Ο ανεμιστήρας κάνει φοβερή δουλειά τα μεσημέρια. Σοβαρά,νιώθω σαν να'μαι σε τροπικό νησί. Και η βιβλιοθήκη (στην οποία,να σημειωθεί και να το θυμάστε όλοι παρακαλώ,έχω ραντεβού στις 5μιση) έχει κλιματιστικό.

Παρεμπιπτόντως το γατί τον γυροφέρνει πολύ τον ανεμιστήρα και λίγο φοβάμαι για την σωματική του ακεραιότητα αλλά μετά θυμάμαι πως κι εμάς όταν ήμασταν μικρά μας έλεγαν "θα κόψεις τα δαχτυλάααα σου" κι αυτά ποτέ δε συνέβαινε γιατί,για το Θεό,κανενός τα δάχτυλα δε χωράνε εκεί μέσα! Τέλος πάντων, το γατί είναι υπάκουο και φοβιτσιάρικο κι έτσι δεν ανησυχώ πολύ,υψώνω τη φωνή και κρύβεται κάτω απ'τον καναπέ.

Τι άλλο αξιοσημείωτο έγινε σήμερα? Α,ναι, έβαψα τα νύχια μου. Ένα περίεργο πράσινο χρώμα. Είναι η μόνη μου όζα (ναι,λέω το βερνίκι "όζα") αρκετά γελοία και καλοκαιρινή ώστε στ'αλήθεια να τη χρησιμοποιήσω. Στην πραγματικότητα το κάνω για να σταματήσω να τρώω τα καημένα τα νύχια μου που είναι αξιοζήλευτα όταν τ'αφήνω να μακρύνουν. Αλλά αυτό έχει να γίνει απ τη Β' λυκείου. Μέχρι ένα σημείο η όζα έπιανε,αλλά ύστερα άρχισα να την τρώω κι αυτή και να τη φτύνω μετά,σιγά το δύσκολο. Τέλος πάντων,σήμερα ελπίζω να πιάσει γιατί τα έβαψα με πολύ αγάπη. Κάνουν αντίθεση με το ρολόι μου και μ'αρέσουν.

Α,αυτό δεν το ανέλυσα. Έχω γίνει άλλος άνθρωπος τελευταία. Ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που φοράνε ρολόι! Αυτό είχε να συμβεί απ'την Α'γυμνασίου. Ας αναπολήσω τα ρολόγια μου λοιπόν. Στην Πέμπτη δημοτικού ήταν ένα ροζ μεταλικό με δερμάτινο φούξια λουράκι με κίτρινο κούμπωμα. Το λουράκι κόπηκα,το θρήνησα όπως του άρμοζε και πήρα καινούριο κουφετί λουράκι από ένα υλικό που μοιάζει με καουτσούκ αλλά όχι το καουτσούκ της πιπίλας (εγώ αναφέρομαι σ'αυτό σαν "το υλικό του δονητή" αλλά μου 'χουν πει πως δεν είναι πρέπον οπότε ένιγουευ,ας πούμε καουτσούκ. Ένα εύπλαστο πολυμερές τέλος πάντων,είμαι και μηχανολόγος,don't forget). Ύστερα κόπηκε κι αυτό το λουράκι κι ήμουν κανα χρόνο χωρίς ρολόι μέχρι που ήρθε η Α γυμνασίου και η πιο βαρετή ώρα του κόσμου,τα αγγλικά. Εκεί χρειάστηκα ρολόι το οποίο μάλιστα αντάλλασσα με την Μ. (βλέπε born in the usa στο sidebar) κάθε 5 λεπτά για να περνάει πιο γρήγορα η ώρα. Ύστερα το έκοψα κι αυτό και της το χάρισα γιατί θα άλλαζε σχολείο και μετά θα άλλαζε και χώρα κι είπα να κάνω κάτι γούτσου γούτσου να με θυμάται :P

Αυτά. Είμαι ένας άνθρωπος που φοράει ρολόι,έχει βαμμένα νύχια και διαβάζει στη βιβλιοθήκη. Α και επειδή λέμε τι είδους άνθρωπος είμαι τσιμπήστε και άκρως περιγραφική εικονίτσα:

she comes in colors everywhere

Το σούπερ μάρκετ είναι αναζωογονιτικό πράγμα. Ενίοτε.

Ενίοτε εννοώ πως δεν είναι αναζωογονιτικό όταν πηγαίνεις στο διάδρομο με τα σαμπουάν και τα αφρόλουτρα και διαλέγεις το φθηνότερο από το καθένα. Και δεν είναι μόνο το φθηνότερο απ'το καθένα. Είναι τα φθηνότερα απ'το φθηνότερο σούπερ μάρκετ. Αυτό δεν είναι ωραίο. Θέλω να πω,μια χαρά είναι,οικονομία κι όλα τα σχετικά. Αλλά αναζωογόνηση δε νιώθεις.

Και πώς να τη νιώσεις άλλωστε όταν χρειάζεσαι σαμπουάν για βαμμένα μαλλιά αλλά παίρνεις απλώς ένα για ίσια μαλλιά?

Ένιωσα άσχημα όταν με φιλοξένησε μια φίλη μου και έκανα μπάνιο σπίτι της κι ήταν πολύ χαλαρωτικό κι υπέροχο μπάνιο. Ένιωσα άσχημα γιατί μου φαινόταν λάθος το μπάνιο κάπου αλλού να'ναι καλύτερο απ' το μπάνιο στο σπίτι σου. Εννοώ,το σπίτι σου δεν είναι σχεδιασμένο κι εξοπλισμένο γι αυτό το λόγο?

Ε λοιπόν γι αυτό προχτές ήμουν χαρούμενη. Γιατί ήμουν άνετα από λεφτά και πήρα σαμπουάν για βαμμένα μαλλιά,αφρόλουτρο που μυρίζει υπέροχα,αφρό και ξυραφάκια (κι όχι αυτά με τη μία λεπίδα που μου κάνουν το πόδι σουρωτήρι) και καινούριο -κόκκινο!- σφουγγάρι.

Και πήρα και γαλλικό καφέ φουντούκ' και δημητριακά -για να προσέξω λίγο τη σιλουέτα μου.

Και το επόμενο πρωί ξύπνησα,έκανα γυμναστική,έφαγα δημητριακά κι ύστερα έκανα μπάνιο,ένα υπέροχο-χαλαρωτικό-αρωματικό μπάνιο. Κι είναι ωραία να ομορφαίνει ο χώρος που ζεις. Κι εσύ ο ίδιος. Ναι,νιώθω πιο όμορφη.



PS Ει, Μ. ? Θυμάσαι εκείνο το ποστ σου για τα σούπερμάρκετ ε? Θα'ναι άδικο να μην είσαι στις ετικέτες :)

Σάββατο βράδυ στο κέντρο της πόλης.Και της άλλης πολης.Και της άλλης πόλης.

νιώθω μια τεράστια ανανέωση τώρα που γύρισα θεσσαλονίκη,με γεμίζουν οι δρόμοι και τα χρώματα και η θάλασσα όπου βλέπεις τον ορίζοντα κι όχι το βουνό απέναντι και ρουφάω τα πάντα και νιώθω πως ήρθα για να εμπνευστώ και να περάσω πολλές ώρες γράφοντας και διαβάζοντας και να πάω για καφέ παντού τώρα που έχω χρόνο.

νιώθω υπέροχα αυτές τις μέρες..

και δεν είναι καμιά σας εδώ να τα πιούμε στη συγγρού και να γυρίσουμε 5 το πρωί ψιλομεθυσμένες και χαρούμενες και νιώθοντας πως ο κόσμος μας ανήκει.

Θέλω να ρθεις εσύ κι εσύ και να ρθω κι εγώ εκεί κι εκεί και να πάμε παντού και να φύγουμε και να ταξιδέψουμε σ' όλες τις χώρες του κόσμου.Και ο κόσμος θα ναι έτοιμος να τον κατακτήσουμε.

ΥΓ έχει πλάκα γιατί τώρα η ετικέτα Dear M. αναφέρεται και στις 2 σας..τα m&m μου είστε :*

sodade

Saudade (singular) or saudades (plural) is a Portuguese and Galician word for a feeling of nostalgic longing for something or someone that one was fond of and which is lost. It often carries a fatalist tone and a repressed knowledge that the object of longing might really never return.

Saudade differs from nostalgia in that whereas nostalgia involves a mixed happy and sad feeling for the lost memories, saudade involves the hope that what is being longed for might return. Saudade has been described as a "vague and constant desire for something that does not and probably cannot exist ... a turning towards the past or towards the future". A stronger form of saudade may be felt towards people and things whose whereabouts are unknown, such as a lost lover, or a family member who has gone missing.

Saudade was once described as "the love that remains" or "the love that stays" after someone is gone. Saudade is the recollection of feelings, experiences, places or events that once brought excitement, pleasure, well-being, which now triggers the senses and makes one live again. It can be described as an emptiness, like something or someone that should be there in a particular moment is missing, and the individual feels this absence.

cesaria. Απ τις αγαπημένες σου. Sodade.Απ'τα αγαπημένα σου.Σκέφτομαι δύο πράγματα: τη συναυλία που την είδα και μου φάνηκε αγενής.Ανέβηκε στη σκηνή,έκανε τη δουλειά της,είπε μόνο καλησπέρα μετά από κανένα μισάωρο κι όταν τέλειωσε το πρόκαθορισμένο πρόγραμμα,μας σύστησε όλο της το γκρουπ και κατέβηκε απ τη σκηνή.Τρομερά κακή εντύπωση. Απογοητεύτηκες όταν στο είπα.Το άλλο που σκέφτηκα ήταν η ερώτηση που απάντησα στο τρίβιαλ που αν δεν ήσουν εσύ να τη γουστάρεις τόσο δε θα πήγαινα σε συναυλία της και δε θα το ξερα."ποια γνωστή ερμηνεύτρια τραγουδάει πάντα ξυπόλιτη".Βλέμμα "χα,το ξέρω" η δικιά σου και να σου να πέφτουν τα χρωματιστά τυράκια,ή πιτάκια ή πιτσάκια ή όπως αλλιώς λέει καθένας τα τριγωνάκια του τρίβιαλ.

Sodade.

Εδώ η ώρα είναι 18:18,ώρα για ευχές σαν να λέμε. Μπα,εγώ θα περιμένω λίγο ακόμα για ευχή,ελπίζω να μου πάρουν καμιά τούρτα έκπληξη και να κάνω πως ξαφνιάζομαι.Όπως χτες που μόλις πήγε δώδεκα ακριβώς το μονομαχάκι άρχισε να παίζει θέατρο πως και καλά πεθαίνει απ τον πόνο στο στομάχι.Εγώ κατάλαβα πού το πήγαινε αλλά ανησύχησα κιόλας γιατί λέω κάτσε μην έπαθε τίποτα ο άνθρωπος.Μόλις άπλωσα το χέρι μου με τράβηξε και μου είπε "χρόνια σου πολλά". Εκεί η ώρα θα είναι γύρω στις 11 και κάτι,δε λέω και 18 γιατί δεν ξέρω αν αυτό το 7ωρο της διαφοράς μας είναι τόσο ακριβές στα λεπτά.

sodade.

σε είδα σε απόκομμα εφημερίδας,χαζή!Μου την είχε κρατήσει ο μπαμπάς για να μου τη δώσει. Καλά που το θυμήθηκα,να το κολλήσω στην βιβλιοθήκη μαζί με τις άλλες φωτογραφίες σου.Εκείνες τις σαχλες απ την πρώτη γυμνασίου.

Sodade.

Διάβασες την περιγραφή του wikipedia? Άτιμο συναίσθημα αυτή η sodade.

with you I'll share this lonely view :)

ξέρεις τι σκεφτόμουν αυτές τις μέρες?
πως όλοι φεύγουμε
κι ο καθένας πάει αλλού
κι είμαστε σαν μια ακτίνα φωτός*
ξεκινήσαμε όλοι απ το ίδιο σημειο
και μετά...
διασκεδασμός.
και διασκέδαση :)

εγώ είμ' ένα χαζό πουλί, εμένα ο ουρανός αυτός μου φτάνει

και μου έχει κολλήσει αυτό το τραγούδι.

και μου φαίνεται τέρμα νοσταλγικό κι εκεί που λέει "και τι έχει ο ήλιος που δεν έχω να σου δώσω" σκέφτομαι έτοιμη να δακρύσω πως θέλω κάποιον να μπορώ να του απαντήσω "τίποτα".

δε θέλω να σου πω ότι έβαλα 3 φορές τα κλάματα.μία όταν διάβαζα το 917,a hustle here and a hustle there new york city is the place where they said "hey babe take a walk on the wild side",μία όταν διάβαζατο προφίλ σου και μία κάπου στη μέση του 917(δε ποστ).

ρε θέλω να βρεθούμε και να γελάμε ακατάπαυστα και να λέμε χαζομάρες πίνοντας αρωματικό καφέ κι ύστερα να το γυρνάμε στο σοβαρό και να λύνουμε τα ψυχοσωματικά μας ή μάλλον όχι.να μην τα λύνουμε να τα συζητάμε μόνο.δεν είναι το θέμα να βρεις λύση.το θέμα είναι να μπορείς να τα συζητήσεις με κάποιον και να λυτρωθείς να σκεφτείς πως όλα είναι καλά ή πως όλα μπορούν να γίνουν καλά ακόμα κι αν δεν ξέρεις πώς γιατί δεν έχει σημασία.

