'Εφυγε και το παλιό μου κενό

Θέλω να γράφω ξανά εδώ.
Θέλω να γράφω ξανά.

Θέλω να γράφω.

Δεν είμαι σκοτεινή και απαισιόδοξη τώρα·

είμαι χαρούμενη

και φωτεινή

και ροζ

και θέλω να γράφω·

θέλω να γράφω εδώ.

Δεν φταίει μόνο η άνοιξη, 

δεν είναι τόσο εξωγενής η ευτυχία μου.

Προσπάθησα, ανακάτεψα τόσο πολύ το μέσα μου,

τόσο που ζαλίστηκα και θέλησα να το ξεράσω.

Και νιώθω ότι όντως απέβαλα πολύ από εμένα.

Απέβαλα πολύ από εμένα που δεν μου έκανε καλό,

πολύ από εμένα που με σάπιζε.

Νιώθω κάπως σαν καθαρισμένο φρούτο.

Φταίει όμως και η άνοιξη.

Σίγουρα δεν είναι αλήθεια μα

δε θυμάμαι τίποτα κακό να συμβαίνει την άνοιξη.

Τίποτα κακό δε συμβαίνει με 20 βαθμούς Κελσίου

και καθαρή ατμόσφαιρα.

Με 20 βαθμούς Κελσίου και καθαρή ατμόσφαιρα

όλοι οι δρόμοι είναι πανέμορφοι 

- ακόμα και της Θεσσαλονίκης, 

ακόμα και όλο το γκρι της Θεσσαλονίκης,

ακόμα και τα πεζοδρόμια χωρίς δέντρα είναι πανέμορφα

με 20 βαθμούς Κελσίου και καθαρή ατμόσφαιρα.

Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που με νιώθω ανέμελη.

Δεν ήμουν ανέμελη στο σχολείο.

Δεν ήμουν ανέμελη στο πανεπιστήμιο.

Είχα άγχος, είχα κατάθλιψη, με πίεζα τόσο πολύ.

Και δεν είχα ιδέα, μέχρι κι εγώ είχα πιστέψει πως είμαι όπως δείχνω.

Τι απίστευτη απάτη θεέ μου.

Τώρα όμως είμαι ανέμελη.

Τώρα είμαι φωτεινή

Τώρα είμαι ροζ.

Ακριβώς σαν την άνοιξη.

Ακριβώς σαν το μπλογκ.

Ακριβώς όπως πρέπει.

To bolero θα είναι πάντα το σωστό τραγούδι.

Ο Αόρατος Άνθρωπος θα είναι πάντα το σωστό άλμπουμ.

Ο Φοίβος Δεληβοριάς θα είναι πάντα ο σωστός καλλιτέχνης.

όταν μεγαλώσω θέλω

Χαίρομαι συχνά τελευταία.

Χάρηκα όταν με πήρε τηλ ο Γιώργος·
μου είπε πως θα είναι για ένα μήνα στην πόλη που σπουδάσαμε.
Πήρα μια μέρα άδεια για να πάω εκεί
να τα πούμε
να βγαίνουμε
να πίνουμε
και να πηγαίνουμε στη θάλασσα.

Χαίρομαι κάθε φορά που οδηγάω μέχρι τη δουλειά.
Κάθε στροφή που δεν παίρνω απότομα είναι μια μικρή νίκη.
Κάθε αλλαγή λωρίδας, μια λίγο μεγαλύτερη νίκη.

Μα κυρίως χαίρομαι κάθε φορά που μπαίνω στο σπίτι μου·
χαίρομαι που υπάρχει ένα διαμέρισμα να λέω "σπίτι μου"
και πιο πολύ χαίρομαι που είναι λίγο δροσερό.

Σκέφτομαι τα πράγματα που θέλω να βάλω εδώ μέσα.
Ένα ψηλό τραπεζάκι -για να κάθεται πάνω η ζάμια·
έναν ανεμιστήρα οροφής για το σαλόνι
- απ' αυτούς τους παλιομοδίτικους που αρέσουν σε λίγους-
κορνίζες για να κρεμάσω τις αφίσες μου στους τοίχους
- γιατί μεγάλωσα για μπλου τακ αλλά δεν μεγάλωσα για αφίσες -
ένα τραπέζι για την άδεια γωνία της κουζίνας
- εκεί θα μπει η τοστιέρα και τα υλικά του πρωινού,
θα είναι ο μικρός προσωπικός μου μπουφές.

Είμαι ένα κορίτσι που έχει σπίτι
φίλες
φίλους
δουλειά
μισό αυτοκίνητο.

Κυρίως όμως είμαι ένα κορίτσι που έχει όρεξη.
Νιώθω πάλι όπως εκείνη την άνοιξη που έβγαινα βόλτα
και ήθελα να πάρω μια βαθιά ανάσα και να 'χω μέσα μου όλη την πόλη.

Μόνο που τώρα, αυτό το καλοκαίρι, παίρνω διαφορετικό δρόμο όταν βγαίνω από το σπίτι
κι αυτός ο δρόμος έχει περισσότερα δέντρα και πιο παχιά σκιά
και αγγελικές και αγιοκλίματα και θερινά σινεμά
και νιώθω σα να μπήκα σε κάποια ταινία ή σειρά ή βιβλίο
γιατί δε γίνεται αν είναι όλα τόσο όμορφα.

Είναι όλα τόσο όμορφα.

ΥΓ ψάχνοντας εκείνο το ποστ για εκείνη την άνοιξη, βρήκα αυτό το ποστ και ένιωσα πολύ ικανοποιημένη από τον εαυτό μου. Γιατί μεγάλωσα ακριβώς έτσι.

28

Κατέβηκα βόλτα στην αγορά με βροχή.
Ήταν ακόμα μέρα και σκέφτηκα πως είναι ανάγκη να φεύγεις απ τη δουλειά πριν νυχτώσει.
Είναι ανάγκη να βγαίνεις από το σπίτι τις καθημερινές - δε χρειάζεται λόγος.
Ο λόγος είναι πως το 'χεις ανάγκη.
Πρέπει το μυαλό μας να ξεφεύγει
να βλέπει την πόλη να λειτουργεί
ανθρώπους να πηγαίνουν στη δουλειά τους
μποτιλιάρισμα
ασφυκτικά αστικά
σχεδία σε κάθε γωνία και κάστανα.

Δεν είμαστε τουρίστες εδώ.
Αυτή είναι η κυρίως ζωή.
Η βόλτα δεν είναι το διάλειμμα απ' τη δουλειά.
Η βόλτα είναι ανάγκη.
Όπως ο ύπνος και το φαΐ.

Εντάξει, δε θα μιλάω άλλο για εσάς.
Εγώ πάντως είχα ανάγκη να περπατήσω τη βρεγμένη Λεωφόρο Στρατού,
να πατήσω σπασμένα πλακάκια και να μπει νερό στο παντελόνι μου,
να φωτογραφήσω τα παγκάκια έξω από το Βυζαντινό Μουσείο,
να θυμώσω με τον κόσμο που δεν κλείνει τις ομπρέλες του σε συνωστισμένα πεζοδρόμια

Να δω αυτό το φόρεμα να δεσπόζει στο κέντρο του μαγαζιού.
Να το φορέσω.
Να το αποκτήσω.

Θυμάσαι ότι φοράω πάντα μαύρα στα γενέθλιά μου ε;
Όχι, δεν είναι πένθιμο, το έχουμε ξαναπει.
Είναι κομψό.
Είναι εγώ.

Μου πήρα και ένα φτηνό άρωμα που όμως μυρίζει εγώ.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν μυρίσει τίποτα άλλο πάνω στο δέρμα μου.
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν τους θυμίζει καμιά άλλη αυτό το άρωμα.

Μου αρέσει να με φροντίζω και να μου παίρνω δώρα και να με βγάζω βόλτες.

Μου αρέσω.

Χρόνια μου πολλά.

Η ζωή μόνο έτσ' είν' ωραία*

Να γουστάρεις τον εαυτό σου,
να τον φροντίζεις.
Να τον γυμνάζεις και να τον αλείφεις με κρέμες.
Να τον χαζεύεις στον καθρέφτη και να του λες γλυκόλογα.

Να προσέχεις τα μαλλιά σου
και το δέρμα σου
και το σώμα
και την ψυχή σου.

Να σε ταΐζεις λαχανικά
και βιβλία
και ταινίες
και τραγούδια.

Να κοιτάς να σ' αρέσουν οι μέρες σου,
να κάνεις τις μέρες να σ' αρέσουν.

Να κοιτάς να σε κάνεις ευτυχισμένο
και περήφανο.

Κι η ζωή θα είναι ωραία.
Η ζωή μόνο έτσ' είν' ωραία.

*αυτά τα 'χουμε πει. Ο Φοίβος ξέρει.

Me gusta menear, me gustas tú*

Πάλι μυρίζει παντού αυτό το πλαστικό που σηματοδοτεί το καινούριο.
Το πλαστικό της παιδικής κασετίνας.

Πάλι τα έκανα όλα έτσι να μυρίζουν.
Γιατί δεν μπορώ όταν τα πράγματα δεν αλλάζουν.
Γιατί οι λίμνες με μελαγχολούν τρομερά που το νερό τους δεν κυλάει.

Me gusta menear
και φυσικά μωρό μου
me gustas tú
και me gusta volver.

Ανεμελιά, αυτό δεν είπαμε ότι μας έλειπε;
Το βρήκαμε κορίτσια.

I'm glad I failed*

Είναι άνοιξη· η σωστή εποχή.
Ο καιρός είναι σωστός.
Κατέβασα την τέντα και το δωμάτιό μου έχει τα σωστά χρώματα.
Και από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα μπαίνει απαλά το σωστό αεράκι.

Η γειτονιά έχει απόλυτη ησυχία
κι εγώ νιώθω σα να πηγαίνω τρίτη λυκείου
έτοιμη να πιω τον παγωμένο καφέ μου.

Δεν ένιωθα άγχος την άνοιξη της τρίτης λυκείου.
Ένιωθα ατελείωτη πιθανότητα και έβλεπα τον κόσμο με τα πιο χρωματιστά γυαλιά.
Δεν ένιωθα άγχος.

Κι είναι λοιπόν Απρίλης, αναμφίβολα ο σωστότερος μήνας, 
κι είναι όλα σωστά.
Είναι όλα σωστά.

Κατακλύζομαι από μια άσβεστη επιθυμία να γράφω όσα πανέμορφα βλέπω
κι όσα πανέμορφα νιώθω
κι άθελά μου διαψεύδω το γνωστό "οι ευτυχισμένοι δε γράφουν".

Οι ευτυχισμένοι γράφουν.
Οι δυστυχισμένοι γράφουν κι αυτοί.
Δε γράφουν αυτοί με τις πιο αδιάφορες ζωές.

Έχω ζήσει αδιάφορη ζωή και πράγματι δεν έγραφα.
Κάποιοι θα με θεωρούσαν ευτυχισμένη, αλλά δεν ήμουν.
Απλά δε συνέβαινε τίποτα άξιο απομνημόνευσης.

Σήμερα όμως;
Σήμερα είμαι ευτυχισμένη.
Και δε θα χαρακτήριζα τα γεγονότα αξιομνημόνευτα.
Θα τα χαρακτήριζα αλησμόνητα.
Δε χρειάζεται προσπάθεια για να τα θυμάται κανείς.
Θα χρειαζόταν προσπάθεια για να τα ξεχάσουμε.

Νομίζω πως μάλλον επιβάλλω στον εαυτό μου τις ωραίες ιστορίες.
Όχι καταναγκαστικά, όχι με αφέλεια, όχι αδιαφορώντας για το μέλλον.
Απλώς με την ακράδαντη πεποίθηση πως
τι νόημα έχει να μπω σε μια κατάσταση
για την οποία δε θα θέλω να γράψω;

Σήμερα με είπανε ρομαντική.
Χαίρω πολύ, Στεφανία.
Το είπανε σαν κατηγορία.
Σαν ψεγάδι.
Σαν ένα λάθος που δεν έχω διορθώσει ακόμα.
Αυτοπροσδιορίστηκαν ρεαλιστές και ξόδεψαν περίπου 20 λεπτά
μονολογώντας και εκθειάζοντας τον τρόπο που σκέφτονται.
Τον ώριμο, τον σωστό.
Έφυγα από το τραπέζι σκεπτόμενη πόσο δε θέλω ν' αλλάξω.
Πόσο σωστή ήταν η απόφαση της διάλυσης αυτής της φιλίας.
Πως δε με αφορά καν το να πίνουμε ένα τσίπουρο δυο φορές τον χρόνο και να λέμε τα νέα μας.
Δε με αφορά ο τρόπος που βλέπει τη ζωή, όχι αυτός καθεαυτός.
Θα μπορούσα να το σεβαστώ έως και να το θαυμάσω,
αν δε συνοδευόταν από την άκρατη υπεροψία του "εγώ ξέρω, εσύ όχι".

Αν είναι έτσι, δε θέλω να μάθω ποτέ.
Χαίρομαι που μέχρι τώρα δεν έμαθα.
Κι ελπίζω να συνεχίσω να γνωρίζω ανθρώπους που κι αυτοί "δεν ξέρουν".

Είμαι εξάλλου, όπως μου έχουν πει, μια προσωπικότητα ανοιξιάτικη.
Και έχω την υποψία πως μόλις διασταυρώθηκα με άλλη μία τέτοια.

*I've been learning how to not trust people and I'm glad I failed.

η άνοιξη με τις κερασιές

Η άνοιξη είναι πάντα όμορφη, ακόμα και τώρα που λείπεις.
Νομίζω πως αν πρέπει να πούμε πως η άνοιξη έχει μια συγκεκριμένη μοναδική μυρωδιά, θα έλεγα λουλούδι χαμομηλιού.
Έχει υποχωρήσει η ομίχλη και η μούχλα   ̶που καθόλου τυχαίο δε μου φαίνεται που έχουν τα ίδια σύμφωνα- ̶ και γίνονται τα γνωστά: έχει ήλιο, οι αμυγδαλιές ανθίζουν, οι κερασιές το ίδιο, φοράμε ελαφριά πανωφόρια και κοντομάνικα, κάνουμε βόλτες στον ήλιο.

Τα κάνω όλα αυτά και χωρίς εσένα. Κάνω πολλά χωρίς εσένα και δεν είμαι ακόμα σίγουρη αν τα κάνω για να μη μου λείπεις ή παρόλο που λείπεις. Η εκτίμησή σου ήταν πως καλά που έφυγες και βρήκα χρόνο να κάνω όσα ήθελα. Δεν είναι αλήθεια, μπορούσα να τα κάνω και πριν. Σκεφτόμουν όμως πως θα έφευγες και δεν ήθελα να χάνω χρόνο μαζί σου. Είμαι χαζοβιόλα αφού, που λες κι εσύ.

Μου λείπεις και θα μου λείψεις κι άλλο. Αλλά ένας λόγος που σε λατρεύω   ̶μάλλον ο σημαντικότερος, τώρα που το σκέφτομαι  ̶ είναι ότι με έκανες ανεξάρτητη. Με έκανες τόσο ανεξάρτητη ώστε να μ' αρέσω περισσότερο. Και σε λατρεύω γι αυτό, είσαι η αγαπημένη μου πρόκληση, είσαι ο αγαπημένος μου άνθρωπος, είσαι ένα σωρό λέξεις που δεν ξέρω.

Κι εγώ σου λείπω και θα σου λείψω κι άλλο, το ξέρω.
Αλλά δεν πειράζει.
Ευτυχώς είναι άνοιξη γιατί αν συνέβαιναν όλα αυτά με ομίχλη και μούχλα και τόσα μι και χι και λάμδα, δεν ξέρω αν θα ήμουν τόσο αισιόδοξη.
Τώρα βοηθάει η άνοιξη και οι κερασιές και το ότι σε φαντάζομαι σε μέρη ηλιόλουστα.

Κεφάτα πρωινά, it is.

The rain again

Για πολλές μέρες έβρεχε και είχε σύννεφα και ομίχλη και κρύο.
Δεν με πειράζει η βροχή, τα σύννεφα, η ομίχλη και το κρύο.
Με πειράζει το σκοτάδι εκεί που δεν ταιριάζει.
Με πειράζει το σκοτάδι κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Για πολλές μέρες δεν ξημέρωνε καθόλου.
Ένιωθα για πολλές μέρες άσχημα και ανυπόφορα.
Όχι πως έφταιγε αποκλειστικά ο καιρός, αλλά σίγουρα συνέβαλε.

Ύστερα βγήκε ήλιος• το κρύο παρέμεινε αλλά αυτό δεν πειράζει.
Σημασία έχει το φως.

Πιο ύστερα έφτασα πάλι σ' αυτή την πόλη που σε καλωσορίζει πάντα με ένα θλιβερό, άδειο ποτάμι.
Για πολλές μέρες έβρεχε όμως και το ποτάμι είχε τώρα νερό.
Και μετά από όλες αυτές τις γκρι και κρύες και σκοτεινές μέρες, σκέφτηκα πως ακόμα κι όλα αυτά που μας αδειάζουν ίσως και κάτι να γεμίζουν.

Αφού το ποτάμι έχει τώρα νερό.

Scent of a girl

Φοράω δέκα χρόνια την ίδια κολόνια. Κυριολεκτώ.
Σήμερω όμως ένα κορίτσι από αυτά που ξεπαγιάζουν για να σε πείσουν να αρωματιστείς, ήταν πολύ συμπαθητικό.
Αρχικά της είπα ευγενικά όχι και την προσπέρασα.
Είκοσι μέτρα παρακάτω, έκανα μεταβολή.

Σκόπευα να κάνω ένα δώρο στη μαμά μου και αυτό έκανα.
Ύστερα όμως σκέφτηκα πως είμαι πολύ μικρή για την κολόνια μου
πως η ηλικία μου προσφέρεται ακόμα για πειραματισμούς
και πως είναι κρίμα το σώμα μου να μυρίζει τόσο σοβαρά.
Το σώμα μου θα μπορούσε να μυρίζει πιο ανέμελα
πιο λουλουδένια
πιο πουδραριστά.
Λιγότερο τελεσίδικα.
Αυτό ήταν.
Το σώμα μου μυρίζει τελεσίδικα, το σώμα μου δε σου αφήνει περιθώρια,
το σώμα μου είναι αποφασισμένο και αυστηρό.
Όχι πια.

Σήμερα είναι η μέρα μου άλλαξα κολόνια.
Σήμερα είμαι μικρή και λουλουδάτη.
Σήμερα σκέφτομαι τις καλές σελίδες από το άρωμα του ονείρου ενώ διαβάζω τα συστατικά του καινούριου μου αρώματος
— προφανώς κι έχει γιασεμί το καινούριο μου άρωμα.

Γύρισα σπίτι, ψέκασα τη μπλούζα μου, πήρα βαθιά ανάσα
και είπα σοβαρά στον εαυτό μου
Έτσι θα μυρίζουμε στο εξής.

V is very very (extra)ordinary

Η πρώτη μου εκτίμηση για το 2017 είναι πως όλοι μας
—οι φίλοι μου δηλαδή—
μοιάζουμε,
για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια,
πάρα πολύ νορμάλ.

Και είναι τόσο
μα τόσο
μα τόσο
ανακουφιστικό.

ΥΓ πάντα πίστευα στην άνοιξη. Ευχαριστώ άνοιξη.

Should I bend over?

Απ' ό,τι φαίνεται ο Φεβρουάριος θα είναι ο μήνας των τραγουδιών.
Τελευταία όταν ξυπνάω ανοίγω το ραδιόφωνο στον velvet αντί στον Xρώμα, κι αυτό έχει σαν αποτέλεσμα πολύ καλύτερο ξύπνημα, γιατί άλλο να ξυπνάς με Grace Kelly κι άλλο με "Στέλλα, το κλειδί που κρατάς φυλακή μ' έχει στείλει".

Κι έτσι που λέτε, ξύπνησα με Grace Kelly χτες και πολύ μου άρεσε.
Αυτό το τραγούδι έχει πολλούς σημαντικούς στίχους, γι αυτό θα τους παραθέσω εδώ.

"I wanna talk to you."
"The last time we talked, Mr. Smith, you reduced me to tears. 

I promise you it won't happen again."

Do I attract you?
Do I repulse you with my queasy smile?
Am I too dirty?
Am I too flirty?
Do I like what you like?

I could be wholesome
I could be loathsome
I guess I'm a little bit shy
Why don't you like me?
Why don't you like me without making me try?

I tried to be like Grace Kelly
But all her looks were too sad
So I try a little Freddie
Ive gone identity mad!

I could be brown
I could be blue
I could be violet sky
I could be hurtful
I could be purple
I could be anything you like
Gotta be green
Gotta be mean
Gotta be everything more
Why don't you like me?
Why don't you like me?
Why don't you walk out the door!

"Getting angry doesn't solve anything"

How can I help it
How can I help it
How can I help what you think?
Hello my baby
Hello my baby
Putting my life on the brink
Why don't you like me
Why don't you like me
Why don't you like yourself?
Should I bend over?
Should I look older just to be put on your shelf?

Σήμερα από την άλλη, ξύπνησα μεν καλά λόγω βέλβετ και λόγω καταπληκτικού χτεσινού βραδιού, ωστόσο γρήγορα με έπιασαν τα νεύρα μου με διάφορες αφορμές.
Είμαι νευρικό άτομο, θα το παραδεχτώ.
Όμως, σκέφτομαι, ίσως το να είσαι νευρικός να μην πειράζει, αρκεί να ξέρεις να σε ηρεμείς.
Εγώ χρειάστηκα διπλό καπουτσίνο καραμέλα και φασίνα όλο το σπίτι ακούγοντας αυτήν εδώ τη λίστα με τα τραγούδια που έπαιζε ο star fm όταν πήγαινα γυμνάσιο-λύκειο.


ΥΓ τον στίχο από το Grace Kelly που λέει "I could be violet sky" εγώ τον ακούω "I could be violent sky", because, reasons.

la primavera

Σκέφτομαι εκτυφλωτικό ήλιο,
κοντομάνικα φλοράλ μπλουζάκια,
γυαλιά ηλίου.

Σκέφτομαι καφέ σε πλαστικό ποτήρι·
κρύο περιεχόμενο,
ζεστό περιβάλλον.

Σκέφτομαι κοριτσίστικα τραγούδια,
συναυλίες σε ανοιχτούς χώρους,
ανθισμένα λιβάδια με κόκκινα λουλούδια
και σύννεφα μόνο σε λευκό χρώμα.

Σκέφτομαι ροζ γλειφιτζούρια.
ροζ κραγιόν
και ροζ παντελόνια.

Σκέφτομαι άνθη κερασιάς,
μυρωδιά πασχαλιάς
και τσάι γιασεμιού.

Σκέφτομαι Απρίλη δηλαδή
και παρακαλώ τον Μάρτιο
να είναι γλυκός μαζί μου.

ΥΓ  Ὁ Ἀπρίλης μὲ τὸν Ἔρωτα χορεύουν καὶ γελοῦνε

Χτες βρήκα άσπρη τρίχα.

Το δωμάτιό μου μυρίζει κολόνια και προϊόντα για τα μαλλιά.
Μου αρέσει η μυρωδιά των προϊόντων για τα μαλλιά.
Μου αρέσει με τον ίδιο τρόπο που μου αρέσει και ο ήχος
που κάνουν τα καλλυντικά όταν τα ψαχουλεύεις.

Η διαφορά με παλιότερα που ήμουν πιο μικρή
και που δεν είχα βγάλει ακόμα την πρώτη μου άσπρη τρίχα,
είναι πως τώρα μου αρέσει και να τα χρησιμοποιώ αυτά τα πράγματα.
Δεν αγαπώ τη διαδικασία του μακιγιάζ κι έχω ένα σωρό άγνωστες λέξεις
—κοντούρινγκ ας πουμε—
αλλά μ' αρέσει να φοράω κραγιόν και μάσκαρα·
αυτά μόνο. Είναι αρκετά.

Και ακολουθώ πλέον τις συμβουλές της κομμώτριας
και βάζω μάσκα ή κοντίσιονερ στα μαλλιά μου, εναλλάξ.
και πάντα λαδάκι μετά το λούσιμο.
Γιατί μπορεί να έχει πλάκα να βγαίνεις απ' το μπάνιο και να 'σαι έτοιμη
αλλά πιο πολύ διασκεδάζω πλέον όταν βλέπω τα μαλλιά μου
να λάμπουν κι όταν τα αγγίζω να είναι απαλά.

Μεγάλωσα, θα μου πεις.
Χαίρω πολύ, θα σου πω.
Χτες βρήκα άσπρη τρίχα.

ΥΓ Σκέφτομαι πως τα μαλλιά των ανθρώπων ή πέφτουν ή ασπρίζουν.
     Σχεδόν όπως οι έρωτες.

morning rumble*

Σκεφτόμουν εκείνη την ταινία που μου είχε προτείνει η Λορέλ. Λεγόταν Man up και ήταν από τις πολύ ωραίες ρομαντικές κομεντί —ναι φυσικά βλέπω ρομαντικές κομεντί. Θυμάμαι μία σκηνή που ο άντρας ψάχνει τη γυναίκα και ρωτάει διάφορους αν την έχουνε δει και για να την περιγράψει λέει "she has very cool hair". Μόνο για σήμερα έχω τα μαλλιά της και μου φαίνονται στ' αλήθεια βέρυ κουλ. Μόνο για σήμερα, επειδή τα μαλλιά μου αντιστέκονται σθεναρά σε οποιονδήποτε κυματισμό, αλλά ο καλλιτέχνης κομμωτής φίλος μου το έκανε το θαύμα. Αλλά όπως είπα, θα κρατήσει μόνο για σήμερα.

Μου αρέσουν τα κυματιστά μαλλιά. Κάπου έχω ξαναπει τι μου εμπνέει κάθε τύπος μαλλιού. Τα ίσια μου φαίνονται αυστηρά και τα κυματιστά γαλήνια. Τέλος πάντων, πήρα τα βέρυ κουλ μαλλιά μου και τα εξίσου κουλ γυαλιά μου, φόρεσα και το παλτό μου (το οποίο προ ολίγου επιδιόρθωσα με συρραπτικό κι έτσι ένιωσα πιο μηχανικός από ποτέ) και βγήκα να πάω στον φούρνο. Ήθελα οπωσδήποτε κάτι να συνοδεύσω τον καφέ. Τον επόμενο καφέ γιατί τον πρώτο τον έριξα στο γραφείο, στο πάτωμα, στην καρέκλα και πάνω μου. Και πάνω στην καινούρια μου εσάρπα που εκείνη τη στιγμή περιεργαζόμουν για να δω αν ακόμα μαδάει παρόλο που την κατέψυξα για 24 ώρες. Μη με κοιτάτε σαν εξωγήινη, η Λέττα είπε πως τα πράγματα που μαδάνε σταματάνε να μαδάνε αν τα βάλεις στην κατάψυξη για 24 ώρες. Το έκανα. Να σας πω ότι έπιασε; Δε θα σας το πω. Και η εσάρπα μαδάει και τον καφέ έριξα ολ όβερ δε πλέις. Αλλά δεν πειράζει, τώρα πήγαινα στο φούρνο για να πάρω πράγματα να συνοδεύσω τον επόμενο καφέ.

Πήρα. Περπατούσα πολύ πολύ χαρούμενη, πολύ πολύ ανάλαφρη και πολύ πολύ όμορφη (το ξέρω πως αυτά είναι για να τα κρίνουνοι άλλοι, αλλά έτσι ένιωθα και γιατί να το κρύψομεν άλλωστε). Σκεφτόμουν πυρετωδώς "Είμαι 25! Είμαι 25! Είμαι 25!" λες και το να είσαι 25 είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο. Αυτή τη στιγμή πιστεύω πως είναι. Ύστερα πήρα και διπλό καπουτσίνο για να ξεπλύνω το φιάσκο του πρώτου καφέ. Συνέχισα να περπατάω ανάλαφρα και πανέμορφα και τώρα σκεφτόμουν "Είμαι 25 κι έχω διάβασμα. Είμαι 25 και έχω διάβασμα. Είμαι 25. Και έχω διάβασμα". Και είπα στον εαυτό μου πως εντάξει, σε καλοέπιασες, τράβα να διαβάσεις τώρα γιατί κούκλα μου αν είχες πτυχίο θα πήγαινες στη δουλειά, έτσι δεν είναι; Μα δεν έχεις άλλη δουλειά, έχεις μόνο να διαβάσεις. Μην είσαι τεμπέλα.

Ύστερα σκέφτηκα κάτι κάπως άσχετο με αφορμή τη χτεσινή μέρα: σκέφτηκα πως για μένα η ορκωμοσία είναι η μέρα που σταματάς να είσαι στο σωματείο επισιτισμού και είσαι πλέον στο συνδικάτο μετάλλου. Βέρυ κουλ συνδικάτο αν θες τη γνώμη μου (από άποψη ονόματος,μου ακούγεται όμορφο). Χωρίς να θέλω να μειώσω τον επισιτισμό. Σερβιτόρες ενωμενες κι αγάπη ολούθε.

ΥΓ μέχρι κι εγώ εκπλήσσομαι από την καλή μου διάθεση, φτύστε με.
*εδώ η αγαπημένη μου πρωινή λίστα. Όταν τελειώνει βάζω Smiths.

ήσουν ωραία όταν γελούσες

Ακούω το ήσουν ωραία που εντελώς τυχαία άκουγα συνέχεια εκείνες τις μέρες.
Τυχαία το άκουγα
Αλλά how appropriate.
Να μη λέω appropriate.
Τέλος πάντων.

Αναρωτιέμαι αν θα 'ρθει Πρωτομαγιά που δε θα σε σκεφτώ.
Ψέματα λέω, δεν αναρωτιέμαι· θα έρθει, είμαι σίγουρη γι αυτό.
Μπορεί μάλιστα η αμέσως επόμενη Πρωτομαγιά να είναι αυτή που δε θα σε σκεφτώ.
Μπορεί να μυρίζω γιασεμιά κι αγγελικές και να μην πειράζει.

Να μην το παίρνεις πάνω σου και να μην στεναχωριέσαι που σε σκέφτομαι ακόμα.
Δε σε σκέφτομαι δα και συνέχεια, δε μου λείπεις, δε σε θέλω.
Είναι μόνο το πώς μ' έκανες να νιώθω.
Που και αυτό κάποια στιγμή δε θα 'χει σημασία.
Τη στιγμή που θα το καταφέρει κάποιος ακόμη.
Απλά να, είμαι 25 κι είναι πανέμορφη ηλικία, είναι και περίεργη όμως.
Φοβάμαι πως θα γίνω απαισιόδοξη και κυνική.
Πως θα αρχίσω να πιστεύω πως αυτό ήταν και δε θα είναι τίποτα άλλο.
Ψέμα είναι αυτό, δεν ήσουν η ιστορία μου, αλίμονο αν ήσουν.

Δεν το πιστεύω αυτό.
Δεν το πιστεύω.
Το φοβάμαι όμως.
Όχι επειδή το θεωρώ πιθανό.
Επειδή τείνω να γίνω απαισιόδοξη.
Έχω ανάγκη, όχι κάποιον άνθρωπο να με σώσει,
μα κάποιον να με διαψεύσει τουλάχιστον.

Κι ας μην είναι Πρωτομαγιά,
ας είναι και Πολυτεχνείο βρε αδερφέ.
Απεργία ας είναι κι ό,τι είναι.

Φθινόπωρο

Ωραία τα γιασεμιά,
ωραία τ' αγιοκλήματα,
ωραίες κι οι πασχαλιές.

Αλλά σαν το βρεγμένο χώμα, τίποτα.

it's in the water, baby*

Λυτρωτικά πράγματα υπάρχουν πολλά
κι ίσως όλα μαζί να μην πιάνουν μία
μπροστά σε μια αναπάντεχη βροχή

 *it's in —

crave(n)

Νιώθω κάτι που είχα πάρα πολύ καιρό να νιώσω.
Νιώθω λαχτάρα!
Διαβάζω βιβλία που μ' αρέσουν, ανακαλύπτω καινούρια μουσική και καινούριες σειρές.
Πόσο καιρό είχα να χρησιμοποιήσω τη λέξη "καινούριο" για τωρινή κατάσταση.
Ήταν λες και καινούρια ήταν απλώς κάποτε τα πράγματα που τώρα είναι παλιά.

Και δεν είναι όλα καινούρια προφανώς, αλλά εντάξει, τι να γίνει.
Το σπίτι είναι παλιό, αλλά το καθάρισα κι είναι ωραίο και μυρωδάτο και χωρίς σκόνη.
Κι όπως έχουμε ξαναπεί, τα πράγματα που μας αρέσουν πρέπει να τα επαναλαμβάνουμε οπότε κάποια πράγματα δεν πειράζει να μην είναι καινούρια, αρκεί να μας κάνουν λίγο πιο ζωντανούς.

Νιώθω όπως την άνοιξη του 2009, που περπατούσα θυμάμαι στη Θεσσαλονίκη και μύριζα γιασεμιά ακόμα κι εκεί που δεν υπήρχαν, περπατούσα τόσο χαρούμενη λες και κάτι καταπληκτικό είχε συμβεί, ενώ τίποτα καταπληκτικό δεν είχε συμβεί.

Απλά διάβαζα πολλή λογοτεχνία -διάβαζα όμως και για τις πανελλήνιες-, περπατούσα πολύ κι είχα αυτή την αίσθηση πως θέλω να ρουφήξω κάθε τι που με κάνει χαρούμενη.

Και τώρα είναι η άνοιξη του 2016 και θέλω να ρουφήξω ένα σωρό βιβλία, ταινίες, κοκτέιλ κι αφεψήματα κι ό,τι με κάνει χαρούμενη.

Η μαλακία είναι πως δεν είμαι πια 18, είμαι 25 και ξέρω πια καλά πως αυτή η ευφορία δεν κρατάει πολύ γιατί δεν είμαι στην εφηβεία και αυτά τα πολύ ευχάριστα πράγματα, όσο ευχάριστα κι αν είναι, δεν είναι πλέον αρκετά για να με κάνουν ευτυχισμένη ή για να μη θέλω πια να κλαίω. Είναι εντάξει για λίγο, είναι εντάξει για να λέω στον εαυτό μου "κοίτα, μπορείς να γελάς και να χαίρεσαι". Ναι ξέρω, μπορώ. Αλλά δε μου βγαίνει αυθόρμητα.

λεμονάδα

Πήγα στο σούπερ μάρκετ και πήρα παγωτό και λεμονάδες κι ένιωσα πολύ μικρή γιατί ποιος βγαίνει από το σπίτι για να πάει στο σούπερ μάρκετ για να πάρει παγωτό; Ένα παιδί.

Ύστερα σκέφτηκα να είμαι λίγο μόνο πιο μεγάλη, να έχω πτυχίο και δουλειά και να περνάω τα ανοιξιάτικα απομεσήμερα του Σαββάτου στο σπίτι, με κλειστά πατζούρια, πίνοντας λεμονάδα κι ακούγοντας κασετόφωνο. Έτσι ναι. Έτσι ας μεγαλώσω.

η Έρικα και οι άλλες

ΥΓ Δεν είμαι τόσο ψωνάρα να θέλω να δείξω σε όλους το βιβλίο που διαβάζω, αλλά τον κύριο μου τον σύστησε το μπαλαρινάκι και ξέρω πως θα χαμογελάσει όταν το δει :)