Η μισή χαρά του να καπνίζεις περπατώντας, είναι να πετάς το τσιγάρο σου όσο πιο μακριά μπορείς και να βλέπεις την καύτρα να διαλύεται σ'ένα σωρό μικρές σπίθες.
Αυτό σκέφτηκα και πέταξα το επόμενο τσιγάρο σε μια λακούβα με νερό.
Γιατί μπορεί να είμαι απ'τους ανθρώπους που βλέπουν τσιγάρα να διαλύονται και σκέφτονται πυροτεχνήματα και τέτοια.
Αλλά είμαι κι απ'αυτές τις τύπισσες -που δεν ξέρω αν είναι και πολλές ή αν είμαι η μόνη- που μελαγχολούν με σβησμένα κάμελ.
Κι αναρωτιέμαι πόσα τσιγάρα σε πόσα τασάκια να'ναι κάμελ.
Κι αν κανένα απ'αυτά έχει τόση σημασία γι αυτούς που τα σβησαν,όση έχουν και για μένα.
Και δεν ήθελα πυροτεχνήματα ρε φίλε απόψε.
Ήθελα μόνο ένα κάμελ να μη σβήνει.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Μαρμελάδα
Το χρώμα της μαρμελάδας μύρτιλο με εντυπωσίασε μόνο την πρώτη φορά. Υστερα ήταν πάντα χειρότερο απ' ό,τι το θυμόμουν. Κι εσείς νομίζετ...
-
Έχω βαρεθεί να ακούω συνεχώς τα ίδια πράγματα: «μην είσαι τόσο παρορμητική» «παραείσαι αυθόρμητη» «προσγειώσου» Μπλα μπλα μπλα μπλ...
-
Από μικρή της άρεσε, μες στην κουζίνα μόνη τις ώρες να σκοτώνει με τη μαγειρική, και πέφτανε τα δάκρυα, θυμόταν, στη ζωή της και έδιναν...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου