"όλα στη ζωή είναι"

Αυτό μου είπε ένας φίλος μου όταν του εξέφρασα την ανησυχία μου για κάποια
πιθανή κακή εξέλιξη. Του είπα ότι κουράστηκα κι ότι είχα χαρεί με μια καλή εξέλιξη και πως φοβάμαι και πως δε θέλω να ξε-χαρώ. Και μου είπε πως όλα είναι στη ζωή. Δεν το είπε για κακό. Αλλά εγώ σκέφτομαι:

Πολλά πράγματα είναι στη ζωή.
Δε θέλω να τα πάθω και όλα.

 

be my friend, hold me*

Τις τελευταίες μέρες σκέφτομαι πως ίσως να 'μαι γεννημένη για τους αποχωρισμούς. Θυμάμαι να πίνουμε ρακές σ' εκείνο το τέλειο μαγαζί σ' εκείνο το τέλειο στενό δρομάκι με τα αναρριχώμενα φυτά -πριν όλα μπερδευτούν, όταν ηταν απλά ή όταν έτσι προσποιούμασταν- και θυμάμαι να λες "ξέρεις να το κάνεις καλά αυτό,ε; Να φεύγεις;". Δεν ξέρω τι λέει αυτό για μένα, ίσως και τίποτα. Ίσως δε χρειάζεται όλα κάτι να λένε για μας, ίσως κάποια πράγματα απλά να συμβαίνουν. Ίσως είναι η απάντηση στο "whatever helps you sleep at night", ίσως κάποια πράγματα απλά να είναι αναγκαία για να κοιμόμαστε ήσυχα -ή όσο ήσυχα είναι δυνατό για μας.

Ίσως βρήκα έναν τρόπο να απολαμβάνω τους αποχωρισμούς. Δεν είναι ωραία αίσθηση, αλλά είναι κιόλας, καταλαβαίνεις τι εννοώ; Καταλαβαίνεις. Ίσως είναι ωραίοι οι αποχωρισμοί γιατί συγκαταλέγονται στις δυνατές συγκινήσεις. Είναι τόσο λυτρωτικό καμιά φορά να κλαις τόσο πολύ που να μην έχει σημασία που σκουπίζεις τα δάκρυά σου, γιατί βγαίνουν κι άλλα καινούρια δάκρυα, να μην προλαβαίνουν να στεγνώσουν κι ας είναι καλοκαίρι, να κάνεις αγκαλιές με συναίσθημα κι όχι απλά για κράτημα.

Καμιά αγκαλιά δε θα 'πρεπε να είναι απλά ένας τρόπος να κρατιόμαστε. Η αγκαλιά είναι να χωράς μέσα στα χέρια κάποιου και να μην έχει σχέση με τον όγκο των σωμάτων σας και με το μήκος των χεριών σας. Εκείνη τη στιγμή να χωράει όλη σου η ουσία στα χέρια κάποιου άλλου. Να μη μιλάς, μόνο να χωράς. Αγκαλιά ίσως σημαίνει "σ' εμπιστεύομαι, μ' αφήνω πάνω σου".

*wrap me up
Unfold me
I am small and needy
Warm me up
And breathe me 

closing walls and ticking clocks II *

Ήμουν πάντα τρυφερή φίλη. Και γκόμενα μάλλον τρυφερή ήμουν, αλλά αυτό δε θα μας απασχολήσει αυτή τη στιγμή. Είμαι τρυφερή φίλη. Θα σε πάρω αγκαλιά σε ένα μπαράκι και δεν πα' να νομίζουν όλοι ότι είμαστε ζευγάρι; Θα σου δώσω και φιλάκι. Κι όταν δε θα είμαι καλά, θέλω οι φίλοι μου να μου χαϊδεύουν τα μαλλιά. Κι όταν αυτοί δεν θα είναι καλά θα τους χαϊδεύω την πλάτη και θα τους παίρνω διακριτική αγκαλίτσα, μη μας περάσουν και για φλώρους δυο μέτρα παλικάρια.

Θα μου λείψουν οι φίλοι μου, αλλά δε θέλω γκραν αποχωρισμό γιατί ξέρω πώς θα ήταν κάτι τέτοιο και νομίζω πως δε θέλω. Γι αυτό λέω σταδιακά στον καθένα πως θα μου λείψει ή πως τον αγαπώ, για να μη μου πέσουν όλοι μαζί.

— Αχ ρε χαζό, θα μου λείψεις. Είσαι πολύ εντάξει παιδί.
— Αχ ευχαριστώ! Ε κι εμένα θα μου λείψεις προφανώς.

~

— Θα σου λείψω;
— (αμήχανο γέλιο) Είσαι κακιά.
— Εσύ είσαι κακός.

~

— Ρε πολύ σ' αγαπώ.
— Κι εγώ ρε σκατό.

~

Ακούω πολύ Editors. Ακούω σχεδόν μόνο Editors. Βασικά ακούω πολύ το Sugar. Βασικά ακούω σχεδόν μόνο το Sugar. Αν επιτρεπόταν να ακούσεις ένα τραγούδι ένα συγκεκριμένο αριθμό συνεχόμενων φορών, σίγουρα το έχω ξεπεράσει. Γι αυτό τώρα έβαλα τη λίστα να παίζει, για να σταματήσω να σκέφτομαι μόνο "there is sugar on your soul / you're like no one I know". Και τώρα σκέφτομαι

People are fragile things you should know by now

Be careful what you put them through

Δεν το πιστεύω όμως. Είμαι πολλά. Αλλά fragile δεν είμαι, ρε φίλε. Ε όχι και fragile.

 * να ψάχνεις τίτλο για το ποστ, να βρίσκεις, να σκέφτεσαι πως κάτι σου θυμίζει και μάλλον τον έχεις ξαναχρησιμοποιήσει, να κάνεις γρήγορη αναζήτηση στο μπλογκ, όντως τον είχες ξαναχρησιμοποιήσει. Πριν σχεδόν ακριβώς 2 χρόνια. Όταν δε μετακόμιζες, αλλά σκεφτόσουν πώς θα 'σαι όταν θα μετακομίζεις. Και σκέφτηκες ακριβώς τον ίδιο τίτλο. Και τότε και τώρα. Ε μ' άρεσε αυτό. Πολύ μου άρεσε. Και τα καλαμάκια τελειώνουν.

I'm glad I failed*

Να σου πω κάτι;
Πάντα εμπιστευόμουν τους ανθρώπους και περίμενα τα καλύτερα,
πάντα έδινα the benefit of the doubt.

Αλλά πλέον μεγαλώνουμε και ο καθένας μας είναι αυτός που είναι
και δεν αλλάζουν οι άνθρωποι.

Κι εγώ δεν είμαι πια γαμάτη για να 'ναι και οι άλλοι γαμάτοι μαζί μου.

Είμαι γαμάτη γιατί έτσι μόνο μπορώ να ζω με τον εαυτό μου.

Κι αν οι άλλοι δεν έιναι, πρόβλημά τους κι ατυχία μου.

Κάποια στιγμή θα βρούμε αυτό που μας αξίζει, το πιστεύω αυτό.

Δε θα προσπαθώ ομως στη διαδρομή να φτιάξω όλο τον κόσμο.

Αν θέλουν να 'ναι μαλάκες, γούστο τους και καπέλο τους.

Και κάπως έτσι πιστεύω πως είναι η ενηλικίωση.
Δε θα σταματήσω να πιστεύω σε καθετί ιδανικό,
θα σταματήσω όμως να πιστεύω πως μπορώ να το βάλω στο κεφάλι του καθενός.
Και δε θα γίνω λιγότερο αισιόδοξη γι αυτό το λόγο.
Ο κόσμος μπορεί να γίνει γαμάτος.
Εγώ μπορώ να γίνω ευτυχισμένη.
Ο καπιταλισμός δεν ξέρω, μπορεί να πέσει.

