όλη μου η στεναχώρια

Έπεσαν πολλά μαζί.
Τίποτα τραγικό, αλλά πολλά μικρά μαζί.
Έκοψα τα χάπια·
μου ήρθε περίοδος·
εσύ φέρεσαι παράξενα.

Κι εγώ κλαίω πάλι με λυγμούς.
Νιώθω μόνη·
σκέφτομαι πως δε θέλω να πάω πάλι στη δουλειά
πως δε θέλω να μένω πια σ' αυτό το σπίτι
πως ίσως έτσι να είναι η πραγματική μου ψυχοσύνθεση χωρίς τα χάπια
πως ποτέ δε θα 'μαι στ' αλήθεια ευτυχισμένη και ξέγνοιαστη
πως δεν ήταν οι συγκυρίες το πρόβλημα, είναι η χημεία του εγκεφάλου μου, δεν ξέρω.
Πως, οκ δε χρειάζεται να βάζουμε ταμπέλες,
αλλά ίσως και να είμαι καταθλιπτική.

Και κλαίω πάλι με λυγμούς
και κοιτάω τα κάγκελα του μπαλκονιού
με τον τρόπο που τα κοιτούσα το 2007
και το 2016
και το 2018
και ποιος ξέρει πότε ξανά.

Είμαι υπερβολική πάλι, φυσικά.
Αυτό σίγουρα είναι στοιχείο του χαρακτήρα μου αναλλοίωτο στον χρόνο.

Κι ίσως έτσι υπερβολικά γρήγορα το ξεπεράσω κι αυτό.
Όπως όλα. 

Κι όπως τίποτα.

somersault

Κατεβαίνω από το αυτοκίνητο.

Το στομάχι μου είναι κόμπος.

Περπατάω απελπιστικά αργά κι είναι το γρηγορότερο που μπορώ.

Νιώθω το δεξί μου χέρι να τρέμει.

Κοιτάω μόνο κάτω και παίρνω μόνο βαθιές ανάσες.

Ξαπλώνω στο κρεβάτι, κοιτάω το ταβάνι, αλλά δεν το κοιτάω στ' αλήθεια.

Σκέφτομαι πως δε χρειάζομαι χάπια, 

θα μου περάσει.

Θα μου περάσει.

Μου πέρασε.

Αλλά πέρασαν ώρες και κλαίω ακόμα.

Και θα μου πεις δεν είναι τίποτα, 

έχεις αφορμή να μην είσαι καλά 

και θα σου πω ναι λογικό.

Αλλά κι εγώ και κάθε εγώ, ξέρουμε πολύ καλά

πότε κλαίμε γιατί κάτι μας φταίει, 

πότε κλαίμε χωρίς να μας φταίει τίποτα

και πότε κλαίμε επειδή όλα φταίνε -κι εμείς περισσότερο απ' όλους.

Και τα μόνα που σκέφτομαι είναι

να ακούω αυτό στο ριπήτ

να κάνω εκείνο το τατουάζ και

"όχι πάλι ρε γαμώτο".

κι αν τραγούδια σου γράψω, κι αν θάλασσες κλάψω

Σήμερα πάλι έκλαιγα χωρίς να το θέλω.
Είναι αυτό το πράγμα που κάνουν τα μάτια μου, νομίζω το βλέπουν σαν παιχνίδι.
Φαντάζομαι μια σφαλιστή σιδερένια πύλη και πίσω της στριμωγμένα ένα σωρό δάκρυα με πρόσωπα, να περιμένουν με ανυπομονησία μια αφορμή να ανοίξει λίγο η πόρτα και να ξεχυθούν ανεμπόδιστα και να κάνουν τσουλήθρα στα μάγουλά μου.

Δεν μου αρέσει να χρησιμοποιώ μεταφορές και παρομοιώσεις, αισθάνομαι δήθεν.
Νιώθω πως κάποιος θα το διαβάσει και θα πιστέψει πως προσπαθώ να δείξω ότι έχω ταλέντο.
Δεν έχω, δε με ενδιαφέρει.
Δεν έχω κανένα ταλέντο, τα 'χουμε ξαναπει, είμαι κλασική περίπτωση "καλή σε όλα, τέλεια σε τίποτα".
Κι ούτε αυτό μου αρέσει που το 'γραψα γιατί κάποιος θα βρεθεί να πει "μα έχεις ταλέντο, γράφεις τόσο ωραία" και κάποιος άλλος θα βρεθεί να πει "ορίστε, επιβεβαιώθηκε άλλη μια attention whore με τη βοήθεια του διαδικτύου".

Δε με μισώ.
Δε με λατρεύω κιόλας.

Τέλος πάντων, με χρήση ή όχι σχημάτων λόγου, εγώ έτσι νιώθω καμιά φορά, μια τεράστια πίεση να ανοίξω τη βαλβίδα στα μάτια μου που θα επιτρέψει σ' όλα τα δάκρυα να απελευθερωθούν.
Είδες πώς μετέτρεψα την πύλη σε βαλβίδα; Να αυτά κάνει το πολυτεχνείο.

Θυμήθηκα φυσικά το αλλάζει πρόσωπα η θλίψη και πιο συγκεκριμένα το
ΣΠΑΣΤΕ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΑΝ ΔΕΝ ΑΝΟΙΞΕΙ.

Δε βαριέσαι, πόρτες, βαλβίδες, τίποτα αναντικατάστατο.
Απλός εξοπλισμός.
Ίσως γι αυτό χρησιμοποίησα τη λέξη βαλβίδα.
Επειδή έχει μικρότερο κόστος από ολόκληρη πόρτα.
Ίσως ήθελα να μην κοστίζουν τόσο τα κλάματα.

