Girl, you 'll be a woman soon

Θυμάμαι πως όταν ήμουν μικρή κοιτούσα τα χέρια της μαμάς και μου άρεσε που προεξείχαν οι φλέβες και τα κόκαλα εκεί κάτω από τα δάχτυλα, στην απ' έξω μεριά της παλάμης. Ζήλευα λίγο που εμένα δε φαίνονται οι φλέβες μου και δεν μπορώ να παίξω με αυτές ζουλώντας τες.

Τώρα σχεδόν πάντα είναι φουσκωμένες οι φλέβες των χεριών μου και πράγματι τις πιέζω ζουλώντας τες. Γιατί μεγάλωσα αρκετά ώστε να έχω εμφανείς φλέβες, όχι αρκετά όμως για να μην τις βλέπω σαν παιχνίδι. Έχω βγάλει και κανα δυό άσπρες τρίχες στα μαλλιά και προχτές είδα δίπλα στο στόμα μου μια ρυτίδα, αλλά οι ρυτίδες γέλιου είναι καλές ρυτίδες και δε στεναχωριέμαι.

Το αγόρι έχει όλες τις φλέβες πολύ φουσκωτές και τις ζουλάω κι αυτές συνέχεια· μου λέει να κάνω ό,τι θέλω, να μην του τις κόψω μόνο και απαντάω "μα αν τις κόψω μετά δε θα είναι φουσκωτές" και γελάει. Το αγόρι είναι ένα αγόρι που χτες μου θύμισε τον στίχο του Κεμάλ που λέει "νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί/ με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί" και μόλις τον ξεστόμισε ανατρίχιασε και το χέρι του είχε μπιμπίκια κι ένιωσα τεράστια ευγνωμοσύνη που είμαι με έναν άνθρωπο που ανατριχιάζει με τραγούδια.

Ύστερα μίλησα λίγο με την Κ., και είπαμε γι αυτές τις σκέψεις που μας περνάνε φευγαλέα από το μυαλό. Δεν είναι σχέδια, δεν είναι προγραμματισμός του μέλλοντος, είναι σκέψεις που κρατάνε δέκατα του δευτερολέπτου. "Τι θα έκανα αν—" όχι, όχι, είσαι μικρή για να σκέφτεσαι τέτοια. Τα σκέφτεσαι όμως κι αυτό σημαίνει πως δεν είσαι και τόσο μικρή μάλλον.

Μετά περπατάω στο κέντρο και σκέφτομαι τον εαυτό μου στο λύκειο, που ήμουν 10 κιλά πιο αδύνατη και 200 φορές πιο ανασφαλής και ίσως, λέω, αυτή να είναι η διαφορά ανάμεσα στα κορίτσια και στις γυναίκες. Μετά θυμήθηκα το καρούμπαλο στο μέτωπό μου και το χτυπημένο μου γόνατο κι αναρωτήθηκα ποιον πάω να κοροϊδέψω.

Κι αν πρέπει κάπως να το κλείσω το κείμενο αυτό, τότε μάλλον θα συμπεράνω πως καλό είναι να 'μαστε σε κάποια θέματα γυναίκες και σε κάποια άλλα κορίτσια. Κι έτσι να περπατάμε με αέρα και αυτοπεποίθηση και σε 10 βήματα να σκοντάφτουμε και να ανοίγουμε τα γόνατά μας και να φοράμε χανζαπλάστ με πριγκίπισσες της Ντίζνευ. Η ζωή μόνο έτσι είν' ωραία, που λέει κι ο Φοίβος που τον ακούω από κορίτσι και θα τον ακούω μέχρι γιαγιά.

it's all over but the crying

- Παιδί μου, τι έπαθες και κοιμάσαι; Εσύ δεν κοιμόσουν ποτέ τα μεσημέρια.
- Μεγάλωσα και δε μου αρέσει η εναλλακτική.
- Ποια εναλλακτική;
- Να είμαι ξύπνια.

~

- Σταμάτα να κλαις για βλακείες.
- Σταμάτα να λες βλακείες όσα με κάνουν να κλαίω.

~ 

- Φεύγω αύριο.
- Εσένα σου αρέσει να φεύγεις.
- Τελευταία προτιμάω να έρχομαι.

