Συστατικά

Το πρωινό θέλει υδατάνθρακα

Οι τσίχλες δυόσμο

κι η αγάπη χάδια

Τα βιβλία πρέπει να μην είναι βαριά

Οι ταινίες να μην είναι μεγάλες

και το σεξ να μην είναι αρκετό

Η κολόνια μου μού φτιάχνει τη διάθεση

Της μαμάς μου με ησυχάζει

κι η δική του με ξεδιψάει

Οι μαμάδες είναι τρυφερές

Οι μπαμπάδες αστείοι

κι οι τέλειοι σύντροφοι και τα δύο

Η άνοιξη είναι το πρωί

Το καλοκαίρι το μεσημέρι

και το φθινόπωρο η επιβράβευση

Καμιά φορά γράφω σαν πεζά

άλλες σαν ποιήματα

κι άλλες σαν να μη γίνεται αλλιώς

'Εφυγε και το παλιό μου κενό

Θέλω να γράφω ξανά εδώ.
Θέλω να γράφω ξανά.

Θέλω να γράφω.

Δεν είμαι σκοτεινή και απαισιόδοξη τώρα·

είμαι χαρούμενη

και φωτεινή

και ροζ

και θέλω να γράφω·

θέλω να γράφω εδώ.

Δεν φταίει μόνο η άνοιξη, 

δεν είναι τόσο εξωγενής η ευτυχία μου.

Προσπάθησα, ανακάτεψα τόσο πολύ το μέσα μου,

τόσο που ζαλίστηκα και θέλησα να το ξεράσω.

Και νιώθω ότι όντως απέβαλα πολύ από εμένα.

Απέβαλα πολύ από εμένα που δεν μου έκανε καλό,

πολύ από εμένα που με σάπιζε.

Νιώθω κάπως σαν καθαρισμένο φρούτο.

Φταίει όμως και η άνοιξη.

Σίγουρα δεν είναι αλήθεια μα

δε θυμάμαι τίποτα κακό να συμβαίνει την άνοιξη.

Τίποτα κακό δε συμβαίνει με 20 βαθμούς Κελσίου

και καθαρή ατμόσφαιρα.

Με 20 βαθμούς Κελσίου και καθαρή ατμόσφαιρα

όλοι οι δρόμοι είναι πανέμορφοι 

- ακόμα και της Θεσσαλονίκης, 

ακόμα και όλο το γκρι της Θεσσαλονίκης,

ακόμα και τα πεζοδρόμια χωρίς δέντρα είναι πανέμορφα

με 20 βαθμούς Κελσίου και καθαρή ατμόσφαιρα.

Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που με νιώθω ανέμελη.

Δεν ήμουν ανέμελη στο σχολείο.

Δεν ήμουν ανέμελη στο πανεπιστήμιο.

Είχα άγχος, είχα κατάθλιψη, με πίεζα τόσο πολύ.

Και δεν είχα ιδέα, μέχρι κι εγώ είχα πιστέψει πως είμαι όπως δείχνω.

Τι απίστευτη απάτη θεέ μου.

Τώρα όμως είμαι ανέμελη.

Τώρα είμαι φωτεινή

Τώρα είμαι ροζ.

Ακριβώς σαν την άνοιξη.

Ακριβώς σαν το μπλογκ.

Ακριβώς όπως πρέπει.

To bolero θα είναι πάντα το σωστό τραγούδι.

Ο Αόρατος Άνθρωπος θα είναι πάντα το σωστό άλμπουμ.

Ο Φοίβος Δεληβοριάς θα είναι πάντα ο σωστός καλλιτέχνης.

όταν μεγαλώσω θέλω

Χαίρομαι συχνά τελευταία.

Χάρηκα όταν με πήρε τηλ ο Γιώργος·
μου είπε πως θα είναι για ένα μήνα στην πόλη που σπουδάσαμε.
Πήρα μια μέρα άδεια για να πάω εκεί
να τα πούμε
να βγαίνουμε
να πίνουμε
και να πηγαίνουμε στη θάλασσα.

Χαίρομαι κάθε φορά που οδηγάω μέχρι τη δουλειά.
Κάθε στροφή που δεν παίρνω απότομα είναι μια μικρή νίκη.
Κάθε αλλαγή λωρίδας, μια λίγο μεγαλύτερη νίκη.

Μα κυρίως χαίρομαι κάθε φορά που μπαίνω στο σπίτι μου·
χαίρομαι που υπάρχει ένα διαμέρισμα να λέω "σπίτι μου"
και πιο πολύ χαίρομαι που είναι λίγο δροσερό.

Σκέφτομαι τα πράγματα που θέλω να βάλω εδώ μέσα.
Ένα ψηλό τραπεζάκι -για να κάθεται πάνω η ζάμια·
έναν ανεμιστήρα οροφής για το σαλόνι
- απ' αυτούς τους παλιομοδίτικους που αρέσουν σε λίγους-
κορνίζες για να κρεμάσω τις αφίσες μου στους τοίχους
- γιατί μεγάλωσα για μπλου τακ αλλά δεν μεγάλωσα για αφίσες -
ένα τραπέζι για την άδεια γωνία της κουζίνας
- εκεί θα μπει η τοστιέρα και τα υλικά του πρωινού,
θα είναι ο μικρός προσωπικός μου μπουφές.

Είμαι ένα κορίτσι που έχει σπίτι
φίλες
φίλους
δουλειά
μισό αυτοκίνητο.

Κυρίως όμως είμαι ένα κορίτσι που έχει όρεξη.
Νιώθω πάλι όπως εκείνη την άνοιξη που έβγαινα βόλτα
και ήθελα να πάρω μια βαθιά ανάσα και να 'χω μέσα μου όλη την πόλη.

Μόνο που τώρα, αυτό το καλοκαίρι, παίρνω διαφορετικό δρόμο όταν βγαίνω από το σπίτι
κι αυτός ο δρόμος έχει περισσότερα δέντρα και πιο παχιά σκιά
και αγγελικές και αγιοκλίματα και θερινά σινεμά
και νιώθω σα να μπήκα σε κάποια ταινία ή σειρά ή βιβλίο
γιατί δε γίνεται αν είναι όλα τόσο όμορφα.

Είναι όλα τόσο όμορφα.

ΥΓ ψάχνοντας εκείνο το ποστ για εκείνη την άνοιξη, βρήκα αυτό το ποστ και ένιωσα πολύ ικανοποιημένη από τον εαυτό μου. Γιατί μεγάλωσα ακριβώς έτσι.

so damn beautiful

Μέσα σ' όλα αυτά, εγώ νιώθω πιο όμορφη από ποτέ
Ίσως φταίει που τα μαλλιά μου έχουν επιτέλους τη σωστή απόχρωση
Ίσως φταίει που όταν τεντώνω το λαιμό μου τα μαλλιά φτάνουν στη βάση της μέσης
Ίσως φταίει η ανάμνηση αυτής ακριβώς της κίνησης
που ίσως είναι η απόλυτη εικόνα της απόλαυσης

Ίσως φταίει που μπορώ να βγω το πρωί από το σπίτι φορώντας φόρμες
Ίσως έτσι θυμήθηκα πως δε χρειάζομαι κραγιόν και υφασμάτινο παντελόνι για να είμαι πανέμορφη
πως είμαι πανέμορφη χωρίς κραγιόν
με t-shirt από συναυλία των Madrugada

Οι Madrugada πάντα θα μου θυμίζουν εκείνον κι ας μην ήμασταν μαζί στη συναυλία
θα είναι πάντα το αγόρι που θα σκέφτομαι όταν θα ακούω το honey bee
Κι όταν σκέφτομαι εκείνον νιώθω πάντα όμορφη
γιατί εκείνος ίσως και να με έβρισκε τέλεια
Ίσως και όχι, μα έτσι με έκανε να νιώθω κι αυτό έχει σημασία

Ίσως καμία αντικειμενικότητα δεν έχει σημασία
παραμόνο το πως αυτή μας έκανε να νιώσουμε

Φυσικά η διαλεκτική μου φύση διαφωνεί κάθετα με αυτό που μόλις έγραψα μα
είμαι μόνο κατά το ήμισυ λογικός άνθρωπος
Κατά το άλλο ήμισυ -που πόσο αστείο θα ήταν αν το έγραφα "έτερον"-
είμαι συναισθηματικός άνθρωπος
Ίσως το έτερον ήμισύ σου να είναι ο άλλος εαυτός σου
αυτός που συχνά ξεχνάς να βγάλεις βόλτα.

Η ζωή μόνο έτσ' είν' ωραία*

Να γουστάρεις τον εαυτό σου,
να τον φροντίζεις.
Να τον γυμνάζεις και να τον αλείφεις με κρέμες.
Να τον χαζεύεις στον καθρέφτη και να του λες γλυκόλογα.

Να προσέχεις τα μαλλιά σου
και το δέρμα σου
και το σώμα
και την ψυχή σου.

Να σε ταΐζεις λαχανικά
και βιβλία
και ταινίες
και τραγούδια.

Να κοιτάς να σ' αρέσουν οι μέρες σου,
να κάνεις τις μέρες να σ' αρέσουν.

Να κοιτάς να σε κάνεις ευτυχισμένο
και περήφανο.

Κι η ζωή θα είναι ωραία.
Η ζωή μόνο έτσ' είν' ωραία.

*αυτά τα 'χουμε πει. Ο Φοίβος ξέρει.

Glow in the dark

Με συναρπάζουν τα αντικείμενα που φωσφορίζουν στο σκοτάδι.
Έχουν την ιδιότητα,
ενώ όλα γύρω τους είναι σκοτεινά,
αυτά όχι απλά να φαίνονται
αλλά και όσο μπορούν να φωτίζουν γύρω τους.

