be my friend, hold me*

Τις τελευταίες μέρες σκέφτομαι πως ίσως να 'μαι γεννημένη για τους αποχωρισμούς. Θυμάμαι να πίνουμε ρακές σ' εκείνο το τέλειο μαγαζί σ' εκείνο το τέλειο στενό δρομάκι με τα αναρριχώμενα φυτά -πριν όλα μπερδευτούν, όταν ηταν απλά ή όταν έτσι προσποιούμασταν- και θυμάμαι να λες "ξέρεις να το κάνεις καλά αυτό,ε; Να φεύγεις;". Δεν ξέρω τι λέει αυτό για μένα, ίσως και τίποτα. Ίσως δε χρειάζεται όλα κάτι να λένε για μας, ίσως κάποια πράγματα απλά να συμβαίνουν. Ίσως είναι η απάντηση στο "whatever helps you sleep at night", ίσως κάποια πράγματα απλά να είναι αναγκαία για να κοιμόμαστε ήσυχα -ή όσο ήσυχα είναι δυνατό για μας.

Ίσως βρήκα έναν τρόπο να απολαμβάνω τους αποχωρισμούς. Δεν είναι ωραία αίσθηση, αλλά είναι κιόλας, καταλαβαίνεις τι εννοώ; Καταλαβαίνεις. Ίσως είναι ωραίοι οι αποχωρισμοί γιατί συγκαταλέγονται στις δυνατές συγκινήσεις. Είναι τόσο λυτρωτικό καμιά φορά να κλαις τόσο πολύ που να μην έχει σημασία που σκουπίζεις τα δάκρυά σου, γιατί βγαίνουν κι άλλα καινούρια δάκρυα, να μην προλαβαίνουν να στεγνώσουν κι ας είναι καλοκαίρι, να κάνεις αγκαλιές με συναίσθημα κι όχι απλά για κράτημα.

Καμιά αγκαλιά δε θα 'πρεπε να είναι απλά ένας τρόπος να κρατιόμαστε. Η αγκαλιά είναι να χωράς μέσα στα χέρια κάποιου και να μην έχει σχέση με τον όγκο των σωμάτων σας και με το μήκος των χεριών σας. Εκείνη τη στιγμή να χωράει όλη σου η ουσία στα χέρια κάποιου άλλου. Να μη μιλάς, μόνο να χωράς. Αγκαλιά ίσως σημαίνει "σ' εμπιστεύομαι, μ' αφήνω πάνω σου".

*wrap me up
Unfold me
I am small and needy
Warm me up
And breathe me 

closing walls and ticking clocks II *

Ήμουν πάντα τρυφερή φίλη. Και γκόμενα μάλλον τρυφερή ήμουν, αλλά αυτό δε θα μας απασχολήσει αυτή τη στιγμή. Είμαι τρυφερή φίλη. Θα σε πάρω αγκαλιά σε ένα μπαράκι και δεν πα' να νομίζουν όλοι ότι είμαστε ζευγάρι; Θα σου δώσω και φιλάκι. Κι όταν δε θα είμαι καλά, θέλω οι φίλοι μου να μου χαϊδεύουν τα μαλλιά. Κι όταν αυτοί δεν θα είναι καλά θα τους χαϊδεύω την πλάτη και θα τους παίρνω διακριτική αγκαλίτσα, μη μας περάσουν και για φλώρους δυο μέτρα παλικάρια.

Θα μου λείψουν οι φίλοι μου, αλλά δε θέλω γκραν αποχωρισμό γιατί ξέρω πώς θα ήταν κάτι τέτοιο και νομίζω πως δε θέλω. Γι αυτό λέω σταδιακά στον καθένα πως θα μου λείψει ή πως τον αγαπώ, για να μη μου πέσουν όλοι μαζί.

— Αχ ρε χαζό, θα μου λείψεις. Είσαι πολύ εντάξει παιδί.
— Αχ ευχαριστώ! Ε κι εμένα θα μου λείψεις προφανώς.

