girl like you*

Σήμερα άκουσα Rammstein στο τέρμα το τελευταίο δεκάλεπτο της δουλειάς.
Νομίζω δεν υπάρχει άλλος τρόπος να ακούς Rammstein.

Το συγκεκριμένο τραγούδι το είχα συνδυάσει με τον πρώτο καιρό που ήμουν μαζί με εκείνον.
Σήμερα δεν επικρατούσε η σκέψη του στο μυαλό μου,
ήταν απλώς ένα τραγούδι που μου αρέσει πολύ
και θέλω να το ακούω δυνατά.

Δε θέλω να κάνω σαν καμιά ετοιμοθάνατη γριά που αναπολεί τους έρωτές της
μα καμιά φορά τους σκέφτομαι
και πόσο πολύ τους αγάπησα
για πόσο λίγο
και στεναχωριέμαι.

Θέλω όλοι τους να είναι καλά
όσο πιο χαρούμενοι γίνεται
με κορίτσια που δε θα σταματήσουν να τους αγαπούν
και κορίτσια που δε θα σταματήσουν να αγαπούν.

Χαίρομαι που αγαπάω το παρελθόν μου.
Αγαπάω ολόκληρο το παρελθόν μου
άλλους πιο λίγο κι άλλους πιο πολύ.
Σε κάποιους ίσως να έλεγα και πάλι "ναι".

Όταν γνωρίζω κάποιον για πρώτη φορά,
δεν υπάρχει τίποτα που να μου κάνει χειρότερη εντύπωση,
απ' το να μιλάει υποτιμητικά για κάποια πρώην του.

Όσοι το κάνουν, πάντα προσδίδουν όλη την ευθύνη της αποτυχίας της σχέσης
στην κοπέλα.
Και το θέμα δεν είναι σεξιστικό, θα διαφωνούσα εξίσου με μία γυναίκα γι αυτό.
Κι ούτε εγώ αγαπώ τους πρώην μου επειδή δεν τους φέρθηκα καλά.

Ήμουν η καλύτερη γκόμενα.
Ήμουν η χειρότερη γκόμενα.
Η πιο τρυφερή.
Η πιο νευρική.
Η πιο ερωτική.
Η πιο αδιάφορη.

Κάτι πήγε στραβά.

Πάντα κάτι θα πηγαίνει στραβά.

Αυτό συνηθίζω να λέω σε όσες φίλες μου χωρίζουν και στεναχωριούνται.
Αν θες να μείνεις με κάποιον για πάντα,
θα πρέπει να χωρίσεις όλους τους προηγούμενους.
Αν μείνεις με κάποιον για πάντα, θα είναι ο μόνος που δε χώρισες.

Κι είναι στενάχωρο μα είναι κι αισιόδοξο.

* απαραίτητο αφιέρωμα στη δεκατία του 2000

Starry eyed
Clarified
Over lied
Never had a girl like you

Pierce right through me

Ακίδες
Αχινοί
Μικροσκοπικά κομμάτια γυαλιού
Τόσα πράγματα που χωρίς να τα προσκαλέσεις
διαπερνούν το δέρμα σου
και σε πονάνε
και χρειάζεται κόπος για την απομάκρυνσή τους.

Ακίδες
Αχινοί
Μικροσκοπικά κομμάτια γυαλιού
Κι εσύ.

games people play

Καμιά φορά κάνω στο μυαλό μου σενάρια που περιλαμβάνουν νοσοκομεία.
Δεν φοβάμαι πως κάτι θα πάθω, απλώς καμιά φορά σκέφτομαι
"αν τώρα γινόταν κάτι και κατέληγα με τη συγκεκριμένη παρέα στο νοσοκομείο; 
Τι θα γινόταν τότε;".
Το νοσοκομείο είναι κριτήριο νομίζω.
Γιατί αν πάθεις κάτι, θα 'ρθει η μάνα σου και ο πατέρας σου και η γιαγιά σου και η θεία
και η κολλητή και η ερώτηση είναι:
είσαι οκ να σε δούνε όλοι αυτοί με τη συγκεκριμένη παρέα;

Σήμερα λοιπόν σκέφτηκα πως αν έσπαγε ο διάολος το ποδάρι του
και κατέληγα με την αφεντιά σου στο νοσοκομείο
και οι νοσηλευτές με ρωτούσαν "τι του είστε του κυρίου;"
η μόνη σωστή απάντηση θα ήταν
"Το χόμπυ του. Είμαι το χόμπυ του."

