δεν είχε δίλημμα*

Ένα πράγμα θέλω.Θέλω να δω μόνη μου το Blue Valentine και να κλαίω ασταμάτητα.Θέλω να κλαίω με λυγμούς.

Γιατί το κλάμα δεν είναι απαραίτητα ο συμβολισμός της θλίψης.Κάποιες φορές το κλάμα είναι ό,τι πρέπει.Είναι να νιώθεις τόσα πολλά που δεν τα χωράς.
Θέλω να κλάψω που λες γιατί αυτά τα πράγματα που νιώθω δεν έχω τι να τα κάνω,οπότε θα τα κλάψω.

Κι αφού θα'χουν γίνει όλα αυτά και θα'μαι πια εντάξει,τότε θέλω να νιώσω κι άλλα, απ'αυτά που περιγράφει ο Δεληβοριάς. Γιατί αν κάποιος ξέρει από τρυφερότητα, είναι ο Δεληβοριάς. Που κάνει και τη μεγαλύτερη προστυχιά να φαίνεται γλυκιά.

Αυτά που περιγράφει ο Δεληβοριάς που λες, δηλαδή θέλω να νιώσω πόσο είμαι ξένη,την αχρηστία του ωροσκοπίου και των καλών συγκυριών*.

Κι ο προορισμός που λες είναι ό,τι πρέπει, γιατί αν είμαι σε κάτι στ'αλήθεια καλή το ξέρω πως είναι ότι απλά συνεχίζω.

Έχει πλάκα, γιατί σκεφτόμουν πως ίσως με περιγράφει κι εκείνος ο άλλος στίχος, αυτός που λέει "κι αν είναι ένας τρόπος για να'ρθω είναι αυτός: ν'αλλάζω στη διαδρομή συνεχώς",κι έχει πλάκα γιατί αυτό είναι που κάνω πάντα και που δε θα'πρεπε.

Νομίζω πως κάθε φορά που άλλαζα ήταν λάθος. Ήταν κάτι σαν αρρώστια που με έκανε όλο και πιο αδύναμη και ο μόνος τρόπος για να γίνω καλά ήταν ν'αντιστρέψω τη διαδικασία με όλους τους σημαντικούς κι ασήμαντους τρόπους. Και να'ναι καλά η θερμοδυναμική και οι αντιστρεπτές μεταβολές. Γιατί οι πλαστικές παραμορφώσεις της μηχανικής υλικών είναι δύσκολο πράγμα.

η ζωή μόνο έτσι είν' ωραία

Όταν ήμασταν μικρές ερωτευόμασταν πολλές μαζί. Μαζί μ'εμένα ζούσε τον έρωτα και η κολλητή. Αυτή που την παίρνεις τηλέφωνο κάθε φορά που άλλος σε κοιτάει ή σε ακουμπάει κατά λάθος ή στις πολύ σημαντικές κι αξέχαστες στιγμές που σου απευθύνει το λόγο - ξέρει πως υπάρχεις!

Κι όλα αυτά όταν είσαι μικρή θες να τα μοιραστείς λες κι αν δεν άκουγες τον εαυτό σου να τα λέει δε θα τα εμπέδωνες.

Κι ύστερα μεγαλώσαμε κι ερωτευτήκαμε αληθινά. Ερωτευτήκαμε ολομόναχες. Κι αυτά που λεγαμε είχαν πραγματικά σημασία -για μας που είμαστε τίμιοι άνθρωποι,όχι για όλους. Και νιώθουμε τόσα πολλά που πονάμε στ'αλήθεια και γνωρίζουμε τόσο υπέροχους ανθρώπους που τους σκεφτόμαστε και κλαίμε από συγκίνηση.

Κι όλα αυτά έχουμε αυτή την τεράστια ανάγκη να μην τα πούμε σε κανέναν. Παρά μόνο σ'αυτόν που πρέπει στ'αλήθεια να τ'ακούσει.

Γιατί μεγαλώσαμε και πρέπει να προσέχουμε τι λέμε.

Γιατί τα λόγια έχουν κάποια σημασία.

Ο Όλυμπος είναι κατάλευκος.
Ο Δεληβοριάς μου τραγουδάει τον καθρέφτη στ'αυτιά

δείχνει πολύ καλός ενώ εγώ δεν είμαι

δείχνει κακός ενώ δεν είμαι ούτε αυτό 

κι όσοι μου λένε "φίλε όπως είσαι μείνε"

είναι όσοι χάψαν τον αντικατοπτρισμό

 Τραίνο που λες, που πάντα θα γράφεται με "αι", χιόνια στα βουνά, Δεληβοριάς κι εγώ να γράφω και να κλαίω. Θα 'κανα αυτό το λογοπαίγνιο με το "κλαίω γράφοντας" ή "γράφω κλαίγοντας" αλλά είναι πολύ κλισέ,που γενικά είμαι κι εγώ πολύ κλισέ,αλλά επιπρόσθετα δεν είναι κι αλήθεια. Απλώς γράφω και κλαίω. Δεν κάνω κάνοντας τίποτα Νομίζω αντιπαθώ τις μετοχές σαν μέρος του λόγου.

[...]

Είμαι κι εγώ απ'αυτά τα κορίτσια που κατά βάθος λατρεύουνε να γράφουν και να κλαίνε, γιατί λατρεύουν να γράφουν και το κλάμα προσθέτει νόημα. Απλά είμαι κι απ'αυτά τα κορίτσια τα ανόητα. Απ'αυτά που το όνομά τους αρχίζει από Σ. κι ερωτεύονται πανεύκολα.

05/12/13, 02:55 am

Το θέμα είναι τι σε κρατάει ξύπνιο τα βράδια και τι σε βοηθάει να κοιμάσαι ήσυχα. Τα υπόλοιπα απλώς δεν έχουν σημασία. Τα υπόλοιπα απλώς υπάρχουν.

22

Ξαφνικά πήρα τη σφουγγαρίστρα κι άρχισα να σφουγγαρίζω στις 9 το βράδυ. Γιατί σκέφτηκα πως αύριο θα ξυπνήσω και θέλω να μοσχοβολάει το σπίτι,γιατί απ'όλες τις μέρες του χρόνου αν πρέπει να διαλέξω μία που να μπορώ να ξυπνήσω και να μοσχοβολάει το σπίτι,θα διαλέξω τα γενέθλιά μου.

Κι ύστερα σκέφτηκα πως όλα τα πράγματα αν πρέπει να διαλέξεις μια μέρα για να τα κάνεις,διάλεξε τη μέρα των γενεθλίων σου. Αν μου έλεγαν "πρέπει να κάνεις αυτό,διάλεξε ποια μέρα θα το κάνεις",θα διάλεγα τη μέρα των γενεθλίων μου. Ο,τιδήποτε κι αν ήταν αυτό που έπρεπε να κάνω.

Ακόμα κι αν έπρεπε να πεθάνω. Γιατί τότε σκέψου πόσο συμμετρικά θα είχα ζήσει.

πήγα στη Βιβλιοθήκη και δανείστηκα βιβλία -πήγα να γράψω το "βιβλία" με κεφαλαίο,σκέψου πόσο σημαντικά μου φαίνονται αυτή τη στιγμή. Διαβάζω το "βιολέτες για μια εποχή" του Λειβαδίτη και λέει "όταν είχαμε τη νεότητα ήμασταν πολύ νέοι για να επωφεληθούμε". Με είχες ρωτήσει τι θέλω απ'τη ζωή μου. Θέλω όταν μεγαλώσω,να μη νιώθω έτσι. Θέλω να επωφεληθώ.

και μόλις συνειδητοποίησα πως τη βιβλιοθήκη την έγραψα όντως με κεφαλαίο. Μα αφού είναι τόσο μεγάλο πράγμα.

I'm so tired of playing

Λοιπόν ξέρουμε όλοι πόσο πολύ μ'αρέσει να κάνω τους άλλους χαρούμενους έτσι? Τρελαίνομαι ν'αγαπώ ανθρώπους και να τους βλέπω να χαμογελάνε και να το'χω προκαλέσει εγώ. Τρελαίνομαι.

Και ξέρουμε όλοι πώς γίνομαι χαρούμενη με το παραμικρό έτσι? Έχει ήλιο,είμαι χαρούμενη. Βρέχει,είμαι χαρούμενη. Βγαίνω έξω,είμαι χαρούμενη. Μένω μέσα,είμαι χαρούμενη.

We've established λοιπόν πόσο αισιόδοξη,χαρούμενη κι ολιγάρκης είμαι.

Ας το ξε-establish τώρα γιατί it's getting fucking old.

Γιατί έχω κάνει πολύ κόσμο να γελάσει και ,don't get me wrong,όντως με κάνει χαρούμενη. Αλλά ρε σύμπαν,θέλω λίγο γαμημένο feedback,θέλω να σου φέρω τα κουπόνια μου και να τα εξαργυρώσω γιατί δεν έχω πάρει πίσω όσα έχω δώσει, γκέγκε?

Γιατί ρε παιδιά,το κορίτσι μπορεί να τα μπορεί όλα,το κορίτσι μπορεί να είναι χαρούμενο αλλά αυτό δε σημαίνει πως το κορίτσι δε χρειάζεται. Δε σημαίνει πως το κορίτσι δε θέλει. Είναι ξεκάθαρο εξάλλου: το κορίτσι απλά θέλει πολλά.

Είναι γαμάτο να είσαι χαρούμενος χωρίς λόγο. Αλλά πού και πού είναι ωραίο να είσαι χαρούμενος και με λόγο. Και θέλω έναν λόγο.

Give me a reason.

It's Friday I'm in love (with Friday)*

Ήλιος,σπίτι,φούτερ,κολάν,γκέτες,τσάι και βιβλίο
Ή τσάι και σειρά.
Ή τσάι και ταινία.
Ή καφές.
Ή κάτι με μουσική.
Ή ύπνος.

Είναι η καλύτερη ώρα της καλύτερης μέρας της βδομάδας...για να'σαι μόνος στο σπίτι.


*αυτό ατάκα φίλου.

key words

Η βασική διαφορά μεταξύ στο να είσαι παιδί και να είσαι ενήλικας είναι η

κλειδαριά.

Αυτή η κλειδαριά που το ημερολόγιό σου δεν τη χρειάζεται όταν μεγαλώνεις.

Και που έχεις τόσα άλλα κλειδιά για να ανοίγεις δικά σου πράγματα.

Γι αυτό ο τύπος απ' το sex,lies and videotape ήταν τόσο ανώριμος. Ήθελε λέει να'χει μόνο ένα κλειδί. Κι αφού είχε αυτοκίνητο δεν ήθελε να'χει σπίτι. Όσο μεγαλώνεις το να μη θες ν'αναλάβεις την ευθύνη των κλειδιών σου είναι παράταιρο.

Το ίδιο παράταιρο με το να 'χεις κλειδωμένο ημερολόγιο.

lost and found

It is what you read when you don't have to that determines what you will be when you can't help it.

Εγώ που λες όταν I don't have to διαβάζω Μαλβίνα και Neruda. Οπότε μάλλον δίκιο έχει η φρασούλα γιατί εγώ όταν I can't help it, γίνομαι ερωτευμένη.