girl like you*

Σήμερα άκουσα Rammstein στο τέρμα το τελευταίο δεκάλεπτο της δουλειάς.
Νομίζω δεν υπάρχει άλλος τρόπος να ακούς Rammstein.

Το συγκεκριμένο τραγούδι το είχα συνδυάσει με τον πρώτο καιρό που ήμουν μαζί με εκείνον.
Σήμερα δεν επικρατούσε η σκέψη του στο μυαλό μου,
ήταν απλώς ένα τραγούδι που μου αρέσει πολύ
και θέλω να το ακούω δυνατά.

Δε θέλω να κάνω σαν καμιά ετοιμοθάνατη γριά που αναπολεί τους έρωτές της
μα καμιά φορά τους σκέφτομαι
και πόσο πολύ τους αγάπησα
για πόσο λίγο
και στεναχωριέμαι.

Θέλω όλοι τους να είναι καλά
όσο πιο χαρούμενοι γίνεται
με κορίτσια που δε θα σταματήσουν να τους αγαπούν
και κορίτσια που δε θα σταματήσουν να αγαπούν.

Χαίρομαι που αγαπάω το παρελθόν μου.
Αγαπάω ολόκληρο το παρελθόν μου
άλλους πιο λίγο κι άλλους πιο πολύ.
Σε κάποιους ίσως να έλεγα και πάλι "ναι".

Όταν γνωρίζω κάποιον για πρώτη φορά,
δεν υπάρχει τίποτα που να μου κάνει χειρότερη εντύπωση,
απ' το να μιλάει υποτιμητικά για κάποια πρώην του.

Όσοι το κάνουν, πάντα προσδίδουν όλη την ευθύνη της αποτυχίας της σχέσης
στην κοπέλα.
Και το θέμα δεν είναι σεξιστικό, θα διαφωνούσα εξίσου με μία γυναίκα γι αυτό.
Κι ούτε εγώ αγαπώ τους πρώην μου επειδή δεν τους φέρθηκα καλά.

Ήμουν η καλύτερη γκόμενα.
Ήμουν η χειρότερη γκόμενα.
Η πιο τρυφερή.
Η πιο νευρική.
Η πιο ερωτική.
Η πιο αδιάφορη.

Κάτι πήγε στραβά.

Πάντα κάτι θα πηγαίνει στραβά.

Αυτό συνηθίζω να λέω σε όσες φίλες μου χωρίζουν και στεναχωριούνται.
Αν θες να μείνεις με κάποιον για πάντα,
θα πρέπει να χωρίσεις όλους τους προηγούμενους.
Αν μείνεις με κάποιον για πάντα, θα είναι ο μόνος που δε χώρισες.

Κι είναι στενάχωρο μα είναι κι αισιόδοξο.

* απαραίτητο αφιέρωμα στη δεκατία του 2000

Starry eyed
Clarified
Over lied
Never had a girl like you

Διαστατική ανάλυση

Καμιά φορά νιώθω διδιάστατη.
Νιώθω πως μια πρέσσα με οριζόντια κίνηση με ζούληξε σε έναν τοίχο με αποτέλεσμα την απώλεια του βάθους μου.
Έτσι, καμιά φορά, έχω μόνο ύψος και πλάτος.
Νιώθω πως αν κάποιος προσπαθήσει να με αγγίξει, το χέρι του θα διαπεράσει το απειροστό μου δέρμα , και προς μεγάλη του έκπληξη θα ακουμπήσει τον παγωμένο τοίχο πίσω μου.
Όταν όμως είσαι κοντά μου και μου γελάς,
ή όταν είσαι μακριά μου και μου γελάει η φωνή σου,
τότε η καρδούλα μου φουσκώνει περήφανη που την αγαπάς κι έτσι ανακτώ την τρίτη μου διάσταση.

Τις κακές μέρες όμως είναι σαν φουσκωτό που του άνοιξες τη βαλβίδα.
Τις κακές μέρες σκέφτομαι το φέρετρο μου, που θα ήταν διδιάστατο κι αυτό, σαν ζελατίνα από ντοσιέ και θα χωρούσε όλο το ύψος μου που πλέον θα ήταν μήκος.

Τις κακές μέρες σκέφτομαι πως δε θέλω να φουσκώσει ξανά η καρδιά μου•
τις κακές μέρες σκέφτομαι πως πεθαίνω.
Κι η σκέψη αυτή με κάνει να κλαίω με λυγμούς και να τραντάζομαι προς όλες τις κατευθύνσεις και τους άξονες.
Σαν μηδενικό διάνυσμα.

I forget myself, I want you to remind me

Σήμερα δεν είμαι για πολλές φιλοσοφίες.

Σήμερα είμαι μόνο για να πω

when I feel down, I want you above me

Αφίξεις

Μου αρέσουν πολύ τα αεροδρόμια.
Μικρή σκεφτόμουν να γίνω αεροσυνοδός.
Ύστερα έγινα σερβιτόρα εδάφους και είπα ότι αρκεί.
Πιο ύστερα έγινα μηχανικός, και πλέον παρατηρώ τους ανελκυστήρες των αεροδρομίων μέσα στα γυάλινα φρεάτιά τους και τους βρίσκω συναρπαστικούς.

Πρώτη φορά όμως περιμένω στις αφίξεις.
Εγώ πάντα έφευγα.
Στις αφίξεις πρώτη φορά περιμένω.
Ο χρόνος για πρώτη φορά περνάει τόσο αργά.

my heart is in Havana

Μια μέρα ο κόσμος μου είχε γυρίσει ανάποδα.
Ο φρεσκοφτιαγμένος και επιτέλους χαρούμενος κόσμος μου σκοτείνιασε πολύ απότομα
κι έβρεχε πάλι άσχημα συναισθήματα.
Εκείνη τη μέρα όλα είχανε πάει στραβά.

Σαν παιδιά κι εμείς, λοιπόν, μια μέρα, για λίγες ώρες, χωρίσαμε.
Ούτε που θέλω να θυμάμαι πώς ένιωθα, μα δε με τρομάζει η ανάμνηση,
δε νιώθω πως με απειλεί.
Όπως όλα τα τραύματα - μικρά ή μεγάλα - έρχεται μια στιγμή
που μπορείς να μιλήσεις γι αυτό.

Εκείνη τη μέρα όλα πήγαν στραβά.
Ξύπνησα στραβά, δεν είχα όρεξη, θύμωνα μόνη μου κι έκλαιγα μόνη μου.
Κι ήξερα πως θα συνεχίσουν να πηγαίνουν στραβά, το ένιωθα.

Και χωρίσαμε.
Και μάζεψα τα πράγματά μου και πήγα να βρω τις φίλες μου.
Και είχαν καθίσει σε μαγαζί που απαγορευόταν το κάπνισμα -πήγαν ΟΛΑ στραβά!

Ύστερα πήγα σε πιο ταιριαστό μαγαζί, με πιο ταιριαστή φίλη.
Και ήπια.

Και βγήκες κι εσύ μ' έναν φίλο σου.
Και ήπιες.

Κι ύστερα κοιμηθήκαμε μαζί.
Και την άλλη μέρα πήγαμε για καφέ.
Κι αποφασίσαμε πως θα το λύσουμε.

Και την παρα-άλλη μέρα πήγαμε για μπόουλινγκ.
Το κόνσεπτ ήταν πως θα ηρεμήσουμε,
θα κάνουμε σα να μην έγινε τίποτα,
απλά θα παίξουμε μπόουλινγκ.

Κι ήταν σαν μην έγινε τίποτα,
απλά παίζαμε μπόουλινγκ.
Θυμάμαι πως έκανα σαν παιδάκι,
ήμουν πολύ χαρούμενη που ήμουν εκεί μαζί σου
κι έπαιζα ένα παιχνίδι.

Κάποια στιγμή μπήκε αυτό το τραγούδι που δεν το ήξερα,
και χόρευα μπροστά στον διάδρομο του μπόουλινγκ
κι εσύ γελούσες.
Κι ένιωσα πως χαίρεσαι που είμαι το κορίτσι σου,
ένιωσα πως είσαι περήφανος που το δικό σου κορίτσι χορεύει.
Ένιωσα πως με επέλεξες πάλι.

Κι έτσι αυτό το τραγούδι πάντα θα το αγαπώ
και πάντα θα με ηρεμεί.

Αβάνα ου-να-να.