απόψε φεύγει κάποιο τραίνο

Οι αλκυονίδες δε φαίνονται έτοιμες να έρθουν.
Ο ήλιος είναι εδώ, η ζέστη όμως λείπει.
Η ζεστασιά λείπει.
Θα έλειπε ακόμα και με τις ψηλότερες θερμοκρασίες.

Τα γυμνά δέντρα έχουν κάτι το αποκαλυπτικό,
δε νομίζεις;
Τα κλαδιά χωρίς φύλλα είναι όλη η ειλικρίνεια της φύσης.
Κι εγώ αγαπώ την ειλικρίνεια
και τη γύμνια
και τη φύση
κι έτσι τα γυμνά δέντρα είναι η αγαπημένη μου θέα.

Σε λίγο θα μπω σε κάποιο τραίνο.
Θα ψάχνω με αγωνία κάπου να χωρέσω τη βαλίτσα μου.
Έχω πάντα το άγχος μην τυχόν και κάποιον ενοχλήσω.
Μην τυχόν και η ύπαρξή μου, κάποιον ξεβολέψει.
Δε μιλάω για τα τραίνα πια.

Η απροσδόκητη ψυχραιμία που είχα μέχρι χτες,
έχει αρχίσει να εξαφανίζεται
και να δίνει τη θέση της στα γνωστά:
εφιάλτες, ταχυπαλμίες και αναγούλες.
Δεν πειράζει όμως, αυτά μπορώ να τα χειριστώ.
Μου είναι γνωστά.
Η ψυχραιμία μου ήταν άγνωστη.

Θα μπω λοιπόν σ' ένα τραίνο
κι ύστερα θα φτάσω
κι ίσως ησυχάσω
ίσως χαμογελάσω κατεβαίνοντας —
σίγουρα θα χαμογελάσω.

Και μετά θα 'ρθει η μέρα μας και θα σε δω.
Μόνο να θυμηθώ να μη βάλω κολόνια.

I know you want me

— Την Κυριακή.
— Το ξέρω.
— Σε θέλω.
— Έλα και βλέπουμε. 
— Α, βέβαια, η εσωτερική σου πάλη.
— Αφού με ξέρεις.
— Σε ξέρω.
— Θέλω να σε δω όμως.
— Το ξέρω.
— Όλα τα ξέρεις πια.
— Γι αυτό με θέλεις.
— Σε θέλω.

 

devil may care

— Θα σου ζητούσα συγγνώμη που στο κάνω αυτό, αλλά διασκεδάζω.
— Είσαι ο διάολος. Απλά δεν πρέπει να βλεπόμαστε, αυτό είναι όλο.
— Αυτό είναι πανεύκολο.
— Κι όταν ξανάρθεις;
— Θα ξαναδιασκεδάσω με την εσωτερική σου πάλη.
— Είσαι ο διάολος.
— Το ξέρω.

we only say goodbye with words

Αυτή την ιστορία την έχω σκεφτεί πολύ αυτές τις μέρες.
Λογικό, αφού αν η ιστορία ήταν άνθρωπος
θα ήταν ένα παιδάκι που χτυπάει κουδούνια και τρέχει.
Θα μπορούσα βέβαια, μεταφορικά πάντα, να αλλάξω διεύθυνση
και να μη μπορεί το παιδάκι να μου χτυπάει το κουδούνι.
Δεν το κάνω όμως.
Και για να είμαι και πιο δίκαιη,
όχι απλά δεν το κάνω,
αλλά ενίοτε χτυπάω κι εγώ το κουδούνι.

Τώρα, ας πούμε, εγώ το χτύπησα.
Βέβαια έσπευσες να με προσκαλέσεις για δείπνο και ταινία
—μεταφορικά πάντα.
Θέλω να πω, μόνο διστακτικός δεν είσαι.
Ούτε εγώ είμαι.
Ε τότε τι το συζητάω, θα μου πεις,
αν δύο άνθρωποι θέλουν να να αλληλοκαταστρέφονται,
είναι ελεύθεροι να το κάνουν.

Αλλού θέλω να καταλήξω.

Εγώ αυτή την ιστορία δεν την μισώ,
δεν την έχω στο μυαλό μου σαν κάτι που μου κάνει κακό.
Την επόμενη στιγμή μπορώ να σε ξεχάσω, μπορώ να το ξεχάσω,
μπορώ στ' αλήθεια —μεταφορικά— ν' αλλάξω διεύθυνση και να μη με βρίσκεις.

Θα σου χτυπήσω όμως μάλλον πάλι το κουδούνι.
Και θα μου ανοίξεις πάλι διάπλατα γιατί είναι πράγματα που,
όχι δεν τα ελέγχουμε, μα δεν θέλουμε να τα ελέγξουμε. 
Δε θέλουμε να μας βγάλουμε έξω με λουράκι,  
θέλουμε να μας αφήσουμε σε ένα πάρκο να τρέχουμε.

Αυτή η ιστορία μου λέει πολλά για μένα και συγχρόνως δε λέει και τίποτα.
Δε θεωρώ πως με χαρακτηρίζει σαν άνθρωπο,
δε νομίζω πως οι άνθρωποι χωρίζονται σε δυο κατηγορίες και πως η μία είναι
"άνθρωποι που θα μπορούσαν να παίζουν σ' αυτή την ιστορία" και πως η άλλη είναι
"άνθρωποι που δε θα το έκαναν ποτέ".

Τι λέει λοιπόν για μένα;.
Δε θα πω, δεν έχω αποφασίσει ακόμα.
Μέσα από αυτή την κατάσταση όμως νιώθω πως με γνωρίζω καλύτερα,
με καταλαβαίνω περισσότερο κι ίσως τείνω να με αποδεχτώ κιόλας.

Αυτή η ιστορία μου αρέσει ακριβώς όπως μου αρέσει και το walking dead:
μπορεί τα ζόμπι να είναι μια αηδία και να τα σιχαίνομαι και να μη θέλω να τα βλέπω
και να στρέφω το βλέμμα κάθε φορά που κάνει εκεί φόκους η κάμερα,
η δυστοπία όμως και η μετα-αποκαλυπτική τοποθέτηση της ιστορίας,
προσφέρεται για ανάπτυξη χαρακτήρα.
Εκεί καταλαβαίνεις τι άνθρωποι είναι στ' αλήθεια οι άνθρωποι.

Έτσι κι εγώ καμιά φορά δεν αντέχω όχι απλά να σε κοιτάω
αλλά ούτε και να σε σκέφτομαι·
υπάρχουν στ' αλήθεια φορές που είσαι στο μυαλό μου
και κυριολεκτικά στρέφω απότομα το κεφάλι μου
λες και στέκεσαι δίπλα μου κι αποφεύγω το βλέμμα σου.

Όμως παρόλο που αποφεύγω το βλέμμα σου σαν το μάτι του Σάουρον,
όσο κοντά ή μακριά μου και αν είναι,
δε θυμάμαι μια φορά να 'χω αποφύγει το άγγιγμά σου.
Γιατί τέτοιος άνθρωπος είμαι.
Είμαι το κορίτσι που θα το ζήσει έστω και μόνο για να το θυμάται·
έστω και μόνο για να γράψει γι αυτό.
Κι ύστερα θα σε ξεχάσω.

ΥΓ αυτό το ποστ κάνει αυτή την ιστορία να φαίνεται πολύ σημαντικότερη απ' ό,τι στ' αλήθεια είναι. Προκείται για μία καθ' όλα ασήμαντη ιστορία. Όμως μου αρέσει να γράφω τα πράγματα σαν να είναι όμορφα κι έτσι κάνω πάντα. Όπως ο τύπος στο Big Fish. Θα μου πεις δε δικαιολογούμαι πάντα. Ε τώρα ένιωθα την ανάγκη να δικαιολογηθώ.

do no harm

—Είναι κι αυτό μες στις επόμενες μέρες και το σκέφτομαι. Τι λες να κάνω;
—Ε και δεν το κάνεις;Αυτό που ψάχνουμε κάποιον να συμφωνήσει μαζί μας πάντως, τρελό,ε; Ξέρεις ότι θα κάνεις μαλακία αλλά θέλεις να σου πω κι εγώ ότι είμαι κομπλέ με τη μαλακία. Μα δεν είναι απίστευτες οι ανθρώπινες σχέσεις; Βέβαια κι εγώ σκέφτομαι να του στείλω.
—Και το δικό σου μαλακία είναι, αλλά δε θα σου πω να το κάνεις. Και ξέρεις τη διαφορά ανάμεσα στη δικιά μου μαλακία και στη δικιά σου. Η δικιά μου είναι κακή  για το γενικό καλό, η δικιά σου είναι κακή για σένα.
—Αντιλαμβάνεσαι γενικά πως γενικό καλό > ατομικό καλό;
—Το αντιλαμβάνομαι. Αλλά οι φίλοι μας εμάς προστατεύουν, όχι τους άλλους.Ή τέλος πάντων, περισσότερο από τους άλλους. Οπότε προφανώς θα με αφήσεις και θα σε αφήσω να κάνουμε κάτι που είναι μαλακία γενικά αλλά δε θα το πάρουμε ελαφρά τη καρδία αν κάνουμε κάτι που πληγώνει εμάς τους ίδιους και κανέναν άλλον.
—Το βρίσκω βαθυστόχαστο το πρωινό μας!
—Μα αν είναι δυνατόν τι μας απασχολεί στις 10 το πρωί.
—Μα ναι.
 

