things to (not) do

Πάλι με τα μούτρα έπεσα, λες κι υπάρχει άλλος τρόπος να πέσει κανείς.
Δεν είμαι δα και καμιά γάτα να προσγειωθώ στα τέσσερα.
Όλο σκέφτομαι πως τζάμπα στεναχωριέμαι και πως
θα μπορούσα όλα να τα περνάω πιο ανώδυνα
αρκεί να με ένοιαζαν οι άνθρωποι λίγο λιγότερο.
Αρκεί να τους καταλάβαινα λίγο λιγότερο.
Αρκεί να ερωτευόμουν λίγο λιγότερο
και να έδινα σε όλους λίγo λιγότερη σημασία.

Και τότε τι θα ευχαριστιόμουν, σε ρωτώ;

Εσύ δεν ήσουνα ριμπάουντ.
Δεν το ήξερες, δε στο είχα πει, το είχα πει όμως σε μένα.
Ξέρεις τι σημαίνει να διαβεβαιώνεις τον εαυτό σου για κάτι;
Σημαίνει πως δεν είναι ψέματα.
Δε διαβεβαίωσα εσένα, δεν είναι δικιά μου δουλειά η δική σου ανασφάλεια.
Δικιά μου δουλειά είναι η δική μου ανασφάλεια.

Εσύ ίσως να μην ήσουνα ριμπάουντ.
Εγώ ήμουν σίγουρα.
Ποιος λες να κέρδισε περισσότερα απ' την αντιμετώπισή του;
Θα πω εγώ.

Θα πω εγώ, γιατί εγώ έστω και για λίγο
αγαπώ πολύ
αγαπώ βαθιά
αγαπώ αληθινά
και νοιάζομαι ειλικρινά.

Και φαίνεται πως το να μην λογαριάζω το μέλλον
και τα προγνωστικά, δεν ήταν γνώρισμα της ηλικίας μου·

ήταν γνώρισμα του χαρακτήρα μου.

Και σκέφτομαι δύο φράσεις τώρα:

η μία είναι από ταινία και λέει

I've been learning how to not trust people and I'm glad I failed

και η άλλη είναι από βιβλίο και λέει

κοίτα μην πεθάνεις χωρίς να δοκιμάσεις 
τι θαύμα είναι να γαμάς από έρωτα

Ενα γέλιο κρεμασμένο στο μπαλκόνι

και πολύ ν'αγαπάς τους ανθρώπους

Όλοι βλέπουνε διαφορετικά πράγματα στα σύννεφα. Και ο ένας απ'τον άλλον, και φορά με τη φορά.
Εγώ βλέπω πάντα πρόσωπα. Άλλοτε αντρικά,άλλοτε γυναικεία.
Καμιά φορά γελάνε, άλλες είναι ανέκφραστα κι άλλες βγάζουν κραυγές αγωνίας -αν,δηλαδή, υποθέσουμε πως μπορώ να τα ακούσω κιόλας.

Πιστεύω πως τα σύννεφα είναι σαν εκείνο το ψυχολογικό τεστ με την μουτζούρα από μελάνη (και μόλις συνειδητοποίησα πως πάντα γράφω μελάνη με η και ας ήμουν σίγουρη στο δημοτικό πως είναι το μελάνι,ουδέτερο. Όσο μεγάλωνα μάλλον το γράψιμο αποκτούσε προσωπικότητα και μόνο ουδέτερο δε θα μπορούσε να 'ναι κάτι που γράφει γράμματα). Που λες σ'αυτό το τεστ βλέπεις ό,τι περιμένεις να δεις. Οι σεξομανείς βλέπουνε κάτι σεξουαλικό, ο μπατμαν στο γραφείο της Μερίντιαν είδε νυχτερίδες και πάει λέγοντας.

Εγώ μάλλον φάτσες θα 'βλεπα κι εκεί.
Κι αυτό μάλλον εξηγεί γιατί υποτιμώ τόσο τα μπαλκόνια με θέα.
Don't get me wrong, λατρεύω και τη θάλασσα και τον ουρανό και το βουνό κι όλα αυτά.
Αλλά τίποτα δεν αγαπώ πιο πολύ απ'τους ανθρώπους.
Και κάποτε όλοι μου 'λεγαν ότι είμαι αφελής και θα απογοητευτώ και θα πληγωθώ και να προσέχω για να μην τα πάθω όλα αυτά.
Και τα έπαθα. Όλα αυτά.
Και τι θα ήμουν αν δεν τα 'χα πάθει;

Το συμπέρασμα είναι πως το υπερβολικά στενό μπαλκόνι μου, με θέα στον ακάλυπτο και στα πίσω μπαλκόνια πολλών άλλων πολυκατοικιών, δεν το αλλάζω.

Γιατί η θάλασσα είναι ωραία, αλλά προτιμώ ν'ανοίγω το παράθυρο και να βλέπω άλλους ανθρώπους που ανοίγουν κι αυτοί το παράθυρο.

Γιατί όπως είπε η Nora Jones στο my bluberry nights, I've been learning how to not trust people and I'm glad I failed.

ΥΓ κιάρα, σήμερα αγνόησα κι ένα ακόμα βιβλίο στο κτελ. Αλλά τουλάχιστον δεν αγνόησα το τετράδιο :)