Και σε αντίθεση με ό,τι έχουμε συνηθίσει, αυτό δεν προκύπτει από τον ηλεκτρισμό· δεν είναι δηλαδή κάτι φτιαχτό.
Είναι μία ιδιότητα του υλικού τους.
Της ύπαρξης τους.

Την έχουν και κάποιοι άνθρωποι αυτή την ιδιότητα.

η άνοιξη με τις κερασιές

Η άνοιξη είναι πάντα όμορφη, ακόμα και τώρα που λείπεις.
Νομίζω πως αν πρέπει να πούμε πως η άνοιξη έχει μια συγκεκριμένη μοναδική μυρωδιά, θα έλεγα λουλούδι χαμομηλιού.
Έχει υποχωρήσει η ομίχλη και η μούχλα   ̶που καθόλου τυχαίο δε μου φαίνεται που έχουν τα ίδια σύμφωνα- ̶ και γίνονται τα γνωστά: έχει ήλιο, οι αμυγδαλιές ανθίζουν, οι κερασιές το ίδιο, φοράμε ελαφριά πανωφόρια και κοντομάνικα, κάνουμε βόλτες στον ήλιο.

Τα κάνω όλα αυτά και χωρίς εσένα. Κάνω πολλά χωρίς εσένα και δεν είμαι ακόμα σίγουρη αν τα κάνω για να μη μου λείπεις ή παρόλο που λείπεις. Η εκτίμησή σου ήταν πως καλά που έφυγες και βρήκα χρόνο να κάνω όσα ήθελα. Δεν είναι αλήθεια, μπορούσα να τα κάνω και πριν. Σκεφτόμουν όμως πως θα έφευγες και δεν ήθελα να χάνω χρόνο μαζί σου. Είμαι χαζοβιόλα αφού, που λες κι εσύ.

Μου λείπεις και θα μου λείψεις κι άλλο. Αλλά ένας λόγος που σε λατρεύω   ̶μάλλον ο σημαντικότερος, τώρα που το σκέφτομαι  ̶ είναι ότι με έκανες ανεξάρτητη. Με έκανες τόσο ανεξάρτητη ώστε να μ' αρέσω περισσότερο. Και σε λατρεύω γι αυτό, είσαι η αγαπημένη μου πρόκληση, είσαι ο αγαπημένος μου άνθρωπος, είσαι ένα σωρό λέξεις που δεν ξέρω.

Κι εγώ σου λείπω και θα σου λείψω κι άλλο, το ξέρω.
Αλλά δεν πειράζει.
Ευτυχώς είναι άνοιξη γιατί αν συνέβαιναν όλα αυτά με ομίχλη και μούχλα και τόσα μι και χι και λάμδα, δεν ξέρω αν θα ήμουν τόσο αισιόδοξη.
Τώρα βοηθάει η άνοιξη και οι κερασιές και το ότι σε φαντάζομαι σε μέρη ηλιόλουστα.

Κεφάτα πρωινά, it is.

26

Είμαι πολύ βαθιά χαρούμενη.
Κι αυτό με εντυπωσιάζει.
Θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά την απελπισία,
την απόγωνση
την κατάθλιψη, ναι,
που ένιωθα στα 24
και σχεδόν μια σιγουριά πως ποτέ δε θα γίνω ευτυχισμένη
ή πως θα αργήσει πάρα πολύ.
Είμαι τρομερά ενθουσιασμένη που έναν χρόνο μετά δεν ένιωθα πια απελπισία
και που δυο χρόνια μετά είμαι και τόσο μα τόσο χαρούμενη.

Λυπάμαι που δε γράφω συχνά, μα ποια είμαι εγώ να διαψεύσω τόσους αλκοολικούς και αυτοκτονικούς διάσημους συγγραφείς;
Οι ευτυχισμένοι δε γράφουν, οκ, το καταλάβαμε.

Είμαι χαρούμενη όμως.
Κάθε μέρα χτυπάει το ξυπνητήρι μου και πατάω αναβολή.
Κι εκείνα τα δέκα λεπτά πριν το επόμενο ξύπνημα απλώνεις τα χέρια σου
και με τραβάς πιο κοντά σου
και με σφίγγεις και μου φιλάς τα μαλλιά.
Το κάνεις κάθε μέρα και δεν το ξέρεις καν, κοιμάσαι ακόμα.
Και το ότι δεν το θυμάσαι καν μου φαίνεται ακόμα πιο τέλειο.

Μια μέρα ξύπνησα ξαπλωμένη ανάσκελα και κάθε χέρι μου είχε μέσα του ένα δικό σου χέρι.
Κι αυτό μου φαίνεται τέλειο, που κοιμόμαστε και βρίσκουμε τα χέρια μας.

Θέε μου πόσο τον αγαπώ.
Με ρώτησαν αν θυμήθηκα να κάνω ευχή σβήνοντας τα κεράκια.
Ευχήθηκα να είμαστε έτσι για πολλά γενέθλια ακόμα.

