Ένα φθινοπωρινό ή ακόμα καλύτερα σεπτεμβριάτικο απόγευμα,
μόλις έχεις δώσει μάθημα,
νιώθεις κάπως έξυπνη γιατί ήξερες τι έγραφες,
το ίδιο και ο φίλος στου οποίου το μπαλκόνι πίνετε καφέ.
Από τα ηχεία ακούγονται pink floyd
κ εσύ σκέφτεσαι να είσαι μικρή
να σε ρωτάνε τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις
και να μην ξέρεις
ποτέ δεν ήσουν σίγουρη
και να φοβάσαι
και να μην έχεις μάθει ακόμα τους pink floyd
ώστε να μπορείς να πεις —στον εαυτό σου κυρίως— "Θεέ μου, όχι another brick on the wall".
Έφτιαξα ποστ ιτ με τα μαθήματα στα οποία πρέπει να δώσεις εξετάσεις για να περάσεις στο μεταπτυχιακό που πεθαίνω να κάνω (όχι δεν έχω πτυχίο ακόμα, αλλά αυτό το μεταπτυχιακό το θέλω τόοοσο πολύ). Έκανα ποστ ιτ που λες, ένα για κάθε μάθημα, με τη βιβλιογραφία. Και τα κόλλησα στον τοίχο πάνω απ' το γραφείο μου -είναι τρία και τα έβαλα κλιμακωτά και πολύ μ'αρέσουν. Κι επειδή, όπως όλοι ξέρουμε, η κόλλα που έχει το ποστ ιτ από μόνο του επαρκεί για ένα δύωρο περίπου, τα κόλλησα με σελοτέιπ. Κι εκεί που κολλούσα το δεύτερο χαρτάκι, εγκλωβίστηκε ένα ματόκλαδο στο σελοτέιπ!
Ναι, οκ, το ξέρω ότι το βρίσκετε εντελώς ηλίθιο, εγώ όμως -επειδή είμαι εγώ- το βρίσκω τρομερά ευοίωνο :D
Μπορεί να νομίζεις ότι συμφιλιώθηκες με την ιδέα της μετακόμισης, αλλά κάποια πράγματα τα συνειδητοποιείς πιο αργά, όταν θα υπάρξει αφορμή.
Όταν σου 'ρθει ένα μέιλ από το public και μπεις να δεις τη γραφική ύλη και ψάχνεις τους φακέλους που σε βολεύουν περισσότερο, μόνο για να συνειδητοποιήσεις πως δε χρειάζεσαι άλλους φακέλους γιατί δε θα 'σαι εκεί να πηγαίνεις στη σχολή και να κρατάς σημειώσεις και να 'χεις έτσι κάτι για να γεμίσεις τους εν λόγω φακέλους.
Ή όταν ανοίγεις τη ντουλάπα και σκέφτεσαι πως δε θα ξαναχρειαστείς χειμωνιάτικα ρούχα εδώ πέρα.
Όταν πλένεις τα δόντια σου με την καινούρια οδοντόκρεμα και ξέρεις πως αυτή η οδοντόκρεμα είναι η τελευταία, γιατί δε θα 'χει τελειώσει μέχρι να φύγεις.
Και τέλος, όταν κάνεις καφέ και βλέπεις όλα αυτά τα καλαμάκια και σκέφτεσαι για άλλη μια φορά με αγωνία, άραγε θα προλάβουν να τελειώσουν εδώ τα καλαμάκια; Δε θέλω να τα μετρήσω, ας αφήσω κάτι για έκπληξη. Το μόνο σίγουρο πλέον είναι, πως αν δεν τελειώσουν θα τα μετακομίσω. Όσο χαζό κι αν είναι να μετακομίζεις καλαμάκια. Έχουν αποκτήσει σημασία.
*για κάποιο λόγο δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι το σημείωμα (το αυτοκτονικό σημείωμα) που άφησε η Βιρτζίνια Γουλφ στον σύζυγό της, Λέοναρντ:
To look life in the face, always, to look life in the face
Σου 'χει τύχει ποτέ να είναι κάτι που περιμένεις να συμβεί, χωρίς όμως να το θέλεις, να θέλεις να καθυστερήσει όσο γίνεται περισσότερο και να νομίζεις πως ποτέ δε θα 'σαι έτοιμος να το αντιμετωπίσεις, πως απλά κάποια στιγμή θα αναγκαστείς και θα 'ναι τρομερά επίπονο, έως και αβάσταχτο;
Κάπως έτσι ένιωθα για την επικείμενη μετακόμιση.
Και τώρα πιστεύω πως θα 'ναι επίπονο.
Αλλά τώρα είμαι έτοιμη.
Γιατί όταν έβγαζα αυτή τη φωτογραφία στα 16 μου, ήξερα ήδη πόσο θα λάτρευα μεγαλώνοντας τη φυγή.
Οπότε ένα έχω να πω στο μέλλον και στη μοίρα και σε όλους γενικά:
Εντάξει, απ' το να πεθαίνει συμμαθητής σου, πιο λογικό να πεθαίνει καθηγητής σου.
Αλλά ρε γαμώτο.
Δεν ήταν μεγάλος.
Κι είχε μια στάση πολύ θετική.
Τέτοια που, όσο σοβαρή και να ήταν η αρρώστια, δε μου περνούσε απ' το μυαλό να πεθαίνει.
Ήμουν σίγουρη πως θα γινόταν καλά.
Και δε μιλάμε για καθηγητή με τον οποίο είχα καμιά ιδιαίτερη σχέση.
Αλλά για έξι γαμημένα χρόνια, τον έβλεπα στο διάδρομο και του έλεγα
"γεια σας"
και μου έλεγε
"γεια σου"
και τώρα πέθανε
και δεν μπορώ να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που τον είδα
οι άνθρωποι πεθαίνουν και δε θυμάσαι πότε τους είδες
για τελευταία φορά.
Κι αφού μάθαμε αυτή την είδηση, το πρωί,
ύστερα η μέρα μας συνέχισε κανονικά.
Κάναμε πάουερ πόιντ,
παρουσιάσαμε εργασία,
μας χειροκρότησαν,
ήπιαμε καφέ κάτω απ' τα πλατάνια,
ακούσαμε για τη ζωή του Χαρίλαου Φλωράκη
κι ύστερα θα πηγαίναμε για ρακές
και μου είπες να πιούμε στην υγειά του, αφού του άρεσε το ρημάδι το ποτό
και τότε άρχισα να ξαναθυμάμαι την είδηση
και συνειδητοποίησα πως ακόμα δεν το είχα χωνέψει,
πως δεν ήταν δυνατόν να μην ζει αυτός ο άνθρωπος
να μην έχει σφυγμό
και να μην πρόκειται να του ξαναπώ
"γεια σας"
κι έτσι έκανα ένα "στην υγειά του Σταμάτη"
και μου είπαν "ποια υγειά...."
κι ύστερα είπα "εις μνήμην"
και μία
και δύο
και δέκα ρακές
και δε θα του ξαναπώ ποτέ
"γεια σας"
ΥΓ είτε συμμαθητής, είτε καθηγητής, ένα είναι το τραγούδι
για καλό παράδεισο
Αφήνω πίσω τις αγορές και τα παζάρια θέλω να τρέξω στις καλαμιές και τα λιβάδια να ξαναγίνω καβαλάρης, και ξαναέλα να με πάρεις, ουρανέ Για δεν υπήρξα κατεργάρης και την χρειάζομαι τη χάρη σου μωρέ
Ρε μπαγάσα, περνάς καλά κει πάνω μιάν ανάσα γυρεύω για να γιάνω
Δεν το πιστεύω να με χλευάζεις σαν σε χαζεύω δε χαμπαριάζεις πρότεινε μου κάποια λύση δε θα σου παρακοστίσει και θα σου φτιάχνω τραγουδάκια με τα πιο όμορφα στιχάκια στο ρεφρέν για το χαμένο μου αγώνα που τ'αστεράκια μείναν μόνα να τον κλαιν'
Αφήνω πίσω το σαματά και τους ανθρώπους έχω χορτάσει κατραπακιές και ψάχνω τρόπους
Πώς να ξεφύγω από τη μοίρα κι έχω μέσα μου πλημμύρα, ουρανέ για δεν υπήρξα κατεργάρης και θα το θες να με φλερτάρεις, γαλανέ
Ρε μπαγάσα, περνάς καλά κει πάνω κάνε πάσα καμιά ματιά και χάμω Κει που κοιμάσαι και αρμενίζεις ξάφνου αστράφτεις και μπουμπουνίζεις κι ό,τι σου 'ρθει κατεβάζεις μη θαρρείς πως με ταράζεις
Γιατί σου φτιάχνω τραγουδάκια με τα πιο όμορφα στιχάκια στο ρεφρέν για το χαμένο μου αγώνα που τ' αστεράκια μείναν μόνα να τον κλαιν'
Στο γυμνάσιο που ανακάλυψα τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, είχα αγοράσει τη Διαίρεση κι είχα κολλήσει με το Πριν το Τέλος. Είχα εκστασιαστεί δε όταν πρωτοπήγα σε συναυλία του κι άκουσα τόσο κόσμο να το τραγουδάει μαζί μου γιατί μέχρι τότε δεν είχα καταλάβει τι βεληνεκούς τραγούδι είναι.
Και μου κανε μεγάλη εντύπωση αυτός ο στίχος που λέει "σιδερένια η σκάλα και μου 'λεγες θα μείνουμε λίγοι", στίχος με τον οποίο εκείνη την περίοδο κανένα λόγο δεν είχα να ταυτιστώ. Οι άνθρωποι ήταν πολλοί και καμία σκάλα δεν ήταν σιδερένια. Οπότε απλά σκεφτόμουν μια μαύρη στριφογυριστή σιδερένια σκάλα που 'χαμε δει με τους γονείς μου όταν ψάχναμε σπίτια και τη φανταζόμουν αραχνιασμένη και σκονισμένη και μόνη της. Κι είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου πως ίσως, κάποτε, κάτι να σημαίνει και για μένα αυτός ο στίχος.
Και ξέρεις οι σκάλες στη σχολή,είναι όλες σιδερένιες.
Βλέπεις ήταν εργοστάσιο παλιά.
Και μείναμε λίγοι.
Οι Πέμπτες είναι πολύ ιδιαίτερες. Έχουν το ίδιο βαρύ πρόγραμμα με τις Τρίτες, όμως είναι χειρότερες γιατί πλησιάζει το τέλος της βδομάδας κι είμαι ήδη κουρασμένη. Οπότε οι Πέμπτες είναι δύσκολες και πάρα πολύ γεμάτες.
Σήμερα πήγα στα μαθήματά μου, στο κενό ανάμεσά τους ασχολήθηκα με μια εργασία και στο απογευματινό μάθημα τα πήγα πολύ καλά. Χάρηκα γι αυτό το τελευταίο γιατί έτυχε να 'χω χάσει κάποια μαθήματα απ'το συγκεκριμένο και σήμερα περίμενα να πάω και να μην καταλαβαίνω τίποτα. Μου πέρασε δε απ'το μυαλό να μην πάω για να γλιτώσω το disappointment. Aλλά μετά πείσμωσα και πήγα. Και απαντούσα και ερωτήσεις :D Τέλεια.
Γύρισα σπίτι, λοιπόν, στις 9, άπλωσα τα ρούχα στα καλοριφέρ και το σπίτι μύρισε ωραία, ύστερα έφτιαξα ζεστό κακάο -που είναι η αγαπημένη μου μορφή επιβράβευσης/ανακούφισης- μετά έκανα και μπάνιο με το τέλειο σαπούνι και έβαλα και την τέλεια κρέμα -ευχαριστώ τη μαμά του Σ. γι αυτό το σετάκι σαπούνι/κρέμα/σφουγγάρι, μου τα πήρε επειδή φιλοξένησα τον γιο της,πόσο θεά;
Και τώρα για να ολοκληρωθεί η χαλάρωση ακούω Rammstein.
Είμαι περίεργο παιδί.
Πας σχολή.
Κάθεσαι εκεί 9 ώρες.
Καφέ-Κρουασάν για πρωινό.
Καφέ-Μηλόπιτα για μεσημεριανό.
Τρέχεις να προλάβεις τη λέσχη για βραδινό.
Λουκάνικα με πατάτες, και τα δύο τηγανιτά. Huge win.
Τρέχεις να προλάβεις σούπερ μάρκετ.
Γυρνάς σπίτι.
Στο δρόμο σου ρχεται να κάνεις πετάλι πάρα πολύ γρήγορα
ενώ παράλληλα θα τσιρίζεις ακατάληπτα πράγματα.
Φτάνεις σπίτι.
Πρέπει να ακούσεις κάτι πολύ δυνατά.
Ε, muse φυσικά.
Τελειώνει το τραγούδι.
Νιώθεις πολύ πετυχημένη κι ολοκληρωμένη για σήμερα.
Μουρμουρίζεις το soundtrack απ'το star wars.
Good enough.
*and nothing else needs to be.
Κυριακή 22 Ιουνίου 2014
"το στερεό διάλυμα είναι θερμοδυναμικά σταθερό μόνον όταν ο σχηματισμός του οδηγεί σε μείωση της ελεύθερης ενέργειας Gibbs".
Τι μας λέει δηλαδή η φυσική μεταλλουργία;
Η φυσική μεταλλουργία μας λέει πως η ένωση πρέπει να σε ηρεμεί.
Αλλιώς, μην την κάνεις.
Λοιπόν για σας δεν ξέρω, για μένα ένας τρόπος υπάρχει για να κάτσω επιτέλους για διάβασμα.
Βήμα 1. Βρίσκεις κάπου -στα αρχεία σου, στο μπ3 σου, στο γιουτιούμπ ρε αδερφέ- το supermassive black hole.
Βήμα 2. Βάζεις ακουστικά -όχι για σένα,για τη φουκαριάρα τη γειτόνισσα
Βήμα 3. Ρυθμίζεις ένταση στο τέρμα.
Βήμα 4. ...and play.
Άντε καλή εξεταστική.
Πέμπτη 27 Ιουνίου 2013
Καμιά φορά αμφιβάλω και λέω ρε γαμώτο εγώ πού ξέρω πως θέλω αυτή τη συγκεκριμένη δουλειά να κάνω? Σάματι έχω δει και κανέναν να την κάνει? Έχω μήπως την παραμικρή ιδέα περί τίνος πρόκειται?
Αλλά μετά είμαι με μια συμφοιτήτρια και προσπαθούμε να βρούμε κάτι. Και ξέρουμε το αποτέλεσμα αλλά δεν ξέρουμε με ποιον τρόπο θα καταλήξουμε εκεί. Και κάνουμε δοκιμές. Και τα νούμερα στο κομπιουτεράκι σβήνονται σιγά σιγά (φυσικά και υπερβάλω). Και μετά από το νιοστό έντερ που πατάω βλέπω το σωστό νούμερο στην οθόνη.
Καύλα.
τραγούδι που έχει σχέση με την τελευταία λέξη και με τίποτα άλλο:
http://www.youtube.com/watch?v=OyrHIWLK7tI
και τώρα πάω να ζεστάνω το σετσουάν που μου έκανα δώρο χτες.
Τρίτη 16 Οκτωβρίου 2012
Ο αριθμός των φορών που ακούω αυτό το τραγούδι κάθε μέρα τείνει στο άπειρο.
Καλά καταλάβατε,έχω γίνει πολύ συνεπής φοιτήτρια.
Έκανα κι εργασία σήμερα.Και κάτι έχω κάνει λάθος και θα πάω όλες τις σελίδες με τις ατελείωτες πράξεις στον καθηγητή να τον ρωτήσω τι απ'όλα είναι λάθος. Γιατί εγώ του ζήτησα 5 μέρες παράταση και δεσμεύτηκα για όλους ότι θα αρχίσουμε να ασχολούμαστε με την εργασία από σήμερα. Εγώ άρχισα πάντως.
Είναι ωραία πράγμα το brainstorming. Και οι σελίδες με πράξεις διαγωνίως και καθέτως κι αυτές είναι ωραία πράγμα. Οι τακτοποιημένες σελίδες με πράξεις οριζοντίως και στοιχισμένες κι αυτές ωραίο πράγμα είναι,αλλά δεν κρατάνε πολύ,γιατί μετά εμφανίζονται πράξεις και νούμερα παντού. Α ναι,και γράμματα. Είναι αυτό που λέμε "εγώ ήμουν καλός στα μαθηματικά πριν μπλέξουν και το αλφάβητο". Και τέλος πάντων μετά απ'όλα τα νούμερα και τα γράμματα και τους γραμμικούς συνδυασμούς αυτών,η αγαπημένη μου ασχολία είναι να ακούω αυτό το τραγούδι. Τελεία.
Τρίτη 12 Ιουνίου 2012
Ο ανεμιστήρας κάνει φοβερή δουλειά τα μεσημέρια. Σοβαρά,νιώθω σαν να'μαι σε τροπικό νησί. Και η βιβλιοθήκη (στην οποία,να σημειωθεί και να το θυμάστε όλοι παρακαλώ,έχω ραντεβού στις 5μιση) έχει κλιματιστικό.
Παρεμπιπτόντως το γατί τον γυροφέρνει πολύ τον ανεμιστήρα και λίγο φοβάμαι για την σωματική του ακεραιότητα αλλά μετά θυμάμαι πως κι εμάς όταν ήμασταν μικρά μας έλεγαν "θα κόψεις τα δαχτυλάααα σου" κι αυτά ποτέ δε συνέβαινε γιατί,για το Θεό,κανενός τα δάχτυλα δε χωράνε εκεί μέσα! Τέλος πάντων, το γατί είναι υπάκουο και φοβιτσιάρικο κι έτσι δεν ανησυχώ πολύ,υψώνω τη φωνή και κρύβεται κάτω απ'τον καναπέ.
Τι άλλο αξιοσημείωτο έγινε σήμερα? Α,ναι, έβαψα τα νύχια μου. Ένα περίεργο πράσινο χρώμα. Είναι η μόνη μου όζα (ναι,λέω το βερνίκι "όζα") αρκετά γελοία και καλοκαιρινή ώστε στ'αλήθεια να τη χρησιμοποιήσω. Στην πραγματικότητα το κάνω για να σταματήσω να τρώω τα καημένα τα νύχια μου που είναι αξιοζήλευτα όταν τ'αφήνω να μακρύνουν. Αλλά αυτό έχει να γίνει απ τη Β' λυκείου. Μέχρι ένα σημείο η όζα έπιανε,αλλά ύστερα άρχισα να την τρώω κι αυτή και να τη φτύνω μετά,σιγά το δύσκολο. Τέλος πάντων,σήμερα ελπίζω να πιάσει γιατί τα έβαψα με πολύ αγάπη. Κάνουν αντίθεση με το ρολόι μου και μ'αρέσουν.