επέστρεφε

Τις προάλλες περπατούσα και χαμογελούσα πολύ ναζιάρικα μόνη μου.
Σκεφτόμουν το πρώτο μας ραντεβού και μετά το δεύτερο και μετά το τρίτο.
Σκεφτόμουν γενικά τις πρώτες μέρες που ήμασταν μαζί και όλες τις πρώτες μας φορές.
Το μυαλό μου είχε γεμίσει με ένα σωρό αξιαγάπητες λεπτομέρειες.

Κάνω κάτι κακό γενικά: συγκρίνω.
Έτσι, αμέσως μετά έφερα στο μυαλό μου τις άλλες φορές
που έπαιζα στο μυαλό μου σκηνές στο replay.
Και υπήρχε μια τεράστια διαφορά μεταξύ σε σένα και τους άλλους.
Τις άλλες φορές το έκανα αυτό με τρόμο
μην τυχόν και ξεχάσω κάποια αξιαγάπητη λεπτομέρεια
γιατί ποιος ξέρει πότε θα τον ξαναέβλεπα τον άλλον;
Εγώ βέβαια ήξερα πως δε θα τον ξαναέβλεπα ποτέ μάλλον.
Τα ξέρουν αυτά οι γυναίκες νομίζω.
Οι γυναίκες ξέρουν πολλά.

Και τώρα έπαιζα όλες αυτές τις σκηνές μαζί σου,
χωρίς τρόμο, χωρίς θλίψη, χωρίς κανένα αρνητικό συναίσθημα.
Μόνο με τη σιγουριά πως θα επαναληφθούν
και μη βλέποντας την ώρα.

ΥΓ απ' τα αγαπημένα μου πράγματα στον κόσμο, είναι το χαμόγελό σου όταν χαίρομαι.

ΥΓ 2 Μη γελιέστε με το τραγουδάκι, καλά είμαι. Απλά έχω πάθει εφηβεία αυτές τις μέρες κι ακούω κάτι dark, post punk, gothic και τέτοια. Είναι το οικείο μου.

η άνοιξη με τις κερασιές

Η άνοιξη είναι πάντα όμορφη, ακόμα και τώρα που λείπεις.
Νομίζω πως αν πρέπει να πούμε πως η άνοιξη έχει μια συγκεκριμένη μοναδική μυρωδιά, θα έλεγα λουλούδι χαμομηλιού.
Έχει υποχωρήσει η ομίχλη και η μούχλα   ̶που καθόλου τυχαίο δε μου φαίνεται που έχουν τα ίδια σύμφωνα- ̶ και γίνονται τα γνωστά: έχει ήλιο, οι αμυγδαλιές ανθίζουν, οι κερασιές το ίδιο, φοράμε ελαφριά πανωφόρια και κοντομάνικα, κάνουμε βόλτες στον ήλιο.

Τα κάνω όλα αυτά και χωρίς εσένα. Κάνω πολλά χωρίς εσένα και δεν είμαι ακόμα σίγουρη αν τα κάνω για να μη μου λείπεις ή παρόλο που λείπεις. Η εκτίμησή σου ήταν πως καλά που έφυγες και βρήκα χρόνο να κάνω όσα ήθελα. Δεν είναι αλήθεια, μπορούσα να τα κάνω και πριν. Σκεφτόμουν όμως πως θα έφευγες και δεν ήθελα να χάνω χρόνο μαζί σου. Είμαι χαζοβιόλα αφού, που λες κι εσύ.

Μου λείπεις και θα μου λείψεις κι άλλο. Αλλά ένας λόγος που σε λατρεύω   ̶μάλλον ο σημαντικότερος, τώρα που το σκέφτομαι  ̶ είναι ότι με έκανες ανεξάρτητη. Με έκανες τόσο ανεξάρτητη ώστε να μ' αρέσω περισσότερο. Και σε λατρεύω γι αυτό, είσαι η αγαπημένη μου πρόκληση, είσαι ο αγαπημένος μου άνθρωπος, είσαι ένα σωρό λέξεις που δεν ξέρω.

Κι εγώ σου λείπω και θα σου λείψω κι άλλο, το ξέρω.
Αλλά δεν πειράζει.
Ευτυχώς είναι άνοιξη γιατί αν συνέβαιναν όλα αυτά με ομίχλη και μούχλα και τόσα μι και χι και λάμδα, δεν ξέρω αν θα ήμουν τόσο αισιόδοξη.
Τώρα βοηθάει η άνοιξη και οι κερασιές και το ότι σε φαντάζομαι σε μέρη ηλιόλουστα.

Κεφάτα πρωινά, it is.

Your lady of the various sorrows*

Αυτή η περίοδος της ζωής μου είναι μια πολύ καλή περίοδος. Είναι πολλά πράγματα καινούρια και κάποια δεν είναι, όμως υπάρχει μία διάχυτη αίσθηση πιθανότητας και μία μυρωδιά πλαστικού, με την καλή έννοια, αυτή του περιτυλίγματος. Και πλησιάζει και η αγαπημένη μου άνοιξη και στο βάθος μυρίζει λίγο κερασιές.
 

Αλλά εγώ είμαι εγώ, κι ακόμα και τώρα που είμαι χαρούμενη, ερωτευμένη και αισιόδοξη, να, ακόμα και σήμερα δηλαδή, περπατούσα και είχα ένα βλέμμα αδιέξοδο, σοβαρό και βαρύ. Ύστερα άρχισα να κλαίω περπατώντας. Ύστερα μπήκα στο ασανσέρ και με κοίταξα, και είμαι, νομίζω, πολύ όμορφη όταν κλαίω. Τι να την κάνω άραγε αυτή την διαπίστωση;

Ύστερα σε πήρα αγκαλιά και σου έδωσα πολλά μικρά σπουργιτένια φιλιά και ξαναέφυγα. Και πάλι έκλαιγα περπατώντας αλλά είχα χαρεί πολύ που έκανα ντετούρ για να σε φιλήσω.

Είμαι σίγουρα πολύ όμορφη όταν κλαίω.

* Do you love me? – Nick Cave

θα σου βρω της χαράς μαγαζί

Την καρδιά μου θα κάνω χαλί

να σβηστεί ο μεγάλος καημός σου

είσαι άχνα από ένα φιλί

είναι θρόϊσμα το σ' αγαπώ σου...

και τη νύχτα που καιν οι ματιές

κι η κρυφή πεθυμιά με κυκλώνει

στο κορμί σου ν' ανάβω φωτιές

μ' ένα μου άγγιγμα που θα σε λιώνει...

Τ' ουρανού μου θα στείλω το φως

ν' ανεβείς τη νυχτιά στο σκαλί μου

ήταν πόθος παλιός μου κρυφός

να σπαρτάραγες σ' ένα φιλί μου...

Μη μου πεις "είναι αργά δεν μπορείς"

η καρδιά σου πως είναι στ' αγιάζι

φεύγει ο χρόνος δεν είναι νωρίς

και του έρωτα τ' όχι κουράζει...

Θα σου βρω της χαράς μαγαζί

να μου λες πόσα θέλεις χατίρια

να τσουγκρίζουμε ώρες μαζί

της αγάπης γεμάτα ποτήρια...

κι όταν λες σ' αγαπώ  με λυγμό

της ζωής μας να φεύγει το γκρίζο

με τα χείλη, γλυκά στο λαιμό

το παλιό μου σημάδι ν' αγγίζω...

Είναι αργά δεν είν' οι ώρες πολλές

μα στην μπόρα με στέκεις και στάζεις

αφού θέλει η καρδιά σου, μου λες, 

τι σε κάνει κι ακόμα διστάζεις...

Πες το ναι κι άσε εδώ το ακριβό

το βραχιόλι σου στο κομοδίνο

των ματιών σου το μπλε να διαβώ

κι όσα όνειρα θες θα σου δίνω...

ΥΓ Σ' αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους γκόμενους που με παράτησαν ή δε με γουστάρησαν, δημιουργώντας έτσι τις κατάλληλες συνθήκες ώστε εγώ κι αυτός να βρεθούμε στο ίδιο μέρος και να είμαστε ταυτόχρονα σινγκλ. Καλή χρονιά, μάγκες ;) (με καμία διάθεση ειρωνείας, ειλικρινά, να 'στε καλά όπου είστε) 

Santa Baby

Μόλις άκουσα συνέντευξη της Μποφίλιου στο ραδιόφωνο (στην ελληνοφρένεια για να ακριβολογώ). Μου άρεσε πολύ η φωνή της και όταν μιλούσε. Στο τέλος τραγούδησε το εν λευκώ και εξήγησε γιατί αφού τραγουδήσει αυτό δεν μπορεί μετά να συνεχίσει —και τώρα αλλά και στις συναυλίες της. Γιατί αυτό το τραγούδι λέει περιέχει όλη την ουσία της προσωπικότητάς μας. Το άκουσα προσεκτικά.