This is the last time

— Δεν είπαμε πως ήταν η τελευταία φορά;
— Το είπαμε;
— Το είπαμε.
— Ε δεν το εννοούσαμε.
— Εγώ το εννοούσα.
— Το βλέπω.

όχι μωρό μου

Με αφορμή αυτή τη φωτογραφία, μία λεζάντα και μία στιχομυθία που ακολούθησε, σκέφτηκα πως απ' τη μία είναι ο Μαρξ Μάρβελους, που είχε αποτύχει και σαν ιδιοφυΐα και σαν παλιάνθρωπος, κι απ' την άλλη είναι κάτι άλλοι τύποι, που έχουν πετύχει και στα δύο.

ε, δεν ήταν και τίποτα.

— Θέλω να σου πω κάτι αλλά θα με γειώσεις.
— Πες και θα βάλω τα δυνατά μου να μην πω αυτό που σκέφτομαι.
— Όχι, να πεις ό,τι θέλεις. Να, μ' αρέσει ο τρόπος που σκέφτεσαι.
— Δε σ' αρέσει ο τρόπος που σκέφτομαι, ο τρόπος που φλερτάρω σ' αρέσει.
— Ορίστε, με γειώνεις.
— Και δε σ' αρέσει; Αφού σ' αρέσει ο τρόπος που σκέφτομαι, λες.
— Δυστυχώς, μ' αρέσει, ναι.
— Μην ανησυχείς, δεν είμαι τίποτα, θα σου περάσω.

be my friend, hold me*

Τις τελευταίες μέρες σκέφτομαι πως ίσως να 'μαι γεννημένη για τους αποχωρισμούς. Θυμάμαι να πίνουμε ρακές σ' εκείνο το τέλειο μαγαζί σ' εκείνο το τέλειο στενό δρομάκι με τα αναρριχώμενα φυτά -πριν όλα μπερδευτούν, όταν ηταν απλά ή όταν έτσι προσποιούμασταν- και θυμάμαι να λες "ξέρεις να το κάνεις καλά αυτό,ε; Να φεύγεις;". Δεν ξέρω τι λέει αυτό για μένα, ίσως και τίποτα. Ίσως δε χρειάζεται όλα κάτι να λένε για μας, ίσως κάποια πράγματα απλά να συμβαίνουν. Ίσως είναι η απάντηση στο "whatever helps you sleep at night", ίσως κάποια πράγματα απλά να είναι αναγκαία για να κοιμόμαστε ήσυχα -ή όσο ήσυχα είναι δυνατό για μας.

Ίσως βρήκα έναν τρόπο να απολαμβάνω τους αποχωρισμούς. Δεν είναι ωραία αίσθηση, αλλά είναι κιόλας, καταλαβαίνεις τι εννοώ; Καταλαβαίνεις. Ίσως είναι ωραίοι οι αποχωρισμοί γιατί συγκαταλέγονται στις δυνατές συγκινήσεις. Είναι τόσο λυτρωτικό καμιά φορά να κλαις τόσο πολύ που να μην έχει σημασία που σκουπίζεις τα δάκρυά σου, γιατί βγαίνουν κι άλλα καινούρια δάκρυα, να μην προλαβαίνουν να στεγνώσουν κι ας είναι καλοκαίρι, να κάνεις αγκαλιές με συναίσθημα κι όχι απλά για κράτημα.

Καμιά αγκαλιά δε θα 'πρεπε να είναι απλά ένας τρόπος να κρατιόμαστε. Η αγκαλιά είναι να χωράς μέσα στα χέρια κάποιου και να μην έχει σχέση με τον όγκο των σωμάτων σας και με το μήκος των χεριών σας. Εκείνη τη στιγμή να χωράει όλη σου η ουσία στα χέρια κάποιου άλλου. Να μη μιλάς, μόνο να χωράς. Αγκαλιά ίσως σημαίνει "σ' εμπιστεύομαι, μ' αφήνω πάνω σου".

