'Εφυγε και το παλιό μου κενό

Θέλω να γράφω ξανά εδώ.
Θέλω να γράφω ξανά.

Θέλω να γράφω.

Δεν είμαι σκοτεινή και απαισιόδοξη τώρα·

είμαι χαρούμενη

και φωτεινή

και ροζ

και θέλω να γράφω·

θέλω να γράφω εδώ.

Δεν φταίει μόνο η άνοιξη, 

δεν είναι τόσο εξωγενής η ευτυχία μου.

Προσπάθησα, ανακάτεψα τόσο πολύ το μέσα μου,

τόσο που ζαλίστηκα και θέλησα να το ξεράσω.

Και νιώθω ότι όντως απέβαλα πολύ από εμένα.

Απέβαλα πολύ από εμένα που δεν μου έκανε καλό,

πολύ από εμένα που με σάπιζε.

Νιώθω κάπως σαν καθαρισμένο φρούτο.

Φταίει όμως και η άνοιξη.

Σίγουρα δεν είναι αλήθεια μα

δε θυμάμαι τίποτα κακό να συμβαίνει την άνοιξη.

Τίποτα κακό δε συμβαίνει με 20 βαθμούς Κελσίου

και καθαρή ατμόσφαιρα.

Με 20 βαθμούς Κελσίου και καθαρή ατμόσφαιρα

όλοι οι δρόμοι είναι πανέμορφοι 

- ακόμα και της Θεσσαλονίκης, 

ακόμα και όλο το γκρι της Θεσσαλονίκης,

ακόμα και τα πεζοδρόμια χωρίς δέντρα είναι πανέμορφα

με 20 βαθμούς Κελσίου και καθαρή ατμόσφαιρα.

Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που με νιώθω ανέμελη.

Δεν ήμουν ανέμελη στο σχολείο.

Δεν ήμουν ανέμελη στο πανεπιστήμιο.

Είχα άγχος, είχα κατάθλιψη, με πίεζα τόσο πολύ.

Και δεν είχα ιδέα, μέχρι κι εγώ είχα πιστέψει πως είμαι όπως δείχνω.

Τι απίστευτη απάτη θεέ μου.

Τώρα όμως είμαι ανέμελη.

Τώρα είμαι φωτεινή

Τώρα είμαι ροζ.

Ακριβώς σαν την άνοιξη.

Ακριβώς σαν το μπλογκ.

Ακριβώς όπως πρέπει.

To bolero θα είναι πάντα το σωστό τραγούδι.

Ο Αόρατος Άνθρωπος θα είναι πάντα το σωστό άλμπουμ.

Ο Φοίβος Δεληβοριάς θα είναι πάντα ο σωστός καλλιτέχνης.

Subject to change

Subject to είναι μια φράση που πρώτη φορά είδα γραμμένη σε συντομογραφία (s.t.)
και άκουσα να προφέρει ο καθηγητής του γραμμικού προγραμματισμού στη σχολή.
 Υπήρχε μία συνάρτηση που ονομαζόταν αντικειμενική,
και που σκοπός ήταν κάθε φορά να βρούμε κάποιο ακρότατό της
-μέγιστο ή ελάχιστο, ανάλογα με το πρόβλημα.
Η συνάρτηση αυτή υπόκειτο σε κάποιους περιορισμούς,
τους οποίους αραδιάζαμε δίπλα από το s.t.
Το μάθημα ήταν ωραίο και για άλλους λόγους αλλά φιλοσοφικά κράτησα τα εξής:

- η συνάρτηση ήταν subject to στους περιορισμούς, η συνάρτηση ήταν δέσμιά τους
- η συνάρτηση ήταν αντικειμενική

Δέκα χρόνια μετά το μάθημα αυτό, παρατηρώ τα σχέδια που στέλνω στους πελάτες,
και βλέπω μια φράση που μπαίνει αυτόματα στο υπόμνημα:
This is a quotation drawing. Subject to change.
Τα σχέδια είναι σε αρχικό στάδιο. Υπόκεινται σε αλλαγές.

Κι έτσι κάπως πήρα να σκέφτομαι σε τι υπόκειται ο καθένας μας.
Σε ό,τι υπόκεισαι, αυτό είναι ο περιορισμός σου.
Αυτό σε κάνει να φτάσεις στα μέγιστα και τα ελάχιστά σου
-είτε για καλό, είτε για κακό.
Σκέφτομαι πόσο μου αρέσει το ρήμα υπόκειμαι
το ρήμα κείμαι
και πόσο μ' αρέσει να κείμαι γενικότερα
ίσως όμως περισσότερο επί.

Σκέφτομαι τον Δημήτρη να μου λέει πόσο ομόρφυνα
και πόση ηρεμία αποπνέω.
Και μόνο σε ένα πράγμα μπορώ να αποδώσω αυτή την αλλαγή,
η οποία σίγουρα αντικειμενική δεν είναι.
Ομόρφυνα όμως στ' αλήθεια κι αποπνέω ηρεμία.
Δεν άλλαξε η μορφή μου· άλλαξα όμως σαν σύνολο.

Ξέρεις γιατί;
Γιατί κάθε βράδυ γυρίζω στο σπίτι μου.
Γιατί λατρεύω τη διαδρομή που ακολουθώ για να φτάσω εδώ
-είναι γεμάτη δέντρα και μεγάλα πεζοδρόμια.
Γιατί για να φτάσω στην είσοδο του σπιτιού μου,
προσπερνάω ένα μπαρ με αυλή κι ένα δέντρο στη μέση
ένα μανάβικο με ευφάνταστο όνομα και υπέροχους ανθρώπους
και -θεέ μου!- προσπερνάω κι ένα θερινό σινεμά.

Ζω δίπλα σε θερινό σινεμά
και σε μπαρ
και σε καλούς ανθρώπους.

Και γυρίζω στο σπίτι και δεν είναι κανείς εδώ.
Δεν υπόκειμαι και δεν επίκειμαι, μόνο κείμαι.
Subject to nothing θα έλεγε κανείς.
Μα όχι, δεν είναι έτσι.
Είμαι κι εγώ - όπως και τα σχέδιά μου- subject to change.

I never stick around quite long enough to make it

Κάθε φορά που μετακομίζω -κι έχω μετακομίσει πολλές φορές-
σκέφτομαι το Life for Rent της Dido.
Το ίδιο και κάθε φορά που θέλω να μετακομίσω.
Σήμερα αυτά τα δύο συνδυάζονται
με έναν τρόπο τρομερά λυτρωτικό.
Με όλη την ελευθερία και την αισιοδοξία του
"το θέλω και θα το κάνω".

Αυτό από μόνο του δε μου προξενεί ιδιαίτερη εντύπωση
γιατί συνήθως έτσι συμβαίνει η ζωή μου.
Το θέλω,
το κάνω.
Το μαθηματικό μυαλό μου θέλει να βάλει το σύμβολο της συνεπαγωγής (=>)

Τα μαθηματικά σύμβολα είναι σημαντικά.
Σημαντικότερο ίσως όλων είναι το "ισοδυναμεί" ( <=>).
Αυτό που δηλώνει τις ικανές και αναγκαίες συνθήκες.
Μου αρέσει να δίνω τέτοιους χαρακτηρισμούς στις συνθήκες της ζωής μου.
Έχει σημασία να ξέρεις τι είναι αναγκαίο
και τι είναι απλώς ικανό.

Θέλω έναν τύπο ικανό και αναγκαίο.
Θέλω να του είμαι ικανή και αναγκαία.

Αλλά πιο πολύ απ' όλα ξέρεις τι θέλω;

Θέλω αυτό το σπίτι που θα είναι δικό μου.

Δεν ταυτίζομαι απολύτως με τη Dido,
δεν ισχύει πως I haven't ever found a place that I call home.

Ταυτίζομαι όμως με τη γενικότερη ψυχολογία του τραγουδιού,
γιατί όλα μου τα σπίτια -που σπίτια μου τα ένιωσα- 
έχουν ένα κοινό με όλες τις ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μου:
τη δυσάρεστη βεβαιότητα πως είναι προσωρινά.

Αν είναι λοιπόν, να ανακεφαλαιώσω,
θέλω ένα σπίτι χωρίς ημερομηνία λήξης·
μια ευτυχία χωρίς ημερομηνία λήξης.

Και ξέρεις, το αντίθετο του προσωρινά δεν είναι το μόνιμα.
Είναι το  ε λ ε ύ θ ε ρ α .
At will, που λέγαμε και πριν.

Κι αν μιλάμε για πιο απλές επιθυμίες,
τότε το μόνο που θέλω
είναι να ξαπλώσω ανάσκελα στο laminate πάτωμα.

my heart is in Havana

Μια μέρα ο κόσμος μου είχε γυρίσει ανάποδα.
Ο φρεσκοφτιαγμένος και επιτέλους χαρούμενος κόσμος μου σκοτείνιασε πολύ απότομα
κι έβρεχε πάλι άσχημα συναισθήματα.
Εκείνη τη μέρα όλα είχανε πάει στραβά.

Σαν παιδιά κι εμείς, λοιπόν, μια μέρα, για λίγες ώρες, χωρίσαμε.
Ούτε που θέλω να θυμάμαι πώς ένιωθα, μα δε με τρομάζει η ανάμνηση,
δε νιώθω πως με απειλεί.
Όπως όλα τα τραύματα - μικρά ή μεγάλα - έρχεται μια στιγμή
που μπορείς να μιλήσεις γι αυτό.