Το άκουσα προσεκτικά και βούρκωσα για να είμαι ειλικρινής.
Δεν το άκουγα για πρώτη φορά, ούτε του έδινα την πρέπουσα σημασία για πρώτη φορά.
Ούτε πρόσεχα αυτούς τους στίχους για πρώτη φορά:

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα

Δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο

κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα

εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω

Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω

μ’ αυτό τον τόνο του λευκού στο βλέμμα

του λέω μια φράση σαν να υπεκφεύγω

με μια ελπίδα να `ναι σαν κι εμένα...

Πρώτη φορά όμως δεν ποντάρω λίγα και δεν πηγαίνω πάσο κι όλα αυτά ξέρεις γιατί;

Γιατί δεν ελπίζω να 'σαι σαν κι εμένα· το ξέρω πως είσαι.

Ό,τι και να συμβαίνει κι ό,τι και να μας πιάνει κι ό,τι κι αν μας αφήνει

είναι πρώτη φορά που η ψυχή μου είναι απαλλαγμένη από το βαρός που λέγεται

"δε με καταλαβαίνει κανείς".

Γιατί εγώ κι εσύ, ό,τι και να λέμε κι ό,τι και να κάνουμε, 

εγώ κι εσύ σταθερά καταλαβαινόμαστε.

Καταλαβαινόμαστε απόλυτα.

Κι αυτό είναι ό,τι πιο ανακουφιστικό έχω νιώσει εδώ και χρόνια.

Γι αυτό αλλάζω την κολόνια μου και τα κραγιόν μου

γι αυτό δε σε περίμενα με πυτζάμες στο σπίτι, 

αλλά με τακούνια και κολλητή φούστα κι ένα μπουκάλι jameson.

Γιατί ένα αγόρι σαν εσένα, σε τέτοια πράγματα πρέπει να γυρίζει σπίτι 

μετά από δουλειά τα Χριστούγεννα.

Γιατί σε λατρεύω τόσο που αμφιβάλλω αν μπορώ να κάνω κάποιον να καταλάβει πόσο.

Αλλά καταλαβαίνεις εσύ κι αυτό έχει σημασία.

πόσο σ' αγαπώ, πήρα ρεπό

Ένα από τα πιο όμορφα πράγματα που βιώνω τον τελευταίο καιρό, είναι να γυρίζει ο άλλος από τη δουλειά και να βλέπεις στα μάτια του ευγνωμοσύνη που σε βρίσκει εκεί. Ή να είμαι εγώ ο άνθρωπος που γυρίζει από τη δουλειά.

ΥΓ αρνείται να δει Γούντυ Άλεν όμως παιδιά, θέλει δουλίτσα ακόμα

26

Είμαι πολύ βαθιά χαρούμενη.
Κι αυτό με εντυπωσιάζει.
Θυμάμαι πολύ χαρακτηριστικά την απελπισία,
την απόγωνση
την κατάθλιψη, ναι,
που ένιωθα στα 24
και σχεδόν μια σιγουριά πως ποτέ δε θα γίνω ευτυχισμένη
ή πως θα αργήσει πάρα πολύ.
Είμαι τρομερά ενθουσιασμένη που έναν χρόνο μετά δεν ένιωθα πια απελπισία
και που δυο χρόνια μετά είμαι και τόσο μα τόσο χαρούμενη.

Λυπάμαι που δε γράφω συχνά, μα ποια είμαι εγώ να διαψεύσω τόσους αλκοολικούς και αυτοκτονικούς διάσημους συγγραφείς;
Οι ευτυχισμένοι δε γράφουν, οκ, το καταλάβαμε.

Είμαι χαρούμενη όμως.
Κάθε μέρα χτυπάει το ξυπνητήρι μου και πατάω αναβολή.
Κι εκείνα τα δέκα λεπτά πριν το επόμενο ξύπνημα απλώνεις τα χέρια σου
και με τραβάς πιο κοντά σου
και με σφίγγεις και μου φιλάς τα μαλλιά.
Το κάνεις κάθε μέρα και δεν το ξέρεις καν, κοιμάσαι ακόμα.
Και το ότι δεν το θυμάσαι καν μου φαίνεται ακόμα πιο τέλειο.

