mess and destruction

Υπάρχουν κάποια θεωρητικά ζητήματα για τα οποία έχουμε σαφή θέση μέχρι να συμβούν σ' εμάς. Εφόσον συμβούν, μπορεί η θέση μας να μείνει ακλόνητη, αλλά μπορεί και όχι. Μπορεί και θριαμβευτικά να μας αποδείξουμε πόσο λίγο μας ξέρουμε και για πόσα είμαστε ικανοί, χωρίς καν να προλάβουμε να πούμε "τι έγινε τώρα;".

Γι αυτό κι εγώ δε λέω σχεδόν ποτέ "ποτέ".
Λέω σχεδόν πάντα "ίσως μια μέρα".

 how attractive is the breakdown.

karma police*

Είναι οι άνθρωποι που σκέφτονται "μα γιατί σ' εμένα αυτό;"
κι είμαστε κι εμείς που καθόμαστε με ψυχραιμία στα όρια της ψυχοπάθειας
κοιτιόμαστε στον καθρέφτη
και λέμε στον εαυτό μας
"μα φυσικά θα συνέβαινε και αυτό στη δικιά μου τη ζωή,
σχεδόν θα απογοητευόμουν αν το γλίτωνα".


*arrest everybody right freaking now.

We accept the love we think we deserve.

Πριν κάποιες μέρες μου έκανε έκπληξη το λορελάκι! Συνεννοήθηκε με το Πεννάκι και δεν πήρα χαμπάρι τίποτα, απλά έσκασε μύτη εκεί που πίναμε καφέ. Πολύ συγκινήθηκα, περιττό να το πω, είχαμε κι αγκαλιές και δάκρυα κι απ' όλα.

Το λορελάκι, που λέτε, δεν είναι μια συνηθισμένη φίλη. Είναι μια ασυνήθιστη φίλη. Είναι η φίλη που καταλαβαίνει σχεδόν διαισθητικά πως δεν είσαι καλά και που αν κρίνει πως η κατάσταση φτάνει σε επικίνδυνα κι οριακά σημεία, ε θα σου κάνει κι επίσκεψη έκπληξη. Κι είναι και η φίλη που θα σου γεμίσει το σπίτι με ένα σωρό σημειωματάκια με ατάκες από βιβλία κι από ταινίες κι από σειρές, για να 'χεις να τα βρίσκεις για πολλές μέρες μετά.

Έτσι τώρα βλέπω στο φωτιστικό του γραφείου μου το πιο σημαντικό απ' όλα τα χαρτάκια.

We accept the love we think we deserve.

Και ρε συ να σου πω κάτι; 

Νομίζω αξίζω περισσότερα.

Νομίζω ήρθε η ώρα τα πράγματα να είναι απλά κι αβίαστα.

Νομίζω μπορώ να ζήσω μια ωραία ιστορία.

Και νομίζω πως για να το κάνω πρέπει ν' αφήσω όλες τις υπόλοιπες.

Γιατί δε θέλω να είμαι το γκομενάκι σου, δε θέλω να είμαι κανενός το γκομενάκι πλέον.

Θέλω αγκαλιά και κάποιον να ξυπνάει όταν θα φτιάχνω καφέ και βόλτες χέρι-χέρι και τέτοια.

Αξίζω τόσα.

τα όνειρα της Κυριακής

Μ' αρέσουν πολύ οι Κυριακές, μπορεί να είναι και η αγαπημένη μου μέρα. Αν το έλεγα αυτό στον εαυτό μου όταν πήγαινα σχολείο θα αδυνατούσε να καταλάβει. Δε θα μπω όμως στη διαδικασία να συγκρίνω τις Κυριακές μου, μού αρκεί που μου αρέσουν οι Κυριακές.

Είναι 22 Νοεμβρίου κι εγώ κάθομαι με ανοιχτό το παράθυρο, με λούζει ο ήλιος, πίνω καφέ, ακούω ραδιόφωνο και καμιά φορά κλείνω για λίγα δευτερόλεπτα τα μάτια και σκέφτομαι στιγμές από τις μέρες που πέρασαν και δαγκώνω τα χείλια μου. Ύστερα πίνω άλλη μία γουλιά καφέ και χαμογελάω κοιτώντας το πάτωμα λες και πρέπει να αποφύγω κάποιο αδιάκριτο βλέμμα κι είμαι σχεδόν σίγουρη πως κοκκινίζω.

Όμως σ' αυτό το σημείο να διευκρινίσω κάτι: σχεδόν τίποτα δεν είναι τόσο ρομαντικό όσο το περιγράφω. Γιατί αυτό είναι το ταλέντο μου: να περιγράφω όμορφα τους ανθρώπους και τις καταστάσεις. Και δεν πειράζει. Δεν παραπλανώ τον εαυτό μου, ο εαυτός μου ξέρει πολύ καλά πώς έχουν τα πράγματα και τολμά να πει πως αυτή τη στιγμή είναι πολύ χαρούμενος και πως για τις επόμενες στιγμές δεν έχει και πολλή σημασία γιατί δεν μπορεί να ξεχάσει κι αυτό τον άτιμο στίχο του άτιμου του Λειβαδίτη που λέει πως πάντα προτίμησε να καταστραφεί παρά να φύγει ανειδοποίητος, γιατί ξέρετε κάτι; Καταστροφές αντέχω. Δεν αντέχω όμως να αναρωτιέμαι και να μη μαθαίνω.

Λοιπόν, το θέμα είναι, πως δεν είναι μια Κυριακή ρομαντική, και πως Κυριακή ρομαντική δε θυμάμαι κι εγώ από πότε έχω να ζήσω. Είναι όμως μια Κυριακή όμορφη, και Κυριακή άσχημη δε θυμάμαι από πότε έχω να ζήσω. Μ' αρέσει η καθημερινότητα και τα σαββατοκύριακά μου. Κι ίσως όλα αυτά να τα γράφω εδώ για να μην τα γράψω κάπου αλλού, κάπου όπου μπαίνει και παραλήπτης. Ίσως κάποια στιγμή, αλλά όχι ακόμα. Αν λοιπόν δεν είχα βάλει στον εαυτό μου όρια και χρονοδιάγραμμα, θα έγραφα μάλλον κάτι τέτοιο ωραίο.

Κι ύστερα εκείνος θα μου 'λεγε ότι είμαι γαμάτη, γιατί απ' ό,τι κατάλαβα αυτό λέει κάθε φορά που ανοίγω το στόμα μου και μιλάω, εγώ θα του 'λεγα "το ξέρω" και εκείνος θα γελούσε. Μετά ίσως πίναμε ένα ουίσκυ ακόμα, και πιο μετά ποιος ξέρει. 

τα καλαμάκια στο SI

Κάποια στιγμή, πέρυσι, είχα σκεφτεί τα καλαμάκια σαν μονάδα μέτρησης του χρόνου.
Γιατί είναι πολλά και δεν ξέρεις πότε θα τελειώσουν και πού θα είσαι και τέτοια.
Σκεφτόμουν πως εγώ θα μετακομίσω και τα καλαμάκια δε θα 'χουν τελειώσει ακόμα και τι θα τα 'κανα; θα τα πετούσα; ή θα τα μετακόμιζα κι αυτά; χαζό δεν είναι να μετακομίζεις καλαμάκια;
Αλλά τώρα δε νομίζω να μην έχουν τελειώσει, γιατί φέτος πίνω φραπέ -όχι τον απλό και πικρό, εκείνον τον άλλον με το φουντούκι, τον εθιστικό που λέει και η Λορέλ- και τα καλαμάκια θα τα τελειώσω, κι αν δεν τα τελειώσω μόνη μου τότε θα τα τελειώσω με παρέα ή θα τα τελειώσουμε παρέα. Το σίγουρο είναι πως τα καλαμάκια θα τελειώσουν χαρούμενα (όπως όλοι άλλωστε :Ρ).

