάντα έδινα the benefit of the doubt.

Αλλά πλέον μεγαλώνουμε και ο καθένας μας είναι αυτός που είναι
και δεν αλλάζουν οι άνθρωποι.

Κι εγώ δεν είμαι πια γαμάτη για να 'ναι και οι άλλοι γαμάτοι μαζί μου.

Είμαι γαμάτη γιατί έτσι μόνο μπορώ να ζω με τον εαυτό μου.

Κι αν οι άλλοι δεν έιναι, πρόβλημά τους κι ατυχία μου.

Κάποια στιγμή θα βρούμε αυτό που μας αξίζει, το πιστεύω αυτό.

Δε θα προσπαθώ ομως στη διαδρομή να φτιάξω όλο τον κόσμο.

Αν θέλουν να 'ναι μαλάκες, γούστο τους και καπέλο τους.

Και κάπως έτσι πιστεύω πως είναι η ενηλικίωση.
Δε θα σταματήσω να πιστεύω σε καθετί ιδανικό,
θα σταματήσω όμως να πιστεύω πως μπορώ να το βάλω στο κεφάλι του καθενός.
Και δε θα γίνω λιγότερο αισιόδοξη γι αυτό το λόγο.
Ο κόσμος μπορεί να γίνει γαμάτος.
Εγώ μπορώ να γίνω ευτυχισμένη.
Ο καπιταλισμός δεν ξέρω, μπορεί να πέσει.

Μπορώ να προσπαθώ να σε πείσω πως η άνοιξη είναι ωραία
κι ο καπιταλισμός είναι κακός.
Δεν μπορώ όμως πλέον να στεναχωριέμαι αν δεν το βλέπεις.
Θα βρω ανθρώπους που το βλέπουν.


PS I spent days trying to learn not to trust people and I'm glad I failed

to die by your side

- Χωρίζω τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες: αυτούς που θα πέθαινα δίπλα τους κι αυτούς που δε θα πέθαινα δίπλα τους.
- Εγώ σε ποια κατηγορία είμαι;
- Εσύ μαζί μας θα πέθαινες.
- Τι καλά!
- Τι χαίρεσαι; Σε κανα τρίχρονο θα 'χουμε πεθάνει.

το κενό ΙΙ

Σήμερα ξύπνησα αλλά δεν ήθελα να ξυπνήσω.
Έφτιαξα όσο πιο ωραίο καφέ γινόταν,
ξεκίνησα το to kill a mocking bird κι άκουσα ωραία μουσική.
Προσπάθησα, δεν μπορείς να πεις.
Ύστερα με πήρε τηλέφωνο η μορφή, να περπατήσουμε λέει κι ίσως πιούμε και καφέ.
Δε θέλω να βγω απ' το σπίτι λέω, αν θες έλα.
Ήρθε.

Ακούσαμε μουσική, συζητήσαμε, έπαιξε κιθάρα κι έφτιαχνε χαζά τραγουδάκια για μένα κι εγώ αντί να σκάσω ένα γελάκι, χαμογελούσα βεβιασμένα μέχρι που έβαλα τα κλάματα.
Μετα θα περπατούσαμε μαζί μέχρι τη λέσχη όπου θα πήγαινα να φάω.
Λίγο πιο μετά αποφάσισα πως δε θέλω να φάω.
Περπατήσαμε παρόλα αυτά.
Κοίτουσα ή μπροστά ή κάτω - κυρίως κάτω.
Ήμουν απαράδεκτη παρέα.
Απαντούσα σε όλα μονολεκτικά ή με "δεν ξέρω".

Γύρισα μόνη προς το σπίτι και σκεφτόμουν πως κατά μία έννοια με ανακουφίζει να με βλέπουν έτσι οι φίλοι μου γιατί δεν χρειάζεται να περιγράψω πώς είμαι. Αν το δεις δε χρειάζεται να το περιγράψω.

Ο δρόμος μου φαινόταν ξανά ατελείωτος κι ήμουν τόσο κοντά.
Ένιωσα πως δεν μπορώ να περπατήσω αρκετά γρήγορα
ώστε να βρεθώ σπίτι όσο σύντομα θέλω.
Τα γνωστά. Η ταχυκαρδία. Ο πόνος. Τα δάκρυα.

Έφτασα σπίτι και σκέφτηκα τουλάχιστον πέρασε κι αυτή η μέρα.
Αλλά ένιωθα σα να μην είχε αρχίσει ποτέ.

Η μελωδία της ησυχίας

Μουσική που μου αρέσει, αδυνατώ να την αντιμετωπίσω σαν χαλί. Την αντιμετωπίζω σαν το κυρίως θέμα κι έτσι κάνουν και οι μισοί μου φίλοι. Οι μισοί μου φίλοι με έχουν κακομάθει κατ' αυτό τον τρόπο. Γιατί με τους μισούς μου φίλους μπορεί να βγούμε και να περνάμε μεγάλα διαστήματα σιωπής, όχι επειδή δεν έχουμε τι να πούμε μεταξύ μας. Επειδή εκείνη την ώρα ακούμε τη μουσική και σκεφτόμαστε τόσο γρήγορα κι έντονα που σχεδόν νιώθουμε πως ξεφωνίζουμε τις σκέψεις μας. Πολύ συχνά δεν είμαι σίγουρη αν σκέφτομαι ή αν συζητάμε.

Κι έτσι είμαι άδικη με τους άλλους μισούς μου φίλους, που τους αγαπώ εξίσου κι είναι επίσης υπέροχα παιδιά. Αλλά να, τους ρωτάς αν θέλουν να τους βάλεις ν' ακούσουν ένα τραγούδι, σου λένε ναι κι ύστερα αρχίζουν να μιλάνε. Και ό,τι και να γίνεται συνέχεια κάποιος μιλάει, πάντα κάποιος μιλάει. Και καταλαβαίνω πως ακούγομαι περίεργη και πως κάποιος θα μπορούσε να μου πει "ναι βρε κοπελιά, μιλάνε οι παρέες συνήθως, τι δηλαδή;". Δεν ξέρω, μπορεί να είμαι περίεργη. Αλλά ενώ ήμουν με τους άλλους μισούς μου φίλους, κι ενώ είχα βάλει να ακούσουμε μουσική κι εκείνοι μιλούσαν, εγώ έφερα την πηγή της μουσικής κοντά στ' αυτιά μου κι έκλεισα τα μάτια μου. Κι άκουσα το τραγούδι. Γιατί η καρδιά μου είχε αρχίσει να χτυπάει πολύ δυνατά.

Μπορεί να είμαι περίεργη.
Αλλά καμιά φορά -πολύ συχνά- χρειάζομαι ν' ακούω τη σιωπή.
Ήθελα μόνο λίγη ησυχία.

ΥΓ There is something hugely civilised about allowing long pauses in a conversation. Very few people can stand that kind of silence.
― James Robertson

in the year 25

Και μπορεί όλα να πηγαίνουν σκατά και να κοιμάσαι μ' ανοιχτά παντζούρια κι ανοιχτές κουρτίνες και στις 8 το πρωί να σε ξυπνάει το φως και να 'σαι ξεκούραστη και να μπορείς να σηκωθείς αλλά να μη σηκώνεσαι, γιατί δε σε εμποδίζει η σωματική κούραση, σε εμποδίζει όμως η ψυχική εξάντληση, και νιώθεις πως δε γίνεται να σηκωθείς απ' το κρεβάτι, νιώθεις πως δεν υπάρχει λόγος να σηκωθείς απ' το κρεβάτι , κι έτσι μένεις ξαπλωμένη μέχρι κατά τις 12.

Μπορεί να μη νιώθεις ευτυχισμένη, μπορεί ο τύπος να μη δίνει σημεία ζωής και η εξεταστική να μην πηγαίνει φαντασμαγορικά. Μπορεί να μην έχεις και λεφτά και να έχεις ένα σωρό υποχρεώσεις που συνεχώς αναβάλεις και να σου πω και κάτι; Είναι και του αγίου Βαλεντίνου και όσο αλτέρνατιβ γκόμενα και να είσαι,ε, μια γαμημένη αγκαλιά την θέλεις.