~

— Θα σου λείψω;
— (αμήχανο γέλιο) Είσαι κακιά.
— Εσύ είσαι κακός.

~

— Ρε πολύ σ' αγαπώ.
— Κι εγώ ρε σκατό.

~

Ακούω πολύ Editors. Ακούω σχεδόν μόνο Editors. Βασικά ακούω πολύ το Sugar. Βασικά ακούω σχεδόν μόνο το Sugar. Αν επιτρεπόταν να ακούσεις ένα τραγούδι ένα συγκεκριμένο αριθμό συνεχόμενων φορών, σίγουρα το έχω ξεπεράσει. Γι αυτό τώρα έβαλα τη λίστα να παίζει, για να σταματήσω να σκέφτομαι μόνο "there is sugar on your soul / you're like no one I know". Και τώρα σκέφτομαι

People are fragile things you should know by now

Be careful what you put them through

Δεν το πιστεύω όμως. Είμαι πολλά. Αλλά fragile δεν είμαι, ρε φίλε. Ε όχι και fragile.

 * να ψάχνεις τίτλο για το ποστ, να βρίσκεις, να σκέφτεσαι πως κάτι σου θυμίζει και μάλλον τον έχεις ξαναχρησιμοποιήσει, να κάνεις γρήγορη αναζήτηση στο μπλογκ, όντως τον είχες ξαναχρησιμοποιήσει. Πριν σχεδόν ακριβώς 2 χρόνια. Όταν δε μετακόμιζες, αλλά σκεφτόσουν πώς θα 'σαι όταν θα μετακομίζεις. Και σκέφτηκες ακριβώς τον ίδιο τίτλο. Και τότε και τώρα. Ε μ' άρεσε αυτό. Πολύ μου άρεσε. Και τα καλαμάκια τελειώνουν.

Η μελωδία της ησυχίας

Μουσική που μου αρέσει, αδυνατώ να την αντιμετωπίσω σαν χαλί. Την αντιμετωπίζω σαν το κυρίως θέμα κι έτσι κάνουν και οι μισοί μου φίλοι. Οι μισοί μου φίλοι με έχουν κακομάθει κατ' αυτό τον τρόπο. Γιατί με τους μισούς μου φίλους μπορεί να βγούμε και να περνάμε μεγάλα διαστήματα σιωπής, όχι επειδή δεν έχουμε τι να πούμε μεταξύ μας. Επειδή εκείνη την ώρα ακούμε τη μουσική και σκεφτόμαστε τόσο γρήγορα κι έντονα που σχεδόν νιώθουμε πως ξεφωνίζουμε τις σκέψεις μας. Πολύ συχνά δεν είμαι σίγουρη αν σκέφτομαι ή αν συζητάμε.

Κι έτσι είμαι άδικη με τους άλλους μισούς μου φίλους, που τους αγαπώ εξίσου κι είναι επίσης υπέροχα παιδιά. Αλλά να, τους ρωτάς αν θέλουν να τους βάλεις ν' ακούσουν ένα τραγούδι, σου λένε ναι κι ύστερα αρχίζουν να μιλάνε. Και ό,τι και να γίνεται συνέχεια κάποιος μιλάει, πάντα κάποιος μιλάει. Και καταλαβαίνω πως ακούγομαι περίεργη και πως κάποιος θα μπορούσε να μου πει "ναι βρε κοπελιά, μιλάνε οι παρέες συνήθως, τι δηλαδή;". Δεν ξέρω, μπορεί να είμαι περίεργη. Αλλά ενώ ήμουν με τους άλλους μισούς μου φίλους, κι ενώ είχα βάλει να ακούσουμε μουσική κι εκείνοι μιλούσαν, εγώ έφερα την πηγή της μουσικής κοντά στ' αυτιά μου κι έκλεισα τα μάτια μου. Κι άκουσα το τραγούδι. Γιατί η καρδιά μου είχε αρχίσει να χτυπάει πολύ δυνατά.