Άλλο είναι το πόιντ όμως.
Το πόιντ είναι πως πέρυσι μετρούσα το χρόνο από ένα σημείο και μετά.
Μετρούσα τον χρόνο με τα καλαμάκια κι ο χρόνος ήταν ημιευθεία.
Τώρα μετράω τον χρόνο σαν έννοια, σαν ευθεία χωρίς αρχή και τέλος.
Τώρα μετράω τον χρόνο σαν έννοια, όχι σαν διάνυσμα.

my person

Λοιπόν ας το παραδεχτώ.Σ' αυτή τη συναυλία έκανα ένα λάθος. Άκουγα ένα σωρό ωραία τραγούδια και πάσχιζα να μπορέσω να τα συνδυάσω με εκείνον -ακόμα κι αν δε γινόταν. Κάθε στίχος σκεφτόμουν πώς θα μπορούσε να με εκφράσει σε σχέση με εκείνον -ακόμα κι αν δεν μπορούσε.

Κι είμαι σίγουρη πως κι εσύ, αν κάποια σκεφτόσουν εκείνη την ώρα, τότε σκεφτόσουν εκείνη. Κι εκείνη ήταν τόσο λάθος για σένα όσο κι εκείνος για μένα κι όμως χάσαμε όλα εκείνα τα τραγούδια για να τους σκεφτόμαστε, θε μου πόσο χρόνο χάσαμε. Πόσο χρόνο χάσαμε και πριν απ' αυτούς, πόσο χρόνο χάσαμε τόσα χρόνια.

Ήμασταν εκεί, ήσουν δίπλα μου, ήμασταν οι δυο μας.
Εγώ γούσταρα που ο Κότσιρας ξανάφησε μαλλί.
Εσύ γούσταρες που η Ρίτα κουνούσε έτσι ωραία τη μέση της.
Και το ρήμα γουστάρω έχει παθητική φωνή μόνο στον πληθυντικό
(εγώ το λέω αυτό, μην το ψάχνετε στη γαλάζια γραμματική του τριανταφυλλίδη)

Το μόνο που λέω είναι ας σταματήσουμε να χάνουμε χρόνο.
Έχουμε ακόμα συναυλίες για να πάμε.
Κι αυτή τη φορά να σκεφτόμαστε τα σωστά άτομα.
Και να σου πω ένα μυστικό;
Το σωστό άτομο είναι το άτομο που είναι εκεί.
Δεν είναι το σωστό άτομο επειδή είναι εκεί.
Είναι εκεί επειδή είναι το σωστό άτομο.

Γιατί το σωστό άτομο,θα είναι εκεί,ο κόσμος να χαλάσει.

να 'χεις χάρη μάγκα

Το βρίσκω εξαιρετικά δύσκολο το να βολευτώ σ'αυτή την καρέκλα. Το δωμάτιο μ'αρέσει, αν και το επισκέπτομαι σπάνια. Ποτέ όμως δεν τα πήγαινα καλά μ'αυτή την καρέκλα. Δεν είναι καθόλου συνεργάσιμη* τα ροδάκια πηγαίνουν όπου θέλουν αυτά και το πλάτος της ταιριάζει οριακά στο άνοιγμα μεταξύ από τις δύο συρταριέρες κάτω απ' το γραφείο. Επιπλέον γράφω σε ένα λαπτοπ με αντιολισθητικές βλακείες στον πάτο του οπότε ούτε καν αυτό δεν μπορώ να προσαρμόσω όπως ακριβώς το θέλω. Και τι μας το λες θα μου πεις; Στο λέω γιατί είχα έναν κάποιο ειρμό πριν, αλλά τώρα δεν.