~

mommy dearest

Σήμερα έβαλα τα κλάματα περίπου 5 φόρες, τις 4 από τις οποίες ήμουν μόνη μου.Έβαλα τα κλάματα γιατί ήθελα αγκαλιά.Βασικά νομίζω πως θέλω τη μαμά μου.

Αυτόν τον καιρό δεν έχω χρόνο και κουράγιο να μιλάμε όσο θα ήθελα και νιώθω πως δεν ξέρει τίποτα απ' όσα συμβαίνουν στη ζωή μου κι οκ μπορεί να μην της τα έλεγα όλα, θα της έλεγα όμως κάποια και δε μ' αρέσει που δεν τα συζητάμε εκτενώς κάθε βράδυ στο τηλέφωνο.

Θέλω τη μαμά μου, θέλω να της μιλήσω και να με πάρει αγκαλιά και να κλαίω στην αγκαλιά της γιατί η μαμά είναι πολύ συγκινητικός άνθρωπος και οι αγκαλιές είναι πολύ συγκινητικές κι εγώ σήμερα δε νιώθω καλά και θέλω να κλαίω και θέλω τη μαμά μου.

Το καλό είναι πως την 4η φορά που με πήραν τα ζουμιά με πήρε ένας φίλος και μου είπε "έχουμε χταποδάκι και ρετσίνα, έλα" και πήγα, κι ήταν εκεί ο μικρούλης που κάνουμε παρέα και το κατάλαβε πως κάτι έχω γιατί κοιτούσα μ' αυτό το βλέμμα και με ρώτησε τι έγινε και του είπα "μπορείς να με πάρεις μια αγκαλιά;" και με πήρε, κι εντάξει μετά κάπως καλύτερα :)

6 am

Η εξεταστική τελείωσε. Πράγμα που σημαίνει πως μπορώ να κοιμάμαι και να ξυπνάω ό,τι ώρα θέλω και χωρίς τύψεις. Και "ό,τι ώρα θέλω, χωρίς τύψεις" σημαίνει κατά πάσα πιθανότητα μετά τις 3, γιατί η ώρα που συνήθως πέφτω για ύπνο είναι γύρω στις 2.

Λοιπόν καθώς ξημέρωνε η Πέμπτη, κι ενώ ακόμα είχε πηχτό σκοτάδι, η ώρα περνούσε γρήγορα. Ήταν ήδη 3μιση. Ύστερα η ώρα πέρασε ακόμα πιο γρήγορα. Ξάπλωσα στο κρεβάτι κι άνοιξα να δω τον καιρό για αύριο -για σήμερα δηλαδή, που ήταν ήδη η ίδια μέρα με τη στιγμή που ξάπλωσα...γουατέβερ. Κι είδα πως ξημερώνει στις 6:07 κι ένιωσα πως θα 'ναι πολύ κρίμα να κοιμηθώ μισή ώρα πριν ξημερώσει, ειδικά εφόσον δε νύσταζα καθόλου.

Αλλά δε μου αρκούσε να δω να ξημερώνει και να κοιμηθώ. Δε νύσταζα αφού.
Σηκώθηκα λοιπόν απ' το κρεβάτι, έπλυνα το πρόσωπό μου, ετοίμασα πρωινό.

Άνοιξα τα παντζούρια και παρατήρησα τα πάντα να αλλάζουν χρώμα.
Στην αρχή το μόνο που φαινόταν από τις απέναντι πολυκατοικίες ήταν το φως από τους καυστήρες στα μπαλκόνια. Ύστερα από λίγο, αυτό ήταν το μόνο που δε φαινόταν.

Κάθισα στο τραπέζι που είναι κάτω απ το παράθυρο. Εννοώ κυριολεκτικά πάνω στο τραπέζι, κι έτσι ήμουν στο ίδιο επίπεδο με το περβάζι (κάτι που αν έβλεπε η μαμά μου -ή και η κυρία απ το δίπλα μπαλκόνι- θα θεωρούσε τρομερά επικίνδυνο). Εκεί, κάτω απ' το παράθυρο και μακριά απ' τον υπολογιστή, ήπια λίγη από την αυτοσχέδια μόκα μου (δε μ' αρέσει πολύ ο φραπές, όμως θέλω λίγο καφέ το πρωί, κι έτσι πίνω ένα κρύο πράγμα που έχει μέσα νεσκαφέ,κακάο,ζάχαρη και παγάκια).

Ώσπου έγινε τελείως μέρα και σκέφτηκα πως όπου να 'ναι θα πάψει η ησυχία και κάτι πρέπει να κάνω για να νιώθω πως την έχω εκμεταλλευτεί πλήρως, πριν ο κόσμος αρχίσει να πηγαίνει στις δουλειές του. Έτσι αποφάσισα να κάνω γιόγκα, αλλά για πρώτη φορά χωρίς βίντεο. Έκανα απλά ό,τι ένιωθα πως θέλω να κάνω. Κι είχε ησυχία και ένα τόσο ξεκούραστο φως.

Ύστερα έβαλα δεύτερο πρόγραμμα, ήπια το υπόλοιπο πρωινό μου ρόφημα κάτω απ' το παράθυρο κι ένιωσα ευγνωμοσύνη για τη θερμοκρασία, το φως αλλά και για το σήμα της ερτ.

Έχω καιρό να σε δω
δεν ξέρω ακόμη στ’ αλήθεια αν γιατρεύτηκα
θέλω να ’ρθω να σε βρω
χθές το βράδυ ξανά σ’ ονειρεύτηκα 

ΥΓ νόμιζα πως το τραγούδι λέει "χτες το βράδυ ξανά σ' ερωτεύτηκα". θα προτιμούσα να λέει αυτό.

Η μαμά είπε και κάτι άλλο για τον άντρα της ζωής μου.
Είπε να διαλέξω κάποιον τέτοιον, που ακόμα κι αν κάνει μαλακία να μπορώ να τον συγχωρήσω.
Δεν εννοούσε να βρω έναν μαλάκα και να του συγχωρώ τα πάντα σαν μαλάκας κι εγώ.
Εννοούσε να 'ναι τόσο άψογος μαζί μου και να αγαπιόμαστε τόσο πολύ, που αν ο μη γένοιτο, κάτι πάει στραβά, να μην πειράζει.
Συμφωνώ.
Σ' αυτά πάντα συμφωνώ με τη μαμά.

μπλανκ σπέις

Όταν ήμουν μικρή και η μαμά μου διάβαζε βιβλία -η μαμά μου πάντα διαβάζει βιβλία και την αγαπώ (και) γι αυτό- εγώ εστίαζα στα φόντο της σελίδας κι έτσι έβλεπα τα σχέδια που σχηματίζονταν από τα κενά ανάμεσα στις λέξεις. Συνήθως ήταν ακανόνιστα, όπως είναι λογικό εξάλλου, όμως άλλες φορές ταίριαζαν τα κενά και έφτιαχναν ποτάμια -λογικό κι αυτό, αρκεί να είναι διαγώνια το ένα από το άλλο- μέχρι και πρόσωπα -αυτό καθόλου λογικό, αλλά είμαι ένα παιδί που βλέπει ανθρώπους παντού, στα τεστ με τις μουτζούρες μελάνης και σε όλα τα σύννεφα.  Κι είχα αυτή την εντύπωση πως τα σχέδια που σχηματίζονται σε κάθε σελίδα, λένε κι αυτά την ιστορία που γράφουνε τα γράμματα.

Αυτό απλά ήθελα να το γράψω για να μην το ξεχάσω μεγαλώνοντας.
Να μην ξεχάσω πως τα κενά δεν είναι κενά εκτός κι αν θες.
Αν δε θες, τα κενά είναι γεμάτα.

κρύο ντουζ το κατακαλόκαιρο

Όταν ήμουνα μικρή -κι ύστερα κι όταν μεγάλωσα- η μαμά μου είπε να βρω έναν άντρα που θα τον θαυμάζω για κάτι.

Γιατί ο έρωτας φεύγει κι η ομορφιά συνηθίζεται, αλλά ο θαυμασμός μένει.
Δίκιο είχε η μαμά, η μαμά πάντα έχει δίκιο.

Σήμερα που λες σκεφτόμουν, αν μεγαλώσω κι άλλο και αν κάνω παιδί κι αν αυτό το παιδί είναι κορίτσι,τι θα το συμβούλευα;

Το σκέφτηκα ώρα κι ύστερα κατέληξα πως θα 'λεγα "Παιδί μου βρες έναν άντρα που να 'ναι σαν κρύο ντουζ το κατακαλόκαιρο. Να σ' ανατριχιάζει και να σ' ανακουφίζει".

a twist in my sobriety

Οι μαμάδες πάντα θα ρωτάνε πού πας και με ποιον. Απλώς κάποια στιγμή σταματάει να σε πειράζει το ν' απαντήσεις. Κι αυτό ίσως είναι ένας τρόπος να καταλάβεις πόσο καλές είναι οι επιλογές σου. Ή είσαι περήφανος για τους ανθρώπους που συναναστρέφεσαι ή δε φοβάσαι πια την κρίση της μαμάς σου ή και τα δύο. Κι αυτά όλα είναι καλές επιλογές.

~

Στη Ροτόντα πήγαινα. Ήλιος,δέντρα, τσίπουρο, καφές.

Στη διαδρομή αποφάσισα πως πρέπει να κόψω κάπως δρόμο για να μην αργήσω. Κι ήταν η πρώτη φορά που περπάτησα για τόσο μεγάλη απόσταση μέσα απ' τα πανεπιστήμια και ένιωθα σαν να κάνω κάτι τρομερό. Όπως όλα τα πράγματα όταν τα κάνεις για πρώτη φορά.

~

Χτες βράδυ θυμήθηκα μια στιγμή και γέλασα -από χαρά, όχι όπως γελάς με κάτι που είναι αστείο. Είναι κάποιες στιγμές που δεν καταλαβαίνεις την αξία τους την ώρα που συμβαίνουν, την καταλαβαίνεις σε ανύποπτο χρόνο κι εκπλήσσεσαι. Καλύτερα έτσι, αλλιώς τα ξαφνικά χαμόγελα θα ήταν πολύ λιγότερα.

~

Κι ύστερα βράδιασε και κάθισα στην κουνιστή πολυθρόνα, έβαλα μουσική και κοιτούσα τα φώτα έξω απ'το παράθυρο και μετά κοιτούσα τη σκιά μου στον τοίχο. Και μετά σκέφτηκα τη σκιά μου σ' άλλα μέρη και γέλασα πάλι διακριτικά. Και σκεφτόμουν πως you know, you'll never be more than twist in my sobriety. Και μετά θυμήθηκα τα επόμενα τραγούδα σ' αυτή λίστα, ένα έχει τον τίτλο "drop dead beautiful". Χα.

και στέλνω σ'όλους σας φιλάκια

Είναι μια κρέμα σώματος που μυρίζει παιδική ηλικία.

Μυρίζει σαν να είσαι παιδί που ζηλεύεις τις κρέμες της μαμάς.

Δεν ξέρω ακριβώς τι μου θυμίζει,ξέρω μόνο ότι μου θυμίζει κάτι,κάτι που χαίρομαι πολύ να θυμάμαι και τώρα νιώθω ευγνωμοσύνη απέναντι στην κρέμα,θέλω να πω "κρέμα,σ' ευχαριστώ πολύ".

Είναι όμορφη μέρα. Κυριακή με πολύ ήλιο,ξύπνησα με ντους και μετά πασαλείφτηκα την εν λόγω κρέμα,κυρίως για να μυρίζει η μπλούζα μου. Το καλύτερο με τις κρέμες είναι που μυρίζει η μπλούζα σου κι αν μετά από μέρες θες να την ξαναφορέσεις τότε θυμάσαι εκείνη τη μέρα που η μπλούζα ποτίστηκε με τη μυρωδιά κι ήταν σίγουρα καλή μέρα γιατί αν δεν ήταν καλή δε θα καθόσουν να βάζεις κρέμες.

Η κρέμα μου θυμίζει τη μαμά λοιπόν,είναι όμως και κάτι που μου θυμίζει τον μπαμπά.

Αρχικά να πω πως όταν ήμουν μικρή άλλαζα συχνά γνώμη για το τι θα γίνω όταν μεγαλώσω. Για ένα πράγμα δεν άλλαξα γνώμη: όταν μεγάλωνα θα γινόμουν καπνίστρια. Μην κατηγορείτε τους γονείς μου,εγώ δεν τους κατηγορώ. Η μαμά πάντα κάπνιζε σε ξεχωριστό δωμάτιο ή στον απορροφητήρα και δε μ'άφηνε να είμαι μπροστά όταν κάπνιζε. Τον μπαμπά δεν τον θυμάμαι να καπνίζει γιατί σε κάποια φάση το 'κοψε μαχαίρι. Θέλω να πω ποτέ οι γονείς μου δε μου είπαν πως το κάπνισμα είναι καλό. Έχω φίλες με γονείς μανιώδεις καπνιστές που δε θέλουν ούτε να βλέπουν τσιγάρα. Δεν κατηγορούμε λοιπόν τους γονείς μου. Όμως καπνίστρια έγινα.

Και συχνά σκεφτόμουν μια μέρα που ένας φίλος του μπαμπά του είχε δώσει κάτι χαρτάκια που ήταν εντελώς διάφανα,λεία,γυαλιστερά,πανέμορφα,σαν να καπνίζεις γυαλί. Κι από τότε σκεφτόμουν "όταν μεγαλώσω θα τα βρω αυτά τα χαρτάκια,αρκεί να μην ήταν συλλεκτική λίμιτεντ εντίσιον". Και τώρα τα βρήκα! Και καπνίζω σ'αυτά τις τελευταίες δύο μέρες και σκέφτομαι τότε που ο μπαμπάς δεν είχε κόψει το κάπνισμα.

Το παράθυρο του σαλονιού μου είναι ανοιχτό και πολύ χαίρομαι που έχω βάλει ένα τραπέζι εκεί από κάτω. Έτσι μπορείς να διαβάζεις μπροστά σ'ένα παράθυρο.

το ηλεκτρικό μου πρόβατο κοιμάται..

ένα απ'τ'αγαπημένα της μαμάς. Ε,ναι λοιπόν,η μαμά έχει γούστο :)

Αποφάσισα να μην είμαι ένα από τα κορίτσια που θέλουν να γίνουν κάτι και δεν το προσπαθούν καν,ποτέ. Δεν εννοώ πως θέλω να γίνω χορεύτρια,αλλά από πάντα ήθελα να μάθω να χορεύω. Και ποτέ δεν προσπάθησα να μάθω. Και η μαμά μου ονειρευόταν να γίνει βιολίστρια αλλά ποτέ δεν έμαθε βιολί. Έτσι εγώ πήγα σε μάθημα χορού και από δευτέρα θα πηγαίνω τακτικά σε μαθήματα χορού και δε θα είμαι η κοπέλα που ήθελε να μάθει να χορεύει και δεν το έκανε ποτέ. Θα είμαι η κοπέλα που το έκανε. Ή μάλλον όχι η κοπέλα. Ειπαμε.Η λέξη κορίτσι μας αρέσει περισσότερο.

look me in the eye and tell me you don't find me attractive*

"Από πόαο χρονών έχεις αναμνήσεις?"

Σίγουρα από τριών και κάτω. Δεν ξέρω αν ήμουν 3 ακριβώς ή πολύ λιγότερο από τρία.Γιατί ξεχωρίζω το πότε έγινε τι ανάλογα με το σπίτι που μέναμε. Έχω αλλάξει αρκετά σπίτια ώστε αυτό και μόνο να αρκεί για να προσδιορίσω πάνω κάτω μια ηλικία.

Λοιπόν θυμάμαι να έχω μόλις σταματήσει να κοιμάμαι στο μικρό μου κρεβατάκι και να κοιμάμαι στο διπλό με τους γονείς μου. Να βάζω τα κλάματα πριν κοιμηθώ γιατί "μεγάλωσα και δεν είμαι πια μωρό και τα μωρά είναι γλυκά και συμπαθητικά αλλά εγώ δεν είμαι πια". Να ζητάω απ τη μαμά να μου κάνει ζελέ,η μαμά να ξέρει πως το ζελέ δε μ'αρέσει αλλά να μην μπορώ να της εξηγήσω τι ακριβώς θέλω. Τελικά η μαμά κάνει ζελέ,εγώ το τρώω γιατί σκέφτηκα πως δεν θα ήταν σωστό να μην το φάω και στο κάτω κάτω,τι ψυχή έχει ένα ζελέ? Και ύστερα να ρίσκω την τέλεια παροιμοίωση για το τι ήθελα "ήθελα αυτό που είναι σαν παστίτσιο αλλά γλυκό,με ζελέ". Εννοούσα το γλυκό που κάτω έχει μπισκότα,πάνω κρέμα κι από πάνω ζελέ.

Ύστερα θυμάμαι να κλαίω την πρωτοχρονιά του 1998 γιατί δεν ήθελα να φύγει το 1997 επειδή ήταν πιο ωραίος αριθμός!

Και μπορεί όλα αυτά τα παραπάνω να συμπεριλαμβάνουν κλάμα αλλά δεν είναι θλιβερά,είναι αστεία. Κι έχω μόνο μία,στ'αλήθεια μόνο μία,θλιβερή ανάμνηση. Και μάλιστα δεν κατάλαβα πως ήταν θλιβερή παρά μόνο 11 χρόνια μετά. Κι αυτή την ανάμνηση δε θα τη διηγηθώ.

Για κάποιο λόγο,αυτό το τραγούδι. Γιατί μ'αρέσουν αυτές οι 2 και μ'αρέσουν οι φωνές τους κι ο τρόπος που τραγουδάνε και που μου φτιάχνουν τη διάθεση και τη μέρα ολόκληρη:



*τίτλος άσχετος με κείμενο σχετικός με τραγούδι

θα γεμίζουν όλα φως

Είναι η πρώτη φορά που έβαλα τόσο νωρίς ξυπνητήρι σ'αυτό το σπίτι. Και χαίρομαι που ξύπνησα τόσο νωρίς...για διάφορους λόγους.

Λατρεύω τις αλλαγές και τις καινούριες αρχές. Τις καινούριες χρονιές και να υπενθιμίζω στον εαυτό μου πως όχι,δεν είναι πρωτοχρονιά την 1η Ιανουαρίου. Και μόλις θυμήθηκα απίστευτο όνειρο που είδα πριν ξυπνήσω: η μαμά έχει καλέσει κόσμο για πρωτοχρονιάτικο τραπέζι (σεπτεμβρίου,ιανουαρίου,δε θυμάμαι) και ενώ λείπει από το σπίτι έρχεται μια φίλη μου και τρώμε όλη την κατσαρόλα με το κοκκινιστό και όλη την κατσαρόλα με το ρύζι. Τα οποία αποτελούσαν ολόκληρη τη συνεισφορά της μαμάς στο τραπέζι γιατί είχε κανονιστεί να φέρει ο καθένας από ένα φαΐ. Πράγμα που ποτέ δε συμβαίνει όταν η μαμά τραπεζώνει κόσμο. Το θέμα είναι πως ξύπνησα με άγχος.

Αλλά δεν πειράζει. Γιατί μετά είδα 3 ακτίνες ήλιου να χυπάνε το γραφείο μου,και ναι το ξέρω πως δεν μπορώ να μετρήσω τις ακτίνες του ήλιου. Αλλά κατά κάποιο τρόπο μπορώ. Μπορώ γιατί σε τόσες ρίγες χωρίζεται ο ήλιος απ τις καρέκλες του μπαλκονιού. Σε τρεις.

Και μπορώ γιατί τα μπορώ όλα. Γιατί είναι Σεπτέμβρης και σε λίγο ο καιρός θα είναι πάλι εντελώς φθινοπωρινός κι έχει αρχίσει ήδη να δροσίζει και χτες φόρεσα τζην παντελόνι και ήμουν καταχαρούμενη. Και μπορώ να μετράω τις ακτίνες του ήλιου και να τις βρίσκω λίγες γιατί γι αυτό είναι φτιαγμένη αυτή η εποχή. Για να γίνονται ξαφνικά οι ακτίνες του ήλιου μετρήσιμο μέγεθος.

Και ο καφές που θα πιω είναι ζεστός.

Με αφορμή μια ανορθόγραφη πινακίδα της Σίβηρης που έγραφε το ρη με γιώτα,θυμήθηκα ένα καλοκαίρι πριν χρόνια. Οι γονείς μου ήταν ακόμα μαζί, ήταν καλοκαίρι και ήμασταν και οι 3 στο αυτοκίνητο πηγαίνοντας στο μέρος που το όνομά του δε θα το ξεστομίσω για λόγους που σε λίγο θα γίνουν ευνόητοι. Η μαμά λέει πως είναι Άφυτος και ο μπαμπάς λέει πως είναι Άθυτος. Το παιδί ακούει περιμένοντας τα επιχειρήματα και το συμπέρασμα. Επιχειρήματα δεν υπήρχαν,ούτε και συμπέρασμα. Υπήρχαν όμως ταμπέλες στο δρόμο οι οποίες καθόλου δε βοήθησαν γιατί οι μισές έλεγαν Άφυτος και οι άλλες μισές Άθυτος και τώρα σκέφτηκα πως αν είχαμε και οι 3 δυσλεξία δε θα γινόταν λόγος.