*wrap me up
Unfold me
I am small and needy
Warm me up
And breathe me 

fire

- Τι θα γίνει μ' εμάς;

- Τίποτα, δεν υπάρχει "εμείς".

- Δεν ήθελα να απαντήσεις.

- Να μη ρωτούσες. 

~

- Ξέρεις τι θέλω;

- Ναι.

~

- Μη φύγεις.

- Μη λες ψέματα στον εαυτό σου, δεν είμαι τόσο ξεχωριστή.

- Είσαι.

- Είμαι, αλλά δε με θες γι αυτό.

~

σινεφίλ

- Κοίτα σαν φίλος θα σου έλεγα να μην το κάνεις, δεν αξίζει τον κόπο. Σαν σινεφίλ όμως...
 

a desire for sex or murder

- Πώς και δεν έστρεψες το βλέμμα αυτή τη φορά;
- Λένε πως όταν κοιτάμε έναν άνθρωπο στα μάτια για ώρα, θέλουμε ή να κάνουμε σεξ μαζί του ή να τον σκοτώσουμε.
- Εσύ θες και τα δύο.
- Όλα τα καταλαβαίνεις.

η φρίκη

Ξέρεις να κάνεις κόλπα

Ξέρεις να με κρατάς

Ένας Θεός μονάχα ξέρει πόσα ξέρεις

what I want

Ξέρω πάρα πολύ καλά τι πρέπει να σου πω, κι είναι κι αλήθεια κιόλας, δεν πρέπει απλά να το πω, το εννοώ. Θα το εννοώ όταν θα σου πω ότι δε σε χρειάζομαι, ότι δεν υπάρχει κάτι που μου λείπει και που μπορείς να μου το δώσεις εσύ. Πολλά πράγματα μου λείπουν αλλά εσύ μπορείς να μου δώσεις μόνο αυτά που έχω ήδη. Θα το εννοώ όταν θα σου πω ότι η ζωή μου είναι πλήρης χωρίς εσένα, ότι μόνο κακό μου κάνεις κι όταν θα σου ζητήσω να μην ξαναδούμε ο ένας τον άλλον θα το εννοώ κι αυτό.

Το δύσκολο είναι να βρω μια καλή στιγμή να τα πω όλα αυτά, το δύσκολο είναι να με αφήσεις να τα πω και να μη με διακόπτεις με φράσεις όπως "εγώ σε θέλω και μπορείς να μου λες όχι αλλά εγώ θα συνεχίσω να ρωτάω".

Σταμάτα να μου το κάνεις τόσο δύσκολο.
Κι εγώ σε θέλω, αλλά δε σε χρειάζομαι.
Κι ούτε εσύ με χρειάζεσαι.
Σταμάτα να το κάνεις τόσο δύσκολο.

So I take a little bad with the good

Καμιά φορά είμαστε ακριβώς αυτός ο άνθρωπος που εννοούμε όταν λέμε
"δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος".
Εντάξει, μην τρελαίνεστε, συμβαίνει.

bad decisions make good stories*

- Λοιπόν το σκέφτηκα.
- Και;
- Και δεν πρέπει, το ξέρεις κι εσύ.
- Το ξέρω, ναι.
- Δεν έχει νόημα, ρε συ, δεν υπάρχει λόγος.
- Έχεις δίκιο.
.
.
.
- Μία φορά και ποτέ ξανά;
- Μια φορά και ποτέ ξανά.

* ή έτσι φαντάζομαι. σχεδόν φανταστικός διάλογος γαρ.
ΥΓ ανάρτηση #666 και ίσως κάτι θα 'πρεπε να μου λέει αυτό.

mess and destruction

Υπάρχουν κάποια θεωρητικά ζητήματα για τα οποία έχουμε σαφή θέση μέχρι να συμβούν σ' εμάς. Εφόσον συμβούν, μπορεί η θέση μας να μείνει ακλόνητη, αλλά μπορεί και όχι. Μπορεί και θριαμβευτικά να μας αποδείξουμε πόσο λίγο μας ξέρουμε και για πόσα είμαστε ικανοί, χωρίς καν να προλάβουμε να πούμε "τι έγινε τώρα;".

Γι αυτό κι εγώ δε λέω σχεδόν ποτέ "ποτέ".
Λέω σχεδόν πάντα "ίσως μια μέρα".

 how attractive is the breakdown.