Α,αυτό δεν το ανέλυσα. Έχω γίνει άλλος άνθρωπος τελευταία. Ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που φοράνε ρολόι! Αυτό είχε να συμβεί απ'την Α'γυμνασίου. Ας αναπολήσω τα ρολόγια μου λοιπόν. Στην Πέμπτη δημοτικού ήταν ένα ροζ μεταλικό με δερμάτινο φούξια λουράκι με κίτρινο κούμπωμα. Το λουράκι κόπηκα,το θρήνησα όπως του άρμοζε και πήρα καινούριο κουφετί λουράκι από ένα υλικό που μοιάζει με καουτσούκ αλλά όχι το καουτσούκ της πιπίλας (εγώ αναφέρομαι σ'αυτό σαν "το υλικό του δονητή" αλλά μου 'χουν πει πως δεν είναι πρέπον οπότε ένιγουευ,ας πούμε καουτσούκ. Ένα εύπλαστο πολυμερές τέλος πάντων,είμαι και μηχανολόγος,don't forget). Ύστερα κόπηκε κι αυτό το λουράκι κι ήμουν κανα χρόνο χωρίς ρολόι μέχρι που ήρθε η Α γυμνασίου και η πιο βαρετή ώρα του κόσμου,τα αγγλικά. Εκεί χρειάστηκα ρολόι το οποίο μάλιστα αντάλλασσα με την Μ. (βλέπε born in the usa στο sidebar) κάθε 5 λεπτά για να περνάει πιο γρήγορα η ώρα. Ύστερα το έκοψα κι αυτό και της το χάρισα γιατί θα άλλαζε σχολείο και μετά θα άλλαζε και χώρα κι είπα να κάνω κάτι γούτσου γούτσου να με θυμάται :P
Αυτά. Είμαι ένας άνθρωπος που φοράει ρολόι,έχει βαμμένα νύχια και διαβάζει στη βιβλιοθήκη. Α και επειδή λέμε τι είδους άνθρωπος είμαι τσιμπήστε και άκρως περιγραφική εικονίτσα:
Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου 2012
Επειδή μύρισε άνοιξη κι έχει απερίγραπτα ωραίο ουρανό και λαμπερό ήλιο κι ό,τι πρέπει καιρό για τσίπουρο ή για λογοτεχνικό ή για γυμναστική ή και για σχολή ακόμα και για αρχή εξαμήνου δεν το συζητώ,ιδανικότατος καιρός καθώς το τρέχον εξάμηνο χαρακτηρίζεται ως εαρινό και δεν θα έπειθε με μπόρες και συννεφιές.
Ξέρεις τι λατρεύω στον μπαμπά μου? Πού ό,τι κι αν γίνει κι όσα δικαιώματα του δώσω να με θεωρήσει ανίκανη και άχρηστη (οκ,εννοώ τα μαθήματα που χρωστάω),δεν μου δείχνει ότι τον απογοητεύω -νομίζω κιόλας πως δε νιώθει απογοήτευση- και πάντα βρίσκει έναν λόγο να πιστεύει σε μένα και μια ατάκα να μου πει που θα μου δώσει κουράγιο και δύναμη. Η ατάκα μπορεί να μη στέκει καν λογικά αλλά είναι τόσο συγκινητικό να λες "δίνω σχέδιο αύριο" κι ο μπαμπάς να σου απαντάει "όταν ήσουν μικρή πήγαινες ζωγραφική κι ήσουν πολύ καλή,θα το περάσεις". Ξέρεις πως το ότι στο δημοτικό ζωγράφιζες ωραία ανθρωπάκια δεν έχει σχέση με το autocad. Αλλά για ένα απόγευμα μπορώ να πιστέψω πως έχει σχέση,πως ο μπαμπάς έχει δίκιο και πως ο είναι ο καλύτερος μπαμπάς και είναι απίστευτη η εμπιστοσύνη που μου δείχνει.
