Ιδανικοί και ενίοτε ανάξιοι

Τις προάλλες μιλούσα στο τηλέφωνο με τη φίλη μου την Α. και μου έλεγε για ένα σχεδόν καινούριο φλερτ και είπε "είναι μια μισοριξιά κι εγώ κάθε φορά που ανοίγω το στόμα μου φοβάμαι να μην πετάξω καμία κοτσάνα και γίνω ρεζίλι". Κατηγορία χαρισματικός. Σε βαθμό intimidating. Θεωρώ πως, σαν ενήλικες άνθρωποι που είμαστε, αυτό είναι εν μέρει ο ορισμός της γοητείας. Γοητεία είναι να σε συναρπάζει το μυαλό. Ίσως σε αντιστοιχία ωριμότα είναι να σου ασκεί μεγαλύτερο γόητρο το μυαλό από το κορμί. Το οποίο κορμί, εν προκειμένω, είναι και μισοριξιά και όπως είναι προφανές κανέναν ρόλο δεν παίζει.

Όμως...Όμως! Όμως αυτή η συνθήκη δεν είναι ικανή και αναγκαία. Δεν είμαι σίγουρη αν είναι κι αναγκαία. Δηλαδή αναγκαίο είναι —για μένα— να σε συναρπάζει το μυαλό, ωστόσο αυτό μπορεί να συμβαίνει και χωρίς να νιώθεις καθόλου λιγότερο καλός. Δεν είμαι και σίγουρη βασικά, γιατί σκέφτηκα τύπο του οποίου το μυαλό με γοήτευε χωρίς να νιώθω καθόλου κατώτερη, ύστερα όμως σκέφτηκα τον επόμενο τύπο, του οποίο το μυαλό με συνάρπασε μάλιστα, κι αυτή την αίσθηση της Α. την είχα. Αυτό τον φόβο μην πω κοτσάνα και γίνω ρεζίλι.

Τέλος πάντων, είναι δεν είναι αναγκαία, ικανή πάντως δεν είναι σίγουρα. Είναι και η προσωπικότητα και η συμπεριφορά και όλα αυτά τα πράγματα που κάνουν τον άλλον τον άλλον και που εξασφαλίζουν πως δεν είναι μία από τις φούσκες που σκάνε, αλλά από αυτές που γεννιούνται από παιδικά παιχνίδια. Που, ρεαλιστικά αν το δεις, κι αυτές σκάνε, αλλά καταλάβατε. Οι φούσκες δεν είναι για να τις βλέπουμε ρεαλιστικά και δεν είναι και για να σκάνε. Είναι για να κάνουν χρώματα στον ήλιο, να μυρίζουν όμορφα και να μας κάνουν να τις κοιτάμε με έκσταση.

fourth time's a charm

Το σκουλήκι ήταν ο πρώτος άνθρωπος που συνάντησα τυχαία στον Βόλο για το 2016.
Γύρω στα 100 μέτρα απ την εξώπορτα του σπιτιού μου.

Άρχισα να σκέφτομαι πως αν δεν άλλαζα τσάντα πριν βγω, αν δε μου πιανε την κουβέντα ο κύριος που μένει στο ισόγειο, αν δε σταματούσα να πω καλή χρονιά στα παιδιά στην πιτσαρία, αν δεν έκανα ένα από όλα αυτά, τότε δε θα συναντούσα το σκουλήκι.

Η Α. μου είπε πως αυτά είναι ωραία να τα σκεφτόμαστε
μόνο για να λέμε πόσο κουλ είναι η ζωή.
Έχει δίκιο.
Η ζωή είναι συναρπαστική, ο τύπος δεν είναι.
Ο τύπος είναι απλά όμορφος κι εγώ δεν είμαι τόσο χαζή.
Δε θα κολλούσα ποτέ με κάποιον επειδή είναι απλά όμορφος.
Δεν αρκεί.
Όχι απλά δεν αρκεί, δεν είναι και αναγκαία συνθήκη.

Κι αφού είπα όλα αυτά να πω κι αυτό:

Σκουλήκι θα σε σκέφτομαι κάθε τέταρτη φορά.

Αλλά ποιος ξέρει; Μπορεί και όχι.