Τελικά στο μυαλό μου υπερίσχυσε το Άθυτος,μάλλον επειδή το θήτα είναι πιο αγενές σύμφωνο. Αγενές ένα γράμμα? Ναι,το θήτα είναι αγενές και κυρίως επειδή περιέχεται στη λέξη αυθάδικο,λέξη που πολύ μ'αρέσει. Λοιπόν το θήτα υπερίσχυσε και για έναν ακόμη,λιγότερο σουρεαλιστικό λόγο. Όλοι οι φίλοι των γονιών μου με τους οποίους είχαμε ραντεβού έλεγαν Άθυτος. Η μαμά ήταν η μόνη που επέμενε στο άφυτος,ίσως επειδή με τη μαμά μοιάζουμε πολύ και το φι της φαίνεται πιο ευγενικό και συνεννοήσιμο γράμμα. Συνεννοήσιμο ένα γράμμα? ναι,συνεννοήσιμο,κυρίως γιατί εμπεριέχεται στη λέξη συμφωνία,λέξη πολύ συμβατική αλλά ευγενική τουλάχιστον.

Δε θέλω να πιστεύει κανείς σας πως η μαμά είναι παράξενη και στραβόξυλο και επέμενε σε κάτι χωρίς επιχειρήματα. Η μαμά είναι απλώς ξεχωριστή και μοναδική και στην τελική δεν επέμενε σε τίποτα,όταν δεν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία για κάτι,τότε διαλέγεις την εκδοχή σου. Η μαμά διάλεξε τη δική της,τη γλυκιά εκδοχή.

Κάτι με κάνει να πιστεύω έντονα πως αν τη ρωτούσες τώρα θα σου έλεγε την πόλη με θήτα. Ύστερα όμως πείθομαι πως ο μόνος λόγος που το πιστεύω αυτό είναι το κόλλημά μου να πιστεύω πως όλα είναι θέμα διάθεσης ενώ εγώ η ίδια είμαι το λαμπρό παράδειγμα πως για μένα τα ονόματα είναι θέμα ήχου και μόνο. Πι χι: δε μ'αρέσει το όνομα Νίκη. Αν ήταν θέμα έννοιας θα μ'άρεζε,είναι αισιόδοξο και ελπιδοφόρο. Αλλά εμένα μου φέρνει στο μυαλό κάτι το στριγγλίσιο και ξινό επειδή έχει ένα νι και δύο ι. Λοιπόν για μένα τα ονόματα είναι θέμα ήχου κι επειδή με τη μαμά μου μοιάζουμε πολύ αν την ξαναρωτήσεις θα σου πει Άφυτος.

Πριν λίγο διαβάζαμε σε ένα καφέ και μπήκε ένα αγοράκι -το πολύ 10 χρονών- με τη μαμά του. Μόλις έκλεισαν την πόρτα της έπεσε ο αναπτήρας αλλά το αγοράκι της είπε "άστο" και τον σήκωσε από το πάτωμα και της τον έδωσε.

Ύστερα πήγα να πληρώσω και το αγοράκι της έδειξε κάτι όμορφο και της είπε "μαμά έλα να δεις,όχι ότι το θέλω,να στο δείξω μόνο". Πόση κατανόηση μπορεί να 'χει ένα μικρό παιδάκι και να λέει στη μαμά του "όχι ότι το θέλω" σαν να της λέει "το ξέρω πως δεν έχεις αρκετά λεφτά,απλώς στο δείχνω γιατί μ'άρεσε". Ύστερα στάθηκε δίπλα μου πήρε ένα νόμισμα των 10 λεπτών απ'το πάτωμα και μου είπε "μήπως σας έπεσαν 10 λεπτά?" του απάντησα "δεν νομίζω να είναι δικά μου,αφού τα βρήκες κράτησέ τα" και το πιτσιρίκι μου έσκασε το πιο πλατύ χαμόγελο του κόσμου την ώρα που τα βαζε στην τσέπη του.

