η Έρικα και οι άλλες

ΥΓ Δεν είμαι τόσο ψωνάρα να θέλω να δείξω σε όλους το βιβλίο που διαβάζω, αλλά τον κύριο μου τον σύστησε το μπαλαρινάκι και ξέρω πως θα χαμογελάσει όταν το δει :)

painkiller

Μαθαίνω πολλά τον τελευταίο καιρό. Μαθαίνω συναρτήσεις στο εξέλ που δεν ήξερα καν ότι το εξέλ καταλαβαίνει συναρτήσεις, αλλά τι νόμιζα δηλαδή; ότι I am the smart and excell is the stupid? Πλέον όταν έχει λάθος ο κώδικας το βρίσκουμε με τη μία, ενώ στην αρχή μπορεί να μας έπαιρνε και πάνω από ώρα και οι μεταπτυχιακοί που έρχονται στο εργαστήριο για να δουλέψουν εργασίες μας ρωτάνε ό,τι απορίες έχουνε κι αυτό είναι πολύ ικανοποιητικό τολμώ να πω.

Τι άλλο μαθαίνω,να δεις;
Σκέφτομαι διάφορα που θα μπορούσαν να είναι one line ηλίθια ανέκδοτα όπως πχ "- πώς λένε αυτό που βγαίνεις πάντα εσύ και καμιά δεκαριά αγόρια; - Πολυτεχνείο" αλλά δεν έχω βρει ακόμα την απάντηση στο "πώς λένε αυτό που το στενότερο παντελόνι σου σού πέφτει κι έχεις αρχίσει να φοράς αυτά απ' το γυμνάσιο;", δεν είμαι σίγουρη αν η απάντηση είναι "διπλωματική" ή απλά "ΣΚΑΤΑ ΦΑΣΗ".

Δε μ' αρέσει καθόλου αυτή η φάση, όχι απλά επειδή δεν είμαι εγώ καλά, επειδή κανένας δε μοιάζει να είναι καλά. Θυμάμαι τότε που έλεγα ότι νιώθω σα να 'χει ρίξει μια βροχή με πολύ χοντρές ψιχάλες και οι ψιχάλες ήταν άσχημα συναισθήματα και γίναμε όλοι μούσκεμα. Αλλά ρε η βροχή κάποια στιγμή στεγνώνει, εμείς ακόμα χάλια είμαστε. Και δε φταίει προφανώς ο κυριολεκτικός καιρός γιατί κυριολεκτικά στεγνοί είμαστε και σήμερα είχε έναν ήλιο ΝΑ κι ήμουν στο εργαστήριο κι έκανα παλιοεξέλ και δε με πείραζε γιατί έμπαινε ήλιος απ' το παράθυρο κι ήταν η στιγμή της μέρας που ήμουν χαρούμενη. Η στιγμή. Ενικός αριθμός. 

Στη γενική περίπτωση είναι ενικός ο αριθμός των κακών στιγμών κι όλες οι υπόλοιπες είναι πανευτυχείς, υπέροχες, απλές στιγμές, κι ίσως και τώρα να ' ναι έτσι αλλά και μόνο που δεν έχω τη διάθεση να μεταφράσω τη μέρα αισιόδοξα, ε, αυτό κάτι σημαίνει.

Στη γενική περίπτωση επίσης δε μου δημιουργούσαν θλίψη ή τσατίλα οι πρωτοχρονιές, οι πρωτοχρονιές ήταν απλά άλλη μια μέρα, αλλά τα τελευταία χρόνια σκέφτομαι "άι στο διάολο η κωλοχρονιά, να φύγει να μην ξανάρθει" και σήμερα αναρωτιόμουν αν αυτό είναι κάτι που παθαίνει ο κόσμος μεγαλώνοντας, και δε θέλω να είναι έτσι τα πράγματα γιατί εγώ ήμουν πάντα αισιόδοξο παιδί και δε γίνεται τώρα να συμβιβαστώ με την ιδέα του κάθε πέρσι και καλύτερα.

Αλλά είναι που η χρονιά πέρασε υπερβολικά γρήγορα και τίποτα δεν είχε καλή κατάληξη, κι ό,τι είχε καλή εξέλιξη κόπηκε στη μέση και τίποτα όμορφο δεν έχει ολοκληρωθεί γιατί βασικά τίποτα απολύτως όμορφο δεν υπήρξε, μόνο κάποια προσωρινά παυσίπονα και δε γίνεται δουλειά με παυσίπονα. Γίνεται δηλαδή, το διαπιστώνω κάθε μήνα, αλλά σαν την αίσθηση του να μη χρειάζεσαι πλέον παναντόλ έξτρα αναβράζον επειδή το ζόρι πέρασε, δεν έχει.

Τόσες μέρες αναρωτιέμαι τι θέλω απ' τη ζωή μου και νιώθω πως μου φταίνει όλα, γιατί τίποτα δε μ' αρέσει πια πολύ, αλλά να, ορίστε, το βρήκα: θέλω να περάσει το ζόρι και να μη θέλω πια παυσίπονα. Αυτό θέλω.

dance the pain away

Γενικά μία καλή συμβουλή είναι να μην παρατάς τα πράγματα που σε κάνουν χαρούμενο - όσο σημαντικά ή ασήμαντα κι αν σου φαίνονται.

Φρόντισε να μου το θυμίσει το μπαλαρινάκι, αλλά επειδή δεν είναι η πρώτη φορά που χρειάζομαι reboot, το είχα θυμηθεί και μόνη μου :Ρ

Οπότε πάμε πάλι :)

 

YΓ κι επειδή πρόκειται για το μπαλαρινάκι, τείνω να μεταφράσω "διώξε το ψωμί χορεύοντας" κι αυτό με κάνει να γελάω, κι ό,τι σε κάνει να γελάς είναι καλό, άρα είπα να το αναφέρω κι αυτό :)

afternoon

Χτες το πρωί έκανα πράγματα και είχε ζέστη κι ένιωσα μια εξάντληση χωρίς να 'χω κουραστεί στ' αλήθεια τόσο πολύ.

Βέβαια περπατάω πολύ κάθε μέρα, οπότε το "τόσο πολύ" είναι υποκειμενικό γιατί ποτέ δε θα κουραζόμουν με το καθημερινό μου περπάτημα, αλλά κάποιος άλλος ίσως και να κουραζόταν.
Γιατί κάθομαι και τα γράφω όλα αυτά, ούτε που ξέρω, αλλά τέλος πάντων, μ' αρέσει το περπάτημα, αυτό είναι το θέμα.
Αλλά χτες κουράστηκα γιατί είχε και ζέστη και σχεδόν σε καμία περίπτωση δε μ' αρέσει να ιδρώνω.

Γύρισα σπίτι που λες το μεσημέρι για μένα, απόγευμα για την Ε., γιατί εκεί στο Παρίσι όταν λένε μεσημέρι εννοούνε όντως το μεσημέρι. Κι εγώ το 4μμ δε θα το λεγα μεσημέρι αλλά ούτε απόγευμα θα το 'λεγα. Για κάτι τέτοιες ώρες χρειαζόμαστε λέξεις όπως afternoon. Θα μου πεις υπάρχει το απομεσήμερο αλλά το απομεσήμερο δεν είναι μια καθημερινή λέξη, είναι μια λέξη που περιμένεις να διαβάσεις περισσότερο απ' όσο να ακούσεις. Τέλος πάντων, η ώρα ήταν περίπου 4 μετά μεσημβρίας, η Ε. ήταν στη δουλειά κι εγώ ήμουν κουρασμένη κυρίως απ' τη ζέστη.

Και αφού τα είπαμε λίγο, της είπα
-Σκέφτομαι μήπως κοιμηθώ;
-Ναι! Η απάντηση σ' αυτή την ερώτηση είναι πάντα ναι.

Κι έτσι κοιμήθηκα χτες το μεσημέρι κι αν το ξερε η μάνα μου θα αναρωτιόταν αν αρρώστησα γιατί κοιμάμαι πάρα πολύ σπάνια τα μεσημέρια. Κοιμήθηκα χτες όμως. Και σήμερα όταν ένιωσα μια κούραση το απομεσήμερο, ξάπλωσα και δεν κοιμήθηκα, ξάπλωσα όμως και τεντώθηκα κι ένιωσα καλύτερα.

Γιατί φυσικά κι έχει δίκιο η Ε.
Όταν θες να ξαπλώσεις και μπορείς να ξαπλώσεις, να ξαπλώνεις.

γιάμι

-Πώς είσαι;
-Νομίζω όχι καλά.
-Δηλαδή;
-Φοβάμαι πως δε νιώθω. Όταν δε θέλω,μπορώ και δε νιώθω τίποτα.
-Μεγαλώνεις.

~

-Είναι λάθος;
-Από πάρα πολλές απόψεις.
-Να το αφήσουμε;
-Όχι.

~

-Είναι εγωίστρια.
-Είναι ενήλικη.

.
.
.


Είμαι εγωίστρια, ενήλικη και παρορμητική.
Και κάνω λάθη.
Και όλα είναι υπό έλεγχο.
How does that sound?
Sounds good to me.

and I'm a believer :)

Το "πιστεύω σε σένα" δεν είναι το ίδιο με το "δε σε φοβάμαι".
Το "δε σε φοβάμαι" σε γεμίζει άγχος, είναι σα να σου λένε "δεν περιμένω να μου ζητήσεις βοήθεια".
Το "πιστεύω σε σένα" σε γεμίζει ελπίδα, είναι σα να σου λένε "δε νομίζω να χρειαστείς τη βοήθειά μου".

Είναι ωραία να πιστεύουν σε σένα ή ακόμα και να στο λένε χωρίς να 'ναι και πολύ σίγουροι, γιατί η ελπίδα -συνήθως- κακό δεν κάνει.

Και γιατί καμιά φορά σου θυμίζουν, πως κατά βάθος κι εσύ πιστεύεις σε σένα.
Και δεν είναι να τα ξεχνάμε αυτά.
Όχι. Αυτά να τα θυμόμαστε.

Το τραγούδι άσχετο, απλά με φτιάχνουν τα τάνγκο :)

η μέρα που διαλύθηκε το παζλ στον αέρα

Νομίζω πως πέρασε πια λίγος καιρός και μπορώ τώρα να γράψω για κείνη τη μέρα.

Εκείνη τη μέρα που κατέληξε με τον Βασίλη να προσφέρεται να με πάει στο Πλάτινουμ.

Εκείνη τη μέρα που βγήκα με παρέα που δεν ήθελα να βγω, που ευτυχώς αποτελούνταν από εμένα και 3 ακόμα άτομα τα οποία μιλούσαν μεταξύ τους αγνοώντας με. Κι ήθελα να τους πως μέσα απ' την καρδιά μου ευχαριστώ που μ' αγνοείτε.

Τότε που παράγγελνα παραπλεύρως σφηνάκια στον μπάρμαν -τον πολύ όμορφο μπάρμαν, γεγονός που οποιαδήποτε άλλη μέρα υπό οποιεσδήποτε άλλες συνθήκες θα είχα εκμεταλλευτεί (ή θα είχα προσπαθήσει να εκμεταλλευτώ τέλος πάντων), γιατί είπαμε I am a maneater, I own them from the start, αλλά τι να own εκείνη τη μέρα που το own μου φερνε στο μυαλό μόνο τη goldie hawn (το όνομά της δε θυμίζει υπερβολικά γκόλντεν ντων; τζίζους) να τραγουδάει you don't own me.

Σφηνάκια, που λες, παράγγελνα στον μπαρμαν κι η ηλίθια παρέα δεν είχε καταλάβει χριστό, μόνο κάποια στιγμή κάποιος ρώτησε "καλά είσαι;" και χαμογέλασα και είπα "ναι,μια χαρά" και το πίστεψαν, αν είναι δυνατόν.

Σφηνάκια,ναι, και κάπου στο τέταρτο αισθάνθηκα την ανάγκη να πω στον πολύ-ωραίο-μπαρμαν ότι δεν είμαι αλκοολική, απλά είναι πολύ κακή μέρα. Μου 'βαλε τότε ένα σφηνάκι ακόμα και μου είπε στην υγειά σου και του είπα στη δικιά σου.

Κι ύστερα δεν έκλαψα άλλο μέχρι να κοιμηθώ.

"we need to dance it out"

Κάποτε είχα διαβάσει σε ένα περιοδικό πόσο καλό κάνει το να χοροπηδάς, έστω για 30 δευτερόλεπτα τη μέρα. Απλά να χοροπηδάς, να βάζεις ένα χαζό τραγούδι, να χοροπηδάς σαν χαζή και μετά να 'σαι καλά. Γιατί όσο χαζό κι αν είναι, μετά είσαι καλά. Ντάξει, δε θεραπεύει καμιά αιτία το χοροπήδημα, αλλά με τα συμπτώματα τα πάει πολύ καλά.

Σήμερα που λες, χοροπήδησα για 5 μέρες περίπου :Ρ
Όταν πιστεύω πως τα πράγματα έχουν πάρει το στραβό το δρόμο θυμάμαι αυτή τη σκηνή που κατ'εμέ είναι η καλύτερη σκηνή του grey's anatomy, EVER.

Τσιμπήστε και το τραγουδάκι, και dance it out :D

PS εσείς εκεί στα εξωτερικά, που δεν έχετε γκρηκ σάμμερ και τέτοια,βρίστε με όσο θέλετε, αλλά εγώ τη σημερινή,την ασταμάτητη βροχή πολύ την απολαμβάνω και σκέφτομαι διάφορα τραγούδια που λένε για νερό όπως μαλλιά βρεγμένα/δάχτυλα μπλεγμένα και γδύσου κι από τα μάτια μου πάρε νερό και πλύσου και τέτοια. Με συγχωρείς Ε., il y a rien de personnel :Ρ

Travelled and stained*

Συζητούσαμε με το μπαλαρινάκι για αυτά τα πράγματα που σκεφτόμαστε χωρίς να ξέρουμε γιατί. Και για τις κινήσεις που κάνουμε χωρίς να ξέρουμε γιατί. Και γι αυτές τις συνήθειες που αποβάλεις με μεγάλη δυσκολία και τις ξανα-αποκτάς για πλάκα.