Μπορώ να προσπαθώ να σε πείσω πως η άνοιξη είναι ωραία
κι ο καπιταλισμός είναι κακός.
Δεν μπορώ όμως πλέον να στεναχωριέμαι αν δεν το βλέπεις.
Θα βρω ανθρώπους που το βλέπουν.


PS I spent days trying to learn not to trust people and I'm glad I failed

release my soul

Σήμερα, που λες, είχε ήλιο. Είχε ήλιο κι αποφάσισα πως ήρθε η ώρα να μου αγοράσω καινούριο κραγιόν, να με βάψω και να με βγάλω για καφέ. Ύστερα ήρθα στο σπίτι, έκανα λίγο πως διαβάζω, αλλά περισσότερο έκανα μπακ απ σε διάφορα αρχεία γιατί είχε έρθει ο καιρός για αλλαγή κι εγώ τις αλλαγές τις κάνω παντού κι επειδή ο υπολογιστής είναι το παιχνίδι μου, ε, θέλω να το νιώθω κι αυτό ανανεωμένο. Θα καταλάβεις σε λίγο.

Το βράδυ λοιπόν άφησα τα αρχεία μου να σώζονται σε άγνωστα μέρη του διαδικτύου κι εγώ φόρεσα το καινούριο μου κραγιόν και βγήκα έξω. Και με κέρασα. Κι ήταν ωραία. Μέχρι ένα σημείο. Μετά η μαυρίλα κόντεψε να κερδίσει έδαφος αλλά λίγο πιο μετά πήρα τηλέφωνο τον Τσ. και όλα έγιναν εντάξει.

Βγήκαμε, τα είπαμε, τα ήπιαμε -γιατί οι ενήλικες δουλεύουν κι εγώ είμαι ενήλικας και δουλεύω και οι άνθρωποι που δουλεύουν έχουν κάθε δικαίωμα να φάνε τα μεροκάματα και τα νυχτoκάματά τους σε ποτά, ε μαμά;  κι ένιωσα μεγάλη -αλλά όχι πολύ- και υπεύθυνη -αλλά όχι πολύ- και περιπετειώδης -μάλλον πολύ- κι ενδιαφέρουσα -ναι, πολύ- και καλή -σε μέτρια ποσότητα.

Κι ένιωσα, που λες, εντάξει παιδί κι απ' το μυαλό μου δεν ξεκολλούσε με τίποτα αυτό το τραγούδι για λόγους που κι αυτούς θα καταλάβεις μετά. Κι ύστερα γύρισα σπίτι κι έκανα φορμάτ στον υπολογιστή γιατί τόσο πολύ ήθελα μια αλλαγή.

Και τώρα ο υπολογιστής μου είναι σαν καινούριος κι ακούω αυτό το τραγούδι σε επανάληψη και σκέφτομαι τι ωραία να ήταν και η ζωή μου σαν καινούρια και να είχα ένα τραγούδι να θέλω να το ακούω σε επανάληψη. Όχι τραγούδι δηλαδή. Κατάλαβες. Σε επανάληψη όμως. Τόσο να το θέλω.

Το κορίτσι θέλει πολλά και τα θέλει πολύ.

Don't be deceived, no land in sight
We're all adrift in this dark night

We float on seas of disbelief

While singing songs of pain relief

Shake my body - release my soul
Punish my senses - lose control
This body's young but my spirit's old
Scatter my ashes and let my feelings go

Where is the love that everyone is talking of?

to die by your side

- Χωρίζω τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες: αυτούς που θα πέθαινα δίπλα τους κι αυτούς που δε θα πέθαινα δίπλα τους.
- Εγώ σε ποια κατηγορία είμαι;
- Εσύ μαζί μας θα πέθαινες.
- Τι καλά!
- Τι χαίρεσαι; Σε κανα τρίχρονο θα 'χουμε πεθάνει.