Sorrow

Το ήξερα ότι θα είναι δύσκολη περίοδος.
Οι ώρες περνάνε με μία συχνά αφόρητη διαδοχή κλάματος και μη κλάματος.
Το κλάμα δε διαδέχεται η χαρά, ούτε η αισιοδοξία — πάρα μόνο το μη κλάμα.

Σήμερα δεν είχα τη δύναμη να σηκωθώ από τον καναπέ που αποτελεί το κρεβάτι μου για τώρα και για έναν μήνα ακόμα. Αγαπώ πολύ τον Σάκη και χαίρομαι που έχω έναν φίλο που διατίθεται να με φιλοξενήσει για ολόκληρο μήνα. Και είναι πολύ άνετος καναπές.

Αλλά σήμερα ένιωσα να με κατασπαράζει σαν κινούμενη άμμος,
σήμερα ένιωσα πως τα πόδια μου δεν μπορούν να συγκρατήσουν το βάρος μου,
σήμερα ένιωσα πάλι πως όλα είναι ένα βουνό που δεν έχω τον εξοπλισμό να σκαρφαλώσω.

Μου λείπεις κι εσύ κι αυτό τα κάνει όλα ασύγκριτα πιο δύσκολα, κάνει τον καναπέ να μοιάζει απελπιστικά αφιλόξενος.
Αλλά δε φταίει ο καναπές που δε μυρίζει σαν εσένα.

Προσπαθώ να θυμάμαι ότι με θες κι ότι σου λείπω και να συνεχίζω να πιστεύω πως νιώθεις σπουδαία πράγματα για μένα —γιατι το πιστεύω πως είναι σπουδαία— μα δε με βοηθάς κι εσύ, και πώς να με βοηθήσεις όταν έχεις κι εσύ ολόδική σου κινούμενη άμμο να παλέψεις. Το αποτέλεσμα παραμένει όμως: δε με βοηθάς. Και γι αυτό για ένα λεπτό πριν με πάρει ο ύπνος σε μισώ και σε βρίζω που είσαι απών με παραπάνω τρόπους από όσους προβλέπονται.

Σε μισώ και σε βρίζω και σε θέλω όπως η Μπίμπι εκείνο τον ντράμερ.

Circumstantial

Ευχάριστο είναι να νιώθεις καλύτερα χωρίς να βελτιώνονται οι συνθήκες.

Δυσάρεστο είναι να νιώθεις χειρότερα χωρίς να επιδεινώνονται οι συνθήκες.

το κορίτσι που κλαίει/*

Ήθελα να κάνω ένα κρύο ντουζ. Λόγω ζέστης και λόγω ψυχολογίας. Ήθελα να δροσιστώ και να ησυχάσω. Το νερό ησυχάζει σε όλες του τις μορφές. Σε ποτήρι, σε ντουζ, στη θάλασσα, στη βροχή. Για τις λίμνες έχω μία ένσταση γιατί στάσιμο νερό δε μου φαίνεται καλό νερό. Το νερό όμως είναι γενικά ηρεμιστικό. Μπήκα λοιπόν να κάνω ένα κρύο ντουζ (ναι ξέρω πως το σωστό είναι "ντους" και πως "ντουζ" σημαίνει δώδεκα αλλά έχω επιτρέψει στον εαυτό μου να το λέω κι αυτό λάθος όπως και τη μπρίζα και τις μπυτζάμες). Και σκεφτόμουν τι θα πω σε δύο βδομάδες από τώρα, σκέφτηκα να τα γράψω για να μην τα ξεχάσω -θα τα γράψω- και σκέφτηκα πως αφού θα έλεγα τα γεγονότα, ύστερα θα έλεγα πώς νιώθω, και το πώς νιώθω το είπα δυνατά στον εαυτό μου εκεί μέσα στη ντουζιέρα, κοίταξα τον τοίχο και με το κρύο νερό να τρέχει στα μαλλιά μου είπα "θα την παλέψω" και το είπα με σιγουριά και μετά ξέσπασα σε κλάματα και μετά δεν κοιτούσα τον τοίχο, μετά ακουμπούσα στον τοίχο και το νερό έτρεχε πλέον στην πλάτη μου και όχι στα μαλλιά μου και ήταν τόσο ανακουφιστικό, θέ μου πόσο ωραίο είναι το κρύο νερό.

Κι αφού έκλαψα όσο χρειαζόμουν, θυμήθηκα τις φορές που χρησιμοποιήσα τον κινηματογράφο για να δικαιολογήσω τον παρορμητισμό μου, τις φορές που είπα "το κάνω επειδή είμαι κινηματογραφικό παιδί", κι αναρωτήθηκα αν φταίει ο κινηματογράφος για όλες τις φορές που κλαίω με λυγμούς στη ντουζιέρα ή αν για την αγάπη μου για τον κινηματογράφο ευθύνονται όλες οι φορές που έχω κλάψει με λυγμούς στη ντουζιέρα.

*/πριν να φύγω/ μετά με ξεχνάει/ λίγο - λίγο

someday, somehow, I' m gonna make it all right but not right now

Είναι λίγο παράδοξο το πόσο σχεδιάζω το μέλλον, έρχεται σε αντίστροφη αναλογία με το πόσα κάνω για να έρθει - καλά, θα έρθει θέλω,δε θέλω αλλά θέλω να πω δεν προσπαθώ ιδιαίτερα να έρθει και να είναι όπως φαντάζομαι, απλά περιμένω με κάποιον τρόπο να μου κάνει τη χάρη.