Εκείνη τη μέρα όλα πήγαν στραβά.
Ξύπνησα στραβά, δεν είχα όρεξη, θύμωνα μόνη μου κι έκλαιγα μόνη μου.
Κι ήξερα πως θα συνεχίσουν να πηγαίνουν στραβά, το ένιωθα.

Και χωρίσαμε.
Και μάζεψα τα πράγματά μου και πήγα να βρω τις φίλες μου.
Και είχαν καθίσει σε μαγαζί που απαγορευόταν το κάπνισμα -πήγαν ΟΛΑ στραβά!

Ύστερα πήγα σε πιο ταιριαστό μαγαζί, με πιο ταιριαστή φίλη.
Και ήπια.

Και βγήκες κι εσύ μ' έναν φίλο σου.
Και ήπιες.

Κι ύστερα κοιμηθήκαμε μαζί.
Και την άλλη μέρα πήγαμε για καφέ.
Κι αποφασίσαμε πως θα το λύσουμε.

Και την παρα-άλλη μέρα πήγαμε για μπόουλινγκ.
Το κόνσεπτ ήταν πως θα ηρεμήσουμε,
θα κάνουμε σα να μην έγινε τίποτα,
απλά θα παίξουμε μπόουλινγκ.

Κι ήταν σαν μην έγινε τίποτα,
απλά παίζαμε μπόουλινγκ.
Θυμάμαι πως έκανα σαν παιδάκι,
ήμουν πολύ χαρούμενη που ήμουν εκεί μαζί σου
κι έπαιζα ένα παιχνίδι.

Κάποια στιγμή μπήκε αυτό το τραγούδι που δεν το ήξερα,
και χόρευα μπροστά στον διάδρομο του μπόουλινγκ
κι εσύ γελούσες.
Κι ένιωσα πως χαίρεσαι που είμαι το κορίτσι σου,
ένιωσα πως είσαι περήφανος που το δικό σου κορίτσι χορεύει.
Ένιωσα πως με επέλεξες πάλι.

Κι έτσι αυτό το τραγούδι πάντα θα το αγαπώ
και πάντα θα με ηρεμεί.

Αβάνα ου-να-να.

η λαχτάρα μου, ο καφές και τα τσιγάρα μου

Σε ξύπνησα για να σε χαιρετήσω αλλά δεν το άφησες να περάσει έτσι.
"Πού πας; Δε θες να σηκωθώ να πιούμε καφέ;"
μπορεί αυτό να φαίνεται ασήμαντο αλλά το ξέρω ότι νύσταζες κι άλλο
και πως αν δεν ήμουν εκεί θα έμενες στο κρεβάτι.

Μου έφτιαξες και φραπέ·
έχω συμφωνήσει πλέον να μη φτιάχνω ποτέ εγώ καφέ.
Είναι να απορεί κανείς πώς έχω κάνει τόσο καιρό σερβιτόρα παύλα μπουφετζού.
Δεν ξέρω να κάνω καφέ, παιδιά.

Τι έλεγα;
Α, ναι, και ήπιαμε καφέ και φάγαμε πρωινό και ύστερα περπάτησα προς το σπίτι.
Ο καιρός είναι μουντός αλλά ζεστός.
Αυτό δημιουργεί μια ατμόσφαιρα δυσάρεστη,
αλλά μια μέρα σαν τη σημερινή εγώ επικεντρώνομαι στο "ανακουφιστική συννεφιά"
και όχι στο "αποπνικτική ζέστη".

Η συννεφιά, λοιπόν, ήταν καλή, το φως καθόλου εκτυφλωτικό και η μέρα γενικά ευχάριστη,
όπως όλες οι μέρες που με κάποιον ξυπνάς και πίνεις καφέ.

Περπάτησα, που λέτε, στην χαζή ζέστη και στην καλή συννεφιά και ήρθα σπίτι.

Η μαμά φυτεύει κάκτους στο μπαλκόνι— η συννεφιά διευκολύνει αυτή τη δραστηριότητα.
Εγώ πίνω τον δεύτερο καφέ της ημέρας —ζεστό αυτή τη φορά—
και χαζεύω τη μαμά να φυτεύει κάκτους και την καμαρώνω
και σκέφτομαι πως όταν μεγαλώσω κι άλλο θα 'χω κι εγώ μπαλκόνι ή αυλή
και θα φυτεύω κι εγώ —όχι κάκτους, όμως—
και σκέφτηκα ακόμα πως θέλω να μου κάνεις καφέ για πολλά πρωινά ακόμα.

we float on seas—

Κάθε φορά που είμαι χαρούμενη πιστεύω πως θα διαψεύσω τη θεωρία πως οι χαρούμενοι άνθρωποι δε γράφουν. Δε θυμάμαι τι συνέβη τις προηγούμενες φορές, για τούτη 'δω τη φορά όμως ξέρω.

Σκέφτομαι συνέχεια παραγράφους στο κεφάλι μου.
Σκέφτομαι παραγράφους για το πώς νιώθω
για το τι θέλω,
τι φοβάμαι,
τι ελπίζω,
και τι πιστεύω πως θα συμβεί.

Και δεν τα γράφω γιατί έχω αυτό τον εντελώς αβάσιμο
και μεταφυσικό φόβο
πως με το να γράψω θα επηρεάσω την έκβαση.

Και θέλω για μια φορά
να μη φοβάμαι,
να μην εύχομαι,
να μην επηρεάσω.

Αν οι σχέσεις είναι θάλασσα, θέλω να επιπλέω στο νερό με κλειστά μάτια,
να νιώθω τον ήλιο να μου καίει το δέρμα
ενώ το νερό θα μου το δροσίζει,
και να μη φοβάμαι πού θα με πάει το κύμα όσο θα ξαπλώνω εκεί με κλειστά μάτια.

Κι όταν θα τ' ανοίξω δε με νοιάζει πού θα 'μαι
αρκεί να 'σαι κι εσύ εκεί.

Where is the love
That everyone is talking of
Where is the love
That everyone is dreaming of

Come to bed
I cannot sleep in all this heat
Come to bed
This terror's all within my head

Don't be deceived, no land in sight
Were all adrift in this dark night
We float on seas of disbelief
While singing songs of pain relief

Shake my body - release my soul
Punish my senses - lose control
This body's young but my spirits old
Scatter my ashes and let my feelings go

everything is illuminated

Χτες έπαθα το εξής: ήμασταν σε μία συναυλία ενός καλλιτέχνη που μ' αρέσει πολύ. Βέβαια τον έχω δει αρκετές φορές, οπότε θα το χρησιμοποιήσω αυτό σαν ελαφρυντικό (όχι πως θεωρώ ότι χρειάζεται να ελαφρύνω κάτι). Λοιπόν, δεν του έδωσα σχεδόν καμία σημασία· του τραγουδιστή. Αν με ρωτήσετε ποια τραγούδια είπε, ποια παρέλειψε, πόση ώρα έπαιξε, αν έκανε διάλειμμα, με μια μικρή —πολύ μικρή— δόση υπερβολής, θα πω πως δεν ξέρω. Τον άκουγα δηλαδή, αλλά δεν με πολυενδιέφερε. Αυτό που μ' ενδιέφερε ήταν να σε κοιτάω να τραγουδάς και να γελάς, κι όταν δε σε κοιτάω να μου κάνεις ξαφνικές αγκαλιές και να χαμογελάς ύποπτα.

Πήγα, λοιπόν, σε μια συναυλία.
Και δε μου κάηκε καρφί για τον καλλιτέχνη.

Αλλά πρέπει να συντομεύω, γιατί έχω διάβασμα.
Γιατί και το διάβασμα μ' αρέσει αυτές τις μέρες.
Αυτό είναι ψέμα: το διάβασμα μου αρέσει όλες τις μέρες.
Κάποιες μέρες όμως δεν μπαίνουμε στον κόπο να κάνουμε πράγματα που ξέρουμε πως μας αρέσουν και μας γεμίζουν και μας βελτιώνουν και που γενικά είναι καλά.
Κάποιες μέρες νιώθουμε πως δεν έχει νόημα.
Όχι αυτές τις μέρες όμως.
Αυτές τις μέρες όλα έχουν νόημα.

V is very very (extra)ordinary

Η πρώτη μου εκτίμηση για το 2017 είναι πως όλοι μας
—οι φίλοι μου δηλαδή—
μοιάζουμε,
για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια,
πάρα πολύ νορμάλ.

Και είναι τόσο
μα τόσο
μα τόσο
ανακουφιστικό.

ΥΓ πάντα πίστευα στην άνοιξη. Ευχαριστώ άνοιξη.

μέσα σε παλιές φωτογραφίες

Μ' αρέσει η μανία σου να τραβάς φωτογραφίες.
Στην αρχή το έβρισκα κάπως χαζό να βγάζεις τη φωτογραφική μηχανή στα καλά καθούμενα
και να μου λες να γελάσω.
Αλλά χτες μου έστειλες μία από αυτές.
Καθόμουν σε ένα σκαμπό, είχα απλώσει τα πόδια σταυροπόδι σε ένα άλλο σκαμπό,
ακουμπούσα την πλάτη στον τοίχο.
Φορούσα το αγαπημένο μου κρεμαστό και κρατούσα ένα τσιγάρο κάμελ.
Και γελούσα πολύ.
Είχαμε πάει σε ένα λάιβ που δεν ακούσαμε ποτέ.
Φύγαμε πριν καν αρχίσει.
Άρχισε να μαζεύεται κόσμος κι άρχισε να με ενοχλεί αυτό και να με πνίγει.
Ύστερα άρχισα να δακρύζω.
Είπες να φύγουμε, δε σε πείραζε.
Ύστερα άρχισα να κλαίω με λυγμούς και να μη σταματάω,
όπως συχνά πάθαινα εκείνη την περίοδο.

Όμως μ' αυτή τη μανία σου να τραβάς φωτογραφίες,
κατάφερες να έχω από εκείνη τη μέρα μια γελαστή εικόνα μου.
Μα πώς το κατάφερες αυτό;
Σ' ευχαριστώ γι αυτό.

be my friend, hold me*

Τις τελευταίες μέρες σκέφτομαι πως ίσως να 'μαι γεννημένη για τους αποχωρισμούς. Θυμάμαι να πίνουμε ρακές σ' εκείνο το τέλειο μαγαζί σ' εκείνο το τέλειο στενό δρομάκι με τα αναρριχώμενα φυτά -πριν όλα μπερδευτούν, όταν ηταν απλά ή όταν έτσι προσποιούμασταν- και θυμάμαι να λες "ξέρεις να το κάνεις καλά αυτό,ε; Να φεύγεις;". Δεν ξέρω τι λέει αυτό για μένα, ίσως και τίποτα. Ίσως δε χρειάζεται όλα κάτι να λένε για μας, ίσως κάποια πράγματα απλά να συμβαίνουν. Ίσως είναι η απάντηση στο "whatever helps you sleep at night", ίσως κάποια πράγματα απλά να είναι αναγκαία για να κοιμόμαστε ήσυχα -ή όσο ήσυχα είναι δυνατό για μας.

Ίσως βρήκα έναν τρόπο να απολαμβάνω τους αποχωρισμούς. Δεν είναι ωραία αίσθηση, αλλά είναι κιόλας, καταλαβαίνεις τι εννοώ; Καταλαβαίνεις. Ίσως είναι ωραίοι οι αποχωρισμοί γιατί συγκαταλέγονται στις δυνατές συγκινήσεις. Είναι τόσο λυτρωτικό καμιά φορά να κλαις τόσο πολύ που να μην έχει σημασία που σκουπίζεις τα δάκρυά σου, γιατί βγαίνουν κι άλλα καινούρια δάκρυα, να μην προλαβαίνουν να στεγνώσουν κι ας είναι καλοκαίρι, να κάνεις αγκαλιές με συναίσθημα κι όχι απλά για κράτημα.

Καμιά αγκαλιά δε θα 'πρεπε να είναι απλά ένας τρόπος να κρατιόμαστε. Η αγκαλιά είναι να χωράς μέσα στα χέρια κάποιου και να μην έχει σχέση με τον όγκο των σωμάτων σας και με το μήκος των χεριών σας. Εκείνη τη στιγμή να χωράει όλη σου η ουσία στα χέρια κάποιου άλλου. Να μη μιλάς, μόνο να χωράς. Αγκαλιά ίσως σημαίνει "σ' εμπιστεύομαι, μ' αφήνω πάνω σου".

*wrap me up
Unfold me
I am small and needy
Warm me up
And breathe me 

23

Είναι περίεργες αυτές οι μέρες.
Δεν είναι άσχημες,μόνο περίεργες.
Τη μία στιγμή νιώθω κάπως πολύ συγκεκριμένα
και την επόμενη δεν είμαι καθόλου σίγουρη
για τίποτα.
Όλες όμως τις στιγμές νιώθω κάτι που νομίζω πως ποτέ δεν το 'χω ξανανιώσει.
Νιώθω in control.
Έτσι in control ήμουν και τη στιγμή, στις 00:05
που μου χτύπησαν το θυροτηλέφωνο και μου έκαναν έκπληξη.
Κι άρχισα να τρέμω και μου ήρθε να κλαίω από χαρά
κι η καρδιά μου χτυπούσε πολύ πολύ δυνατά.
Και κάτι τέτοια είναι η ανταμοιβή μου για όλη αυτή τη χαζή αισιόδοξη στάση μου, γι αυτό που πιστεύω πως ό,τι καλό κάνεις σου γυρίζει πίσω, κάπως έτσι με επιβεβαιώνω και συνεχίζω, γιατί, δεν μπορεί, για να 'χεις τόσο καλούς φίλους κάτι θα 'χεις κάνει σωστά.

ΥΓ μ'αρέσει το 23. είναι και πρώτος αριθμός.μ'αρέσουν οι πρώτοι αριθμοί. έχουν χαρακτήρα.

be my friend, hold me

Οι παλιοί φίλοι, αν ήταν καλοί φίλοι
ξαναβλέπονται ύστερα από χρόνια
σε κοιτάνε όπως σε κοιτούσαν πριν χρόνια
σ' αγαπάνε όπως σ' αγαπούσαν πριν χρόνια
σε κάνουν να νιώθεις όπως ένιωθες πριν χρόνια.
Κι ακόμα κι αν έχουν περάσει τόσα χρόνια
-εφτά, σε περίπτωση που αναρωτιόταν κανείς-
αν είχες κάτι να τους πεις που δεν το 'χες πει, να το πεις.
Έτσι εγώ καθόμουν σε κάποιο ροκάδικο και τον ευχαρίστησα που υπήρχε
και που έκανε όλη εκείνη τη μαυρίλα κάπως πιο υποφερτή, ή μάλλον όχι.
Όχι υποφερτή
που με έκανε να γελάω και να νιώθω πραγματικά ευτυχισμένη μια στο τόσο. Του είπα "σ'ευχαριστώ" 
κι έβαλα τα κλάματα πάνω σε μια βαρελίσια μπύρα
για να ακούσω ένα
"είσαι χαζή;".
Γιατί έτσι είναι οι φίλοι.

Αυτό που ταξιδεύεις, κι έχεις μαζί σου βιβλίο αλλά δεν το διαβάζεις γιατί η ώρα περνάει γρήγορα έτσι κι αλλιώς, επειδή το daydreaming είναι αρκετό, το λένε κάπως με μία λέξη;

ΥΓ τα ταξίδια μου δημιουργούν μεγάλη συναισθηματική φόρτιση και αρκετές φορές έχω κλάψει σε τραίνα,λεωφορεία κι αεροπλάνα,ανεξάρτητα απ'το πού πήγαινα κι από πού έφευγα. Σήμερα παραλίγο να κλάψω απ'τη χαρά. Και σκέφτηκα την Κ. που έβαλα τα κλάματα την ώρα που μιλούσαμε πριν λίγες μέρες κι αντί να με ρωτήσει τι με στεναχωρεί, με ρώτησε τι με συγκινεί. Γιατί δεν έκλαιγα στεναχωρημένα. Έκλαιγα τρισευτυχισμένα.

Why these unnecessary tears?

Αυτό το τραγούδι πολύ το αγαπώ και συνειρμικά μου πάει πακέτο με το seven seconds και με το total disguise που κι αυτά πολύ τα αγαπάω (το total disguise περισσότερο). Μου θυμίζουνε χειμώνα και μια παράξενη νοσταλγία για μια εποχή που δεν ήτανε καθόλου καλή. Αλλά υπήρχε κάπως μια ζεστασιά μέσα στο κρύο, γιατί, Θεέ μου σ'ευχαριστώ, καλούς φίλους είχα πάντα. Κι όταν έχεις έναν φίλο να σε παίρνει κάθε παρασκευή απ' το σπίτι γιατί ήθελε να σε βλέπει να γελάς, αυτή την εποχή δεν μπορεί να τη θυμάσαι και πολύ άσχημα. Μπορεί μόνο να θυμάσαι κάτι μπύρες στη ναυαρίνου και τα πρώτα τσιγάρα και, ναι, χειμώνα και κρύο αλλά και μουσική και βόλτες και αγάπη ρε φίλε.

ένα μεγάλο φωτεινό καλοκαίρι

Λοιπόν αυτό το τραγούδι μου φέρνει πάντα στο μυαλό ένα στενό πλακόστρωτο δρόμο με δροσερό αεράκι στο κατακαλόκαιρο.

Δε μ' αρέσουν οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν τη λέξη δροσιά και εννοούν το κρύο, κάτι δυσάρεστο. Η λέξη που σημαίνει "λίγο κρύο" και είναι δυσάρεστη είναι η ψύχρα όχι η δροσιά. Η δροσιά είναι η δροσιά,αυτό που σε ανακουφίζει και που σε κάνει να παίρνεις πιο βαθιές ανάσες. Όχι η ψύχρα,όχι το κρύο. Αυτά σε κάνουν να φοράς πιο πολλά ρούχα και να σφίγγεσαι και να μη θες ν' ανοίγεις το στόμα γιατί θα κρυώσεις πιο πολύ.

Ενώ η δροσιά... Η δροσιά είναι ένα ποτήρι κρύο τσάι κι ένα παράθυρο, ένας ουρανός με αστέρια ή χωρίς αστέρια -επειδή το φεγγάρι θα λάμπει τόσο που τ' αστέρια δε θα φαίνονται- ένα μπαράκι κυριολεκτικά μες στη θάλασσα, ένα άλλο μπαράκι κυριολεκτικά μέσα σε ένα χαντάκι.

Με δέντρα τριγύρω ή με χωρίς δέντρα -μ' αρέσει να λέω "με χωρίς", είναι σαν να μεταφράζεις ακριβώς το "without".

Κι ένα ανακουφιστικό στενάκι μες στο κατακαλόκαιρο.
Κι ένα ανακουφιστικό κοκτέιλ.
Πολλά κοκτέιλ.

Κι αγκαλιές,ναι, αυτό είναι σίγουρα το τραγούδι της αγκαλιάς.
Και άνθρωποι να χορεύουν σε δυάδες ή μόνοι τους ή πολλοί μαζί.
Να χορεύουν όμως.
Γιατί, πραγματικά, τι να την κάνεις όλη τη χαρά του κόσμου αν δεν την χορέψεις έστω λίγο;

So no one told you life was gonna be this way

Κάποιοι άνθρωποι ταιριάζουν σαν κομμάτια από παζλ.
Και κάποιοι άνθρωποι δεν ταιριάζουν,σαν κομμάτια από παζλ πάλι.

Κι εγώ νιώθω σαν ένα μοναχικό γωνιακό κομμάτι,όμως φωτεινό γωνιακό κομμάτι,γιατί είναι το κομμάτι με τον ήλιο,εκεί πάνω αριστερά δεν είναι ο ήλιος; και το μοναχικό είναι καλό,δεν είναι μόνο του τελείως έχει 3 γείτονες και καλούς, γιατί μεταξύ μας 8 γείτονες κανείς δε χρειάζεται, 8 γείτονες αποκλείεται να είναι 8 καλοί γείτονες. Ενώ οι τρεις...οι τρεις μπορεί να είναι υπέροχοι.

Και αν κάπου αλλού, κάπου κάτω δεξιά στο παζλ ή κάπου στη μέση, αν κάπου μακριά υπάρχει ένα κομμάτι που θα 'θελες να ταιριάζεις,δεν πειράζει. Δεν πειράζει,αρκεί να'χεις λίγο ήλιο μέσα σου κι αν έχει κι έξω λίγο ήλιο ακόμα καλύτερα. Ο ήλιος τα κάνει όλα λίγο καλύτερα, τα παράθυρα τα κάνουν όλα λίγο πιο εύκολα και οι λίγοι και καλοί φίλοι τα κάνουν όλα πολύ πιο όμορφα.

Ξεκίνησα με σκοπό να γράψω για τα άσχημα κομμάτια, για τους ανθρώπους που είναι άσχημα κομμάτια ή περισσευούμενα, που απλά υπάρχουν κατά λάθος στο κουτί, γιατί το παζλ είναι ελαττωματικό, που κανείς ποτέ δε θα τα χρειαστεί, που απλώς σε δυσκολεύουν και σε τσατίζουν μέχρι να καταλάβεις πως έιναι απλά για πέταμα. Αλλά όλα αυτά τα σκεφτόμουν χτες βράδυ, πριν το φεγγάρι χτυπήσει το μαξιλάρι μου. Και το φεγγάρι κάνει τα υπόλοιπα να φαίνονται ασήμαντα. Σχεδόν εξαφανίζει αυτά που σε θυμώνουν.

Κι έτσι τώρα δε θέλω να γράψω τίποτα θυμωμένο γιατί χτες είχε φεγγάρι και σήμερα έχει ήλιο, κι εγώ, ξέρεις, έχω ήλιο μέσα μου κι ύστερα από καιρό μπορώ πάλι να κλαίω από συγκίνηση. Για τους λίγους και καλούς φίλους. Που τα κάνουν όλα πιο υποφερτά. Όχι -όχι υποφερτά. Το υποφερτά είναι πολύ οριακό. Οι φίλοι μου κάνουν τις στιγμές τόσο όμορφες που καμιά φορά τις σκέφτομαι και δακρύζω και σκέφτομαι πως πράγματι ύστερα από χρόνια θα θυμάμαι τις μέρες και θα κλαίω, αλλά όχι απαρηγόρητη. Θα κλαίω γιατί οι φίλοι μου έχουν ένα ταλέντο, να δημιουργούν στιγμές που κάποτε θα σου προκαλούν νοσταλγία.

Έλεγα πως είμαι αισιόδοξη κι είπα στον Σ. να σταματήσει να σκέφτεται τόσο απαισιόδοξα -οκ,στην καλύτερη περίπτωση ρεαλιστικά- γιατί είμαστε τοξότες after all.

Αυτό ήταν δύο μέρες πριν πω την πιο αμφιλεγόμενη φράση που έχω ξεστομίσει. Δύο μέρες πριν από χτες. Μια φράση που σημαίνει "η ζωή μου είναι υπέροχη" και ταυτόχρονα "η ζωή μου δε γίνεται καλύτερη,μόνο χειρότερη γίνεται".

Είπα,

μάλλον τους ανθρώπους που μ'αρέσουν,τους έχω ήδη γνωρίσει. 

My people

Εμένα οι φίλοι μου δεν είναι μαύρα πουλιά. Είναι πολύχρωμα. Ή τέλος πάντων μονόχρωμα αλλά κάτι έντονο όπως φούξια ή τιρκουάζ.Φαντάσου παπαγάλους,φλαμίνγκο,τέτοια πράγματα.


Ούτε σύρματα τεντωμένα είναι. Είναι κλωστές σε βραχιολάκια και κορδέλες αντί για κορδώνια στα παπούτσια. Πολύχρωμα πράγματα επίσης. Κι όχι συρμάτινα* σατέν,μεταξωτά ίσως και μακό,ποιος νοιάζεται γι ακριβά πράγματα?


Εμένα οι φίλοι μου με παίρνουν τηλέφωνο από μια άλλη πόλη και μου λένε "να ρθουμε διήμερο?Από σήμερα?". Οι φίλοι μου όταν πηγαίνουν για μπάνιο παίρνουν μαζί τους πράγματα για να φάνε τα οποία χρειάζονται ψυγείο,χωρίς να παίρνουν και ψυγειάκι μαζί τους. Οι φίλοι μου παίρνουν μαζί τους τα χτεσινά μακαρόνια σε ένα τάπερ και τα τρώνε μέσα στη θάλασσα. Και οι άλλοι κοιτάνε κι οι φίλοι μου δεν ντρέπονται,οι φίλοι μου ίσως να λυπούνται τους άλλους που κοροιδεύουν τους ανθρώπους που είναι σε ένα μπιτς μπαρ και τρώνε από τάπερ. Γιατί είναι πολύ political correct για να το κάνουν.


Μετά το μπάνιο οι φίλοι μου κάνουν πικνικ σε αποβάθρες του λιμανιού με παρεό για τραπεζομάντηλο. Και τρώνε γκούντα που έλιωσε στον ήλιο και φτιάχνουν επιτόπου χωριάτικη σαλάτα. Και γελάνε με τους νεόπλουτους που φεύγουν με τα σκάφη με μουσική υπόκρουση Τιτανικού ορ γουατέβερ.


Έτσι ήταν λοιπόν η χτεσινή μέρα. And I would do it over and over again.

PS χτες όταν έπαιζε αυτό το τραγούδι ξέρεις τι σκεφτόμουν και λίγο δάκρυσα? Σκεφτόμουν ότι είμαι πολύ τυχερή που είμαι one of your people.

Daddy Cool

Ξέρεις τι λατρεύω στον μπαμπά μου? Πού ό,τι κι αν γίνει κι όσα δικαιώματα του δώσω να με θεωρήσει ανίκανη και άχρηστη (οκ,εννοώ τα μαθήματα που χρωστάω),δεν μου δείχνει ότι τον απογοητεύω -νομίζω κιόλας πως δε νιώθει απογοήτευση- και πάντα βρίσκει έναν λόγο να πιστεύει σε μένα και μια ατάκα να μου πει που θα μου δώσει κουράγιο και δύναμη. Η ατάκα μπορεί να μη στέκει καν λογικά αλλά είναι τόσο συγκινητικό να λες "δίνω σχέδιο αύριο" κι ο μπαμπάς να σου απαντάει "όταν ήσουν μικρή πήγαινες ζωγραφική κι ήσουν πολύ καλή,θα το περάσεις". Ξέρεις πως το ότι στο δημοτικό ζωγράφιζες ωραία ανθρωπάκια δεν έχει σχέση με το autocad. Αλλά για ένα απόγευμα μπορώ να πιστέψω πως έχει σχέση,πως ο μπαμπάς έχει δίκιο και πως ο είναι ο καλύτερος μπαμπάς και είναι απίστευτη η εμπιστοσύνη που μου δείχνει.

Καληνύχτα μπαμπά :)

Δωσ' μου τα φιλιά που μου κρατάς, εκείνα
Τα εφηβικά τα γιασεμιά, τα κρίνα
Πέρασα πολλά για να 'ρθω ως εσένα
Φίλα με δίπλα σού τα 'χω φυλαγμένα