με σένα βλέπω τη ζωή σαν ακαταπαύστη γιορτή

Σκεφτόμουν αυτό που λένε πως όταν είσαι χαρούμενος,
ερωτευμένος
ή θλιμμένος,
σε μεγάλο βαθμό
νιώθεις πως όλα τα χαρούμενα,
καψούρικα
ή λυπημένα τραγούδια,
μιλάνε για σένα και τη χαρά,
τον έρωτα
ή τον πόνο σου.

Με προβλημάτισε η έλλειψη της ταύτισης·
γιατί εγώ δεν ευθυγραμμίστηκα με κανέναν στιχουργό πρόσφατα;

Ύστερα θυμήθηκα πως τα τραγούδια ποτέ δεν τα ψάξαμε και τα βρήκαμε·
τα τραγούδια μας βρίσκουν αυτά,
συνήθως κάποια στιγμή που ακούμε ραδιόφωνο περπατώντας μόνοι.
Το περπάτημα δεν είναι αναγκαία συνθήκη δηλαδή,
η απουσία παρέας είναι όμως.

Έτσι με βρήκε κι εμένα σήμερα, το μουντό μεσημέρι που γύριζα σπίτι
ντυμένη πολύ ακατάλληλα για τον ξαφνικά σκοτεινό και σχεδόν κρύο καιρό.
Αλλά δεν κρύωνα ξέρεις.

 

Με σένα κάνω βήματα μπροστά
Αλλάζω θεωρία σε πολλά
Με σένα νιώθω ελευθερία να ανασάνω.
Δεν ξέρω πως μεγάλωσα αλλά
τα πράγματα τα θέλω πιο απλά.
Θέλω να σ'έχω,δε ζητάω παραπάνω

we float on seas—

Κάθε φορά που είμαι χαρούμενη πιστεύω πως θα διαψεύσω τη θεωρία πως οι χαρούμενοι άνθρωποι δε γράφουν. Δε θυμάμαι τι συνέβη τις προηγούμενες φορές, για τούτη 'δω τη φορά όμως ξέρω.

Σκέφτομαι συνέχεια παραγράφους στο κεφάλι μου.
Σκέφτομαι παραγράφους για το πώς νιώθω
για το τι θέλω,
τι φοβάμαι,
τι ελπίζω,
και τι πιστεύω πως θα συμβεί.

Και δεν τα γράφω γιατί έχω αυτό τον εντελώς αβάσιμο
και μεταφυσικό φόβο
πως με το να γράψω θα επηρεάσω την έκβαση.

Και θέλω για μια φορά
να μη φοβάμαι,
να μην εύχομαι,
να μην επηρεάσω.

Αν οι σχέσεις είναι θάλασσα, θέλω να επιπλέω στο νερό με κλειστά μάτια,
να νιώθω τον ήλιο να μου καίει το δέρμα
ενώ το νερό θα μου το δροσίζει,
και να μη φοβάμαι πού θα με πάει το κύμα όσο θα ξαπλώνω εκεί με κλειστά μάτια.

Κι όταν θα τ' ανοίξω δε με νοιάζει πού θα 'μαι
αρκεί να 'σαι κι εσύ εκεί.

Where is the love
That everyone is talking of
Where is the love
That everyone is dreaming of

Come to bed
I cannot sleep in all this heat
Come to bed
This terror's all within my head

Don't be deceived, no land in sight
Were all adrift in this dark night
We float on seas of disbelief
While singing songs of pain relief

Shake my body - release my soul
Punish my senses - lose control
This body's young but my spirits old
Scatter my ashes and let my feelings go

everything is illuminated

Χτες έπαθα το εξής: ήμασταν σε μία συναυλία ενός καλλιτέχνη που μ' αρέσει πολύ. Βέβαια τον έχω δει αρκετές φορές, οπότε θα το χρησιμοποιήσω αυτό σαν ελαφρυντικό (όχι πως θεωρώ ότι χρειάζεται να ελαφρύνω κάτι). Λοιπόν, δεν του έδωσα σχεδόν καμία σημασία· του τραγουδιστή. Αν με ρωτήσετε ποια τραγούδια είπε, ποια παρέλειψε, πόση ώρα έπαιξε, αν έκανε διάλειμμα, με μια μικρή —πολύ μικρή— δόση υπερβολής, θα πω πως δεν ξέρω. Τον άκουγα δηλαδή, αλλά δεν με πολυενδιέφερε. Αυτό που μ' ενδιέφερε ήταν να σε κοιτάω να τραγουδάς και να γελάς, κι όταν δε σε κοιτάω να μου κάνεις ξαφνικές αγκαλιές και να χαμογελάς ύποπτα.

Πήγα, λοιπόν, σε μια συναυλία.
Και δε μου κάηκε καρφί για τον καλλιτέχνη.

Αλλά πρέπει να συντομεύω, γιατί έχω διάβασμα.
Γιατί και το διάβασμα μ' αρέσει αυτές τις μέρες.
Αυτό είναι ψέμα: το διάβασμα μου αρέσει όλες τις μέρες.
Κάποιες μέρες όμως δεν μπαίνουμε στον κόπο να κάνουμε πράγματα που ξέρουμε πως μας αρέσουν και μας γεμίζουν και μας βελτιώνουν και που γενικά είναι καλά.
Κάποιες μέρες νιώθουμε πως δεν έχει νόημα.
Όχι αυτές τις μέρες όμως.
Αυτές τις μέρες όλα έχουν νόημα.