Ε δεν πειράζει. Δεν πειράζει όσο έχεις έναν φίλο να σε βγάλει έξω, να σε κεράσει ουίσκια και τσιγάρα και να χορέψετε ροκ ν ρολ. Ο κόσμος μπορεί να νομίζει ηλιθιωδώς πως είστε ζευγάρι αλλά δεν έχει καμία σημασία γιατί εσύ βγήκες, ήπιες ουισκάκια, χόρεψες, κάπνισες και στην τελική πέρασες αυτή την κωλομέρα μ' έναν άνθρωπο που σ' αγαπάει αντί μ' όποιον άλλον. Και το όποιον άλλον μπορεί να περιλαμβάνει ένα σωρό ωραίους γκόμενους με τους οποίους μπορεί να έβγαινες, μπορεί να έπινες και μπορεί και να συζητούσες ωραία πράγματα, όλα όμως για να καταλήξετε σπίτι σου και να γδυθείτε και να μη δίνετε δεκάρα ο ένας για τη ζωή του άλλου. Πράγμα γενικά ντόμπρο και σταράτο και ξεκάθαρο και καθόλου δεν το καταδικάζω, κυρίως επειδή το 'χω κάνει τόσες φορές κι επειδή ξέρω να εκτιμάω τον κόσμο που είναι τουλάχιστον τόσο fucked up όσο εγώ.

 Αλλά παρ' όλη την καύλα και τον υποτιθέμενο έρωτα, χαίρομαι που έχω στη ζωή μου κάτι τύπους, που fucked up είναι κι αυτοί όπως όλοι μας, αλλά μπορούμε να πίνουμε και να καπνίζουμε και να χορεύουμε και κανείς να μη γδύνεται και επιπλέον ν' αγαπιόμαστε και να νοιαζόμαστε και να είμαστε φίλοι. Γιατί τύπους να σε μεθύσουν και να σε γδύσουν, δεν φτάνει η ζωή σου όλη για να τους μετρήσεις. Αλλά οι φίλοι, φίλε μου... οι φίλοι μετριούνται σε κάτι τέτοιες κωλομέρες που δε θες να σηκωθείς απ' το κρεβάτι αλλά σηκώνεσαι. Γιατί σε κάνουν με κάποιον τρόπο να πιστέψεις πως εκεί έξω μαζί τους είναι καλύτερα από μόνη στο σπίτι.

when it hasn't been your day

- θες να συζητήσουμε γιατί στεναχωριέσαι;
- απλά δεν είμαι ευτυχισμένη.
- μπορείς να περιγράψεις τι θα σε έκανε ευτυχισμένη;
- να απαριθμήσω τα πράγματα που θα με έκαναν ευτυχισμένη;μπορώ ναι.
- όχι, να μου πεις ένα πράγμα που αν δεν υπάρχει δεν μπορείς να είσαι. μόνο ένα.
- απλό: πάθος.
- απ' όσα ξέρω για σένα, στη ζωή σου πάντα υπήρχε και υπάρχει και τώρα πάθος. άρα είσαι ευτυχισμένη, τέλος. κατάλαβες;
- δηλαδή είμαι ευτυχισμένη και δεν το καταλαβαίνω;
- ναι.

σο φακινγκ σιμπλ.
φίλοι, φίλε μου.
μαγικό πράγμα.

love me like you mean it

Μωρέ η φάση είναι περίεργη, η φάση είναι γεμάτη υποχρεώσεις, ελάχιστος χρόνος, μια χαζή ίωση, τρέξιμο για τη σχολή, τρέξιμο για τη δουλειά, τρέξιμο για περιστασιακή δουλειά, η ίωση πέρασε, ο βήχας έμεινε, ο καιρός φτιάχνει, ο ήλιος βγαίνει, η θερμοκρασία ανεβοκατεβαίνει, οι άνθρωποι χαίρονται, οι δικοί μου άνθρωποι όμως όχι, γελάμε χαζά με χαζά πράγματα, συναντιόμαστε και καπνίζουμε και κοιτάμε το άπειρο χωρίς να μιλάμε, γιατί τα σοβαρά πράγματα δεν είναι ευχάριστα, κλαίμε λοιπόν με σοβαρά πράγματα, αν και όχι με τόσο σοβαρά που να αξίζουν κλάματα, αλλά είμαστε τέτοια παιδιά.