Μπορεί να είμαι περίεργη.
Αλλά καμιά φορά -πολύ συχνά- χρειάζομαι ν' ακούω τη σιωπή.
Ήθελα μόνο λίγη ησυχία.

ΥΓ There is something hugely civilised about allowing long pauses in a conversation. Very few people can stand that kind of silence.
― James Robertson

in the year 25

Και μπορεί όλα να πηγαίνουν σκατά και να κοιμάσαι μ' ανοιχτά παντζούρια κι ανοιχτές κουρτίνες και στις 8 το πρωί να σε ξυπνάει το φως και να 'σαι ξεκούραστη και να μπορείς να σηκωθείς αλλά να μη σηκώνεσαι, γιατί δε σε εμποδίζει η σωματική κούραση, σε εμποδίζει όμως η ψυχική εξάντληση, και νιώθεις πως δε γίνεται να σηκωθείς απ' το κρεβάτι, νιώθεις πως δεν υπάρχει λόγος να σηκωθείς απ' το κρεβάτι , κι έτσι μένεις ξαπλωμένη μέχρι κατά τις 12.

Μπορεί να μη νιώθεις ευτυχισμένη, μπορεί ο τύπος να μη δίνει σημεία ζωής και η εξεταστική να μην πηγαίνει φαντασμαγορικά. Μπορεί να μην έχεις και λεφτά και να έχεις ένα σωρό υποχρεώσεις που συνεχώς αναβάλεις και να σου πω και κάτι; Είναι και του αγίου Βαλεντίνου και όσο αλτέρνατιβ γκόμενα και να είσαι,ε, μια γαμημένη αγκαλιά την θέλεις.

Ε δεν πειράζει. Δεν πειράζει όσο έχεις έναν φίλο να σε βγάλει έξω, να σε κεράσει ουίσκια και τσιγάρα και να χορέψετε ροκ ν ρολ. Ο κόσμος μπορεί να νομίζει ηλιθιωδώς πως είστε ζευγάρι αλλά δεν έχει καμία σημασία γιατί εσύ βγήκες, ήπιες ουισκάκια, χόρεψες, κάπνισες και στην τελική πέρασες αυτή την κωλομέρα μ' έναν άνθρωπο που σ' αγαπάει αντί μ' όποιον άλλον. Και το όποιον άλλον μπορεί να περιλαμβάνει ένα σωρό ωραίους γκόμενους με τους οποίους μπορεί να έβγαινες, μπορεί να έπινες και μπορεί και να συζητούσες ωραία πράγματα, όλα όμως για να καταλήξετε σπίτι σου και να γδυθείτε και να μη δίνετε δεκάρα ο ένας για τη ζωή του άλλου. Πράγμα γενικά ντόμπρο και σταράτο και ξεκάθαρο και καθόλου δεν το καταδικάζω, κυρίως επειδή το 'χω κάνει τόσες φορές κι επειδή ξέρω να εκτιμάω τον κόσμο που είναι τουλάχιστον τόσο fucked up όσο εγώ.

 Αλλά παρ' όλη την καύλα και τον υποτιθέμενο έρωτα, χαίρομαι που έχω στη ζωή μου κάτι τύπους, που fucked up είναι κι αυτοί όπως όλοι μας, αλλά μπορούμε να πίνουμε και να καπνίζουμε και να χορεύουμε και κανείς να μη γδύνεται και επιπλέον ν' αγαπιόμαστε και να νοιαζόμαστε και να είμαστε φίλοι. Γιατί τύπους να σε μεθύσουν και να σε γδύσουν, δεν φτάνει η ζωή σου όλη για να τους μετρήσεις. Αλλά οι φίλοι, φίλε μου... οι φίλοι μετριούνται σε κάτι τέτοιες κωλομέρες που δε θες να σηκωθείς απ' το κρεβάτι αλλά σηκώνεσαι. Γιατί σε κάνουν με κάποιον τρόπο να πιστέψεις πως εκεί έξω μαζί τους είναι καλύτερα από μόνη στο σπίτι.