Should I bend over?

Απ' ό,τι φαίνεται ο Φεβρουάριος θα είναι ο μήνας των τραγουδιών.
Τελευταία όταν ξυπνάω ανοίγω το ραδιόφωνο στον velvet αντί στον Xρώμα, κι αυτό έχει σαν αποτέλεσμα πολύ καλύτερο ξύπνημα, γιατί άλλο να ξυπνάς με Grace Kelly κι άλλο με "Στέλλα, το κλειδί που κρατάς φυλακή μ' έχει στείλει".

Κι έτσι που λέτε, ξύπνησα με Grace Kelly χτες και πολύ μου άρεσε.
Αυτό το τραγούδι έχει πολλούς σημαντικούς στίχους, γι αυτό θα τους παραθέσω εδώ.

"I wanna talk to you."
"The last time we talked, Mr. Smith, you reduced me to tears. 

I promise you it won't happen again."

Do I attract you?
Do I repulse you with my queasy smile?
Am I too dirty?
Am I too flirty?
Do I like what you like?

I could be wholesome
I could be loathsome
I guess I'm a little bit shy
Why don't you like me?
Why don't you like me without making me try?

I tried to be like Grace Kelly
But all her looks were too sad
So I try a little Freddie
Ive gone identity mad!

I could be brown
I could be blue
I could be violet sky
I could be hurtful
I could be purple
I could be anything you like
Gotta be green
Gotta be mean
Gotta be everything more
Why don't you like me?
Why don't you like me?
Why don't you walk out the door!

"Getting angry doesn't solve anything"

How can I help it
How can I help it
How can I help what you think?
Hello my baby
Hello my baby
Putting my life on the brink
Why don't you like me
Why don't you like me
Why don't you like yourself?
Should I bend over?
Should I look older just to be put on your shelf?

Σήμερα από την άλλη, ξύπνησα μεν καλά λόγω βέλβετ και λόγω καταπληκτικού χτεσινού βραδιού, ωστόσο γρήγορα με έπιασαν τα νεύρα μου με διάφορες αφορμές.
Είμαι νευρικό άτομο, θα το παραδεχτώ.
Όμως, σκέφτομαι, ίσως το να είσαι νευρικός να μην πειράζει, αρκεί να ξέρεις να σε ηρεμείς.
Εγώ χρειάστηκα διπλό καπουτσίνο καραμέλα και φασίνα όλο το σπίτι ακούγοντας αυτήν εδώ τη λίστα με τα τραγούδια που έπαιζε ο star fm όταν πήγαινα γυμνάσιο-λύκειο.


ΥΓ τον στίχο από το Grace Kelly που λέει "I could be violet sky" εγώ τον ακούω "I could be violent sky", because, reasons.

la primavera

Σκέφτομαι εκτυφλωτικό ήλιο,
κοντομάνικα φλοράλ μπλουζάκια,
γυαλιά ηλίου.

Σκέφτομαι καφέ σε πλαστικό ποτήρι·
κρύο περιεχόμενο,
ζεστό περιβάλλον.

Σκέφτομαι κοριτσίστικα τραγούδια,
συναυλίες σε ανοιχτούς χώρους,
ανθισμένα λιβάδια με κόκκινα λουλούδια
και σύννεφα μόνο σε λευκό χρώμα.

Σκέφτομαι ροζ γλειφιτζούρια.
ροζ κραγιόν
και ροζ παντελόνια.

Σκέφτομαι άνθη κερασιάς,
μυρωδιά πασχαλιάς
και τσάι γιασεμιού.

Σκέφτομαι Απρίλη δηλαδή
και παρακαλώ τον Μάρτιο
να είναι γλυκός μαζί μου.

ΥΓ  Ὁ Ἀπρίλης μὲ τὸν Ἔρωτα χορεύουν καὶ γελοῦνε

θα νικήσουμε

Μου λείπουν μαγαζιά που έχουν κλείσει και άλλα που δεν έχουν ανοίξει ακόμα. Νοσταλγία για το παρελθόν μα και για το μέλλον. Δεν μπορώ να κάνω κάτι για τα μαγαζιά που έκλεισαν. Χτες ψάχναμε ένα χουχουλιάρικο μαγαζί και με λύπη διαπιστώσαμε πως τα μαγαζιά που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν χουχουλιάρικα δεν είναι πολλά· βρήκα μετά βίας ένα. Η φίλη μου μού είπε πως μπορούμε να ανοίξουμε ένα. Και έτσι κάπως λύνεται το ζήτημα της νοσταλγίας για κάτι που ποτέ δεν υπήρξε. Αν δεν υπάρχει χουχουλιάρικο μαγαζί, θα ανοίξουμε ένα. Κι αν δεν είναι η ζωή όπως τη θέλουμε, θα την κάνουμε.