Η φάση είναι τραγούδια καταθλιπτικά και έντεχνα ή ροκ ή μέταλ ξέρω γω, αλλά μετά βγαίνει ήλιος και θες ν' ακούσεις κάτι ανοιξιάτικο όπως Φάμελλο ή Παυλίδη, παίρνεις το ποδήλατο για να πας να κάνεις δουλειές και σκέφτεσαι "σ' είδα μια μέρα να περνάς με το ποδήλατό σου/ κοίταζες λες κι ο κόσμος φτιάχτηκε για να 'ν' δικός σου", κι όντως κοίταζα μ' αυτό το βλέμμα, ως που χαμογελούσα με τα δόντια μου να φαίνονται σ' ένα φανάρι και δε με πολυένοιαζε που είχα αμάξια πίσω μου σ' εκείνον τον στενό δρόμο, συνήθως κάνω στην άκρη να περάσουνε με την πρώτη ευκαιρία αλλά σήμερα σκέφτηκα "είναι 50 μέτρα, θα μου κάνετε τη χάρη να μη βιάζεστε".

Η φάση είναι περίεργη κι όταν νυχτώνει θέλω ν' ακούω she wants revenge και το κινητό μου να χτυπάει και she wants revenge ακούω κάθε βράδυ αλλά και το κινητό μου χτυπάει συχνά κι είναι ωραία, βασικά είναι φυσιολογικά, έτσι κάνουν οι άνθρωποι όταν σε θέλουν, σε παίρνουν ένα τηλέφωνο ξέρω γω, αλλά είχα τόσο πολύ συνηθίσει τους τύπους που απλά δε με ήθελαν αρκετά που σε λίγο θα πίστευα πως έτσι είναι το νορμάλ, αλλά παιδιά δεν είναι έτσι το νορμάλ, το νορμάλ είναι άμα μας θέλουν να μας το δείχνουν κι άμα τους θέλουμε ν' ανταποδίδουμε, αυτό είναι το νορμάλ.

Και επειδή η φάση είναι περίεργη είμαι σε δίλημμα, δεν ξέρω αν θέλω ν' ανεβάσω Φάμελλο ή she wants revenge, αλλά επειδή είναι ωραία απογευματινή ώρα και μπαίνει ήλιος απ' το παράθυρο θα επιλέξω Φάμελλο αλλά εσείς άμα νυχτώσει να ακούσετε το a little bit harder now, στο spotify κατά προτίμηση γιατί στο youtube δεν έχει καλή ποιότητα. Και καλό απόγευμα με φως και καλό βράδυ με ύποπτα χαμόγελα και γενικά όλα καλά να μας πάνε κάποια στιγμή αν γίνεται, πληζ δηλαδή ρε παιδιά, πρέπει κάποια στιγμή οι φίλοι μου να γίνουν χαρούμενοι, γιατί το αξίζουν. Α,ναι. Κι εγώ. Το αξίζω νομίζω κι εγώ.

closer

Και γύρισα σπίτι
κι έβαλα τη μουσική μου
κι έβγαλα τα τακούνια μου
κι ήμουν τόσο χαρούμενη
γιατί είχα γελάσει τόσο πολύ με τους φίλους μου
που με είχε πονέσει το στόμα και οι κοιλιακοί και όλα
και τους αγαπώ τόσο βαθιά
και νιώθω τυχερή, όπως πάντα ένιωθα για τους ανθρώπους μου
και δεν είναι ότι θέλω να μειώσω ή να εκμηδενίσω την ύπαρξή σου
χαίρομαι όμως επειδή είχα δίκιο: δε σε χρειάζομαι
δε θέλω να μου γεμίσεις τα κενά
γιατί δεν έχω
και γιατί και να είχα
δε θα μπορούσες

είμαι πλήρης, που λες, χωρίς εσένα
μ' αρέσεις όμως
και ξέρω πως δεν είσαι παντός καιρού
κι ούτε εγώ είμαι
μ' αρέσεις όμως
ό,τι καιρό και να 'χει

ε, αλλά όχι και συνέχεια.