Και σκεφτόμουν πως όλα αυτά τα (ακατ)ανόητα είναι που μας κάνουν αυτές που είμαστε. Και που κάνουν όλους τους ανθρώπους αυτούς που είναι. Αυτά που δεν τα σκέφτεσαι,που τα κάνεις χωρίς να το καταλάβεις και που δεν τα πολυσυζητάς -εκτός αν έχεις κι εσύ το μπαλαρινάκι σου.

Είναι το δακτυλικό μας αποτύπωμα. Όπως ένα birthmark κάπου κοντά στο σβέρκο ή μια μελανιά στο χέρι που δεν ξέρεις από πού είναι κι είναι μοναδικά όλα αυτά. Κανείς δεν έχει το ίδιο birthmark κάπου κοντά στο σβέρκο, μόνο εγώ. Κανείς δεν έχει τις ίδιες μελανιές μ'εσένα. Κανείς δεν έχει τις ίδιες πληγές μ'εσένα, εκεί θέλω να καταλήξω.

Αυτό που μας κάνει όλους ξεχωριστούς είναι οι πληγές που έχουμε μόνο εμείς.

* fears sure built into every wall.

είχα ξεχάσει πια τι έψαχνα να βρω*

Λοιπόν, αυτό που έλεγα χτες για τα πράγματα που δεν συνειδητοποιείς ότι τα σκέφτεσαι... Η αλήθεια είναι πως χαζές δεν είμαστε,μια χαρά τα συνειδητοποιούμε όλα. Αλλά τίποτα δεν έχει υπόσταση,μέχρι να το συζητήσεις με κάποιον. Εγώ από μόνη μου μπορώ να αγνοώ ό,τι θέλω, να ζω μέσα στο πανέμορφο μπαλόνι μου και να λέω πως όλα είναι καλά.

Έκφραση, αυτή είναι η λέξη που ψάχνω, η έκφραση. Η έκφραση είναι για την άρνηση, ότι και η βελόνα για τα μπαλόνια. Μπαμ. Μ'εμπιστεύομαι, ξέρεις. Με εμπιστεύομαι γιατί δεν έχω υπομονή και δεν είμαι καλή στο να κρατάω τα δικά μου μυστικά. Κι έτσι το ήξερα πάντα πως κάποτε θα βρω έναν τρόπο όλα να τα πω, το ήξερα πως αυτός ο στίχος του Λειβαδίτη δε θα μ'εκφράσει ποτέ, πως εμένα ποτέ δε θα με πνίξουν τόσα ανείπωτα λόγια, δεν το 'χω μέσα μου το κρυφτό ρε συ.

Το θέμα δεν είναι να τα λες όλα σε όλους, προφανώς και δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα είναι να μιλάς λίγο μόνος σου και να σου απαντάς,να μη σ'αγνοείς. Το θέμα είναι να μην περιμένεις να κάνεις μπαμ.

Δεν ξέρω ποιος έξυπνος άνθρωπος το είπε αλλά λέει, never have I delt with anything more difficult than my own soul. Ε είπαμε. Των άλλων τα προβλήματα ξέρουμε να τα λύσουμε. Αλλά μετά είπαμε κι άλλα. Μετά είπαμε "κι αν λυνόταν το θέμα με το ν'ανταλλάξουμε προβλήματα,εγώ δε θα το κανα. Όχι γιατί τα δικά μου είναι καλύτερα,αλλά γιατί είναι δικά μου" :)

Κι είναι κάτι μέρες σαν τη σημερινή, που όλα τα 'χεις λυμένα στα μυαλό σου κι είναι παράξενη αίσθηση να τα'χεις όλα λυμένα στο μυαλό σου γιατί δεν υπάρχει τίποτα να κάνεις. Τίποτα να διορθώσεις. Κι έτσι απλά ανοίγεις το παράθυρο να μπει αέρας, ανοίγεις το παντζούρι να μπει ήλιος κι ακούς στο ριπήτ τη λευκή καταιγίδα. Γιατί δεν υπάρχει κάτι να κάνεις, δεν υπάρχει κάτι που να χρειάζεται να το φτιάξεις. Και θες να φωνάξεις ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΓΑΜΩΤΟ, γιατί το ξέρεις πως ο ρόλος σου σ'αυτό τον κόσμο δεν είναι να φτιάξεις ο,τιδήποτε είναι broken. Επιτέλους, γαμώτο.


*σαν να μην είχες δει ποτέ σου ναυαγό.