Η νοσταλγία θα δικαιωθεί φαντασμαγορικά κάποια στιγμή στο μέλλον.
Θα νικήσουμε.
Είμαστε στη φάση που μαζεύουμε στρατό.

ΥΓ γι αυτή τη νοσταλγία που συζητάμε αυτές τις μέρες, έγραψε και η Μ.

Χτες βρήκα άσπρη τρίχα.

Το δωμάτιό μου μυρίζει κολόνια και προϊόντα για τα μαλλιά.
Μου αρέσει η μυρωδιά των προϊόντων για τα μαλλιά.
Μου αρέσει με τον ίδιο τρόπο που μου αρέσει και ο ήχος
που κάνουν τα καλλυντικά όταν τα ψαχουλεύεις.

Η διαφορά με παλιότερα που ήμουν πιο μικρή
και που δεν είχα βγάλει ακόμα την πρώτη μου άσπρη τρίχα,
είναι πως τώρα μου αρέσει και να τα χρησιμοποιώ αυτά τα πράγματα.
Δεν αγαπώ τη διαδικασία του μακιγιάζ κι έχω ένα σωρό άγνωστες λέξεις
—κοντούρινγκ ας πουμε—
αλλά μ' αρέσει να φοράω κραγιόν και μάσκαρα·
αυτά μόνο. Είναι αρκετά.

Και ακολουθώ πλέον τις συμβουλές της κομμώτριας
και βάζω μάσκα ή κοντίσιονερ στα μαλλιά μου, εναλλάξ.
και πάντα λαδάκι μετά το λούσιμο.
Γιατί μπορεί να έχει πλάκα να βγαίνεις απ' το μπάνιο και να 'σαι έτοιμη
αλλά πιο πολύ διασκεδάζω πλέον όταν βλέπω τα μαλλιά μου
να λάμπουν κι όταν τα αγγίζω να είναι απαλά.

Μεγάλωσα, θα μου πεις.
Χαίρω πολύ, θα σου πω.
Χτες βρήκα άσπρη τρίχα.

ΥΓ Σκέφτομαι πως τα μαλλιά των ανθρώπων ή πέφτουν ή ασπρίζουν.
     Σχεδόν όπως οι έρωτες.

το μέλλον απ' το παρελθόν

Αυτό είναι ένα τραγούδι που έχω ακούσει πολλές φορές
και που δεν έχω νιώσει καμία.
Δεν υπερβάλω.
Δεν εννοώ πως δεν έχω ζήσει καμία ωραία ιστορία
άξια να τραγουδιστεί.
Αλλά αυτό το τραγούδι πέρα από τον έρωτα
και την τρυφερότητα
και τη μουσική,
τη φασαρία,
και τα αρώματα
έχει και κάτι άλλο.

Το βασικότερο συναίσθημα που μου δημιουργεί αυτό το τραγούδι
είναι αυτό του αναπόφευκτου.
Ότι αυτοί οι δύο δεν υπήρχε πιθανότητα να μην φιληθούν.
Ήταν αναπόφευκτο.
Αυτό ήθελα να πω σήμερα.

morning rumble*

Σκεφτόμουν εκείνη την ταινία που μου είχε προτείνει η Λορέλ. Λεγόταν Man up και ήταν από τις πολύ ωραίες ρομαντικές κομεντί —ναι φυσικά βλέπω ρομαντικές κομεντί. Θυμάμαι μία σκηνή που ο άντρας ψάχνει τη γυναίκα και ρωτάει διάφορους αν την έχουνε δει και για να την περιγράψει λέει "she has very cool hair". Μόνο για σήμερα έχω τα μαλλιά της και μου φαίνονται στ' αλήθεια βέρυ κουλ. Μόνο για σήμερα, επειδή τα μαλλιά μου αντιστέκονται σθεναρά σε οποιονδήποτε κυματισμό, αλλά ο καλλιτέχνης κομμωτής φίλος μου το έκανε το θαύμα. Αλλά όπως είπα, θα κρατήσει μόνο για σήμερα.

Μου αρέσουν τα κυματιστά μαλλιά. Κάπου έχω ξαναπει τι μου εμπνέει κάθε τύπος μαλλιού. Τα ίσια μου φαίνονται αυστηρά και τα κυματιστά γαλήνια. Τέλος πάντων, πήρα τα βέρυ κουλ μαλλιά μου και τα εξίσου κουλ γυαλιά μου, φόρεσα και το παλτό μου (το οποίο προ ολίγου επιδιόρθωσα με συρραπτικό κι έτσι ένιωσα πιο μηχανικός από ποτέ) και βγήκα να πάω στον φούρνο. Ήθελα οπωσδήποτε κάτι να συνοδεύσω τον καφέ. Τον επόμενο καφέ γιατί τον πρώτο τον έριξα στο γραφείο, στο πάτωμα, στην καρέκλα και πάνω μου. Και πάνω στην καινούρια μου εσάρπα που εκείνη τη στιγμή περιεργαζόμουν για να δω αν ακόμα μαδάει παρόλο που την κατέψυξα για 24 ώρες. Μη με κοιτάτε σαν εξωγήινη, η Λέττα είπε πως τα πράγματα που μαδάνε σταματάνε να μαδάνε αν τα βάλεις στην κατάψυξη για 24 ώρες. Το έκανα. Να σας πω ότι έπιασε; Δε θα σας το πω. Και η εσάρπα μαδάει και τον καφέ έριξα ολ όβερ δε πλέις. Αλλά δεν πειράζει, τώρα πήγαινα στο φούρνο για να πάρω πράγματα να συνοδεύσω τον επόμενο καφέ.

Πήρα. Περπατούσα πολύ πολύ χαρούμενη, πολύ πολύ ανάλαφρη και πολύ πολύ όμορφη (το ξέρω πως αυτά είναι για να τα κρίνουνοι άλλοι, αλλά έτσι ένιωθα και γιατί να το κρύψομεν άλλωστε). Σκεφτόμουν πυρετωδώς "Είμαι 25! Είμαι 25! Είμαι 25!" λες και το να είσαι 25 είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο. Αυτή τη στιγμή πιστεύω πως είναι. Ύστερα πήρα και διπλό καπουτσίνο για να ξεπλύνω το φιάσκο του πρώτου καφέ. Συνέχισα να περπατάω ανάλαφρα και πανέμορφα και τώρα σκεφτόμουν "Είμαι 25 κι έχω διάβασμα. Είμαι 25 και έχω διάβασμα. Είμαι 25. Και έχω διάβασμα". Και είπα στον εαυτό μου πως εντάξει, σε καλοέπιασες, τράβα να διαβάσεις τώρα γιατί κούκλα μου αν είχες πτυχίο θα πήγαινες στη δουλειά, έτσι δεν είναι; Μα δεν έχεις άλλη δουλειά, έχεις μόνο να διαβάσεις. Μην είσαι τεμπέλα.

Ύστερα σκέφτηκα κάτι κάπως άσχετο με αφορμή τη χτεσινή μέρα: σκέφτηκα πως για μένα η ορκωμοσία είναι η μέρα που σταματάς να είσαι στο σωματείο επισιτισμού και είσαι πλέον στο συνδικάτο μετάλλου. Βέρυ κουλ συνδικάτο αν θες τη γνώμη μου (από άποψη ονόματος,μου ακούγεται όμορφο). Χωρίς να θέλω να μειώσω τον επισιτισμό. Σερβιτόρες ενωμενες κι αγάπη ολούθε.

ΥΓ μέχρι κι εγώ εκπλήσσομαι από την καλή μου διάθεση, φτύστε με.
*εδώ η αγαπημένη μου πρωινή λίστα. Όταν τελειώνει βάζω Smiths.

Φθινόπωρο ΙΙ

Νομίζω πως όταν η αγαπημένη σου εποχή είναι το φθινόπωρο,
αναπόφευκτα η αγαπημένη σου ώρα της ημέρας είναι το απόγευμα.

Κι έτσι τα φθινοπωρινά απογεύματα είναι αρκετά για να έχεις υπέροχη διάθεση
χωρίς τίποτα υπέροχο να συμβαίνει.
Χωρίς τίποτα απ' όσα συμβαίνουν να είναι υπέροχο.
Είναι υπέροχα όμως τα φθινοπωρινά απογεύματα
κι αυτό δεν μπορώ να το εξηγήσω.

Τα φθινοπωρινά απογεύματα είναι σαν κομπρέσες, καταλαβαίνεις;
Είναι η ανακούφιση από τον πυρετό.
Κι αυτό είναι υπέροχο.
Και αρκεί, ξέρεις.
Αρκεί ένα υπέροχο πράγμα τη φορά.
Μην κακομαθαίνουμε κιόλας, αλίμονο.

τραγούδι μάλλον άσχετο, αλλά για να μου κόλλησε κάποιος λόγος θα υπάρχει, ξέρω 'γω;
https://www.youtube.com/watch?v=zbFzjzEcHAo

Δεν έχω αιρ κοντίσιον, αγάπη μου

Κάτι μέρες όπως αυτές νιώθω πολύ χαρντκορ φοιτήτρια. Καταπολεμώ τον καύσωνα με τους εξής τρόπους: κλείνω πατζούρια και μπαλκονόπορτες και κουρτινές. Ανοίγω ανεμιστήρα. Στο 2 όχι στο 3, μην κακομαθαίνουμε κιόλας. Αν το πράγμα παραγίνει, κάνω ένα κρύο ντουζ και δε στεγνώνω τα μαλλιά μου. Όταν νυχτώσει ανοίγω τις πόρτες και τα πατζούρια. Πασαλείβομαι αντικουνουπικό λες και είμαι σε κάμπινγκ γιατί μάντεψε; Δεν έχω ούτε σίτες, αγάπη μου. Και δε τα λέω με γκρίνια όλα αυτά, τα λέω χαμογελαστά. Αν τα τελευταία 7 (ΕΠΤΑ) χρόνια ήταν έστω και λίγο λιγότερο ταλαίπωρα, θα ένιωθα πως έχω στερηθεί φοιτητική εμπείρια.