μ' αρέσεις όμως.
και μ' αρέσουν οι αγκαλιές
και τα μάτια σου
και να κοιμάμαι και να με ξυπνάς
κι ύστερα να κάνω καιρό να σε δω, γιατί αλλιώς δε θα είχε πλάκα
γιατί αλλιώς θα ήταν κάτι που δεν θέλω
ενώ έτσι θέλω
σε θέλω

με προβληματίζει που σε βλέπω στον ύπνο μου
έτσι όπως σε βλέπω
αλλά δε δίνω πολλή σημασία
γιατί ξέρω πως έχω fucked up υποσυνείδητο
κι ας επιμένεις εσύ πως δεν είμαι fucked up
εγώ είμαι
κι εσύ είσαι
κι όλοι είμαστε.

και ξέρω πως δεν είμαστε φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον,
not even close.
Πιστεύω όμως πως ίσως να είμαστε φτιαγμένοι
για να είμαι αυτή τη στιγμή στη ζωή σου
κι εσύ στη δική μου.
Για μια αγκαλιά
κι έναν ύπνο
κι ένα ξύπνημα,
για κάποια τσίπουρα
και κάποια ουίσκια
και για πολλά
πολλά φιλιά.

100% αληθινός διάλογος

- Ποιο είναι το αγαπημένο σου φαγητό;
- Jameson με φυστίκι.

24

Τα γενέθλιά μου δεν άρχισαν ακόμα καλά καλά αλλά εγώ σήμερα -ή χτες; χτες- το πρωί ξύπνησα από το θυροτηλέφωνο γιατί ένας φίλος μού έστειλε δώρο με κούριερ κι έφτασε μια μέρα νωρίτερα και ξέχασε να γράψει κάρτα απ' τη βιασύνη του κι όταν τον πήρα να τον ευχαριστήσω, μου είπε "αφού ξέχασα να στα γράψω θα στα πω: ήθελα απλά να ξέρεις πόσο τυχερός νιώθω που σε έχω φίλη", και τώρα είναι αργά το βράδυ κι εγώ γύρισα σπίτι με μια μισοφαγωμένη τούρτα στο χέρι που την κρατούσα σαν δίσκο, γιατί οι μαντράχαλοι με τους οποίους κάνω παρέα είναι και γαμώ τα παιδιά κι επειδή εγώ είμαι και γαμώ τις σερβιτόρες. Και θυμάμαι που χτες βράδυ με ρώτησε ο Ν. πότε ήμουν πιο ευτυχισμένη από ποτέ και δυσκολεύτηκα να απαντήσω αλλά δυσκολεύτηκα γιατί ευτυχισμένη είμαι κάθε μέρα, γιατί με κάτι τέτοια νιώθω ευτυχία και νιώθω ευτυχία και με λιγότερο σημαντικά ακόμα. Είπαμε, Λειβαδίτης: ήταν μια παλιά μου συνήθεια το να χαίρομαι.

τα όνειρα της Κυριακής

Μ' αρέσουν πολύ οι Κυριακές, μπορεί να είναι και η αγαπημένη μου μέρα. Αν το έλεγα αυτό στον εαυτό μου όταν πήγαινα σχολείο θα αδυνατούσε να καταλάβει. Δε θα μπω όμως στη διαδικασία να συγκρίνω τις Κυριακές μου, μού αρκεί που μου αρέσουν οι Κυριακές.

Είναι 22 Νοεμβρίου κι εγώ κάθομαι με ανοιχτό το παράθυρο, με λούζει ο ήλιος, πίνω καφέ, ακούω ραδιόφωνο και καμιά φορά κλείνω για λίγα δευτερόλεπτα τα μάτια και σκέφτομαι στιγμές από τις μέρες που πέρασαν και δαγκώνω τα χείλια μου. Ύστερα πίνω άλλη μία γουλιά καφέ και χαμογελάω κοιτώντας το πάτωμα λες και πρέπει να αποφύγω κάποιο αδιάκριτο βλέμμα κι είμαι σχεδόν σίγουρη πως κοκκινίζω.