Κι έτσι κάποια πρωινά η μισή νυσταγμένη πλευρά του εγκεφάλου μου με διατάζει να μείνω στο κρεβάτι και να μην πάω στη σχολή. Κι ύστερα όταν ξυπνάω,ξυπνάει κι άλλη μισή πλευρά κι έτσι έχω πάνω απ'το κεφάλι μου ένα αγγελάκι κι ένα διαβολάκι με ανάποδες συμπεριφορές. Το αγγελάκι θυμωμένο να με μαλώνει φωνάζοντας πως είμαι αμελής φοιτήτρια και το διαβολάκι να μου λέει "δεν πειράζει,κι αύριο μέρα είναι".
Και τότε σκέφτομαι πόσο τρέχει και ξεσκίζεται στο διάβασμα και τα καταφέρνει όλα η Μ. και νιώθω απαράδεκτη τεμπέλα.Και έτσι την άλλη μέρα πάω στο εργαστήρι του προγραμματισμού για να χαζέψω τα δάχτυλά μου και τα μωβ νύχια μου πάνω στο πληκτρολόγιο και να νοσταλγώ να γράφω κείμενα κι όχι να παλεύω με 10 εντολές.
Όποτε λοιπόν κάνω ασκήσεις μου λείπει το γράψιμο κι όταν το ρίχνω στο γράψιμο μου λείπει η φυσική και το λογικό της υπόθεσης. Είναι κατάρα να είσαι καλός σε 2 εντελώς διαφορετικά πράγματα στο σχολείο ,να ταλαντεύεσαι ανάμεσα σε θεωρητική και τεχνολογική μέχρι τελευταία στιγμή ,να περάσεις στην 1η σου επιλογή και να μην ξέρεις αν έκανες τη σωστή επιλογή.
Απ΄την άλλη μπορείς να έχεις και κάτι σταθερό και ένα χόμπυ κι αυτά τα 2 να είναι ασυσχέτιστα.Και να γράφεις κείμενα όπου το 2 να είναι 2 και όχι δύο. Το ένα να είναι ταλέντο και το άλλο χάρισμα και δες!Έγραψα ένα κι όχι 1. Και πάντα θα αγαπώ τα κείμενα σε τετράδια χημείας και θερμοδυναμικής και μαθηματικών και το ότι είμαι παρορμητική θα με κάνει να κάνω λάθος πράξεις. Κάποτε θα το ξεπεράσω και θα κάνω σωστές πράξεις και θα μάθω να ελέγχω τα γραπτά μου πριν τα παραδώσω.
Κι όταν βγαίνω απ την αίθουσα θα κάθομαι σ'αυτό το πεζούλι και θα κοιτάζω το γρασίδι και τα δέντρα και τα ποδήλατα και θα περνάνε γνωστοί και άγνωστοι που θα αναρωτιούνται τι γράφω κι όταν πλησιάσουν αρκετά ώστε να καταλάβουν πως δεν πρόκειται για άσκηση θα ζηλεύουν ή θα κοροιδεύουν την κοπέλα που κάθεται στο πολυτεχνείο και γράφει κάτι που δεν είναι εργασία. Και θα χαίρομαι τις 2 φύσεις μου όσο κανείς άλλος.
Eίμαι στο εργαστήρι του προγραμματισμού και παρατηρώ πως τα δάχτυλά μου είναι φτιαγμένα για να γράφουν κι όχι για να κάνουν ασκήσεις matlab.Aπ' την άλλη νιώθω μια κρυμμένη δύναμη να βγαίνει στην επιφάνεια όταν καταφέρνω αυτό το 0 errors κι έτσι σκέφτομαι πως όπως εσύ ισορροπείς ανάμεσα σε επιστήμη και τέχνη εγώ ισορροπώ ανάμεσα σε συναίσθημα και λογική και σε μαμά φιλόλογο και θεία μηχανολόγο.Γιατί η λέξη ισορροπία μου φέρνει στο μυαλό τον πρώτο νόμο του νεύτωνα και πως το ρo στην αρχή της λέξης έπαιρνε δασεία κι εκεί οφείλεται το 2ο ρο.