με τα βρεμένα και τ' ασιδέρωτα

Χτες βγήκα με το Πεννάκι. Ήμουν λίγο κουρασμένη απ' τη δουλειά και νύσταζα από νωρίς. Από αυτό καταλαβαίνει κανείς πως ακολούθησε μπαρότσαρκα και πιώμα και ξενύχτι, όπως συμβαίνει πάντα όταν λέει κάποιος "πάμε για μια χαλαρή μπύρα".

Θα τα πάρω από νωρίς.
Σχόλασα. Έμεινα στο μαγαζί για ένα τσιγάρο και μια σφήνα. Δίπλα μου καθόταν ένας από τους θαμώνες που δεν μπορώ να αποφασίσω τι άποψη έχω γι αυτόν. Δεν μπορούσα μέχρι χτες δηλαδή. Γιατί χτες συζητούσαμε για τον γραπτό λόγο και για το διάβασμα και είπε πως αν έπρεπε να διαλέξει ανάμεσα σε καφέ έξω ή διάβασμα στο κρεβάτι, θα διάλεγε διάβασμα στο κρεβάτι. Οπότε τώρα τον αγαπάμε.

Ήρθε το Πεννάκι και με πήρε και πήγαμε στο στέκι της κατάθλιψης, έτσι απόφασισα να το λέω. Είναι το μαγαζί που όταν είσαι εντάξει δε σε ενοχλεί η μουσική αλλά όταν δεν είσαι και πολύ καλά, ε, σε σπρώχνει λίγο στον γκρεμό. Οπότε προφανώς εκεί πήγαμε. Κλάψαμε εναλλάξ. Όταν έκλαιγα εγώ με είδε ο Δημήτρης και με κοίταξε πολύ θυμωμένα και μου είπε "άμα σου αστράψω καμία...!". Δε μου άστραψε καμία. Για δικούς μας λόγους γελάσαμε πολύ με την Πέννυ εκείνη την ώρα. Αλλά αυτά είναι censored.

Μετά είπαμε να πάμε αλλού, το αλλού που αποφασίσαμε ήταν λίγο μακριά για περπάτημα, οπότε πήραμε το αυτοκίνητο. Η διάθεσή μας δεν ήταν καταπληκτική αλλά άνοιξα το ραδιόφωνο και έπαιζε θα πάθεις έρωτα και πολύ χαρήκαμε γι αυτό και δυναμώσαμε πολύ την ένταση και είπαμε πως είμαστε πολύ γκόμενες που βάζουμε στο τέρμα Αλεξίου, αλλά αυτό καθόλου δε μας πτόησε, αν σκεφτείς δηλαδή πως μας έπιασε και κόκκινο και δε χαμηλώσαμε και τραγουδούσαμε κιόλας γιατί προφανώς το ξέρουμε απέξω.

Ύστερα πήγαμε σε ένα μαγαζί με hard rock, δούλευε ο αγαπημένος μου μπάρμαν. Θα έλεγα πόσα σφηνάκια μας κέρασε, αλλά δε θέλω να λέω ψέμματα. Δε θυμάμαι.

Φύγαμε κι από 'κει. Πήραμε το αυτοκίνητο. Άλλαξα σταθμό. Αυτή τη φορά kylie minogue- can't get you out of my head. Χαρήκαμε και γι αυτό εξίσου με την Αλεξίου. Σταματήσαμε, βγήκαμε από το αυτοκίνητο και χορέψαμε. Ήθελα να κάνω τραμπάλα. Είπα "να εδώ έχει τραμπάλα πάμε". Μου απάντησε "σωλήνες είναι, είσαι και μηχανικός". Γελάσαμε πολύ.

Ξαναμπήκαμε στο αυτοκίνητο. Πήγαμε σε ένα πάρκο.Τρέξαμε. Έβρεχε και μύριζε βρεγμένο χώμα κι ίσως τίποτα εκείνη την ώρα δεν μπορούσε να με κάνει περισσότερο χαρούμενη. Έβρεχε και βρεχόμασταν και μύριζε βρεγμένο χώμα. Κι ήταν παραπλανητικό γιατί έμοιαζε με φθινόπωρο αλλά ήταν άνοιξη αλλά δεν πειράζει γιατί και η άνοιξη είναι πολύ ωραία, η άνοιξη μυρίζει γιασεμιά και τέτοια. Μου φαίνεται πολύ δύσκολο να διαλέξω ανάμεσα στις δύο αυτές μυρωδιές αλλά για σήμερα θα πω βρεγμένο χώμα. Γυρίσαμε σπίτι.

- Ρε τι ωραία που περάσαμε, πρέπει να τα γράψουμε.
- Το αφήνω πάνω σου.