Μια μέρα ξύπνησα ξαπλωμένη ανάσκελα και κάθε χέρι μου είχε μέσα του ένα δικό σου χέρι.
Κι αυτό μου φαίνεται τέλειο, που κοιμόμαστε και βρίσκουμε τα χέρια μας.

Θέε μου πόσο τον αγαπώ.
Με ρώτησαν αν θυμήθηκα να κάνω ευχή σβήνοντας τα κεράκια.
Ευχήθηκα να είμαστε έτσι για πολλά γενέθλια ακόμα.

μοναχικός και σπάνιος

Χτες ρώτησαν το αγόρι μου τι μουσική ακούει και απάντησε "Μητροπάνο".
Καταλάβατε γιατί έχω πάθει έρωτα;

εγώ δεν σε κατηγορώ

Μου έρχονται στο μυαλό τραγούδια αυτές τις μέρες. Αυτό που κυριαρχεί στο μυαλό μου είναι το παρακάτω και ήταν σχεδόν αποκάλυψη που θυμήθηκα να το ακούσω, που με κάποιον μαγικό τρόπο το ανέσυρα από το παλάτι του μυαλού μου, όπως το περιγράφει ο αγαπημένος μας κύριος Σερλοκ Χολμς. Αυτό το τραγούδι, που λέτε, το άκουγα πολύ συχνά στο γυμνάσιο. Αυτό και τα μικρόβια. Άκουγα πολύ Κότσιρα, πρέπει να παραδεχτώ. Αλλά φυσικά τι να ξέρω στα 12 στα 13 και στα 14 για τις καταστάσεις που περιγράφει; Το τραγούδι είναι αυτό φυσικά

Είναι λίγο δύσκολο να διακρίνω τους ρόλους που περιγράφει το τραγούδι.
Ποιος δεν κατηγορεί, ποιος άμα δε λύγιζε ο άλλος θα 'χε σπάσει, ποιος μιλάει και ποιος απαντάει εκνευρισμένος. Αλλά τέλος πάντων. Εγώ δε σε κατηγορώ.

Κι ένας άλλος στίχος που σκέφτομαι σήμερα είναι πως είμαι μια μάζα από φωτιά και στεναχώρια.

Ενα γέλιο κρεμασμένο στο μπαλκόνι

Sorrow

Το ήξερα ότι θα είναι δύσκολη περίοδος.
Οι ώρες περνάνε με μία συχνά αφόρητη διαδοχή κλάματος και μη κλάματος.
Το κλάμα δε διαδέχεται η χαρά, ούτε η αισιοδοξία — πάρα μόνο το μη κλάμα.

Σήμερα δεν είχα τη δύναμη να σηκωθώ από τον καναπέ που αποτελεί το κρεβάτι μου για τώρα και για έναν μήνα ακόμα. Αγαπώ πολύ τον Σάκη και χαίρομαι που έχω έναν φίλο που διατίθεται να με φιλοξενήσει για ολόκληρο μήνα. Και είναι πολύ άνετος καναπές.

Αλλά σήμερα ένιωσα να με κατασπαράζει σαν κινούμενη άμμος,
σήμερα ένιωσα πως τα πόδια μου δεν μπορούν να συγκρατήσουν το βάρος μου,
σήμερα ένιωσα πάλι πως όλα είναι ένα βουνό που δεν έχω τον εξοπλισμό να σκαρφαλώσω.

Μου λείπεις κι εσύ κι αυτό τα κάνει όλα ασύγκριτα πιο δύσκολα, κάνει τον καναπέ να μοιάζει απελπιστικά αφιλόξενος.
Αλλά δε φταίει ο καναπές που δε μυρίζει σαν εσένα.

Προσπαθώ να θυμάμαι ότι με θες κι ότι σου λείπω και να συνεχίζω να πιστεύω πως νιώθεις σπουδαία πράγματα για μένα —γιατι το πιστεύω πως είναι σπουδαία— μα δε με βοηθάς κι εσύ, και πώς να με βοηθήσεις όταν έχεις κι εσύ ολόδική σου κινούμενη άμμο να παλέψεις. Το αποτέλεσμα παραμένει όμως: δε με βοηθάς. Και γι αυτό για ένα λεπτό πριν με πάρει ο ύπνος σε μισώ και σε βρίζω που είσαι απών με παραπάνω τρόπους από όσους προβλέπονται.