Που λες, κάτι θα 'γραφα αλλά να πω την αλήθεια δεν είχα καταλήξει ακριβώς.
Στην αρχή είπα να γράψω κάτι για τη μοίρα, στην οποία δεν είναι ότι πιστεύω και σίγουρα δεν την εμπιστεύομαι γιατί αυτό σημαίνει να επαναπαύεσαι και να την αφήνεις να κάνει τη δουλειά για σένα κι αυτό καθόλου δε μου πάει με το χαρακτήρα που 'χω (που θα 'λεγε και η Μαλβίνα, να μην ξεχνάμε τη Μαλβίνα παρακαλώ). Πιστεύω στη μοίρα με την εξής έννοια: κάποια πράγματα είναι γραφτό να συμβαίνουν. Και με τη ρομαντική της επέκταση: κάποιοι άνθρωποι είναι γραφτό να 'ναι μαζί. Και πάνω σ' αυτό θα 'λεγα πως παιδιά, μην περιμένετε οι συνθήκες να είναι ιδανικές. Οι συνθήκες, παιδιά, ποτέ δε θα είναι ιδανικές. Πες το τώρα. Κάν' το τώρα.

Μετά καθόμουν στην κουνιστή πολυθρόνα και κάπνιζα (αυτή η στιγμή είναι άνετα η καλύτερη κάθε σαββατοκύριακου στη Θεσσαλονίκη, όσο επικό κι αν είναι κατά τ' άλλα το σαββατοκύριακο) κι είχε ησυχία γιατί όλοι είχαν κοιμηθεί και κοιτούσα τα φώτα του δρόμου, αλλά όχι στ' αλήθεια. Στην πραγματικότητα δεν κοιτούσα πουθενά. Μόνο σκεφτόμουν στιγμές που κάνουν το λαιμό να τεντώνεται και τη λεκάνη να σηκώνεται, χωρίς καν να το καταλαβαίνεις. Σκεφτόμουν κομμένες ανάσες και κάτι μελανιές και μπλεγμένα δάχτυλα.

Δάχτυλα που λες και μετά κοίταξα τα δάχτυλα των ποδιών μου, που συνήθως τα βρίσκω όχι όμορφα αλλά σήμερα μ' άρεσαν και μετά συνειδητοποίησα πως είναι ένα απ' τα πιο δύσκολα πράγματα να ανακαλέσει η μνήμη σου. Τα δάχτυλα των ποδιών. Πόσων ανθρώπων τα δάχτυλα των ποδιών νομίζεις πως θυμάσαι;

Κι ύστερα κοίταξα την καμάρα του ποδιού μου και σκέφτηκα πως μου θυμίζει μια τεντωμένη πλάτη και έτσι γυρίσαμε στο πλάνο της προ-προηγούμενης παραγράφου αλλά χαλάλι. Αυτό το πλάνο αξίζει δικιά του παράγραφο και επιπλέον αναφορά και όλες τις μελανιές που του αναλογούν.

Α ναι κι αφού αποφάσισα πως δε θα 'γραφα τίποτα απ' όλα αυτά που εν τέλει έγραψα (σ' αυτό το σημείο θα ήθελα να πάρουμε ένα λεπτό και να αναλογιστούμε την αποφασιστικότητά μου), είπα πως αντί να γράψω θα βάλω τραγούδι. Να, αυτό:

ανατινάζεται το φως

Μωρέ το θέμα ξέρεις ποιο είναι;
Το θέμα είναι οι doors και τα ξύλινα σπαθιά και το γεγονός πως δεν ξέρουν πολλοί άνθρωποι όλα τα τραγούδια τους απέξω.
Αυτό είναι το θέμα.

δε γαμιέται κι η πανσέληνος;

Γενικά τα πράγματα που δε θέλουμε ή δεν αντέχουμε ή και τα δύο δε θα 'πρεπε να τα νιώθουμε. Αυτό θα ήταν το δίκαιο.

Αλλά ντάξει, δε μου υποσχέθηκε ποτέ κανείς δικαιοσύνη.

Είμαι λίγο άδικη με την πανσέληνο, είναι το πιο ωραίο φεγγάρι που έχω δει εδώ και πολλά χρόνια, ίσως καλύτερο απ'όλα τ'αυγουστιάτικα φεγγάρια που 'χω δει, κι έτσι κάπως με δικαιώνει που πάντα συμπαθούσα το φθινόπωρο περισσότερο, κι άμα με δεις δε σου φαίνομαι φθινοπωρινή προσωπικότητα κι αν μ' ακούσεις πάλι δε σου φαίνομαι φθινοπωρινή προσωπικότητα, αλλά βασικά ανήκω στους σεπτέμβρηδες και στους οκτώβρηδες και σ' όλα τα πρώτα κρύα και τις βροχές κι αυτό που μ' ανακουφίζει δεν είναι καμία ζέστη και κανένας ήλιος μόνο η δροσιά και το κρύο αεράκι και θε μου πώς μυρίζει η βροχή.

Η βροχή, ναι.
Κάθε μέρα ας έβρεχε.

Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς.
Τίποτα τρομερά σημαντικό δε γίνεται με λιακάδα.

tell me baby, what's your story?

Α θυμήθηκα, θα έγραφα κάτι για τον τρόπο που ερωτεύομαι.
Δεν ερωτεύομαι κάθε γκόμενο που βρίσκεται στο δρόμο μου.
Και δεν ξέρω αν έχω ερωτευτεί πολλές φορές για τον εξής λόγο: γιατί κάθε φορά που γνωρίζω κάποιον και μ' ενθουσιάζει -ή με εντυπωσιάζει,δεν είναι συνώνυμα αυτά τα δυο- ξαφνικά μειώνω τρομερά τη σημασία όλων των προηγούμενων, σε σημείο να τη μηδενίζω κιόλας. Κι αυτό απ' τη μία δε μ'αρέσει γιατί είναι άδικο να υποτιμάς τόσο το παρελθόν σου. Απ' την άλλη απ' το παρελθόν έχεις απόσταση και βλέπεις the bigger picture, κι αν είμαι ειλικρινής, κοιτώντας the bigger picture, ναι, συγγνώμη, δε μου φαίνεται κανείς άλλος άξιος της τόσης σημασίας που του έδωσα.

Η άλλη εξήγηση είναι πως δεν υποτιμάω το παρελθόν μου, απλώς οι επιλογές μου συνεχώς βελτιώνονται. Η μαλακία ξέρεις ποια είναι; Ότι κάνω αναπόφευκτα τη σκέψη "μέχρι πότε θα βελτιώνονται;". Και η απαισιόδοξη έφηβη που κρύβω μέσα μου θέλει να πει "μέχρι εδώ ήταν,καλύτερα δε γινόταν,ξέχνα το". Και θέλω να πω στο μαλακισμένο "βουλωσέ το"!

Δε θέλω να την πιστέψω την μικρή.
Αλλά ώρες-ώρες έχει πειθώ.
Κι ώρες-ώρες εγώ δεν.

Κι αυτές τις ώρες προσπαθώ να γίνω ρεαλίστρια -χα, κοίτα να δεις που βοηθάει κι αυτό καμιά φορά, ποιος να το λεγε- γιατί η ρεαλιστική άποψη είναι πως δεν έχω γνωρίσει ακόμα όλους τους ανθρώπους που θα μ'αρέσουν και που θα μου ταιριάζουν γιατί είμαι 22 γαμώτη μου, δε γίνεται να 'χω ζήσει κιόλας την ιστορία μου.

Αλλά αν δεν την λογαριάζω για ιστορία μου τότε κάνω πάλι το ίδιο, πάλι υποτιμάω το παρελθόν κι εξάλλου κανείς δεν είπε πως έχει μόνο μία ιστορία ο καθένας. Αλλά ξέρεις τι εννοώ, εννοώ αυτή την μια ιστορία της προκοπής.
Αν ήταν αυτή,τι; Αυτό ήταν;

Aν ήταν αυτή, δε θα ήταν αυτό.
Κι αν αυτό ήταν, δεν ήταν αυτή.