Θέλω να τελειώσει η εξεταστική, να μην έχει πάει χάλια, ύστερα να πάω στη Θεσσαλονίκη και να την αγαπώ και να θέλω να μείνω μαζί της για πάντα (όχι απαραίτητα να το κάνω, αλλά για λίγο να το νιώσω), να πηγαίνω για μπάνια στη Χαλκιδική και να πιω κοκτέιλ στο Έθνικ (το καλύτερο μπιτσόμπαρο του κόσμου). Ύστερα να είμαι πάλι στην πόλη, να είμαι στο δωμάτιό μου, η μπαλκονόπορτα να είναι ανοιχτή και να φυσάει αέρας, να με πιάνει αλλεργία αλλά να μην πειράζει, να διαβάζω για τα μαθήματα του Σεπτεμβρίου, να τα καταλαβαίνω, να είμαι σίγουρη πως θα τα πάω καλά.

Κι ύστερα να έρθει η ώρα και να τα πάω στ' αλήθεια καλά, να είμαι πάλι εδώ, να με φιλοξενεί κάποιος φίλος, να διαβάζουμε και να γράφουμε κι ύστερα να βγαίνουμε και να γιορτάζουμε, να τελειώσει κι αυτή η εξεταστική, να 'χει πάει καλά, να μη νιώθω πλέον άχρηστη, αχάριστη και τεμπέλα, να νιώθω εντάξει, να νιώθω "προσεχώς μηχανικός", να μην έχω συνειδητοποιήσει πως έφυγα από 'δω για πάντα, όχι, αν το συνειδητοποιήσω δεν ξέρω πώς θα νιώθω, δηλαδή ξέρω και δε θέλω, όχι πάλι, όχι θεέ μου δε θέλω να νιώθω έτσι, προτιμώ να μη νιώθω τίποτα.

Να όπως τώρα, τώρα δε νιώθω τίποτα, πολλοί θα διαφωνήσουν, θα μου πούνε "μα αφού σε απασχολεί άρα κάτι νιώθεις", αλλά δεν είναι έτσι παιδιά, είναι όπως οι τύψεις που καμιά φορά προσπαθώ να νιώσω αλλά δε νιώθω κι ύστερα νιώθω τύψεις επειδή δε νιώθω τύψεις, να, κάπως έτσι και με τα συναισθήματα, δε νιώθω τίποτα και νιώθω άσχημα, όπως λένε και οι jolly roger "δε νιώθω τίποτα/ ή μάλλον όχι/ νιώθω ένα τίποτα που τίποτα δε νιώθει".

Ναι και που λες, όχι δε θα το συνειδητοποιήσω, θα σκέφτομαι πως έφυγα διακοπές, ή πως είμαι σε επαγγελματικό ταξίδι, πως κάνω εράσμους στη Θεσσαλονίκη, δεν ξέρω τι στο διάολο. Ύστερα θα είναι φθινόπωρο και θα βρω ένα ωραίο καφέ να δουλεύω, θα βρω κι ένα χόμπυ, ίσως μπαλέτο που πάντα ήθελα και ποτέ δεν έκανα, ίσως λάτιν που είμαι ήδη καλή και το αγαπώ, ίσως εναέρια γιόγκα που τόσο θαυμάζω και φοβάμαι και ξέρω πως σου κάνει κορμάρα.

Ίσως κάποια στιγμή να περνάνε οι μέρες και να μ' αρέσουν, ίσως να μ΄αρέσει η ζωή μου, ίσως ακόμα κι ο εαυτός μου να μ' αρέσει.

το κενό ΙΙ

Σήμερα ξύπνησα αλλά δεν ήθελα να ξυπνήσω.
Έφτιαξα όσο πιο ωραίο καφέ γινόταν,
ξεκίνησα το to kill a mocking bird κι άκουσα ωραία μουσική.
Προσπάθησα, δεν μπορείς να πεις.
Ύστερα με πήρε τηλέφωνο η μορφή, να περπατήσουμε λέει κι ίσως πιούμε και καφέ.
Δε θέλω να βγω απ' το σπίτι λέω, αν θες έλα.
Ήρθε.

Ακούσαμε μουσική, συζητήσαμε, έπαιξε κιθάρα κι έφτιαχνε χαζά τραγουδάκια για μένα κι εγώ αντί να σκάσω ένα γελάκι, χαμογελούσα βεβιασμένα μέχρι που έβαλα τα κλάματα.
Μετα θα περπατούσαμε μαζί μέχρι τη λέσχη όπου θα πήγαινα να φάω.
Λίγο πιο μετά αποφάσισα πως δε θέλω να φάω.
Περπατήσαμε παρόλα αυτά.
Κοίτουσα ή μπροστά ή κάτω - κυρίως κάτω.
Ήμουν απαράδεκτη παρέα.
Απαντούσα σε όλα μονολεκτικά ή με "δεν ξέρω".

Γύρισα μόνη προς το σπίτι και σκεφτόμουν πως κατά μία έννοια με ανακουφίζει να με βλέπουν έτσι οι φίλοι μου γιατί δεν χρειάζεται να περιγράψω πώς είμαι. Αν το δεις δε χρειάζεται να το περιγράψω.

Ο δρόμος μου φαινόταν ξανά ατελείωτος κι ήμουν τόσο κοντά.
Ένιωσα πως δεν μπορώ να περπατήσω αρκετά γρήγορα
ώστε να βρεθώ σπίτι όσο σύντομα θέλω.
Τα γνωστά. Η ταχυκαρδία. Ο πόνος. Τα δάκρυα.

Έφτασα σπίτι και σκέφτηκα τουλάχιστον πέρασε κι αυτή η μέρα.
Αλλά ένιωθα σα να μην είχε αρχίσει ποτέ.

the flood

Να σε φροντίζεις δε σημαίνει μόνο να σε ταΐζεις, να σε ντύνεις και να σε ξεκουράζεις όταν το χρειάζεσαι. Αυτό είναι να φροντίζεις το σώμα σου. Αυτό το κάνω -πλέον και προς το παρόν, ποτέ δεν είμαι σίγουρη μαζί μου. Να σε φροντίζεις σημαίνει να φροντίζεις και την ψυχή σου. Κι αυτό δεν το κάνω ή ίσως το κάνω λάθος. Μου βάζω κι ακούω μουσική και διαβάζω βιβλία. Αλλά αντί να διαβάσω καναν Τομ Ρόμπινς ή έστω έναν Φίλιπ Ντικ, κάθομαι και διαβάζω το βιβλίο της Κατερίνας και καμιά φορά πανικοβάλλομαι γιατί την καταλαβαίνω. 

Αλλά όχι. Δεν είμαι ούτε η Γκρέτσεν απ' το you're the worst, ούτε η Κατερίνα απ' το βιβλίο. Οι σύνθετες λέξεις ή οι απλές λέξεις με επιθετικούς προσδιορισμούς δεν είναι για μας. Δεν είναι για να τις λέμε μόνοι μας και γι αυτό δε θα τις πω. Εγώ θα κοιτιέμαι στον καθρέφτη και θα λέω "δεν είσαι καμία άλλη· είσαι εσύ και είσαι εντάξει". Ώσπου μια μέρα να ξυπνήσω και να το πιστεύω.

πού είναι το σπίτι σου;

27/2/2016,11:49

Θεσσαλονίκη

Ήρθα εδώ τελικά. Ακόμα κι αφού αποφάσισα να έρθω δεν ήξερα ούτε γιατί το αποφάσισα, ούτε αν έκανα καλά. Νομίζω το αποφάσισα 30% για ν' αλλάξω παραστάσεις και 70% για να καθησυχάσω τη μαμά. Χαίρομαι να καθησυχάζω τη μαμά αλλά στην παρούσα φάση θα μου φαινόταν πιο λογικό να καθησυχάζω εμένα, και το να φεύγω επ' αόριστον από το σπίτι μου δε μοιάζει να είναι ο σωστός τρόπος.

Καλή είναι η Θεσσαλονίκη, δε λέω. Αλλά ήρθα εδώ και η ντουλάπα μου δε χωρούσε τα ρούχα μου γιατί είχε μέσα όλα τα παλτά και τα μπουφάν, η ντουλάπα μου είναι πλέον γκαρνταρόμπα ή κάτι τέτοιο. Τα άλλαξα θέση. Το κρεβάτι μου ήταν κολλημένο παράλληλα στον τοίχο. Το άλλαξα θέση κι αυτό. Ούτε καν τα σκεπάσματα δε με βολεύουν εδώ. Συνδυάζονται τόσο κακά μεταξύ τους και γλιστράνε το ένα πάνω στο άλλο και ξυπνάω συνέχεια για να σκεπαστώ ξανά. Αν και αυτό κάπως διορθώθηκε με την αλλαγή θέσης του κρεβατιού. Στον Βόλο όμως δε θα συνέβαινε ποτέ με το πουπουλένιο μου πάπλωμα.

Το θέμα είναι πως εδώ τίποτα δεν είναι δικό μου.

Ή ακόμα χειρότερα, ενώ πολλά πράγματα είναι in fact δικά μου, nothing feels like it.

Doesn't feel like home.

σύγχυση

23/2/2016,11:14

Ποδηλάτισσα

Διάβασα το τελευταίο πράγμα που είχα που είχα γράψει στο τετράδιό μου και κάπου έγραφα τη λέξη "ευτυχισμένη" κι εγώ διάβασα "συγχυσμένη" κι είναι λογικό αν το σκεφτείς γιατί το πιο κοντινό που έχω σε πλούσια συναισθήματα τελευταία, είναι ένα κύμα από κλάματα και γέλια σχεδόν ταυτόχρονα και συνεχώς εναλλασσόμενα κι εντάξει δε νομίζω πως it certifies as happiness, σύγχυση όμως το λες ανετότατα.

Πήρα και καινούριο στυλό με υγρή μελάνη, με πιο λεπτή μύτη αυτή τη φορά, κι είναι κι η πρώτη φορά που γράφω σ' αυτό το μαγαζί κι είναι ωραία. Κάθομαι σ' ένα σκαμπό μπροστά στη τζαμαρία και κάνει άνοιξη σήμερα κι άλλη φορά όλα αυτά θα αρκούσαν να φτιάξουν μια καλή μέρα. Αυτή τη στιγμή μπορώ να πω πως με κάνουν χαρούμενη όλα αυτά. Το κακό είναι πως όσο πιθανό είναι να παραμείνω έτσι ανάλαφρη και χαρούμενη (αν μπορείς δηλαδή να χαρακτηρίσεις ανάλαφρο ένα κορίτσι μ' ένα μόνιμο σφίξιμο στο στήθος) όσο πιθανό είναι λοιπόν το Σf=0 να διατηρηθεί, άλλο τόσο πιθανό είναι να ξεσπάσω σε κλάματα στα επόμενα λεπτά.

Η μελωδία της ησυχίας

Μουσική που μου αρέσει, αδυνατώ να την αντιμετωπίσω σαν χαλί. Την αντιμετωπίζω σαν το κυρίως θέμα κι έτσι κάνουν και οι μισοί μου φίλοι. Οι μισοί μου φίλοι με έχουν κακομάθει κατ' αυτό τον τρόπο. Γιατί με τους μισούς μου φίλους μπορεί να βγούμε και να περνάμε μεγάλα διαστήματα σιωπής, όχι επειδή δεν έχουμε τι να πούμε μεταξύ μας. Επειδή εκείνη την ώρα ακούμε τη μουσική και σκεφτόμαστε τόσο γρήγορα κι έντονα που σχεδόν νιώθουμε πως ξεφωνίζουμε τις σκέψεις μας. Πολύ συχνά δεν είμαι σίγουρη αν σκέφτομαι ή αν συζητάμε.

Κι έτσι είμαι άδικη με τους άλλους μισούς μου φίλους, που τους αγαπώ εξίσου κι είναι επίσης υπέροχα παιδιά. Αλλά να, τους ρωτάς αν θέλουν να τους βάλεις ν' ακούσουν ένα τραγούδι, σου λένε ναι κι ύστερα αρχίζουν να μιλάνε. Και ό,τι και να γίνεται συνέχεια κάποιος μιλάει, πάντα κάποιος μιλάει. Και καταλαβαίνω πως ακούγομαι περίεργη και πως κάποιος θα μπορούσε να μου πει "ναι βρε κοπελιά, μιλάνε οι παρέες συνήθως, τι δηλαδή;". Δεν ξέρω, μπορεί να είμαι περίεργη. Αλλά ενώ ήμουν με τους άλλους μισούς μου φίλους, κι ενώ είχα βάλει να ακούσουμε μουσική κι εκείνοι μιλούσαν, εγώ έφερα την πηγή της μουσικής κοντά στ' αυτιά μου κι έκλεισα τα μάτια μου. Κι άκουσα το τραγούδι. Γιατί η καρδιά μου είχε αρχίσει να χτυπάει πολύ δυνατά.

Μπορεί να είμαι περίεργη.
Αλλά καμιά φορά -πολύ συχνά- χρειάζομαι ν' ακούω τη σιωπή.
Ήθελα μόνο λίγη ησυχία.

ΥΓ There is something hugely civilised about allowing long pauses in a conversation. Very few people can stand that kind of silence.
― James Robertson

when I wake up*

Κοιμήθηκα πολύ ήσυχα.
Μεταξύ μας βασικά κοιμήθηκα ύποπτα ήσυχα και ξέρω γιατί.
Αλλά τέσπα ο σκοπός αγιάζει τα μέσα
κι η αλήθεια είναι πως χάρηκα που ξύπνησα ακριβώς στη στάση που είχα πέσει για ύπνο
και ξύπνησα ξεκούραστη.
Θεέ μου δε θυμάμαι την τελευταία φορά που είχα ξυπνήσει ξεκούραστη.

Είχα γράψει διάφορα αλλά το μετάνιωσα.
Απλά ξύπνησα με την επιθυμία να ακούσω αυτό το τραγούδι
και το ακούω στο ριπήτ εδώ και μισή ώρα και δεν προβλέπεται να σταματήσω.

*I'm doing a somesault

in the year 25

Και μπορεί όλα να πηγαίνουν σκατά και να κοιμάσαι μ' ανοιχτά παντζούρια κι ανοιχτές κουρτίνες και στις 8 το πρωί να σε ξυπνάει το φως και να 'σαι ξεκούραστη και να μπορείς να σηκωθείς αλλά να μη σηκώνεσαι, γιατί δε σε εμποδίζει η σωματική κούραση, σε εμποδίζει όμως η ψυχική εξάντληση, και νιώθεις πως δε γίνεται να σηκωθείς απ' το κρεβάτι, νιώθεις πως δεν υπάρχει λόγος να σηκωθείς απ' το κρεβάτι , κι έτσι μένεις ξαπλωμένη μέχρι κατά τις 12.

Μπορεί να μη νιώθεις ευτυχισμένη, μπορεί ο τύπος να μη δίνει σημεία ζωής και η εξεταστική να μην πηγαίνει φαντασμαγορικά. Μπορεί να μην έχεις και λεφτά και να έχεις ένα σωρό υποχρεώσεις που συνεχώς αναβάλεις και να σου πω και κάτι; Είναι και του αγίου Βαλεντίνου και όσο αλτέρνατιβ γκόμενα και να είσαι,ε, μια γαμημένη αγκαλιά την θέλεις.

Ε δεν πειράζει. Δεν πειράζει όσο έχεις έναν φίλο να σε βγάλει έξω, να σε κεράσει ουίσκια και τσιγάρα και να χορέψετε ροκ ν ρολ. Ο κόσμος μπορεί να νομίζει ηλιθιωδώς πως είστε ζευγάρι αλλά δεν έχει καμία σημασία γιατί εσύ βγήκες, ήπιες ουισκάκια, χόρεψες, κάπνισες και στην τελική πέρασες αυτή την κωλομέρα μ' έναν άνθρωπο που σ' αγαπάει αντί μ' όποιον άλλον. Και το όποιον άλλον μπορεί να περιλαμβάνει ένα σωρό ωραίους γκόμενους με τους οποίους μπορεί να έβγαινες, μπορεί να έπινες και μπορεί και να συζητούσες ωραία πράγματα, όλα όμως για να καταλήξετε σπίτι σου και να γδυθείτε και να μη δίνετε δεκάρα ο ένας για τη ζωή του άλλου. Πράγμα γενικά ντόμπρο και σταράτο και ξεκάθαρο και καθόλου δεν το καταδικάζω, κυρίως επειδή το 'χω κάνει τόσες φορές κι επειδή ξέρω να εκτιμάω τον κόσμο που είναι τουλάχιστον τόσο fucked up όσο εγώ.

 Αλλά παρ' όλη την καύλα και τον υποτιθέμενο έρωτα, χαίρομαι που έχω στη ζωή μου κάτι τύπους, που fucked up είναι κι αυτοί όπως όλοι μας, αλλά μπορούμε να πίνουμε και να καπνίζουμε και να χορεύουμε και κανείς να μη γδύνεται και επιπλέον ν' αγαπιόμαστε και να νοιαζόμαστε και να είμαστε φίλοι. Γιατί τύπους να σε μεθύσουν και να σε γδύσουν, δεν φτάνει η ζωή σου όλη για να τους μετρήσεις. Αλλά οι φίλοι, φίλε μου... οι φίλοι μετριούνται σε κάτι τέτοιες κωλομέρες που δε θες να σηκωθείς απ' το κρεβάτι αλλά σηκώνεσαι. Γιατί σε κάνουν με κάποιον τρόπο να πιστέψεις πως εκεί έξω μαζί τους είναι καλύτερα από μόνη στο σπίτι.

ο έρωτας βουτάει απ' τις ταράτσες στο κενό

Μόλις συνειδητοποίησα πως όσο θα περνάει ο καιρός και τα χρόνια κι όσο θα ζούμε καινούρια πράγματα και θα μεγαλώνουμε, τόσο θα μειώνονται τα τραγούδια που δε μας θυμίζουν τίποτα. Γιατί σκέψου, όλα τα τραγούδια στην αρχή δε σου θυμίζουν τίποτα, είναι απλώς τραγούδια. Μέχρι με κάτι να τα συνδυάσεις. Από τότε και στο εξής πάντα μα πάντα θα σου θυμίζουν αυτό το πράγμα, αυτή τη μέρα, αυτόν τον άνθρωπο. Δε θα σε επηρεάζουν πάντα, δε θα στεναχωριέσαι όταν τα ακούς, ούτε θα χαίρεσαι, δε θα σου προξενούν τέλος πάντων το συναίσθημα που είχες όταν πρωτοέγινε η σύνδεση τραγουδιού και γεγονότος, όχι για πάντα, ίσως ούτε καν για πολύ καιρό. Όμως πάντα μα πάντα θα σου έρχεται στο μυαλό αυτό το κάτι.

Υπάρχουν λοιπόν τα τραγούδια που με κάτι είναι συνδυασμένα και τα τραγούδια που είναι απλώς τραγούδια. Όσα τραγούδια βρίσκονται στην πρώτη κατηγορία δεν μπορούν να πάνε στην δεύτερη, εξ' ορισμού. Τα τραγούδια της δεύτερης κατηγορίας όμως μπορούν να πάνε στην πρώτη, αρκεί μια στιγμή, και χωρίς κανείς να το καταλάβει γίνονται τραγούδια α' κατηγορίας.

Κάπως έτσι έχω χάσει διάφορα τραγούδια που ήταν μόνο δικά μου γιατί κάποτε έγιναν τραγούδια "δικά μας", κι ύστερα δεν ήταν κανενός τραγούδια κι έμεινα εγώ να μου λείπουνε γιατί τα αγαπούσα κι από πριν γίνουν δικά μας αλλά τώρα δεν είναι το ίδιο.

Άκουσα πάλι χατζηφραγκέτα, μου πήρε λίγο καιρό, αλλά την προηγούμενη βδομάδα ξύπνησα με τρελή λαχτάρα να ακούσω το λαϊκό λούμπεν κι έτσι το έβαλα στο ριπήτ και το άκουγα όση ώρα ετοιμαζόμουν. Εντάξει, καλά πέρασα, δεν μπορώ να πω πως στεναχωριόμουν. Αλλά ναι, προφανώς και σε σκεφτόμουν, δεν είμαι όσο αναίσθητη νομίζεις.

Το άλλο πού το πας; Ξέρεις τι ωραία κι ήσυχα κοιμόμουν για μήνες και μήνες πριν κοιμηθούμε μαζί, κοιμόμουν τόσο ήσυχα ακούγοντας εκείνο το σιντί της Lhasa, το έβαζα στο shuffle κι έπαιζε μέχρι να με πάρει ο ύπνος. (Όποιος διαβάζει και δεν του χει καταστρέψει κανένας τη Lhasa, μάθετε πως είναι τέλεια και για ύπνο και για ξύπνιο και για σεξ και για τα πάντα, πάρτε χρόνο και μάθετε τη Lhasa). Ναι και δεν είναι που δεν μπορώ πλέον να ακούω Lhasa πριν κοιμηθώ, είναι που του χάρισα και το σιντί ρε κορίτσια! Δηλαδή και να ήθελα να το ακούσω θα 'πρεπε να το ξαναγράψω κι εντάξει, δεν έχω κάτσει να το κάνω αυτό ακόμα. Θα το κάνω κάποια στιγμή,το σκέφτομαι συχνά. Αλλά τέσπα δεν έτυχε μέχρι τώρα.