Σε μισώ και σε βρίζω και σε θέλω όπως η Μπίμπι εκείνο τον ντράμερ.

το ραδιόφωνο ξέρει

Χτες το ραδιόφωνο έβαλε αυτό και, όπως έχω ξαναπει στο παρελθόν, το ραδιόφωνο ξέρει.

love is noise

Έγραφα τις προάλλες πως θα σ' αγαπώ αθόρυβα χωρίς να το ξέρεις
και πράγματι δεν το λέω γιατί δεν το λέω εύκολα πια.
Νομίζω όμως πως θόρυβο κάνει
και πως το ξέρεις.

Somebody to love

Σήμερα ξύπνησα με μεγάλη ένταση.
Είδα κι ένα όνειρο απογοητευτικό.
Είδα κάποιον που μου χρωστάει, να ζητάει και τα ρέστα.
Το ξεπέρασα στα πρώτα δευτερόλεπτα ξύπνιου.

Είχα όμως μεγάλη ένταση.
Σαν να είναι κάτι τρομερό να συμβεί σήμερα.
Ακύρωσα τα σχέδια για μεσημεριανό φαγητό·
δεν είμαι έτοιμη να κουνηθώ
δεν είμαι έτοιμη να κάνω μπάνιο
δεν είμαι έτοιμη να ντυθώ.

Σκεφτόμουν πυρετωδώς χωρίς να κάνω κάτι άλλο παράλληλα.
Άλλοι σκέφτονται ακούγοντας μουσική,
άλλοι περπατώντας, ζωγραφίζοντας.
Εγώ απλά άκουγα τα τζιτζίκια,
σκέφτηκα πόσο τυχερή είμαι που ζω στο κέντρο της πόλης
αλλά ακούω τζιτζίκια.

Άκουγα, λοιπόν τα τζιτζίκια,
και σκέφτηκα ότι σ' αγαπώ.
Και συμπέρανα πως από εκεί πηγάζει όλη η ένταση
απ' τη συνειδητοποίηση πως σ' αγαπώ.

Πήρα ένα πηρούνι και το έβαλα στην τσάντα μου
για να θυμηθώ να στο φέρω.
Θα γελάσεις.

Θα σε σφίξω πολύ δυνατά
θα σου χαϊδέψω το αυτί
θα χωθώ στα χέρια σου
κι έτσι αθόρυβα χωρίς να το ξέρεις
θα σ' αγαπώ.

η επιμονή

Τις δύσκολες μέρες το να επικοινωνήσω μαζί σου με κάνει να σκέφτομαι την Άννα Σάλιβαν να προσπαθεί να μάθει στην Έλεν Κέλλερ νοηματική. Και αμέσως μετά σκέφτομαι πως για να τα καταφέρνουμε μάλλον κι εσύ προσπαθείς ανάλογα με την Έλεν Κέλλερ. Και ίσως γι αυτό να λειτουργεί το σύστημά μας, επειδή εγώ δεν τα παρατάω κι εσύ προσπαθείς όλο και πιο πολύ. Ξέρεις έχω επιμείνει στο παρελθόν — το μετάνιωσα όλες τις φορές. Και είμαι σίγουρη πως εσένα δε θα σε μετανιώσω γιατί κανείς άλλος δεν προσπάθησε τόσο για μένα και με κάνεις να νιώθω πως αξίζω τον κόπο και είμαι σίγουρη ότι τον αξίζεις κι εσύ.

Ύστερα σκέφτομαι τον κοινό μας φίλο πριν μας γνωρίσει, τι είχε στο κεφάλι του κι αυτός; Λες και είπε "ποιος είναι ο πιο προβληματικός μου φίλος;" και κατέληξε σε σένα κι ύστερα είπε "ποια απ' τις γνωστές μου έχει τα φόντα να είναι η πιο προβληματική και πεισματάρα;" και κατέληξε σε μένα και ύστερα μας άφησε να ερωτευτούμε σε ένα ροκ αφτεράδικο στα λαδάδικα.

ΥΓ μία απ' τις αισιόδοξες σκέψεις μου είναι η ετικέτα σου να γίνει αυτή με τα μεγαλύτερα γράμματα.