θέλω να πάω στο σπίτι μου,να ξαπλώσω στο κρεβάτι μου,να χαζεύω τις πορτοκαλί μου κουρτίνες,να πίνω σκέτο γαλλικό γιατί ο γαλλικός μόνο σκέτος πίνεται -από μένα- να χω στα πόδια μου το λαπτοπάκι μου και να κατεβάζω το σκάιπ για να μιλάμε και να μιλάμε στ αλήθεια.

γιατί μου λειψε η φωνή σου ρε.και θα μπορούσα τώρα να αναλύω πάλι ξανά και ξανά και αναλυτικότερα κάθε φορά τα προβλήματά μου αλλά δε θέλω γιατί τίποτα δε μου φαίνεται πιο σημαντικό απ το ότι δεν μπορώ να σε πάρω να πάμε για καφέ.

δε θέλω καν να σταματήσω να κλαίω κάθε φορά που μιλάμε.

0019

Και ο κωδικός 0019. Ούτε που τον ήξερα πριν τον κωδικό της Νέας Υόρκης. New York,φίλε. Η Charlotte πήγε στη θέση της.

Θα σου πω τα νέα μου λοιπόν. Ξαναμακραίνω τα νύχια μου τώρα που μπορώ γιατί όταν αρχίσουν τα εργαστήρια μπάυ μπάυ μανικιούρ. Ποιο μανικιούρ δηλαδή. Ούτε λίμα πέφτει ούτε όζα. Είναι απλώς 10 μακριά νύχια.

Πήρα έπιπλα για το σπίτι μου. Πήρα σιδερένιο μονό κρεβάτι που βγαίνει κι άλλο ένα μονό από κάτω. Τελικά πρέπει μάλλον να το βάλω κάθετα στον τοίχο γιατί αλλιώς όταν ανοίγει θα κλείνει την πόρτα του μπάνιου.Θα είναι ένας πρωτοποριακός τρόπος εισόδου στο μπάνιο: ο ξαπλωτός.

Πήρα και γραφείο σε ανοιχτόχρωμο ξύλο και ασορτί συρταριέρα και βιβλιοθήκη. Η βιβλιοθήκη έχει ένα μαύρο ντουλάπι και η συρταριέρα ένα μαύρο συρτάρι.

Νομίζω πως τα γράμματά μου έχουν βελτιωθεί. Λίγο.

Νιώθω παράξενα,νιώθω λίγο χαμένη. Ή πολύ.

Και πού πάω; 200 χμ μακριά. Εσύ ελπίζω να νιώθεις κι εσύ χαμένη με την καλή έννοια.
Ξέρεις,μου είχε λείψει αυτό. Σαν "παιδί που έχει περάσει αλλαγές" όπως είπε κάποιος,μου έχει λείψει η μετακόμιση,το καινούριο σπίτι,μια πόλη που δε με ξέρει κανείς και δεν ξέρω κανέναν. Τώρα που το είπα μου φαίνεται δειλό να νιώθω την ανάγκη να μη με ξέρει κανείς. Αλλά τη νιώθω. Κ ελπίζω να μην είναι μια δειλή ανάγκη αλλά μια απλή ανάγκη.

Δε νομίζω να νιώθω γι αυτό χαμένη. Αυτό είναι καινούριο έδαφος. Εγω χάνω το έδαφος,για την ακρίβεια το γκρεμίζω από μόνη μου.

Ίσως να μ αρέσει που δε με ξέρει κανείς γιατί έτσι δεν μπορώ να πληγώσω κανέναν που αγαπώ. Σχεδόν κανέναν. Κι εκεί κάποιον θα αγαπήσω και θα αλληλοπληγωθούμε αλλά τουλάχιστον δεν ξεκινάω με τετελεσμένα γεγονότα.

Αναρωτιέμαι αν όλα αυτά είναι που ήθελα να πω σε σένα ή στον εαυτό μου ή αν αλλιώς ξεκίνησε και αλλού κατέληξε αυτό το γράμμα.

Ύστερα αναρωτιέμαι αν λυπάμαι αυτούς που πληγώνω ή αν λυπάμαι τον εαυτό μου που δεν μπορεί να απαλλαγεί από αυτό τον ρόλο του "πληγωτή".

Ή αν τελικά δε λυπάμαι κανέναν κι αν αυτό σημαίνει πως είμαι ρηχή,σκληρή κι αναίσθητη.

Αναρωτιέμαι αν όσοι με βλέπουν να κάθομαι μόνη μου και να γεμίζω σελίδες χωρίς γραμμές,με λυπούνται.

Αλλά εγώ λυπάμαι αυτούς που δεν μπορούν να μείνουν μόνοι τους με τον εαυτό τους και να περάσουν καλά οι 2 τους.

Δεν κλαίω σου λέω.