Κι ύστερα το τελευταίο πλήγμα ήταν την προηγούμενη βδομάδα. Ρε φίλε ποιος σου είπε να μου πεις ότι αυτό είναι το αγαπημένο σου τραγούδι των ενδελέχεια; Δεν μπορούσε να 'ναι το δεν είμαι αυτός που θες  το αγαπημένο σου, να μην μπερδευόμαστε κιόλας; Και πήγα εγώ η ηλίθια και σου είπα πως είναι το δικό μου αγαπημένο το δεν είμαι αυτός που θες. Αλήθεια είναι δηλαδή, αλλά....αλλά! Ελπίζω να μην τά 'παμε συμβολικά ανάποδα, ελπίζω κάπου να συμφωνήσουμε ως προς τους ενδελέχεια κι ας είναι και βουτιά από ψηλά. Βασικά μην απαισιοδοξώ, αλλά είμαι πολύ σίγουρη πως το πάω για βουτιά από ψηλά και θα κοιτάς εσύ από καμιά διαμαντένια προβλήτα και θα γελάει ο κόσμος αλλά χαλάλι.

Καταλαβαίνεις τον προβληματισμό μου; Ο προβληματισμός μου είναι ο εξής: όταν θα 'μαι 80 χρονών γριά με άσπρο κότσο και γυαλιά πρεσβυωπίας και θα διαβάζω εφημερίδα στην κουνιστή πολυθρόνα, θα υπάρχει κανένα τραγούδι που να μπορώ απλά να τ' ακούω και να περνάει ευχάριστα η ώρα; Ή θα 'ναι όλα τόσο φορτισμένα που θα προτιμώ την ησυχία; Όταν θα 'μαι 80 χρονών γριά με άσπρο κότσο, θα μπορώ τότε να ηρεμήσω;

when it hasn't been your day

- θες να συζητήσουμε γιατί στεναχωριέσαι;
- απλά δεν είμαι ευτυχισμένη.
- μπορείς να περιγράψεις τι θα σε έκανε ευτυχισμένη;
- να απαριθμήσω τα πράγματα που θα με έκαναν ευτυχισμένη;μπορώ ναι.
- όχι, να μου πεις ένα πράγμα που αν δεν υπάρχει δεν μπορείς να είσαι. μόνο ένα.
- απλό: πάθος.
- απ' όσα ξέρω για σένα, στη ζωή σου πάντα υπήρχε και υπάρχει και τώρα πάθος. άρα είσαι ευτυχισμένη, τέλος. κατάλαβες;
- δηλαδή είμαι ευτυχισμένη και δεν το καταλαβαίνω;
- ναι.

σο φακινγκ σιμπλ.
φίλοι, φίλε μου.
μαγικό πράγμα.

do not panic

Το φως είναι πολύ φωτεινό, το σκοτάδι πολύ σκοτεινό, η ροκ είναι πολύ αγχωτική, οι μπαλάντες πολύ καταθλιπτικές, η παρέα πολύ φορτική, η μοναξιά πολύ ανυπόφορη. Πεινάς, ζαλίζεσαι,τρως, θες να ξεράσεις, ανεβάζεις παλμούς, καπνίζεις, ζαλίζεσαι, θες να ξεράσεις, κοιτιέσαι στον καθρέφτη, θες να κλάψεις. Θες κάποιον να πάρεις τηλέφωνο, αλλά δε θέλεις κανέναν. Όταν δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι αυτό, μπορείς ωστόσο να γράψεις γι αυτό.

love me like you mean it

Μωρέ η φάση είναι περίεργη, η φάση είναι γεμάτη υποχρεώσεις, ελάχιστος χρόνος, μια χαζή ίωση, τρέξιμο για τη σχολή, τρέξιμο για τη δουλειά, τρέξιμο για περιστασιακή δουλειά, η ίωση πέρασε, ο βήχας έμεινε, ο καιρός φτιάχνει, ο ήλιος βγαίνει, η θερμοκρασία ανεβοκατεβαίνει, οι άνθρωποι χαίρονται, οι δικοί μου άνθρωποι όμως όχι, γελάμε χαζά με χαζά πράγματα, συναντιόμαστε και καπνίζουμε και κοιτάμε το άπειρο χωρίς να μιλάμε, γιατί τα σοβαρά πράγματα δεν είναι ευχάριστα, κλαίμε λοιπόν με σοβαρά πράγματα, αν και όχι με τόσο σοβαρά που να αξίζουν κλάματα, αλλά είμαστε τέτοια παιδιά.

Η φάση είναι τραγούδια καταθλιπτικά και έντεχνα ή ροκ ή μέταλ ξέρω γω, αλλά μετά βγαίνει ήλιος και θες ν' ακούσεις κάτι ανοιξιάτικο όπως Φάμελλο ή Παυλίδη, παίρνεις το ποδήλατο για να πας να κάνεις δουλειές και σκέφτεσαι "σ' είδα μια μέρα να περνάς με το ποδήλατό σου/ κοίταζες λες κι ο κόσμος φτιάχτηκε για να 'ν' δικός σου", κι όντως κοίταζα μ' αυτό το βλέμμα, ως που χαμογελούσα με τα δόντια μου να φαίνονται σ' ένα φανάρι και δε με πολυένοιαζε που είχα αμάξια πίσω μου σ' εκείνον τον στενό δρόμο, συνήθως κάνω στην άκρη να περάσουνε με την πρώτη ευκαιρία αλλά σήμερα σκέφτηκα "είναι 50 μέτρα, θα μου κάνετε τη χάρη να μη βιάζεστε".

