Κάποια στιγμή, όχι πολύ μακριά από τώρα, θα πρέπει να αποχωριστώ αυτό το σπίτι. Και δεν το 'χω χωνέψει καθόλου, γιατί είναι το σπίτι μου, καταλαβαίνεις; Κι απ'τη μία δεν μπορώ να φανταστώ να φεύγω αλλά απ'την άλλη θέλω τόσο πολύ, όχι να μετακομίσω, αλλά να κουνηθώ.
Όχι γιατί εδώ δε μ' αρέσει αλλά γιατί νιώθω πως έχω κολλήσει στην ίδια πίστα.Και αναρωτιέμαι, πότε στο διάολο θα σώσουμε την πριγκίπισσα;
Τετάρτη 30 Ιουλίου 2014
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Μαρμελάδα
Το χρώμα της μαρμελάδας μύρτιλο με εντυπωσίασε μόνο την πρώτη φορά. Υστερα ήταν πάντα χειρότερο απ' ό,τι το θυμόμουν. Κι εσείς νομίζετ...
-
Έχω βαρεθεί να ακούω συνεχώς τα ίδια πράγματα: «μην είσαι τόσο παρορμητική» «παραείσαι αυθόρμητη» «προσγειώσου» Μπλα μπλα μπλα μπλ...
-
Από μικρή της άρεσε, μες στην κουζίνα μόνη τις ώρες να σκοτώνει με τη μαγειρική, και πέφτανε τα δάκρυα, θυμόταν, στη ζωή της και έδιναν...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου