Αφήσου

Κάπου στον Βόλο υπάρχει αυτό το δρομάκι, του οποίου το όνομα πεισματικά διαβάζω σαν ανορθόγραφη προστακτική και όχι σαν γενική κυρίου ονόματος. Κι έχει αποτέλεσμα, γιατί κάθε φορά που πέφτω πάνω του —σπάνια πλέον, δυστυχώς— το κοιτάω πολύ σοβαρά, παίρνω μια βαθιά ανάσα, και για λίγα δευτερόλεπτα ησυχάζω.

ΥΓ αυτό επειδή δεν μπορώ να σκοτεινιάζω πολύ το μπλογκ κι επειδή ένα πουλάκι μου ζήτησε να το κάνω ποστ και να υπάρχει για πάντα, κι εγώ του έχω αδυναμία.

ο άντρας, Ντένη μου, θα σε κερατώσει, είναι νόμος.

— Ρε δε γίνεται να είναι έτσι τα πράγματα. Δηλαδή θα μεγαλώσω, θα παντρευτώ και θα φοβάμαι μήπως με κερατώνει κι εμένα ο άντρας μου;
— Μα σίγουρα θα σε κερατώνει. Για να μη σε κερατώνει πρέπει να παντρευτείς κάποιον με εσωτερική δυσαρμονία.
— Εσύ θα κερατώνεις τη γυναίκα σου δηλαδή;
— Όχι.
— Ε τότε;
— Εγώ είμαι δυσαρμονικός.
— Έναν τέτοιον θα παντρευτώ.

Απ' την άλλη, νόμος Φλωράνς, είναι το δίκιο του εργάτη.

οι άντρες περνούν, μαμά

— Αμάν ρε παιδί μου, αυτό το τραγούδι τι μου το θύμισες τώρα; Είμαι κι ευσυγκίνητη.
— Απλά περνούν. Μη νομίζεις πως πηγαίνουν κάπου.

μια ώρα

- Ξέρεις, όλοι και όλες είναι περίπου ίδιοι. Υπάρχει ένας μικρός αριθμός ανθρώπων που δεν μοιάζουν με τους άλλους. Σε αυτούς αφιερώνεις και έναν αιώνα. Στους υπόλοιπους, μια ώρα.

it's all over but the crying

- Παιδί μου, τι έπαθες και κοιμάσαι; Εσύ δεν κοιμόσουν ποτέ τα μεσημέρια.
- Μεγάλωσα και δε μου αρέσει η εναλλακτική.
- Ποια εναλλακτική;
- Να είμαι ξύπνια.

~

- Σταμάτα να κλαις για βλακείες.
- Σταμάτα να λες βλακείες όσα με κάνουν να κλαίω.

~ 

- Φεύγω αύριο.
- Εσένα σου αρέσει να φεύγεις.
- Τελευταία προτιμάω να έρχομαι.

~