Όμως σ' αυτό το σημείο να διευκρινίσω κάτι: σχεδόν τίποτα δεν είναι τόσο ρομαντικό όσο το περιγράφω. Γιατί αυτό είναι το ταλέντο μου: να περιγράφω όμορφα τους ανθρώπους και τις καταστάσεις. Και δεν πειράζει. Δεν παραπλανώ τον εαυτό μου, ο εαυτός μου ξέρει πολύ καλά πώς έχουν τα πράγματα και τολμά να πει πως αυτή τη στιγμή είναι πολύ χαρούμενος και πως για τις επόμενες στιγμές δεν έχει και πολλή σημασία γιατί δεν μπορεί να ξεχάσει κι αυτό τον άτιμο στίχο του άτιμου του Λειβαδίτη που λέει πως πάντα προτίμησε να καταστραφεί παρά να φύγει ανειδοποίητος, γιατί ξέρετε κάτι; Καταστροφές αντέχω. Δεν αντέχω όμως να αναρωτιέμαι και να μη μαθαίνω.

Λοιπόν, το θέμα είναι, πως δεν είναι μια Κυριακή ρομαντική, και πως Κυριακή ρομαντική δε θυμάμαι κι εγώ από πότε έχω να ζήσω. Είναι όμως μια Κυριακή όμορφη, και Κυριακή άσχημη δε θυμάμαι από πότε έχω να ζήσω. Μ' αρέσει η καθημερινότητα και τα σαββατοκύριακά μου. Κι ίσως όλα αυτά να τα γράφω εδώ για να μην τα γράψω κάπου αλλού, κάπου όπου μπαίνει και παραλήπτης. Ίσως κάποια στιγμή, αλλά όχι ακόμα. Αν λοιπόν δεν είχα βάλει στον εαυτό μου όρια και χρονοδιάγραμμα, θα έγραφα μάλλον κάτι τέτοιο ωραίο.

Κι ύστερα εκείνος θα μου 'λεγε ότι είμαι γαμάτη, γιατί απ' ό,τι κατάλαβα αυτό λέει κάθε φορά που ανοίγω το στόμα μου και μιλάω, εγώ θα του 'λεγα "το ξέρω" και εκείνος θα γελούσε. Μετά ίσως πίναμε ένα ουίσκυ ακόμα, και πιο μετά ποιος ξέρει. 

- αν φύγεις και πας σε μια χώρα όπου η ώρα είναι πίσω και δεν ξαναγυρίσεις ποτέ, τότε αυτές τις ώρες θα τις έχεις κερδίσει για πάντα.
- αλλά τι θα χάσεις αν δεν ξαναγυρίσεις ποτέ;

όχι κάθε Σεπτέμβρη, αλλά πάντα Σεπτέμβρη

Σκεφτόμουν πως αν ήθελα όλο και κάτι θα έγραφα
γιατί ήταν εδώ η φίλη μου το σαββατοκύριακο
και πήγαμε για μπάνιο
και ήπιαμε τσίπουρα και μπύρες και κοκτέιλ και καφέ
και όσο τα κάναμε όλα αυτά όλο συζητούσαμε
και λέγαμε διάφορα αξιοσημείωτα και αξιοπρόσεκτα
αλλά η διαφορά που έχουν όλες οι σύνθετες λέξεις που ξεκινάνε από "αξιο-"
με τη λέξη αξιομνημόνευτο
είναι πως τα υπόλοιπα μπορεί να 'ναι άξια λόγου
ή σημασίας
ή  οτιδήποτε
τίποτα απ' αυτά όμως δε σημαίνει πως θα θες να τα θυμάσαι

κι είναι ένας Σεπτέμβρης περίεργος, όπως άλλωστε κάθε Σεπτέμβρης
γι αυτό ήθελα να γράψω πώς νιώθαμε
κι όχι τι λέγαμε
γιατί ίσως και να θελήσουμε να τα ξεχάσουμε
ή να κάνουμε πως ποτέ δε συνέβησαν

γιατί ο Σεπτέμβρης είναι ένας μήνας που ξεκινάνε πράγματα
που αποφασίζεις να ξεκινήσουν,
και καμιά φορά για να γίνει αυτό πρέπει να τελειώσουν πράγματα
που αποφασίζεις να τελειώσουν

και τέλος πάντων οι καλοί φίλοι δεν κάθονται να βγάλουν αποφθέγματα
από τον περίεργο Σεπτέμβρη της κολλητής τους

buck up sis. 