Φεύγοντας η μαμά του κρατούσε καφέ,νερό και τσάντα στα χέρια της και πήγε να ανοίξει την πόρτα. Το παιδάκι πήρε τον καφέ από τα χέρια της,άνοιξε την πόρτα και της έβαλε το καλαμάκι στο στόμα για να πιει καφέ.

Σκέφτηκα πως ήταν ό,τι πιο συγκινητικό έχω δει τελευταία και πως υπάρχουν 3 πιθανά σενάρια.Είτε να μην έχει μπαμπά,είτε οι γονείς του να χώρισαν -δηλαδή 2 περιπτώσεις η μαμά του κι αυτός να είναι μόνοι τους- ή ο μπαμπάς του να λατρεύει τη μαμά του. Την πρόσεχε τόσο πολύ..μακάρι όλα τα παιδάκια να ήταν έτσι. Δεν ξέρω πως ήμουν στην ηλικία του,αλλά μακάρι να έκανα τη μαμά μου να νιώθει τόσο ωραία. Θα μου λείψει αυτό το παιδάκι.

a day in my life

Σήμερα δεν μ άρεσε το φαγητό. Δεν το λέω για να σκεφτείς πως η μαμά δεν μαγειρεύει ωραία.Το λέω για να καταλάβεις πόσο δεν είχα όρεξη.

Η μαμά μου τηγάνισε πατάτες και το κασέρι έλιωσε πάνω και ήταν πολύ νόστιμο. Πιο πριν έβαλα τα κλάματα και η μαμά με πήρε αγκαλιά.

Δεν έκλαιγα απ το άγχος για τις εξετάσεις, ούτε για σένα, ούτε και για το κακοπροαίρετο σχόλιο του μαλάκα στο σούπερ μάρκετ. Για τίποτα απ αυτά. Απλώς μαζεύτηκε πολύ πολύ νερό στα μάτια μου. Δεν έχω όρεξη να μιζεριάσω, είμαι καλά. Έχω φίλες που αυτό το πάθαιναν συστηματικά όλη τη χρονιά. Εγώ όχι* γι αυτό και σου λέω ότι είμαι καλά.

Είμαι καλά γιατί έχει ήλιο και γιατί όταν πάνε να μου φύγουν τα κέφια δύο τεινά μπορεί να συμβούν: 1)να τα αφήσω να μου φύγουν και να χαρώ τα λεπτά της θλίψης μου.Ναι τα χαίρομαι τα λεπτά της θλίψης μου. Γράφω πράγματα που δε δημοσιεύω κι ακούω ωραία τραγούδια. Βγάζω φωτογραφίες που δε δείχνω σε κανέναν και τις κοιτάω όταν μου ξανάρθουν τα κέφια. ή 2) βάζω το my sharona ή το φτάσε στον πάτο και τα κέφια ξανάρχονται θέλουν δε θέλουν. Συνήθως θέλουν.

Και σήμερα που είναι μια ανάμεικτη μέρα με 1) αλλά και με 2), σήμερα είναι μια ωραία μέρα. Είναι αυτές οι μέρες παράξενες, θαυμάσιες μέρες και η λέξη θαυμάσιος ξέρεις δεν είναι ποτέ τυχαία. Πώς μπορεί να είναι τυχαία μια λέξη που βγαίνει απ το θαύμα,μου λες?

Κάπνισα ένα τσιγάρο καθισμένη οκλαδόν στο μπαλκόνι κι ο ήλιος με χτυπούσε και τα μαλλιά μου φαίνονται πιο κόκκινα τώρα,ξέρεις. Μετά μπήκα στο δωμάτιό μου αφήνοντας ανοιχτή την μπαλκονόπορτα. Έπλυνα δοντάκια και έριξα νερό στο προσωπό μου. Κοιτάχτηκα για λίγο στον καθρέφτη και σκέφτηκα πως όλα είναι όμορφα κι εγώ επίσης. Έκανα φραπέ με 2 παγάκια σε σχήμα καρδιάς..και τώρα μαθηματικά κι έχω όρεξη.

Κι αυτή είναι μια μέρα στη ζωή μου.