   

 I am a man-eater, I own them from the start  
 But somehow this handsome fucker got his grip around my heart.

you moved me in a way that I've never known

Σήμερα που λες είναι αυτή η αυγουστιάτικη πανσέληνος κι έχει ένα σωρό εκδηλώσεις στην πόλη μου και ελπίζω σε κάποια να πάω. Έτσι για να δω αυτή τη φοβερή φεγγαράρα με μουσική υπόκρουση. Θα 'λεγα "χωρίς εσένα" αλλά αυτό δε θα σήμαινε και πολλά γιατί είναι τόσα λίγα αυτά που ήταν "με εσένα". Το πορτοκαλί φεγγάρι, που λες, κάπως με κάποιον θα το δω, δε θα πάει χαμένο.

Αλλά είναι που you confused me in a way that I've never known.

Αλλά έχω και τη ροδοζαχαρένια κατάρα και όποτε ακούω Αλάνις δεν μπορώ να σκέφτομαι πως όλα θα πάνε στραβά. Σκέφτομαι πως, εντάξει, όλα καλά μπορεί να μην πάνε, αλλά μπορεί να πάνε quite alright. Κι η περσινή χρονιά ξεκίνησε, όχι καλά, μόνο quite alright. Το quite alright έχει ζουμί, λοιπόν, έτσι μπορώ να συμπεράνω.

Και σκέφτομαι εκείνη τη στιχομυθία που πόσο διαφορετική μου φαίνεται τώρα.

- Δε μου είπες τελικά, είσαι ευτυχισμένη;
- Θα γίνω.

Μόνο που δεν μπορώ να φανταστώ κανέναν τρόπο. Αλλά κάπως θα γίνω. Κάποτε.
Κι αν όχι ευτυχισμένη, τουλάχιστον quite alright.

και δικαίως

πες ότι φτιάχναμε τρελές πατέντες.

Κάποια στιγμή, όχι πολύ μακριά από τώρα, θα πρέπει να αποχωριστώ αυτό το σπίτι. Και δεν το 'χω χωνέψει καθόλου, γιατί είναι το σπίτι μου, καταλαβαίνεις; Κι απ'τη μία δεν μπορώ να φανταστώ να φεύγω αλλά απ'την άλλη θέλω τόσο πολύ, όχι να μετακομίσω, αλλά να κουνηθώ.

Όχι γιατί εδώ δε μ' αρέσει αλλά γιατί νιώθω πως έχω κολλήσει στην ίδια πίστα.Και αναρωτιέμαι, πότε στο διάολο θα σώσουμε την πριγκίπισσα;

IC57

Που λες, ζήτησα μια θέση να μην κοιτάει ανάποδα.
Η κοπέλα μου είπε πως εντάξει, αλλά δεν ξέρει πώς θα κουμπώσει το βαγόνι. Ήμουν σίγουρη εκείνη τη στιγμή πως το βαγόνι θα κουμπώσει ανάποδα, αλλά αποφάσισα να το αφήσω στην τύχη -έχω την τάση να επεμβαίνω συνήθως κι είπα να κάνω μια υποχώρηση.

Αλλά λίγο θύμωσα που η θέση κοιτάει ανάποδα, είναι σα να μου λέει "όχι,μην κοιτάς πού πας, κοίτα από πού φεύγεις". Κι ήταν -ή το βρήκα εγώ- τρομερά ειρωνικό το τραίνο να μου λέει κάτι τέτοιο την ώρα που το ραδιόγωνο λέει -σχεδόν με τη φωνή μου- If you want me to stay, I'll never leave.

Ποιος; το τραίνο.
Ε όχι ρε τραίνο.
Δε θες να φεύγει ο κόσμος;
Μην προσφέρεις τρόπο.
Θα μου πεις, τι να πουν και τ' αεροπλάνα.

closing walls and ticking clocks

Αυτό το θυμάστε; Υπάρχει και το ανάποδο. Να μη θες να κάνεις μπάνιο, μπας και κρατήσεις πάνω σου τις μέρες για λίγο ακόμα.

Και μια μέρα ξυπνάς, κοιτάς την καινούρια συσκευασία με τα καλαμάκια κι αναρωτιέσαι πού θα είμαι όταν θα τελειώσουν όλα αυτά τα καλαμάκια;
Πώς θα είμαι;
Και δεν έχεις ιδέα.

Αλλά τα καλαμάκια κάποτε θα τελειώσουν κι η αφίσα πάνω απ' το κρεβάτι θα συνεχίσει να σε κοιτάει και δεν ξέρεις πού θα είσαι σε πέντε χρόνια.
Εδώ λέμε ότι δεν ξέρεις πού θα είσαι όταν τελειώσουν τα καλαμάκια.

Αλλά οι αφίσες είναι αφίσες κι η συγκεκριμένη έχει αντέξει 3 μετακομίσεις, δεν θα αντέξει και την τέταρτη.
Και τα καλαμάκια κάποτε θα τελειώσουν και κάπου θα είσαι.
Και θα κάνεις και μπάνιο.
Αλλά οι μέρες δε θα φύγουν από πάνω σου.
Οι μέρες δε φεύγουν από πάνω σου με λίγο νερό και σαπούνι.
Οι μέρες φεύγουν όταν θέλεις να φύγουν.
Οι μέρες είναι δικές μου.
Και είναι πάνω μου και γύρω μου και μέσα μου.

γι αυτό*

Λοιπόν τελευταία έχω σιγουρευτεί για διάφορα πράγματα. Ενδεικτικά:

α) το ραδιόφωνο υπάρχει για να χλευάζει τον κόσμο,θα elaborate παρακάτω.
β) ο κόσμος είναι άδικος, δε θα elaborate ιδιαίτερα.
γ) αυτό το λουλούδι που μυρίζει σα γιασεμί αλλά δεν είναι, το λένε αγγελική, κι είναι πανέμορφο, είναι σαν κέντημα,θα το βγάλω φώτο κάποτε αυτό το δέντρο.
δ) είναι σεπτέμβριος, φαντάζομαι αυτό δε θέλει further explanation.

μέρος β, απαντήσεις ανάπτυξης.

ρε παιδί μου, κοίτα, εγώ το ραδιόφωνο το αγαπώ, κοιμάμαι μ' αυτό και ξυπνάω μ' αυτό και ταξιδεύω μ' αυτό. ε κι αυτό που ταξιδεύω με ραδιόφωνο μου 'χει κάνει πολλές φορές κακό ομολογουμένως, αλλά είμαι και χαζούλι και μυαλό δε βάζω κι επιμένω εκείιιι να ακούω ερωτικό 9.48 και να περνάω απ'τα Τέμπη, καλά που δεν οδηγάω το λεωφορείο εγώ δηλαδή. Κι άντε απ'τα Τέμπη και μετά δεν πιάνω ραδιόφωνο θεσσαλονίκης, βάζω το Δεληβοριά μου κι εντάξει, κάπως καλύτερα. Το άλλο το σημερινό πού το πας; Άρχισε να με χλευάζει από νωρίς σήμερα, από πριν φτάσω στα κτελ με κορόιδευε, κάτι σε ψυχή ψαριού κορμί γατίσιο.

Ύστερα από λίγο στεναχωρέθηκα κάπως με την Ελευθερία -την Αρβανιτάκη ντε- γιατί άκουγα ένα τραγούδι που δεν το'χα ξανακούσει κι έλεγε "μη φεύγεις,μη μένεις,να μην υπάρχεις θέλω" κι έλεγα γιατί ρε γαμώτο τόσο μίσος αλλά ο επόμενος στίχος ήταν "μια ώρα μακριά σου να καταφέρω". Και το βούλωσα. Όχι ότι μιλούσα δηλαδή πριν. Αλλά εκείνη την ώρα, το μυαλό μου το βούλωσα.


Α και, που λες, πολλά άδικα έχει ο κόσμος, δεν έχει ένα μόνο. Αλλά εμένα ένα με ενοχλεί τώρα τελευταία, με ενοχλεί που όσο πιο εύκολα συνηθίζεις, τόσο πιο δύσκολα ξεσυνηθίζεις. Αλήθεια τώρα, αυτό πρέπει να 'ναι η μεγαλύτερη αδικία στον κόσμο.

*γι αυτό

"Μόνο του ένα χρώμα δεν είναι ούτε όμορφο ούτε άσχημο. Γίνεται είτε το ένα είτε το άλλο μόνο όταν εντάσσεται μέσα στην ενότητα του ζωγραφικού πίνακα."

Ορίστε, ο Ραφαηλίδης βρήκε τρόπο να το πει. Βρήκε τρόπο να εξηγήσει γιατί πιστεύω τόσο πεισματάρικα στους ανθρώπους και στα χαμόγελα. Γιατί μόνος του κανένας άνθρωπος δεν είναι καλός ούτε κακός. Είναι απλά μόνος. Κι αν από μονάδα γίνει δυάδα τότε η καλοσύνη του μπορεί να εξαρτάται από κάτι άλλο, πέρα απ'τον 2ο άνθρωπο; (ναι,εντάξει,μπορεί,αλλά θέλω να πω πως δεν είναι όλοι οι παράγοντες ανεξάρτητοι από μας) Γι αυτό χαμογελάω. Γιατί έτσι γίνεται. Γιατί μου'χουν χαμογελάσει και μ'έχουν εξυπηρετήσει υπέρ του δέοντος υπάλληλοι του ΙΚΑ. Και της τράπεζας. Και της εφορίας. Κι ήταν γιατί δεν ήμουν βέβαιη πως δε θα το κάνουν.

Όσο χαζό κι αν φαίνεται, τα πάντα αντανακλώνται στη φάτσα μας. Κι αυτά που πιστεύουμε κι αυτά που θέλουμε κι αυτά που φοβόμαστε.

Δεν είμαι, ξέρεις, ένα τυχερό κορίτσι. Αυτά που θέλω δεν πέφτουν απ'τον ουρανό. Είμαι ένα κορίτσι που ακόμα κι αν αλλάζει συνέχεια γνώμη, ξέρει κάθε στιγμή ακριβώς αυτό που θέλει. Αυτά που θέλω δεν πέφτουν απ'τον ουρανό. Απλώς τα θέλω με τόσο πάθος που στο τέλος με θέλουν κι αυτά.

spend the night*

Σκέφτηκα κάποιον να μου κρατάει το χέρι.
Και σκέφτηκα πως αυτό ήταν κάτι που θα μπορούσα να συνηθίσω. Σκέφτηκα πως αυτό είναι κάτι που θα 'θελα να το συνηθίσω. Όχι με την έννοια του να το βαρεθώ. Απλώς να συμβαίνει συχνά. Θα μπορούσα αυτό να συμβαίνει συχνά, θα με έκανε χαρούμενη.

Είναι ωραία να σου κρατάνε τα χέρια. Σε πολλές διαφορετικές στιγμές. Όταν γελάς κι όταν κλαις κι όταν κοιμάσαι κι όταν -cut.

Είναι ωραία να σου κρατάνε τα χέρια.

Δεν ξέρω τι εντύπωση δίνω στους ανθρώπους για τις σχέσεις. Προσπαθώ πολύ να 'μαι λογική και ρεαλίστρια κι ώρες ώρες τα καταφέρνω πολύ καλά γιατί δεν είμαι χαζό κορίτσι, είμαι ένα κορίτσι που ξέρει πολύ καλά.

Αλλά δεν είμαι η βασίλισσα του πάγου.

Είμαι απλά ένα κορίτσι που θέλει να του κρατάνε το χέρι και να κοιμούνται μαζί του και να του παίρνουν τις κουβέρτες και να του γυρνάνε την πλάτη στον ύπνο τους...και να της κρατάνε το χέρι στον ύπνο τους.


*it's cold outside

nobody knows where you might end up

with you I'll share this lonely view :)

ξέρεις τι σκεφτόμουν αυτές τις μέρες?
πως όλοι φεύγουμε
κι ο καθένας πάει αλλού
κι είμαστε σαν μια ακτίνα φωτός*
ξεκινήσαμε όλοι απ το ίδιο σημειο
και μετά...
διασκεδασμός.
και διασκέδαση :)