Δεληβοριάς μεν, όχι ο αναμενόμενος δε.

friendly advice

όσο παραμυθένιο και να σου ακούγεται όλα γίνονται
με μοναδική προϋπόθεση να θέλουν και οι δύο εξίσου 
δεν είναι προϋπόθεση που ικανοποιείται εύκολα, γι αυτό συνήθως δεν πετυχαίνει
γιατί το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο
είναι να θέλεις κάποιον ακριβώς όσο σε θέλει κ αυτός
οι σχέσεις δεν είναι κάτι που διατηρείται επειδή βλέπεις τον άλλον συνέχεια
ναι είναι γαμάτο αν γίνεται
αλλά δε γίνεται πάντα
γιατί αυτό που κρατάει τους ανθρώπους μαζί είναι τα συναισθήματα
και όχι οι συνθήκες
να μ' ακούς για να ξέρεις όταν κάποια θα σου πει "δε μπορώ δε γίνεται"
θα εννοεί "δε σε θέλω αρκετά"
και να το ξέρεις γιατί θα σε βοηθήσει να ξεπεράσεις ό,τι δεν άξιζε τον κόπο.

Entertain us

Δεν ήθελα να βγω.
Ήθελα να μείνω στο σπίτι· στο σκοτάδι και στη μουσική μου.
Βγήκα όμως και δεν είναι άσχημα.
Το φως κι εδώ είναι λίγο κι η μουσική κι εδώ είναι καλή.

Ακούω συζητήσεις δεξιά κι αριστερά μου· δε με ενδιαφέρει καμία τους. 

Στ' αριστερά μου βρισιές, στα δεξιά μου πειράζονται. 

Εγώ κοιτάω το ρολόι απέναντι κι ούτε ξέρω τι σκέφτομαι.

Ξέρω μόνο πως το ρολόι θολώνει γιατί δεν το κοιτάω στ' αλήθεια, 

μόνο έχω το βλέμμα μου στραμμένο προς τα εκεί.

Νιώθω ίσως άδεια, ίσως χαμένη κι ίσως μια θλίψη.

Αλλά το σκοτάδι είναι καλό κι η μουσική είναι καλή.
Κι έτσι κάπως θα περάσει κι αυτό το βράδυ.

τα καλαμάκια vol 2

Σήμερα ήρθε στο σπίτι για καφέ η σοφή μου φίλη.
Είχε πολλούς μήνες να συμβεί αυτό, γιατί δε μένει πια εδώ κι έτυχε να βρισκόμαστε περισσότερο στη δική της πόλη. Άρα πολύ χάρηκα που ήρθε για καφέ η σοφή μου φίλη :)

Πήγαμε στην κουζίνα, εκείνη έφτιαξε φραπέ κι εγώ κρύο κακάο με κανέλα (ναι, σ' όλα τα ροφήματα βάζω κανέλα). Τα βάλαμε σε ποτήρια με παγάκια κι ύστερα ανοίξαμε το ντουλάπι και πήραμε τα δύο τελευταία καλαμάκια απ τη συσκευασία.

Ηθικό δίδαγμα;
Αφού τα καλαμάκια είναι μονάδα μέτρησης του χρόνου κι αφού τα καλαμάκια άρχισαν με μένα να πίνω μόνη μου καφέ και τέλειωσαν με μένα και τη σοφή μου φίλη να πίνουμε καφέ και κακάο, άρα τα καλαμάκια δεν εξαρτώνται από κανέναν γκόμενο, εξαρτώνται από μένα κι από τους φίλους μου. Άρα ο χρόνος δε μετριέται με κανέναν γκόμενο, ο χρόνος μετριέται με μένα και με τους φίλους μου (και με κάποια βιβλία και κάποια σιντί).

Μπορεί να μη φαίνεται τώρα πόση σημασία στ' αλήθεια έχει αυτό που έγινε σήμερα, αλλά εγώ όταν αντίκρισα τη συσκευασία με τα δύο μόνο καλαμάκια, ένιωσα σα να φυγε μια πέτρα που με πλάκωνε.

ΥΓ νιώθω την ανάγκη να εξαιρέσω τους γκόμενους που είναι οι καλύτεροί σου φίλοι γιατί,ε, γιατί πρέπει να τους εξαιρέσω πώς να το κάνουμε; :Ρ