Η φάση είναι περίεργη κι όταν νυχτώνει θέλω ν' ακούω she wants revenge και το κινητό μου να χτυπάει και she wants revenge ακούω κάθε βράδυ αλλά και το κινητό μου χτυπάει συχνά κι είναι ωραία, βασικά είναι φυσιολογικά, έτσι κάνουν οι άνθρωποι όταν σε θέλουν, σε παίρνουν ένα τηλέφωνο ξέρω γω, αλλά είχα τόσο πολύ συνηθίσει τους τύπους που απλά δε με ήθελαν αρκετά που σε λίγο θα πίστευα πως έτσι είναι το νορμάλ, αλλά παιδιά δεν είναι έτσι το νορμάλ, το νορμάλ είναι άμα μας θέλουν να μας το δείχνουν κι άμα τους θέλουμε ν' ανταποδίδουμε, αυτό είναι το νορμάλ.

Και επειδή η φάση είναι περίεργη είμαι σε δίλημμα, δεν ξέρω αν θέλω ν' ανεβάσω Φάμελλο ή she wants revenge, αλλά επειδή είναι ωραία απογευματινή ώρα και μπαίνει ήλιος απ' το παράθυρο θα επιλέξω Φάμελλο αλλά εσείς άμα νυχτώσει να ακούσετε το a little bit harder now, στο spotify κατά προτίμηση γιατί στο youtube δεν έχει καλή ποιότητα. Και καλό απόγευμα με φως και καλό βράδυ με ύποπτα χαμόγελα και γενικά όλα καλά να μας πάνε κάποια στιγμή αν γίνεται, πληζ δηλαδή ρε παιδιά, πρέπει κάποια στιγμή οι φίλοι μου να γίνουν χαρούμενοι, γιατί το αξίζουν. Α,ναι. Κι εγώ. Το αξίζω νομίζω κι εγώ.

I'm not built to be an unhappy person

I'm sick to death of everything.
This apartment.
This laundry.
The fact that things get dirty.
The law.
Just standing here.
Sometimes I swear I just want to go into my bedroom, 
pull the covers over my head, and never do anything ever again.
I'm drinking like I never have before.
And all I want to do is have another one.
And then everything just gets swallowed up by more disgust.
I'm not built to be an unhappy person.
I like laughing.
I laugh like a banshee at videos on YouTube.
And then I just sit here alone in this stupid little apartment 
wondering what the hell happened to my life.

όταν οι σειρές που βλέπεις σε χτυπάνε στο στομάχι.

I want to suck you senseless

Ο Bregovic μου ηρεμεί την ψυχή μου.
Έχει παγωνιά τελευταία κι ανάβω τα καλοριφέρ κι ακούω Bregovic, διαβάζω βιβλία που έχω ξαναδιαβάσει και βλέπω ταινίες που έχω ξαναδεί γιατί αν μια ταινία δε σε πείθει δεν είναι ανάγκη να την δεις, κι αν ένα βιβλίο δε σ' αρέσει δεν είναι ανάγκη να το τελειώσεις, κι αν κάτι σε έχει συγκλονίσει τότε πρέπει σίγουρα να το επαναλάβεις. Κι αυτά όλα δεν έχουν σχέση μόνο με την ψυχαγωγία. Δεν είναι αγώνας, δε χρειάζεται να φτάσεις στο τέρμα αν δε θέλεις. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να πας από το ένα μέρος στο άλλο και πολλά μέρη για να πας κι αν είπες "εγώ θα πάω εκεί" δε σημαίνει πως αν αλλάξεις γνώμη και πας αλλού διαπράττεις κανένα έγκλημα. Και οι άνθρωποι,τους ανθρώπους που σε συγκλονίζουν πρέπει να τους ξαναβλέπεις, να τους μυρίζεις και να τους αγγίζεις και να τους μιλάς, να πίνετε μαζί και να συζητάτε για το παρελθόν σας και για φιλοσοφικά ζητήματα και για κοινωνικά ζητήματα και να τους αγγίζετε και να ρουφάτε όλη την ουσία τους γιατί οι συγκλονιστικοί άνθρωποι είναι ό,τι πολυτιμότερο.

Bregovic και καλοριφέρ και ταινίες που έχω ξαναδεί.
Ξαναείδα το Alfie και τώρα ξαναβλέπω το Closer (χμμμ οκ ίσως έχει να κάνει με τον Jude Law, δε θα πω ψέματα). Και στο Closer που λέτε έχει αυτή την ατάκα, που είναι πρόστυχη ατάκα, αλλά εγώ αφού ξεπέρασα την προστυχιά και την καύλα, το σκέφτηκα μεταφορικά, θα καταλάβετε αμέσως πώς. Η ατάκα είναι I want to suck you senseless. Κι εγώ σκέφτηκα πως κάποιους ανθρώπους θα 'θελα να τους φιλήσω στο στόμα τόσο έντονα που να ρουφήξω όλο το είναι τους, να καταλάβω όλες τις σκέψεις τους κι ύστερα ίσως να μη χρειάζεται να μιλάμε, μόνο να φιλιόμαστε κι έτσι να ανταλλάσσουμε ό,τι έχουμε στην ψυχή μας, όπως Bregovic, ταινίες, παλιά ελληνική ροκ και εντάξει, και σάλια.